கிணற்றுக்குள் வீசப்பட்ட நளாயினியின் கணவர் கூறும் அதிர்ச்சி தகவல்கள்

 வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

"உலகில் மனித குலத்திற்கு இழைக்கப்படும் மாபெரும் அநீதி, துயருறும் மனிதர்களைத் தனித்துத் தவிக்க விடுவதே ஆகும்" என்று அன்னை தெரேசா (Mother Teresa) அவர்கள் ஆழமாகக் குறிப்பிட்டார்கள். இருளும் கண்ணீரும் சூழ்ந்த ஒரு சமூக அமைப்பிற்குள், இந்த வார்த்தைகளின் வலிமை எவ்வளவு உண்மையானது என்பதை உணர்த்தும் ஒரு பெருந்துயரத்தின் சாட்சியாகவே இன்றைய இந்த உரையாடலைத் தொடங்க விழைகின்றேன்.

கடந்த 2026 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் இரண்டாம் திகதியன்று, கொளுத்தும் வெயிலின் உக்கிரமும், நாடெங்கும் நிலவும் மிகக் கடுமையான எரிபொருள் தட்டுப்பாடும் மனிதர்களை வீடுகளுக்குள் முடக்கிப் போட்டிருந்த ஒரு நேரம். அநாவசியமாக எவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறத் தயங்கும் அந்தத் தருணத்தில், மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் எல்லைக் கிராமமான நெல்லிக்காடு எனும் இடத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு துயரம் தோய்ந்த இல்லத்திற்குப் பயணிக்க நேர்ந்தது. அது, சில வாரங்களுக்கு முன்—அதாவது பிப்ரவரி 28 ஆம் திகதியன்று—மிகக் கொடூரமான முறையில் கொலை செய்யப்பட்டு, கிணற்றுக்குள் ஈவிரக்கமின்றி வீசப்பட்ட திருமதி நளாயினி இரவி அவர்களின் இல்லமாகும்.

காலை சுமார் பத்து மணி இருக்கும். அந்தச் சிறிய வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது, அங்கிருந்த காட்சிகள் எந்தவொரு கல்நெஞ்சக்காரனையும் கரையச் செய்யும் வல்லமை கொண்டவை. மனைவியை அகாலமாகப் பறிகொடுத்த கணவர் இரவி, தாய்மையின் அரவணைப்பை இழந்த நான்கு பிஞ்சுக் குழந்தைகள், மற்றும் இரவியின் தாயார் தங்கம்மா ஆகியோரைத் தவிர அங்கு ஆறுதல் கூற வேறு எவருமே இருக்கவில்லை. அறிமுகம் செய்துகொண்டு உரையாடத் தொடங்கிய மறுகணமே, குடும்பத் தலைவனான இரவி சிறுபிள்ளையைப் போலத் தேம்பித் தேம்பி அழத் தொடங்கினார். துக்கம் தொண்டையை அடைக்க, கண்ணீர் மல்க அவர் விவரித்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும், இந்தச் சமூகம் மனிதநேயத்தை மறந்து எவ்வளவு தூரம் வக்கிரமடைந்து விட்டது என்பதற்கான சாட்சியங்களாக அமைந்தன.

மனைவி காணாமல் போன நாளிலிருந்து அந்த மனிதர் அனுபவித்த சொல்லொணாத் துயரங்கள் கணக்கில் அடங்காதவை. உண்மைகளைக் கண்டறிந்து ஆறுதல் கூற வேண்டிய சமூகம், பிழையான கதைகளையும் அவதூறுகளையும் புனைந்து, அந்தத் தந்தையை மேலும் மீள முடியாத மன உளைச்சலுக்குள் தள்ளியிருக்கிறது. 40 நாட்களுக்கு மேலாகியும், ஈமைக்கிரியைகளைச் செய்யவோ, மனைவியின் உடலை முறைப்படி பெற்று நல்லடக்கம் செய்யவோ முடியாத ஒரு கொடூரமான முடக்க நிலையில், ஒரு குடும்பம் உள்ளடங்கிக் கிடப்பது எத்தகைய உளவியல் சித்திரவதை என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

ஒரு உழவியல் ஆய்வாளனின் (Psychological Analyst) பார்வையில், அந்தத் தந்தையின் கையறு நிலை என்பது மிக ஆழமான சமூக நோயின் அறிகுறியாகும். அன்றாடக் கூலித் தொழில் செய்து குடும்பத்தைக் காப்பாற்றும் அவர், இன்று எவ்வித வழியுமின்றி முடங்கியுள்ளார். ஒருபுறம் மனைவியை இழந்த துயரம் அவரைச் சுயமாக இயங்க விடாமல் முடக்குகிறது; மறுபுறம், "மனைவியின் உடலைக் கூடப் பெற்றுக்கொள்ளாத நிலையில், இவன் எப்படிச் சாதாரணமாக வேலைக்குச் செல்கிறான்?" என்று இந்தச் சமூகம் தன்னை அவதூறு பேசுமோ என்ற அச்சம் அவரை வாட்டுகிறது. இத்தனை பெருந்துயரங்களுக்கு மத்தியிலும், அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தைகள் தமக்கான உணவைத் தாமே சமைத்துக் கொண்டிருந்த காட்சி, மனிதாபிமானம் எங்கே சென்று கொண்டிருக்கிறது என்ற ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.

இது வெறுமனே ஒரு குடும்பத்தின் சோகம் அல்ல; இது ஒட்டுமொத்தக் கட்டமைப்புக்களின் வீழ்ச்சி (Systemic Collapse). ஒரு அரசாங்கத்தின் திணைக்களம் (Department) எவ்வாறு வளங்களையும் சட்டத்தையும் கையாள்கிறது என்பதை ஆழமாக அவதானித்தால், பாதுகாப்பற்ற தன்மை எவ்வளவு தூரம் வேரூன்றியுள்ளது என்பது புலப்படும். தரவுகளையும், சமூகத்தின் அசைவுகளையும் பகுப்பாய்வு செய்யும் போது தோன்றும் உண்மைகள் மிகவும் கசப்பானவை.

சமூக நெருக்கடி மற்றும் கட்டமைப்பு வீழ்ச்சிக்கான காரணிகள் (Factors of Systemic Collapse)	தாக்கத்தின் சதவிகிதம் (Impact Percentage)
போதைப்பொருள் மற்றும் வன்முறை கலாச்சாரம் (Drug Abuse & Violence)	65%
வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் மற்றும் வறுமை (Unemployment & Poverty)	42%
சமூகப் பாதுகாப்பின்மை மற்றும் நிர்வாகத் தோல்வி (Lack of Social Security)	78%

இந்தத் தரவுகள் நமக்கு உணர்த்துவது என்ன? மனிதாபிமானம் செத்து, போதைவஸ்துக்கள் தாராளமாக முளைத்து, வன்முறை விளைகின்ற ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் நிற்கின்றோம். இந்தக் கொடிய போதைவஸ்துக்களின் ஆதிக்கத்தால், கொலை, கொள்ளை, ஆட்கடத்தல் மற்றும் கப்பம் கோருதல் போன்ற குற்றங்கள், களைகளைப் போன்று சமூகத்தில் மலிந்து காணப்படுகின்றன. எந்தவொரு சமூக அமைப்பிலும், மக்களுக்குக் கல்வியில் பாதுகாப்பு, சுகாதாரத்தில் பாதுகாப்பு, ஒவ்வொரு வீதி (Road) மற்றும் போக்குவரத்தில் பாதுகாப்பு, உணவுப் பாதுகாப்பு, உட்கட்டுமானப் பாதுகாப்பு, மற்றும் மொழி, நிலம், கலை, கலாசாரம் ஆகியவற்றுக்கான பாதுகாப்பு என்பன அடிப்படையானவை. இந்தப் பாதுகாப்புக் கவசங்கள் அற்ற காரணத்தினால்தான், எல்லைக் கிராமங்களில் வாழும் மக்கள் இவ்வளவு மோசமாகப் பாதிக்கப்படுவதைக் கண்முன் காண்கின்றோம்.

அடிக்கடி வலியுறுத்தப்படும் ஒரு பேருண்மை உண்டு; இந்த மண்ணின் எல்லைத் தெய்வங்களை வலுப்படுத்த வேண்டும், பாதுகாக்க வேண்டும். இந்த எல்லைப்புற மக்கள் தான், அத்தனை சவால்களையும் தாங்கிக்கொண்டு, மாவட்டங்களின் எல்லைகளைப் பாதுகாத்து வருகின்றனர். ஆனால், அவர்களை வலுவூட்டத் தவறி, திராணியற்றவர்களாக அவர்களை நாமே நிறுத்தி வைத்திருக்கிறோம். இந்த மக்களைப் பாதுகாக்கக் காவல் தெய்வங்களாக இருக்க வேண்டியவை, அந்தப் பகுதிகளில் உள்ள சிவில் அமைப்புகளே ஆகும். பழைய மாணவர் சங்கங்கள், விளையாட்டுக் கழகங்கள், ஆலய நிர்வாகச் சபை (Council), மாதர் சங்கங்கள், முதியோர் சங்கங்கள் போன்றவற்றை உடனடியாகக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும். இவையே ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான பாதுகாப்பு அரண்கள். இந்த அரண்கள் உடைக்கப்படும் போதுதான், வன்முறைகள் வீடுகளுக்குள் நுழைகின்றன.

பொருளாதாரக் கோணத்தில் இதனை ஆராய்ந்தால், சரியான முகாமைத்துவம் (Management) இல்லாதொழிந்த நிலையில், நாட்டின் விவசாயம் (Agriculture) முற்றாக நலிவடைந்து, எங்கும் இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) ஆதிக்கம் செலுத்துகிறார்கள். கையிருப்பில் டொலர் (Dollar) இன்றி முழு நாடும் தத்தளிக்கும் போது, அதன் அதிகபட்ச வலியைச் சுமப்பது இந்த விளிம்புநிலை மக்களே. இந்த இளைஞர்களையும் சமூகத்தையும் போதையின் பிடியிலிருந்தும், வறுமையின் பிடியிலிருந்தும் மீட்க, நவீன உலகக் கட்டமைப்புக்களுடன் அவர்களை இணைக்க வேண்டும். பாடசாலை (School) மட்டத்திலிருந்தே புதிய திறன் மேம்பாட்டுச் சிந்தனைகளை விதைக்க வேண்டும். இன்றைய இளைஞர்களை ஒண்லைன் (Online) தொழில்நுட்பங்கள் மூலமும், இ கொமர்ஸ் (E-commerce) தளங்கள் ஊடாகவும் உலகளாவிய பொருளாதாரத்துடன் இணைப்பதன் மூலம், எந்தவொரு குறிப்பிட்ட வலயம் (Zone) என்ற எல்லைகளையும் தாண்டி அவர்களைப் பொருளாதார ரீதியில் உறுதியாக வலுவூட்ட முடியும்.

"மனிதனின் சிந்தனை எதை நோக்கிப் பயணிக்கிறதோ, அதுவாகவே அவன் மாறுகிறான்" என்று கௌதம புத்தர் (Gautama Buddha) போதித்தார். ஒரு சமூகத்தின் சிந்தனை வன்முறையை நோக்கியோ அல்லது குற்றங்களைச் சகித்துக்கொள்ளும் தன்மையை நோக்கியோ பயணித்தால், அந்தச் சமூகம் வீழ்ச்சியடைவது தவிர்க்க முடியாதது. பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காகச் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய உதவி, பணமோ பொருளோ மட்டுமல்ல; அவர்களுக்காகச் செலவிடும் நேரமும்தான். சுமார் மூன்று மணித்தியாலங்கள் அந்தத் துயரம் தோய்ந்த குடும்பத்தினருடன் அமர்ந்து, அன்பாக ஆற்றுப்படுத்தி, "துயரங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள நாங்களும் உங்களுடன் நிற்கிறோம்" என்ற நம்பிக்கையை ஊட்டியபோது, அவர்களின் சோகப் பாரம் சற்றே குறைவதைக் காண முடிந்தது.

யாரோ பாதிக்கப்படும்போது கண்டும் காணாமல் கடந்து செல்லும் பலருக்கு மத்தியில், இவ்வாறு முன்வந்து ஆறுதல் அளிக்கும் போதுதான் சமூகப் பாதுகாப்பு வலுப்பெறுகிறது. இந்தத் தருணத்தில் உடனடியாகச் செய்ய வேண்டியது, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான நீதியை விரைவாகப் பெற்றுக்கொடுப்பதற்கான பொறிமுறைகளின் அமுலாக்கம் (Implementation) ஆகும். இழந்த உயிரைத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாவிட்டாலும், அந்தக் குடும்பத்தின் எதிர்கால இருப்புக்கான, அக்குழந்தைகளின் கல்விக்கான உதவிகளைச் செய்யக் கடமைப்பட்டுள்ளோம்.

உலகப் புகழ்பெற்ற சிந்தனையாளர் தோமஸ் (Thomas) ஜெபர்சன் ஒருமுறை குறிப்பிட்டார்: "தனிமனித உரிமைகளையும், அவர்களின் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்வதே எந்தவொரு நிர்வாகத்தினதும் முதன்மையான தார்மீகக் கடமையாகும்." நீதியின் சக்கரங்கள் வெறும் காகிதங்களில் உறங்காமல், களத்தில் சுழல வேண்டும். இத்தகைய இழப்புகளில் சிக்கித்தவிக்கும் குடும்பங்களுக்கு உதவக்கூடிய மனநிலை உள்ளவர்கள் முன்வரவில்லை என்றால், இந்தச் சமூகத்தின் வீழ்ச்சியை எவராலும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது. முடிந்தவரை, முடியாதவர்களுக்காக உதவுங்கள். பணம், பொருட்கள், உணவு என்பன கொடுத்து உதவ முடியாதவர்கள், குறைந்தபட்சம் உங்களின் பொன்னான நேரத்தையாவது அவர்களோடு செலவிட்டு, நல்லபடியான, நம்பிக்கையூட்டும் வார்த்தைகளை அவர்களிடம் உதிர்த்து விட்டு வாருங்கள்.

ஆகவே, அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தைகளின் வாழ்வில் மீண்டும் நம்பிக்கை துளிர்விடட்டும்; இந்தச் சமூகம் ஒரு மீண்டெழு (Resilience) திறனோடு அனைத்துத் துயரங்களிலிருந்தும் வெளிவரட்டும். ஒருவரையொருவர் பாதுகாக்கவும், மனிதாபிமானமற்ற வன்முறைகளை வேரறுக்கவும், வீழ்ந்து கிடக்கும் மனிதர்களைத் தூக்கி நிறுத்தவும் இன்றே நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து செயற்பட முன்வர வேண்டும். நீதியும் நேர்மையும் நிலைக்கும் ஒரு புதிய சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்ப இன்றே வழிகளைத் திறப்போம். நன்றி, வணக்கம்!