
ஒரு
நாட்டின் சமூக மற்றும் பொருளாதார விருத்தியைத் தீர்மானிக்கும் முதன்மை சக்தியாக
விளங்குவது அந்நாட்டின் இயற்கை வளங்கள் மாத்திரமல்ல, மாறாக வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த
தருணங்களில் அந்நாட்டின் கொள்கை வகுப்பாளர்களால் எடுக்கப்படும் தீர்க்கமான
முடிவுகளும், அவை அமுல்படுத்தல் (Implementation)
செய்யப்படும் முறைகளுமே ஆகும். அரசறிவியல்
மற்றும் அபிவிருத்திப் பொருளாதார ஆய்வுகளின் பின்னணியில், அரச திறன் (State Capacity) என்பது வெறும் ஏட்டுச்சுரக்காய்
கருத்துருவம் அன்று. அது கோடிக்கணக்கான குடிமக்களின் தினசரி வாழ்வாதாரத்தையும்,
நாட்டின் நீண்டகால இறையாண்மையையும்
தாங்கி நிற்கும் மிக முக்கியமான தூணாகும். உலகளாவிய ரீதியில் அபிவிருத்தியடைந்து
வரும் நாடுகளின் வரலாற்றை உற்றுநோக்கும் போது, மக்கள் சார்பு முடிவுகளை எடுப்பதில்
காட்டப்பட்ட தேவையற்ற காலதாமதங்களும், குறுகிய கால அரசியல் நலன்களுக்காக செய்யப்பட்ட சமரசங்களுமே
அந்நாடுகளைப் பேரழிவை நோக்கியும் பொருளாதார முடக்கத்தை நோக்கியும்
தள்ளிவிட்டுள்ளன. இலங்கை
(Sri Lanka) போன்றதொரு
தீவு தேசத்தின் தற்போதைய சமூக-பொருளாதார சவால்களை ஆராயும் போது, இத்தகைய கொள்கைத் தயக்கங்களின்
வடுக்களைத் தெளிவாகக் காண முடிகிறது.