சுதந்திரத்தின் 78 ஆண்டுகளில் கடன் அற்ற தேசம்: ஒரு சாத்தியமற்ற கனவா?

 இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்து 78 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இந்த நீண்ட பயணத்தில், ஒரு கடன் அற்ற தேசத்தை உருவாக்கும் கனவு ஏன் இன்னும் எட்டாக்கனியாகவே உள்ளது? இது வெறும் பொருளாதாரக் கேள்வி மட்டுமல்ல; இது நமது சமூக, அரசியல், பண்பாட்டு, மற்றும் முகாமைத்துவக் கட்டமைப்புகளின் ஆழமான பிரதிபலிப்பாகும். ஒரு தேசத்தின் உண்மையான செல்வம் என்பது அதன் இயற்கை வளங்களிலோ அல்லது புவியியல் அமைப்பிலோ மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை. மாறாக, அது அதன் மக்களின் ஆற்றலிலும், சிந்தனையிலும், தலைமைத்துவத்திலும், மற்றும் கொள்கை வகுப்பிலும் தங்கியுள்ளது. கடந்த ஏழு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக, நாம் எதிர்கொண்ட சவால்கள், எடுத்த முடிவுகள், மற்
றும் தவறவிட்ட வாய்ப்புகள் என்பன, இன்று நாம் எதிர்கொள்ளும் கடன் சுமைக்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ளன. இந்த கட்டுரை, தரவுகள், ஆதாரங்கள், மற்றும் தர்க்க ரீதியான விளக்கங்கள் மூலம், இந்த சிக்கலான பிரச்சினையின் ஆழமான காரணிகளை ஆராய்ந்து, ஒரு புதிய சிந்தனைப் போக்கை உருவாக்க முயல்கிறது.

இலங்கையில் பாலியல் தொடர்பான உரையாடல்களின் சர்ச்சை

ஒரு சமூகத்தின் நாகரிகம் என்பது அது கட்டியெழுப்பியுள்ள கோபுரங்களிலோ அல்லது பாவிக்கும் நவீன தொழில்நுட்பங்களிலோ தங்கியிருப்பதில்லை; மாறாக, அச்சமூகம் தனது அடுத்த சந்ததியினரிடம் எவ்வளவு உண்மையாக இருக்கிறது என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. இலங்கையில் பாலியல் தொடர்பான உரையாடல்கள், சர்ச்சை வெடிக்கும் போது மட்டுமே அரங்கேறுகின்றன. அத்தகைய தருணங்களில் கூட, அவை தனிப்பட்ட ஒழுக்கச் சிதைவாகவோ அல்லது தனிநபர் தவறாகவோ கட்டமைக்கப்படுகிறதே தவிர, ஆழமான கட்டமைப்பு ரீதியான இடைவெளிகளின் அறிகுறிகளாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை. 

---

அண்மையில் நாட்டின் முன்னணி ஒ
ண்கள் பாடசாலை ஒன்றில் இடம்பெற்றதாகக் கூறப்படும் சம்பவம் தொடர்பான பொது விவாதங்கள், பழகிப்போன ஒரு வடிவத்தையே பிரதிபலிக்கின்றன. அதிர்ச்சி, கோபம், ஊகங்கள் மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து வரும் நீண்ட மௌனம் ஆகியவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிகழ்கின்றன. ஆனால் இரைச்சல் அடங்கியதும், சங்கடமான கேள்விகள் பதிலளிக்கப்படாமலேயே எஞ்சி நிற்கின்றன. எமது பிள்ளைகளுக்கு அவர்களின் உடல், உடன்பாடு (Consent), பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் சட்டம் பற்றி நாம் என்ன கற்பிக்கிறோம்? அதைவிட முக்கியமாக, எவற்றை நாம் அவர்களுக்குக் கற்பிக்காமல் மறைக்கிறோம்?

இலங்கையின் கல்வி மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பில் பாலியல் கல்வி என்பது நீண்டகாலமாக ஒரு விலக்கப்பட்ட விடயமாகவே (Taboo) கருதப்பட்டு வருகிறது. பாடசாலை வகுப்பறைகளில் இது உயிரியல் வரைபடங்களுக்குள் சுருக்கப்படுகிறது அல்லது முற்றாகத் தவிர்க்கப்படுகிறது. விவாதிக்கப்படும் சந்தர்ப்பங்களில் கூட, அது சமூக, உணர்வுபூர்வமான, சட்ட மற்றும் நெறிமுறை சூழல்களிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, வெறும் உடற்கூறியல் செயலாக மட்டுமே பார்க்கப்படுகிறது. இத்தகைய குறுகிய பார்வை, இளைஞர்களின் உளவியலில் பாரிய வெற்றிடத்தை உருவாக்குகிறது. 

முழுமையான பாலியல் கல்வி (Comprehensive Sex Education) என்பது பாலியல் செயல்பாடுகளை ஊக்குவிப்பது அல்ல; மாறாக, இளைஞர்கள் பாதுகாப்பாகவும் பொறுப்புடனும் உறவுகளையும் தனிப்பட்ட எல்லைகளையும் கையாள்வதற்குத் தேவையான துல்லியமான தகவல்கள், விமர்சன சிந்தனைத் திறன் மற்றும் விழுமியங்களை அவர்களுக்கு வழங்குவதாகும். நெல்சன் மண்டேலா கூறியது போல, "உலகத்தை மாற்றுவதற்கு நீங்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய மிக powerful ஆன ஆயுதம் கல்வி." அந்த ஆயுதத்தை எமது இளைஞர்களுக்கு வழங்க மறுப்பது, அவர்களை பாதுகாப்பற்ற யுத்த களத்தில் நிராயுதபாணியாக நிறுத்துவதற்கு ஒப்பானது.

இங்கு நிலவும் மிகத் தெளிவான இடைவெளிகளில் ஒன்று, உடன்பாடு (Consent) குறித்த கல்வியறிவின்மையாகும். உடன்பாடு என்பது ஒரு வார்த்தையோ அல்லது ஒரு முறை சொல்லும் "ஆம்" என்பதோ அல்ல; அது தொடர்ச்சியான, முழுமையான புரிதலுடன் கூடிய, சுயவிருப்பின் பேரில் வழங்கப்படும், மாற்றத்தக்க ஒரு இணக்கமாகும். சிறார்கள் மற்றும் வளரிளம் பருவத்தினருக்கு உடன்பாடு பற்றிக் கற்பிப்பது என்பது, அவர்களுக்கு மரியாதை, பச்சாதாபம் மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் பற்றிக் கற்பிப்பதாகும். அதிகாரப் படிநிலை, அதிகாரம் மற்றும் கீழ்ப்படிதல் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் எமது சமூகத்தில், இந்தப் பாடங்கள் மிக அவசியமானவை. 

இவை இல்லாவிடின், வயது, பாலினம், பதவி அல்லது சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலான அதிகாரத் தன்மைகள், மேலோட்டமாக இணக்கமானதாகத் தோன்றும் உறவுகளில் கூட தவறாகப் பயன்படுத்தப்படலாம். சீன தத்துவஞானி கன்பூசியஸ், "உனக்குச் செய்யப்படுவதை நீ விரும்பாததை, பிறருக்குச் செய்யாதே" என்று கூறினார். இந்த எளிய ஆனால் ஆழமான தத்துவமே உடன்பாட்டின் அடிப்படை. ஆனால், இதனை வெறும் தத்துவமாக அல்லாமல், நடைமுறை வாழ்க்கைத் திறனாக மாற்றிக் கொடுப்பதில் எமது கல்வித் திணைக்களம் (Department of Education) மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் தவறிவிட்டனர் என்றே கூறவேண்டும்.

இனப்பெருக்க சுகாதாரம் என்பது போதுமான கவனம் செலுத்தப்படாத மற்றொரு முக்கிய துறையாகும். குறிப்பாக பெண்கள், மாதவிடாய், கருவுறுதல், கருத்தடை மற்றும் பாலியல் சுகாதாரம் பற்றிய மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அல்லது தவறான தகவல்களுடனேயே வளர்கிறார்கள். இந்த அறியாமை வயதுடன் மறைந்துவிடுவதில்லை. மாறாக, இது வயது வந்த பின்னரும் தொடர்கிறது, இது இனப்பெருக்கக் கோளாறுகள், திட்டமிடப்படாத கர்ப்பங்கள் மற்றும் பாலியல் ரீதியாக பரவும் நோய்த்தொற்றுகள் போன்ற பிரச்சினைகளைச் சுற்றி மோசமான சுகாதார விளைவுகள், களங்கம் மற்றும் மௌனத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. பெரியவர்களே உறுதியற்றவர்களாக அல்லது தவறான தகவல் கொண்டவர்களாக இருக்கும்போது, அவர்களால் அடுத்த சந்ததிக்கு வழிகாட்ட முடியாது. இது தனிப்பட்ட தோல்வி அல்ல, மாறாக தசாப்தங்களாக கல்வித்துறையில் நிலவும் புறக்கணிப்பில் வேரூன்றிய ஒரு அமைப்பு ரீதியான தோல்வியாகும். ஆதி சங்ராச்சாரியார் (Adi Shankaracharya), "மனித குலத்திற்குச் செய்யும் சேவையே இறைவனுக்குச் செய்யும் சேவை" என்றார். எமது சமூகத்தின் சரிபாதிக்குத் தேவையான அடிப்படைச் சுகாதார அறிவை மறுப்பது, அந்தச் சேவைக்கு எதிரானதாகும்.

சட்ட எழுத்தறிவும் (Legal Literacy) மிக அவசியமானது. இளைஞர்கள் பாலியல் செயல்பாடுகளை நிர்வகிக்கும் சட்டங்கள், உடன்படுவதற்கான வயது (Age of Consent) மற்றும் அதனை மீறுவதால் ஏற்படும் தீவிர விளைவுகள் பற்றிப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சட்ட அறிவு என்பது வெறும் தண்டனை பற்றிய பயத்தை விதைப்பதல்ல; அது பாதுகாப்பான சமூக கட்டமைப்பை உருவாக்குவதாகும். ஒத்த வயதுடையவர்களிடையேயான உறவுகளில் கூட, வற்புறுத்தல் (Coercion), கையாளுதல் (Manipulation) மற்றும் அதிகார சமநிலையின்மை (Power Imbalance) ஆகியவை ஒரு உறவை எப்படிக் தீங்கு விளைவிக்கக் கூடியதாக மாற்றும் என்பதை நுணுக்கமான விவாதங்கள் மூலம் விளக்க வேண்டும். இத்தகைய யதார்த்தங்களைக் கற்பிப்பது ஒழுக்கத்தைக் குலைக்காது; மாறாக, அச்சத்திற்குப் பதிலாக புரிதலின் அடிப்படையில் நெறிமுறை நடத்தையை உருவாக்குவதன் மூலம் அதனை வலுப்படுத்துகிறது. மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் கூறியது போல், "எங்கெல்லாம் அநீதி இருக்கிறதோ, அது எல்லா இடங்களிலும் உள்ள நீதிக்கு அச்சுறுத்தலாகும்." இளைஞர்கள் அறியாமையினால் சட்டச் சிக்கல்களில் சிக்குவது ஒரு வகை அநீதியே.

இன்றைய நவீன உலகில், இணையத்தளங்கள் மற்றும் ஒண்லைன் (Online) ஊடகங்கள் மூலம் இளைஞர்கள் கட்டுப்பாடற்ற தகவல்களைப் பெறுகின்றனர். இவற்றில் பல திரிபுபடுத்தப்பட்டவை. பாடசாலைகளில் முறையான கல்வி வழங்கப்படாதபோது, இளைஞர்கள் இத்தகைய தவறான மூலங்களை நாட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். இது அவர்களது உளவியலை, உறவுகள் பற்றிய கண்ணோட்டத்தை மற்றும் சமூகப் பொறுப்புணர்வைச் சிதைக்கிறது. ஒரு பொறுப்புள்ள சமூகம், தொழில்நுட்பத்தை மட்டும் வளர்ச்சி என்று கருதக்கூடாது. அமர்த்தியா சென் (Amartya Sen) கூறுவது போல, "அபிவிருத்தி என்பது வருமானத்தை மட்டும் பெருக்குவதல்ல, அது சுதந்திரங்களை விரிவுபடுத்துவதாகும்." சரியான அறிவைப் பெறுவதற்கான சுதந்திரம் மறுக்கப்படும்போது, அங்கு உண்மையான அபிவிருத்தி சாத்தியமில்லை. சமூக ஊடகங்களில் பரவும் வதந்திகள் மற்றும் போலிச் செய்திகள் இளைஞர்களை தவறான பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும் போது, அதனை எதிர்கொள்ளத் தேவையான விமர்சன சிந்தனையை (Critical Thinking) வளர்ப்பது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

கீழே உள்ள அட்டவணையானது, இலங்கையில் பாலியல் மற்றும் இனப்பெருக்க சுகாதாரம் தொடர்பான தற்போதைய நிலைக்கும், இருக்க வேண்டிய இலக்கு நிலைக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் காட்டுகிறது:

விடயம்	தற்போதைய நிலை (Current Reality)	இலக்கு நிலை (Target State)
கல்வி முறைமை	உயிரியல் சார்ந்தது மட்டுமே; தேர்விற்காகக் கற்பிக்கப்படுகிறது.	வாழ்க்கைத் திறன் சார்ந்தது (Life Skills); விழுமியங்கள் மற்றும் உளவியல் சார்ந்தது.
ஆசிரியர் அணுகுமுறை	கூச்சம், தவிர்த்தல் மற்றும் தார்மீகத் தீர்ப்பு வழங்குதல்.	திறந்த உரையாடல், வழிகாட்டுதல் மற்றும் ஆதரவு வழங்குதல்.
தகவல் மூலம்	நண்பர்கள், இணையம், திரைப்படங்கள் (பெரும்பாலும் தவறானவை).	பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், நிபுணத்துவம் வாய்ந்த ஆலோசகர்கள்.
சட்ட அறிவு	தண்டனைக்குப் பிறகே சட்டம் பற்றித் தெரிய வருகிறது.	தடுப்பு நடவடிக்கையாக சட்ட விழிப்புணர்வு முன்கூட்டியே வழங்கப்படுகிறது.
பாதிக்கப்பட்டோர் நிலை	பழிசொல்லுதல் (Victim Blaming), ஒதுக்கிவைத்தல்.	ஆதரவு அமைப்புகள் (Support Systems), உளவியல் ஆலோசனை.

இந்த இடைவெளியை நிரப்புவது ஒரு நாள் வேலை அல்ல. இதற்குப் பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், சபை (Council) உறுப்பினர்கள், மதத் தலைவர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும். கௌதம புத்தர் கூறியது போல, "வெறுப்பு வெறுப்பால் தணியாது, அன்பினால் மட்டுமே தணியும்; இதுவே நிரந்தர விதி." பாலியல் விவகாரங்களை வெறுப்புடனோ அல்லது அருவருப்புடனோ அணுகாமல், அன்புடனும் புரிதலுடனும் அணுக வேண்டும். இளைஞர்களின் தவறுகளைத் திருத்துவதற்குத் தண்டிப்பை விட வழிகாட்டுதலே சிறந்தது. நாம் உருவாக்கும் பயம், அவர்களை எம்மிடமிருந்து விலக்கி, பாதுகாப்பற்ற இருளில் தள்ளிவிடும்.

தற்போதைய சர்ச்சை, பரந்த படத்தைப் பார்க்கத் தவறும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. பொதுமக்களின் சீற்றம் தண்டிப்பை அல்லது நிறுவனப் பொறுப்புக்கூறலைக் கோரலாம், ஆனால் அது அரிதாகவே நீண்ட காலச் சீர்திருத்தத்திற்கு வழிவகுக்கிறது. யார் மீது குற்றம் சுமத்துவது என்று மட்டும் கேட்பதற்குப் பதிலாக, எந்தக் கட்டமைப்புகள் தோல்வியடைந்தன, அவற்றை எவ்வாறு மேம்படுத்தலாம் என்று நாம் கேட்க வேண்டும். பாடசாலைகள் பெயரளவில் மட்டுமல்ல, நடைமுறையிலும் பாதுகாப்பான இடங்களாக இருக்க வேண்டும். உடல், உணர்வு மற்றும் சமூக வளர்ச்சியை முழுமையான முறையில் நிவர்த்தி செய்யும் பாடத்திட்டங்களால் அவை ஆதரிக்கப்பட வேண்டும். "அமைதி என்பது ஒவ்வொரு அடியிலும் உள்ளது" என்றார் திக் நட் ஹான் (Thich Nhat Hanh). பாடசாலை சூழலில் அத்தகைய அமைதியையும் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்வது முகாமைத்துவத்தின் (Management) முதன்மைப் பொறுப்பாகும்.

இலங்கையின் பொருளாதாரம் அறிவை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு திசையை நோக்கி நகர எத்தனிக்கையில், இளைஞர்களின் ஆரோக்கியமும் மனநிலையும் அதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. ஆரோக்கியமற்ற, குழப்பமான மனநிலை கொண்ட இளைஞர் சமுதாயத்தால் நாட்டின் மொத்த தேசிய உற்பத்திக்கு (GDP) காத்திரமான பங்கை வழங்க முடியாது. ஆடம் ஸ்மித் (Adam Smith) கூறியது போல, "எந்தவொரு சமூகத்தின் பெரும்பகுதி ஏழ்மையிலும் துயரத்திலும் இருக்கிறதோ, அந்தச் சமூகம் செழிப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க முடியாது." இங்கே 'ஏழ்மை' என்பது பணத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை; அது அறிவு மற்றும் விழிப்புணர்வு ரீதியான ஏழ்மையையும் குறிக்கிறது. இளைஞர்கள் தமது ஆற்றலை ஆக்கபூர்வமான வழிகளில் செலவிட வேண்டுமானால், அவர்களை திசைதிருப்பும், குழப்பத்தில் ஆழ்த்தும் விடயங்களுக்குத் தெளிவான தீர்வுகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

மாற்றம் என்பது வெளியிலிருந்து வருவதல்ல, அது நமக்குள்ளிருந்து தொடங்க வேண்டும். "உலகில் நீங்கள் காண விரும்பும் மாற்றமாக நீங்களே இருங்கள்" என்று மகாத்மா காந்தி கூறினார். ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தங்கள் பிள்ளைகளுடன் திறந்த மனதுடன் பேசுவதிலிருந்து இந்த மாற்றம் தொடங்குகிறது. ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் மாணவர்களின் கேள்விகளுக்கு முகம் சுளிக்காமல் பதிலளிப்பதில் இது வளர்கிறது. பாலியல் கல்வி என்பது கலாச்சாரச் சீரழிவு என்ற போலிப் பிம்பத்தை உடைத்து, அது ஒரு தற்காப்புக்கலை என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தலாய் லாமா கூறுவது போல், "சாத்தியமான போதெல்லாம் அன்பாக இருங்கள். அது எப்போதும் சாத்தியமே." எமது இளைஞர்களிடம் காட்டும் அன்பு என்பது, அவர்களை அறியாமையில் வைத்திருப்பதில் இல்லை, மாறாக அவர்களுக்கு உண்மையைக் கற்பித்து, அவர்களைத் தற்காத்துக் கொள்ளும் வல்லமையை வழங்குவதிலேயே உள்ளது.

இறுதியாக, இது ஒரு சங்கடமான தருணமாக இருந்தாலும், இது ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இலங்கை பாலியல் கல்வியைத் தொடர்ந்தும் அவமானகரமானதாக, கிசுகிசுக்களிலும் தலைப்புச் செய்திகளிலும் மட்டுமே பேசப்படும் ஒன்றாகக் கருதலாம். அல்லது, மௌனம் ஒரு விலை கொடுக்கிறது என்பதையும், அதனைப் பிள்ளைகள், பெண்கள் மற்றும் ஒட்டுமொத்த சமூகமும் சுமக்கிறார்கள் என்பதையும் அங்கீகரிக்கலாம். ஆபிரகாம் லிங்கன் கூறிய "மக்களால், மக்களுக்காக" என்ற மக்களாட்சித் தத்துவம், மக்களின் நல்வாழ்வுக்கான அறிவை மக்களுக்கு வழங்குவதையும் உள்ளடக்கியது. உண்மையை மறைப்பது, அல்லது திரிபுபடுத்துவது, ஒருபோதும் ஆரோக்கியமான சமூகத்தை உருவாக்காது. உண்மை விடுதலையளிக்கும். அந்த விடுதலையை எமது அடுத்த சந்ததிக்கு வழங்குவது எமது கடமை.

ஆகவே, நாம் பழைய சிந்தனைகளிலிருந்து விடுபட்டு, புதியதொரு புரிதலை நோக்கி நகர வேண்டும். அறிவார்ந்த, ஆரோக்கியமான, மற்றும் பரஸ்பர மரியாதையுள்ள ஒரு சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு, இந்த மௌனத்தை உடைப்பது முதல் படியாகும். அதுவே எமது இளைஞர்களின் எதிர்காலத்தை ஒளிமயமாக்கும், நாட்டின் மீண்டெழு (Resilience) திறனை அதிகரிக்கும். வாரன் பபெட் (Warren Buffett) கூறியது போல, "இன்று யாரோ ஒருவர் நிழலில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்றால், யாரோ ஒருவர் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு ஒரு மரத்தை நட்டதே காரணம்." இன்றைய எமது விழிப்புணர்வும், தைரியமான முடிவுகளும், எதிர்கால சந்ததியினர் பாதுகாப்பான, தெளிவான நிழலில் இளைப்பாற வழிவகுக்கும். இந்த மாற்றத்திற்கான விதையை இன்றே நடுவோம்.

ஆண்டின் முதல் இருபத்தைந்து நாட்களில் மட்டும் 1375 வீதி விபத்துக்கள் -2026

• இன்று ஊடகங்களின் பங்கு என்பது வெறும் செய்திகளைத் தாங்கி வரும் அஞ்சல் சேவையாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது. குற்றம், ஊழல் மற்றும் வன்முறை இல்லாத ஒரு தேசத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் ஊடகங்களுக்கும், அரசிற்கும், சிவில் சமூகத்திற்கும் கூட்டுப் பொறுப்பு உள்ளது.
•  பொருளாதார நெருக்கடிகள் மனிதர்களை விரக்தியின் விளிம்பிற்குத் தள்ளுகின்றன. அந்த விரக்தி, பலவீனமானவர்கள் மீது வன்முறையாக வெடிக்கிறது.

புத்தாண்டுப் பிறப்பைக் கொண்டாடும் வகையில் நாடெங்கிலும் ஒலித்த நல்வாழ்த்துக்களின் எதிரொலி அடங்குவதற்கு முன்னரே, மரண ஓலங்களின் சத்தம் அந்த மகிழ்ச்சியை விழுங்கிவிட்டது. ஆண்டின் முதல் இருபத்தைந்து நாட்களில் மட்டும் ஆயிரத்து முன்னூற்று எழுபத்தைந்து வீதி விபத்துக்கள் (Road Accidents) பதிவாகி, அதில் நூற்றைம்பத்தைந்து உயிர்கள் காற்றில் கரைந்து போயின என்பது வெறும் புள்ளிவிவரம் அல்ல; அது எமது சமூகப் பாதுகாப்பின் மீது விழுந்த பேரிடியாகும். தித்வா சூறாவளி ஏற்படுத்திய பௌதீக அழிவுகளிலிருந்து மக்கள் இன்னும் முழுமையாக மீளாத நிலையில், அவர்களின் வாழ்வாதாரம் கேள்விக்குறியாகியிருக்கிறது. ஆனால், அதைவிடக் கொடுமையானதொரு சமூகப் புயல் எமது கலாசாரக் கட்டமைப்பைத் தாக்கத் தொடங்கியுள்ளது. ‘மௌபிம’ பத்திரிகையின் முகப்புச் செய்தியாக வந்த அந்த இதயத்தை உலுக்கும் சம்பவம், ஒரு தனிமனிதக் குற்றமாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதல்ல. உரகஸ்மன்ஹந்தியா பகுதியில் பதினான்கு வயதுப் பாடசாலை (School) மாணவி, கையடக்கத் தொலைபேசியைப் பயன்படுத்தியதாலேயே படிப்பைக் கெடுக்கிறாள் என்ற ஆத்திரத்தில், பெற்ற தந்தையாலேயே அடித்துக் கொல்லப்பட்ட சம்பவம், எமது சமூகத்தின் உளவியல் ஆரோக்கியம் (Mental Health) எங்கே சென்று கொண்டிருக்கிறது என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

மீள்வருகைக்கு அப்பால்: சாம்பலில் இருந்து எழும் சாம்ராஜ்யங்கள்

இலங்கை (சிறிலங்கா) பொருளாதாரத்தின் தற்போதைய போக்கினை உற்றுநோக்கும்போது, நிபுணர்களின் கணிப்புகளுக்கும் களநிலவரத்திற்கும் இடையில் ஒரு மெல்லிய ஆனால் தீர்க்கமான இடைவெளி இருப்பதை அவதானிக்க முடிகிறது. அண்மையில் ஏற்பட்ட "டிட்வா" (Ditwah) சூறாவளி அனர்த்தத்திற்குப் பின்னரான காலப்பகுதியில், நாட்டின் பொருளாதாரம் ஒரு மீட்சியைக் கண்டுள்ளது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. அந்நிய செலாவணி கையிருப்பில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றம் மற்றும் அரச வருமானத்தில் ஏற்பட்டுள்ள சாதகமான மாற்றங்கள் என்பன, எமது முகாமைத்துவம் (Management) சரியான பாதையில் செல்வதாக ஒரு தோற்றப்பாட்டை உருவாக்கியுள்ளன. நிபுணர்களின் இந்த நம்பிக்கையான கண்ணோட்டம் ஒரு விதத்தில் ஆறுதல் அளித்தாலும், அது முழுமையான சித்திரத்தை வழங்குகின்றதா என்பது கேள்விக்குறியே. பீட்டர் டிலக்கர் (Peter Drucker) கூறியது போல, "எதிர்காலத்தைக் கணிப்பதற்கான சிறந்த வழி அதனை உருவாக்குவதே." நாம் வெறுமனே கணிப்புகளை நம்பி இருக்கிறோமா அல்லது எதிர்காலத்தை உருவாக்குகிறோமா என்பதை ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய தருணம் இது.

முழக்கங்களுக்கு அப்பால்: ஊழல் ஒழிப்பும் தேசத்தின் மனசாட்சியும்

ஒரு தேசத்தின் ஜனநாயக ஆரோக்கியம் என்பது தேர்தல்களில் அளிக்கப்படும் வாக்கு எண்ணிக்கையில் மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை; மாறாக, அத்தேசம் தனது பொதுச் சொத்துக்களையும், சட்டத்தின் ஆட்சியையும் எவ்வளவுக்குத் தூய்மையாகப் பேணுகிறது என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. வாக்லாவ் ஹாவெல் (Vaclav Havel) கூறியது போல, "உண்மையும் அன்பும் பொய் மற்றும் வெறுப்பை வெல்ல வேண்டும்." ஆனால், இலங்கையின்  கடந்த கால அரசியல் வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்க்கும்போது, ஊழல் மற்றும் மோசடி குறித்த உண்மைகள் அரசியல் மேடைகளில் முழக்கங்களாக ஒலிக்கின்றனவே தவிர, அவை நீதிமன்றக் கூண்டுகளில் நீதியாக நிலைநாட்டப்படுவதில்லை என்பது கசப்பான எதார்த்தமாகும். தேர்தல் காலங்களில் ஊழல் ஒழிப்பு என்பது ஒரு கவர்ச்சிகரமான விற்பனைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றது. ஆட்சி மாற்றத்தின் பின்னர், அந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் விசாரணை அறிக்கைகளுக்குள்ளும், குழு அறிக்கைகளுக்குள்ளும் உறங்க வைக்கப்படுகின்றன. இந்தச் சுழற்சி முறையானது வெறும் நிர்வாகத் தோல்வி மட்டுமல்ல; இது சமூகத்தின் மனசாட்சியை மழுங்கடிக்கும் ஒரு ஆழமான கலாசாரச் சிதைவாகும்.

மாறும் உலகும் மாறாத நாமும்- பொருளாதார விடுதலையின் புதிய திசை

அன்றாட செய்திகளின் இரைச்சல்களுக்கும், சமூக ஊடகங்களில் இடைவிடாது பரப்பப்படும் சதி கோட்பாடுகளுக்கும், அரசியல் மேடைகளில் அரங்கேறும் உணர்ச்சிப் பெருக்கிற்கும் அப்பால், தேசத்தின் பொருளாதார அடித்தளம் இன்னும் ஆட்டம் கண்டுகொண்டிருக்கும் ஒரு த

ளத்திலேயே நிற்கின்றது. பீட்டர் டிலக்கர் (Peter Drucker) கூறியது போல, "எதிர்காலத்தைக் கணிப்பதற்கான சிறந்த வழி அதனை உருவாக்குவதே ஆகும்." ஆனால், தற்போதைய சூழலில் தேசம் தனது எதிர்காலத்தை உருவாக்குகின்றதா அல்லது கடந்த காலத்தின் நிழலில் ஒதுங்கிக் கொள்கின்றதா என்ற கேள்வி மிகத் தீவிரமாக எழுகின்றது. அண்மைய காலங்களில் ஏற்பட்ட உள்ளூர் மற்றும் பூகோள அதிர்வுகள், வர்த்தகத் தடைகள் மற்றும் கொள்கை ரீதியான முரண்பாடுகள் என்பன, இலங்கை (சிறிலங்கா) பின்பற்றி வரும் ஏற்றுமதி மூலோபாயத்தின் (Export Strategy) பலவீனங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளன. ஒரு சில மேற்குலகச் சந்தைகளையும், மட்டுப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்திப் பொருட்களையும் மட்டுமே நம்பியிருக்கும் கலாசாரம், இனிவரும் காலங்களில் தாக்குப்பிடிக்கப் போதுமானதல்ல என்பதைத் தரவுகள் உணர்த்துகின்றன.

கல்விப் புரட்சியும் எதிர்காலச் சவால்களும்

நேற்று முதல் அமுல்படுத்தப்பட்டுள்ள (Implement) புதிய கல்விச் சீர்திருத்தங்கள், நீண்டகாலமாக நிலவி வந்த பரீட்சை மையக் கல்வி மு றைக்கு மாற்றாக, நடைமுறைச் சார்ந்த கற்றல் அணுகுமுறையை (Practical Learning Approach) முன்னிறுத்தியுள்ளன. இது வெறும் மாற்றமல்ல, மாறாக ஒரு சமூகத்தின் அறிவுசார் பரிணாம வளர்ச்சியின் தவிர்க்க முடியாத கட்டமாகும். ஒரு தேசத்தின் உண்மையான ஆற்றல் அதன் இளைய சமூகத்தின் சிந்தனைத் திறனிலும், அவர்கள் பெற்றுக்கொள்ளும் தொழிற்சார் அறிவிலும் தங்கியுள்ளது. "கல்வி என்பது உலகத்தை மாற்றுவதற்கு நீங்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய மிக சக்திவாய்ந்த ஆயுதம்" என்று நெல்சன் மண்டேலா (Nelson Mandela) கூறியது போல, இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் இலங்கையின் எதிர்கால சந்ததியினரை உலகளாவிய சவால்களுக்குத் தயார்படுத்தும் ஒரு கருவியாக அமையும் என்பதில் ஐயமில்லை. தற்போதைய கல்வி முறை மாணவர்களின் ஆளுமையை வளர்ப்பதை விட, அவர்களை மன அழுத்தத்திற்குள்ளாக்கும் ஒரு இயந்திரமாகவே செயற்பட்டு வந்தது. இந்த நிலையில், பாடத்திட்டங்களை நவீனமயமாக்குவதும், ஆரம்ப நிலையிலேயே தொழிற்பயிற்சிகளை (Vocational Training) அறிமுகப்படுத்துவதும் காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

இலங்கையின் அரசியல் கலாசாரத்தில் ஒரு புதிய விடியல்

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் ஊழல் (Corruption) என்பது வெறும் குற்றச்சாட்டாக மட்டும் அமையாமல், அது ஒவ்வொரு தேர்தல் காலத்திலும் ஒரு கவர்ச்சிகரமான அரசியல் கால்பந்தாட்டமாக (Political Football) மாற்றப்பட்டிருப்பது ஒரு கசப்பான உண்மையாகும். ஒரு அரசாங்கத்தை நோக்கி விரல் நீட்டி, அடுத்த தேர்தல் வரை "அவர்கள் திருடர்கள்" என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்து, பின்னர் ஆட்சிக்கு வந்ததும் அந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை குழு அறிக்கைகளிலோ அல்லது வழக்குப் புத்தகங்களிலோ பூட்டி வைக்கும் பழைய அரசியல் வழக்கம் இப்போது அதன் உச்சகட்டத்தை எட்டியுள்ளது. 

பிளேட்டோ (Plato) குறிப்பிட்டது போல, "ஒரு மனிதனின் தரம் என்பது அவனிடம் அதிகாரம் ஒப்படைக்கப்படும்போது அவன் என்ன செய்கிறான் என்பதைக் கொண்டே அளவிடப்படுகிறது" (The measure of a man is what he does with power). ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக எமது சூழலில் அதிகாரம் என்பது பொறுப்புக்கூறலுக்கான கருவியாக அமையாமல், கடந்த காலக் குற்றங்களை மறைப்பதற்கான ஒரு கேடயமாகவே பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. இந்தச் சகாப்தத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டிய வரலாற்றுத் தேவை இன்று ஒவ்வொரு குடிமகனின் மனசாட்சியையும் தட்டிக்கொண்டிருக்கிறது.