"உலகில் மனித குலத்திற்கு இழைக்கப்படும்
மாபெரும் அநீதி, துயருறும் மனிதர்களைத் தனித்துத் தவிக்க
விடுவதே ஆகும்" என்று அன்னை
தெரேசா (Mother
Teresa) அவர்கள் ஆழமாகக்
குறிப்பிட்டார்கள். இருளும் கண்ணீரும் சூழ்ந்த ஒரு சமூக அமைப்பிற்குள், இந்த வார்த்தைகளின் வலிமை எவ்வளவு
உண்மையானது என்பதை உணர்த்தும் ஒரு பெருந்துயரத்தின் சாட்சியாகவே இன்றைய இந்த
உரையாடலைத் தொடங்க விழைகின்றேன்.
கடந்த 2026 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் இரண்டாம் திகதியன்று, கொளுத்தும் வெயிலின் உக்கிரமும், நாடெங்கும் நிலவும் மிகக் கடுமையான எரிபொருள் தட்டுப்பாடும் மனிதர்களை வீடுகளுக்குள் முடக்கிப் போட்டிருந்த ஒரு நேரம். அநாவசியமாக எவரும் வீட்டை விட்டு வெளியேறத் தயங்கும் அந்தத் தருணத்தில், மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் எல்லைக் கிராமமான நெல்லிக்காடு எனும் இடத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு துயரம் தோய்ந்த இல்லத்திற்குப் பயணிக்க நேர்ந்தது. அது, சில வாரங்களுக்கு முன்—அதாவது பிப்ரவரி 28 ஆம் திகதியன்று—மிகக் கொடூரமான முறையில் கொலை செய்யப்பட்டு, கிணற்றுக்குள் ஈவிரக்கமின்றி வீசப்பட்ட திருமதி நளாயினி இரவி அவர்களின் இல்லமாகும்.


