கதிர்காம பாதயாத்திரையில் நடந்த சம்பவம் நமக்கு சொல்லும் பாடம் - வாயில்லா ஜீவனின் வேதனை

 "ஒரு சமூகத்தின் நாகரிகத்தை, அது தனது விலங்குகளை எவ்வாறு நடத்துகிறது என்பதன் மூலம் அளவிடலாம்." – மகாத்மா காந்தி

கதிர்காம பாதயாத்திரை என்பது இலங்கையின் மத, கலாசார மற்றும் ஆன்மீக மரபுகளில் மிகவும் உயர்ந்த இடத்தைப் பெறும் ஒரு பக்திப் பயணமாகும். ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் கால்நடையாக பயணித்து கதிர்காம முருகனை தரிசிக்கச் செல்கின்றனர். இந்தப் பயணம் வெறும் உடல் உழைப்பின் வெளிப்பாடல்ல; அது கருணை, பொறுமை, ஒற்றுமை, மனிதநேயம் மற்றும் உயிர்கள் அனைத்தையும் நேசிக்கும் ஆன்மீகப் பயணமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

இந்த ஆண்டின் கதிர்காம பாதயாத்திரையில் அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது "சுப்பிரமணி" என்ற ஒரு நாய். எந்தவொரு கட்டாயமும் இல்லாமல், நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் பக்தர்களோடு இணைந்து நடந்த இந்த வாயில்லா ஜீவன், பலரின் அன்பையும் மரியாதையையும் பெற்றது. சமூக ஊடகங்களிலும் ஊடகங்களிலும் சுப்பிரமணி பற்றிய செய்திகள் பெருமளவில் பகிரப்பட்டன. ஒரு ஐந்தறிவு ஜீவனாக இருந்தாலும், அது பக்தர்களோடு இணைந்து காட்டிய நம்பிக்கையும் உறுதியும் பலருக்கு வியப்பை ஏற்படுத்தியது.

டெங்குவின் தொடர் அச்சுறுத்தலும் பொதுமக்களின் பொறுப்புணர்வும்

இலங்கை தற்போது பாரியதொரு டெங்கு நோய்ப்பரவலை (Major dengue outbreak) எதிர்கொண்டுள்ளது. இதுவரையான தரவுகளின்படி, நாடளாவிய ரீதியில் சுமார் 30 மரணங்களும் 48,000 நோயாளர்களும் பதிவாகியுள்ளமை நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்த்துகிறது. நாளுக்கு நாள் டெங்கு நோயாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துச் செல்லும் இக்கட்டான சூழ்நிலையில், சுகாதார அதிகாரிகளும் அரச திணைக்களங்களும் நிலைமையைக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருவதற்குத் தம்மாலான உச்சகட்ட முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகின்றனர். இருந்தபோதிலும், நுளம்பு பெருகும் இடங்களை (Mosquito breeding sites) அழிப்பதில் பொதுமக்கள் தொடர்ந்து காட்டி வரும் வழக்கமான மந்தநிலை (Lethargy) பெருமளவிலான உயிரிழப்புகளுக்கும் நோய்ப்பரவலுக்கும் பிரதான காரணமாக அமைந்துள்ளது. இந்த அலட்சியப்போக்கு உடனடியாக மாற்றப்படாவிட்டால், சுகாதாரத்துறையின் முகாமைத்துவம் (Management) பாரிய சவால்களைச் சந்திக்க நேரிடும்.

TIN என்றால் என்ன? ஏன் இது இப்போது கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது?

இலங்கையின் நிதி முறைமையில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனை ஏற்பட்டுள்ளது. வரி செலுத்துவோர் அடையாள இலக்கம் (TIN – Taxpayer Identification Number) என்பது இனி வெறுமனே வரி செலுத்துவோருக்கு மட்டுமான ஆவணமன்று; 18 வயது பூர்த்தியடைந்த இலங்கையின் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் இது ஒரு அத்தியாவசிய அடையாளமாக மாறியுள்ளது. இம்மாதம் 30ஆம் திகதிக்குள் 18 வயதைப் பூர்த்தி செய்த அனைவரும் TIN இலக்கத்தைப் பெற்றிருக்க வேண்டும் என அரசாங்கம் அறிவித்துள்ளது. இந்த நடவடிக்கை, நாட்டின் நிதி வெளிப்படைத்தன்மையை (Financial Transparency) வலுப்படுத்தவும், வரியேய்ப்பை (Tax Evasion) கட்டுப்படுத்தவும், வரித்தளத்தை (Tax Base) விரிவுபடுத்தவும் உள்நாட்டு இறைவரித் திணைக்களம் (Inland Revenue Department) முன்னெடுக்கும் ஒரு கட்டமைப்பு சீர்திருத்தமாகும்.

யாரும் பைத்தியக்காரர் இல்லை

 பணத்தைப் பற்றிய நம்முடைய பார்வை எங்கிருந்து வருகிறது?

மோர்கன் ஹௌசலின் “The Psychology of Money” நூலின் முதலாம் அத்தியாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட கட்டுரை

பணம் தொடர்பான முடிவுகளை மக்கள் எடுக்கும் விதம், பெரும்பாலும் வினோதமாகவும் முரண்பாடாகவும் தோன்றும். ஒருவர் சம்பளம் வாங்கும் ஒவ்வொரு மாதமும் சேமிக்காமல் இருப்பது நமக்கு அறிவீனமாகத் தெரியலாம். இன்னொருவர் வருமானம் குறைவாக இருந்தும் லாட்டரி டிக்கெட்டுகளில் செலவு செய்வது வேறொருவருக்கு புரியாமல் போகலாம். ஆனால் மோர்கன் ஹௌசல் தனது “The Psychology of Money” நூலின் முதலாம் அத்தியாயமான “No One’s Crazy” (யாரும் பைத்தியக்காரர் இல்லை) எனும் பகுதியில் ஒரு முக்கியமான உண்மையை முன்வைக்கிறார்: பணத்தைப் பற்றி ஒவ்வொருவரும் கொண்டிருக்கும் பார்வை, அவரவர் வாழ்க்கை அனுபவத்தின் விளைவே தவிர, அறிவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல.

ஓர் ஏழை விவசாய நாடு வல்லரசாக மாறிய கதை — இலங்கை கற்கவேண்டிய பாடம்

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

இன்று நான் உங்கள் முன் ஒரு கதையுடன் வந்திருக்கிறேன். இது ஒரு கற்பனைக் கதை அல்ல. இது இருபத்தைந்து வருடங்களில் ஒரு தேசம், தன் விதியையே மாற்றி எழுதிய உண்மைக் கதை.

சற்று முன்னர், வியட்நாம் நாட்டின் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்த உயர்தர அதிகாரி ஒருவர் நம் நாட்டிற்கு விஜயம் செய்தார். அந்த விஜயம் வெறுமனே கைகுலுக்கல்களுக்கும், புகைப்படங்களுக்குமான ஒரு இராஜதந்திர நிகழ்வாக மட்டும் நான் பார்க்கவில்லை. அது இலங்கைக்கு ஒரு கண்ணாடி பிடிக்கப்பட்ட தருணம். அந்தக் கண்ணாடியில் நாம் பார்க்க வேண்டியது, வியட்நாமின் வெற்றியை அல்ல — நம்முடைய சொந்த தவறவிட்ட வாய்ப்புகளை.

O/L Result ஒரு முடிவின் நாள் இல்லை, ஒரு புதிய ஆரம்பத்தின் நாள். உங்கள் பிள்ளையின் எதிர்காலத்தை சரியாக வடிவமைப்போம்

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

இன்று நான் உங்கள் முன்னால் நிற்கும்போது, என் மனதில் ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சியும், அதே நேரம் ஒரு பொறுப்புணர்வும் இருக்கிறது. ஏனெனில் இன்று இலங்கையெங்கும் சுமார் நான்கு லட்சத்து ஐம்பத்தோராயிரத்து நானூற்து அறுபத்து மூன்று பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையில் ஒரு திருப்புமுனை நாள். சாதாரண தர சான்றிதழ் பரீட்சை முடிவுகள் இன்று வெளியாகியிருக்கின்றன. இந்த நாள் ஒரு முடிவின் நாள் இல்லை, ஒரு புதிய ஆரம்பத்தின் நாள்.

முதலில், இந்தப் பரீட்சையில் தோற்றிய ஒவ்வொரு பிள்ளைக்கும், அவர்களை இந்த நாள்வரை வழிநடத்திய பெற்றோர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும் என் இதயபூர்வமான வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். உங்கள் பிள்ளை சித்தியடைந்திருந்தாலும் சரி, அல்லது சில பாடங்களில் மீண்டும் முயற்சிக்க வேண்டிய நிலையில் இருந்தாலும் சரி — ஒரு பரீட்சை முடிவு ஒருபோதும் ஒரு பிள்ளையின் திறமையையோ, அவனது எதிர்காலத்தையோ முடிவு செய்துவிடாது. இதை நான் உறுதியாக, என் அனுபவத்தின் வெளிச்சத்தில் சொல்கிறேன்.

டெங்கு — நாம் தோற்கலாமா? இனியும் தாமதிக்கலாமா?

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

ஒரு கணம் நினைத்துப் பாருங்கள் — உங்கள் வீட்டில் ஒரு குழந்தை படுக்கையில் கிடக்கிறது. உடல் வெப்பம் ஏறுகிறது. கண்கள் சோர்வில் மூடுகின்றன. அம்மா கையில் மருந்தை எடுத்து நிற்கிறாள் — ஆனால் எந்த மருந்து? என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. அவசரமாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். அங்கே படுக்கை இல்லை. ஒவ்வொரு நாளும் இலங்கையின் ஏதோவொரு மூலையில் இந்தக் காட்சி நடக்கிறது.

இது கற்பனை அல்ல. இது இன்றைய இலங்கையின் கசப்பான உண்மை.

நிலையான அபிவிருத்தி மட்டும் போதாது — வளர்ச்சியே இலக்கு!

 வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

ஒரு கேள்வி உங்களிடம் கேட்கிறேன். ஒரு கப்பல் புயலில் சிக்கி, கடலில் மூழ்கி, அரைகுறையாக மேலே மிதந்தது என்றால் — "கப்பல் காப்பாற்றப்பட்டுவிட்டது!" என்று கொண்டாடுவோமா? இல்லை, அந்தக் கப்பல் கரை சேரவேண்டும். பயணிகள் நலமாக இறங்கவேண்டும். அது மட்டுமே வெற்றி.

இன்று இலங்கை அரசு பற்றி நாம் கேட்கும் செய்திகளும் அப்படியே இருக்கின்றன. "பொருளாதாரம் நிலைப்படுத்தப்பட்டுவிட்டது. அடித்தளம் போடப்பட்டுவிட்டது." — இதனைக் கேட்கும்போது மனம் ஆறுதல் அடைகிறது. ஆனால் மனசாட்சி கேட்கிறது: சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கை நிலைப்பட்டதா?

நான் இந்தக் கேள்வியை மேடையில் நின்று கேட்பவன். ஏனென்றால், நான் பொருளாதாரத்தின் எண்களையும் அறிவேன், மக்களின் கண்ணீரையும் அறிவேன். அரசின் அரங்குகளில் பேசப்படும் வார்த்தைகளும் தெரியும், வீதிகளில் வாழும் மக்களின் வலியும் தெரியும்.