T20- எல்லைகளைக் கடக்கும் கிரிக்கெட்: அமெரிக்காவின் புதிய அணி

விளையாட்டு என்பது வெறும் வெற்றியையும் தோல்வியையும் நிர்ணயிக்கும் களம் மட்டுமல்ல; அது சமூக, அரசியல் மற்றும் கலாசார எல்லைகளைக் கடந்து மனிதர்களை இணைக்கும் ஒரு சக்திவாய்ந்த ஊடகமாகும். மும்பையின் வான்கடே மைதானத்தில் (Wankhede Stadium) நடைபெறவுள்ள இந்தியா மற்றும் ஐக்கிய அமெரிக்கா (USA) அணிகளுக்கு இடையிலான இருபதுக்கு 20 உலகக்கிண்ணப் (T20 World Cup) போட்டியானது, இந்த உண்மையை மீண்டும் ஒருமுறை உலகிற்கு
உரத்துச் சொல்லக் காத்திருக்கிறது. உலகம் அரசியல் ரீதியாகவும், இன ரீதியாகவும் துருவமயப்படுத்தப்பட்டு (Polarised) வரும் ஒரு சூழலில், கிரிக்கெட் மைதானத்தில் நிகழப்போகும் இந்தச் சங்கமம் ஒரு முக்கிய செய்தியைச் சுமந்து நிற்கிறது.

அகராதியிலிருந்து அகற்றப்பட வேண்டிய விஷச் சொற்கள்: ஒரு தேசிய சுயபரிசோதனை

ஒரு தேசத்தின் தலைவிதி என்பது அதன் நிலப்பரப்பிலோ அல்லது அதன் கனிம வளங்களிலோ எழுதப்படுவதில்லை; மாறாக, அந்தத் தேசத்தின் மக்கள் மற்றும் ஆட்சியாளர்களின் சிந்தனையை ஆளுகின்ற சொற்களிலேயே எழுதப்படுகின்றது. ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்க தனது சுதந்திர தின உரையில் சுட்டிக்காட்டியது போல, ‘இனவெறி’ மற்றும் ‘தீவிரவாதம்’ ஆகிய இரண்டு சொற்களும் வரலாற்றின் பக்கங்களில் இரத்தக்கறையைப் பூசியுள்ள மிக மோசமான சொற்களாகும். 

இந்த இரண்டு சொற்களும் இருக்கும் இடத்தில், அமைதி இருக்க முடியாது; அங்கே தீவிரவாத மழை பொழியும். அந்த மழையில் நனைபவன் மனிதத்தன்மையை இழந்து, இரத்தம் சிந்தப்படுவதை விரும்பும் ஒரு கொடூரமான மனநிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். ஆனால், இலங்கை  அரசியல் வரலாற்றை ஆழமாக நோக்கும்போது, இந்த இரண்டு சொற்களுடன் இணைக்கப்பட வேண்டிய, அல்லது இவற்றை விடவும் ஆபத்தான மூன்றாவது சொல் ஒன்று இருக்கிறது. அதுவே பழிவாங்கல் (Revenge). அகராதியில் உள்ள மிக அருவருப்பான இந்தச் சொற்கள் அகற்றப்படாத வரை, உண்மையான சுதந்திரம் என்பது ஒரு கானல் நீராகவே இருக்கும்..

வேகம் விவேகமல்ல: வீதிகளில் முடியும் இளைஞர்களின் கனவுகள்

இலங்கை எதிர்கொள்ளும் மக்கட்தொகைச் சரிவு என்பது, பொதுவாக எதிர்பார்க்கப்படுவது போல தொற்று நோய்களினாலோ, போர்களினாலோ அல்லது பஞ்சத்தினாலோ ஏற்படப்போவது அல்ல. அது, நாம் தினமும் பயன்படுத்தும் வீதிகளில் (Roads) நிகழும் ஒரு மெௌனமான யுத்தத்தினால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. நிபா வைரஸ் போன்ற புதிய நோய்க்கிருமிகள் குறித்து நாம் காட்டும் அச்சமும், முன்னெச்சரிக்கையும், நம் கண்முன்னே தினசரி அரங்கேறும் வீதி விபத்துக்கள் குறித்துக் காட்டப்படுவதில்லை என்பதே ஒரு முரண்நகை. 

சுதந்திரத்தின் 78 ஆண்டுகளில் கடன் அற்ற தேசம்: ஒரு சாத்தியமற்ற கனவா?

 இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்து 78 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இந்த நீண்ட பயணத்தில், ஒரு கடன் அற்ற தேசத்தை உருவாக்கும் கனவு ஏன் இன்னும் எட்டாக்கனியாகவே உள்ளது? இது வெறும் பொருளாதாரக் கேள்வி மட்டுமல்ல; இது நமது சமூக, அரசியல், பண்பாட்டு, மற்றும் முகாமைத்துவக் கட்டமைப்புகளின் ஆழமான பிரதிபலிப்பாகும். ஒரு தேசத்தின் உண்மையான செல்வம் என்பது அதன் இயற்கை வளங்களிலோ அல்லது புவியியல் அமைப்பிலோ மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை. மாறாக, அது அதன் மக்களின் ஆற்றலிலும், சிந்தனையிலும், தலைமைத்துவத்திலும், மற்றும் கொள்கை வகுப்பிலும் தங்கியுள்ளது. கடந்த ஏழு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக, நாம் எதிர்கொண்ட சவால்கள், எடுத்த முடிவுகள், மற்
றும் தவறவிட்ட வாய்ப்புகள் என்பன, இன்று நாம் எதிர்கொள்ளும் கடன் சுமைக்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ளன. இந்த கட்டுரை, தரவுகள், ஆதாரங்கள், மற்றும் தர்க்க ரீதியான விளக்கங்கள் மூலம், இந்த சிக்கலான பிரச்சினையின் ஆழமான காரணிகளை ஆராய்ந்து, ஒரு புதிய சிந்தனைப் போக்கை உருவாக்க முயல்கிறது.

இலங்கையில் பாலியல் தொடர்பான உரையாடல்களின் சர்ச்சை

ஒரு சமூகத்தின் நாகரிகம் என்பது அது கட்டியெழுப்பியுள்ள கோபுரங்களிலோ அல்லது பாவிக்கும் நவீன தொழில்நுட்பங்களிலோ தங்கியிருப்பதில்லை; மாறாக, அச்சமூகம் தனது அடுத்த சந்ததியினரிடம் எவ்வளவு உண்மையாக இருக்கிறது என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. இலங்கையில் பாலியல் தொடர்பான உரையாடல்கள், சர்ச்சை வெடிக்கும் போது மட்டுமே அரங்கேறுகின்றன. அத்தகைய தருணங்களில் கூட, அவை தனிப்பட்ட ஒழுக்கச் சிதைவாகவோ அல்லது தனிநபர் தவறாகவோ கட்டமைக்கப்படுகிறதே தவிர, ஆழமான கட்டமைப்பு ரீதியான இடைவெளிகளின் அறிகுறிகளாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை. 

ஆண்டின் முதல் இருபத்தைந்து நாட்களில் மட்டும் 1375 வீதி விபத்துக்கள் -2026

• இன்று ஊடகங்களின் பங்கு என்பது வெறும் செய்திகளைத் தாங்கி வரும் அஞ்சல் சேவையாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது. குற்றம், ஊழல் மற்றும் வன்முறை இல்லாத ஒரு தேசத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் ஊடகங்களுக்கும், அரசிற்கும், சிவில் சமூகத்திற்கும் கூட்டுப் பொறுப்பு உள்ளது.
•  பொருளாதார நெருக்கடிகள் மனிதர்களை விரக்தியின் விளிம்பிற்குத் தள்ளுகின்றன. அந்த விரக்தி, பலவீனமானவர்கள் மீது வன்முறையாக வெடிக்கிறது.

புத்தாண்டுப் பிறப்பைக் கொண்டாடும் வகையில் நாடெங்கிலும் ஒலித்த நல்வாழ்த்துக்களின் எதிரொலி அடங்குவதற்கு முன்னரே, மரண ஓலங்களின் சத்தம் அந்த மகிழ்ச்சியை விழுங்கிவிட்டது. ஆண்டின் முதல் இருபத்தைந்து நாட்களில் மட்டும் ஆயிரத்து முன்னூற்று எழுபத்தைந்து வீதி விபத்துக்கள் (Road Accidents) பதிவாகி, அதில் நூற்றைம்பத்தைந்து உயிர்கள் காற்றில் கரைந்து போயின என்பது வெறும் புள்ளிவிவரம் அல்ல; அது எமது சமூகப் பாதுகாப்பின் மீது விழுந்த பேரிடியாகும். தித்வா சூறாவளி ஏற்படுத்திய பௌதீக அழிவுகளிலிருந்து மக்கள் இன்னும் முழுமையாக மீளாத நிலையில், அவர்களின் வாழ்வாதாரம் கேள்விக்குறியாகியிருக்கிறது. ஆனால், அதைவிடக் கொடுமையானதொரு சமூகப் புயல் எமது கலாசாரக் கட்டமைப்பைத் தாக்கத் தொடங்கியுள்ளது. ‘மௌபிம’ பத்திரிகையின் முகப்புச் செய்தியாக வந்த அந்த இதயத்தை உலுக்கும் சம்பவம், ஒரு தனிமனிதக் குற்றமாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதல்ல. உரகஸ்மன்ஹந்தியா பகுதியில் பதினான்கு வயதுப் பாடசாலை (School) மாணவி, கையடக்கத் தொலைபேசியைப் பயன்படுத்தியதாலேயே படிப்பைக் கெடுக்கிறாள் என்ற ஆத்திரத்தில், பெற்ற தந்தையாலேயே அடித்துக் கொல்லப்பட்ட சம்பவம், எமது சமூகத்தின் உளவியல் ஆரோக்கியம் (Mental Health) எங்கே சென்று கொண்டிருக்கிறது என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

மீள்வருகைக்கு அப்பால்: சாம்பலில் இருந்து எழும் சாம்ராஜ்யங்கள்

இலங்கை (சிறிலங்கா) பொருளாதாரத்தின் தற்போதைய போக்கினை உற்றுநோக்கும்போது, நிபுணர்களின் கணிப்புகளுக்கும் களநிலவரத்திற்கும் இடையில் ஒரு மெல்லிய ஆனால் தீர்க்கமான இடைவெளி இருப்பதை அவதானிக்க முடிகிறது. அண்மையில் ஏற்பட்ட "டிட்வா" (Ditwah) சூறாவளி அனர்த்தத்திற்குப் பின்னரான காலப்பகுதியில், நாட்டின் பொருளாதாரம் ஒரு மீட்சியைக் கண்டுள்ளது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. அந்நிய செலாவணி கையிருப்பில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றம் மற்றும் அரச வருமானத்தில் ஏற்பட்டுள்ள சாதகமான மாற்றங்கள் என்பன, எமது முகாமைத்துவம் (Management) சரியான பாதையில் செல்வதாக ஒரு தோற்றப்பாட்டை உருவாக்கியுள்ளன. நிபுணர்களின் இந்த நம்பிக்கையான கண்ணோட்டம் ஒரு விதத்தில் ஆறுதல் அளித்தாலும், அது முழுமையான சித்திரத்தை வழங்குகின்றதா என்பது கேள்விக்குறியே. பீட்டர் டிலக்கர் (Peter Drucker) கூறியது போல, "எதிர்காலத்தைக் கணிப்பதற்கான சிறந்த வழி அதனை உருவாக்குவதே." நாம் வெறுமனே கணிப்புகளை நம்பி இருக்கிறோமா அல்லது எதிர்காலத்தை உருவாக்குகிறோமா என்பதை ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய தருணம் இது.

முழக்கங்களுக்கு அப்பால்: ஊழல் ஒழிப்பும் தேசத்தின் மனசாட்சியும்

ஒரு தேசத்தின் ஜனநாயக ஆரோக்கியம் என்பது தேர்தல்களில் அளிக்கப்படும் வாக்கு எண்ணிக்கையில் மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை; மாறாக, அத்தேசம் தனது பொதுச் சொத்துக்களையும், சட்டத்தின் ஆட்சியையும் எவ்வளவுக்குத் தூய்மையாகப் பேணுகிறது என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. வாக்லாவ் ஹாவெல் (Vaclav Havel) கூறியது போல, "உண்மையும் அன்பும் பொய் மற்றும் வெறுப்பை வெல்ல வேண்டும்." ஆனால், இலங்கையின்  கடந்த கால அரசியல் வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்க்கும்போது, ஊழல் மற்றும் மோசடி குறித்த உண்மைகள் அரசியல் மேடைகளில் முழக்கங்களாக ஒலிக்கின்றனவே தவிர, அவை நீதிமன்றக் கூண்டுகளில் நீதியாக நிலைநாட்டப்படுவதில்லை என்பது கசப்பான எதார்த்தமாகும். தேர்தல் காலங்களில் ஊழல் ஒழிப்பு என்பது ஒரு கவர்ச்சிகரமான விற்பனைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றது. ஆட்சி மாற்றத்தின் பின்னர், அந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் விசாரணை அறிக்கைகளுக்குள்ளும், குழு அறிக்கைகளுக்குள்ளும் உறங்க வைக்கப்படுகின்றன. இந்தச் சுழற்சி முறையானது வெறும் நிர்வாகத் தோல்வி மட்டுமல்ல; இது சமூகத்தின் மனசாட்சியை மழுங்கடிக்கும் ஒரு ஆழமான கலாசாரச் சிதைவாகும்.