கிராமங்களின் மௌன புரட்சி: அபிவிருத்தி அதிகாரம் மீண்டும் மக்களிடம் திரும்புமா?

 ஒரு நாட்டின் உண்மையான இருப்பு நிலைக் கணக்கு (Balance Sheet) அதன் தலைநகர வானளாவிய கட்டிடங்களில் அல்ல, மாறாக அதன் தொலைதூர கிராமத்து மண் வீதியில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றது. அந்த வீதி எத்தனை பாதுகாப்பானது, அதன் விவசாயி விற்பனைக்கு எடுத்துச் செல்லும் விளைபொருள் எத்தனை நியாயமான விலைக்கு விற்பனையாகின்றது, அந்த கிராமத்துப் பெண் தனது வருமானத்தை யாருடைய அனுமதியுமின்றி தீர்மானிக்க முடிகின்றதா என்பதிலேயே, ஒரு தேசத்தின் அபிவிருத்தி என்னும் சொல் அதன் உண்மையான அர்த்தத்தை பெறுகின்றது. இந்த பின்னணியிலேயே, பதினாலாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களை இலக்காகக் கொண்ட ஒரு தேசிய கிராமிய அபிவிருத்தி முகாமைத்துவம் [Prajashakthy], இலங்கையில் தற்போது அமுல்படுத்தல் கட்டத்தை எட்டியுள்ளது.

மறுவாழ்வு பெற்ற இளையோரை தனியார் துறையின் நிரந்தர வேலைவாய்ப்புகளில் இணைக்கும் இத்திட்டம்

இலங்கையின் பொருளாதார விவாதங்கள் பெரும்பாலும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி, வெளிநாட்டு நாணய கையிருப்பு, கடன் மறுசீரமைப்பு போன்ற பேரளவிலான (Macro-Level) விடயங்களைச் சுற்றியே அமைந்துள்ளன. எனினும், ஒரு நாட்டின் உண்மையான வலிமை, அதன் உள்நாட்டு வளங்களை, குறிப்பாக மனித வளத்தை (Human Capital) எவ்வாறு முகாமைத்துவம் செய்கின்றது என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. இந்தப் பின்னணியிலேயே, தொழில்கள் மற்றும் தொழில்முனைவோர் அபிவிருத்தி அமைச்சு அறிமுகப்படுத்தியுள்ள புதிய வேலைவாய்ப்பு முயற்சி கவனத்திற்குரியதாகின்றது. மறுவாழ்வு பெற்ற இளையோரை தனியார் துறையின் நிரந்தர வேலைவாய்ப்புகளில் இணைக்கும் இத்திட்டம் [1], புள்ளிவிபரங்களின் அடிப்படையில் ஆராயும்போது, ஒரே நேரத்தில் ஒரு கட்டமைப்பு ரீதியான தொழிலாளர் நெருக்கடியையும், ஆவணப்படுத்தப்பட்ட ஒரு சமூக பிரச்சினையையும் எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் கொண்டதாக தெரிகின்றது.

தள்ளிப்போகும் மாகாணசபைத் தேர்தல்: மறுக்கப்படும் தமிழ் மக்களின் தன்னாட்சி உரிமை

இலங்கை 1931ஆம் ஆண்டு ஆசியாவிலேயே முதன்முதலாக அனைத்துலக வயது வந்தோர் வாக்குரிமையை (Universal Franchise) வழங்கிய நாடு என்ற பெருமையைப் பெற்றுள்ளது. அன்றைய தினத்திலிருந்து இன்று வரையிலான கிட்டத்தட்ட தொண்ணூற்றைந்து வருடங்களில், இந்நாடு மக்கள் பிரதிநிதிகளைத் தெரிவு செய்வதற்கான ஒரு முழுமையான, நியாயமான முகாமைத்துவ முறையை நிலைநிறுத்த இன்னும் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கின்றது என்பது வேதனைக்குரிய உண்மையாகும். இந்நிலையில், அரசாங்கத்தினரின் பலமுறை வாக்குறுதிகளுக்கு மத்தியிலும், மாகாணசபைத் (Provincial Council) தேர்தல் இந்த ஆண்டும் நடைபெறும் சாத்தியம் மிகவும் குறைவாகவே காணப்படுகின்றது. சட்டரீதியான தடைகள் என்ற போர்வையில், ஆளும் அரசு தேர்தலை எதிர்கொள்வதைத் தவிர்த்துக் கொண்டிருப்பதே இதன் உண்மையான பின்னணி என்பது பலரது துணிபு.

மறக்க முடியாத அந்தக் காலைப் பொழுது

அது 2026 ஜூன் மாதம் 12ஆம் திகதி — என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத ஒரு நாள். செங்கலடி விவேகானந்தா வித்தியாலயத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். அன்று காலை நான் அந்தப் பாடசாலைக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது வேறு ஒரு நோக்கத்திற்காகத்தான். ஆயினும், அந்த நாள் எனக்கு வேறு ஒரு அனுபவத்தை, எதிர்பாராத ஒரு பொறுப்பை வைத்திருந்தது என்பதை நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

வறுமையின் நடுவே வந்த வளர்ச்சிப் பட்டம் - இலங்கையின் புதிய பொருளாதார சவால்

ஒரு நாட்டின் பொருளாதார அந்தஸ்து மாறும்போது, அந்த மாற்றத்தின் பலனை முதலில் உணர வேண்டியவர்கள் தெருவோர வியாபாரியும், நெல் வயலில் வியர்வை சிந்தும் விவசாயியும், மாதவாடகைக்கு போராடும் நகர மத்தியதர குடும்பமும்தான். ஆனால் நடைமுறையில் நடப்பது வேறு. உலக வங்கி (World Bank) இலங்கைக்கு மேல்நிலை மத்திய வருமான நாடு (Upper Middle Income Country - UMIC) அந்தஸ்தை மீண்டும் வழங்கியுள்ள செய்தி, புள்ளிவிவரங்களில் மகிழ்ச்சி தருகிறது; ஆனால் சமையலறையில் அமைதி தரவில்லை. இந்த முரண்பாடே, இன்றைய இலங்கையின் பொருளாதார யதார்த்தத்தின் மையக் கதையாக அமைந்துள்ளது.

சரிவிலிருந்து எழுச்சிக்கு: இலங்கையின் பொருளாதார மீட்சிப் பாதையும் உலக நம்பிக்கையும்

ஒரு தேசம் வீழ்ச்சியடையும்போது, அதன் மக்கள் மட்டுமல்ல, அதன் நம்பிக்கையும் வீழ்ச்சியடைகிறது. 2022ஆம் ஆண்டு இலங்கை கடன் பொறுப்புகளை நிறைவேற்ற முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டபோது, எரிபொருள் வரிசைகளில் நின்ற மக்களின் முகங்களில் தென்பட்டது சோர்வு மட்டுமல்ல, ஒரு தேசம் தன் மீதே கொண்ட நம்பிக்கையிழப்பு. அந்த வீழ்ச்சியிலிருந்து மீண்டெழும் பயணத்தின் ஒரு முக்கிய கட்டத்தை இன்று இலங்கை எட்டியிருக்கிறது. சர்வதேச நாணய நிதியம் (IMF) இலங்கையின் பொருளாதார மீட்சி முயற்சிகளைப் பாராட்டி, தொடர்ச்சியான ஆதரவை உறுதிப்படுத்தியிருப்பது வெறும் ஒரு அரசாங்க வெற்றிச் செய்தியாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதல்ல; அது ஒரு தேசத்தின் கூட்டு விடாமுயற்சியின் அங்கீகாரம்.

இலங்கையின் கல்வி முறை - உலக வேலைச் சந்தைக்கான புதிய பாதை

S.Thanigaseelan  |  ஆய்வுக் கட்டுரை  |  அபிவிருத்திப் பொருளாதாரம் மற்றும் கல்விக் கொள்கை பகுப்பாய்வு

ஒரு பாடசாலை மாணவன், தனது கையில் ஸ்மார்ட்போன் வைத்திருக்கும் அதே தருணத்தில், அவனது வகுப்பறையில் நூறாண்டு கால பழைமையான மனனம்-அடிப்படையிலான கற்பித்தல் முறை தொடர்கிறது - இந்த முரண்பாடே இலங்கையின் கல்வி முறையின் தற்போதைய நெருக்கடியை மிகச் சரியாக சுட்டிக்காட்டுகிறது. இலங்கை (Sri Lanka) கல்வியில் தென் ஆசியாவிலேயே முன்னணி வகிக்கும் ஒரு நாடு; 92 சதவிகிதத்திற்கும் (Percentage) மேலான வயது வந்தோர் எழுத்தறிவு விகிதத்தை UNESCO தரவுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் எழுத்தறிவு மட்டும் ஒரு நாட்டை உலகப் பொருளாதாரப் போட்டியில் வெல்ல வைக்காது. இலங்கையின் இளைஞர் வேலையின்மை விகிதம் இன்னும் தேசிய சராசரியை விட ஐந்து மடங்கு அதிகமாக உள்ளது என்ற உண்மை, எழுத்தறிவுக்கும் வேலைவாய்ப்புக்கும் இடையே ஒரு ஆழமான இடைவெளி இருப்பதை நிரூபிக்கிறது. தொடர்ந்து படித்தால், இந்த இடைவெளி எவ்வாறு உருவானது, அதை எவ்வாறு மூடுவது என்பதற்கான ஒரு பரந்த பொருளாதார, சமூக பகுப்பாய்வை காணலாம்.

பொதுச் சுகாதாரத்தின் சரிவும் சமூகப் பொறுப்புணர்வின் சிதைவும்

ஐம்பத்தைந்தாயிரத்து நானூற்றறு டெங்கு நோயாளர்கள். முப்பத்திரண்டு உயிரிழப்புகள். ஒரே மாதத்தில் இருபத்தியோராயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட புதிய தொற்றுகள்-. இந்த எண்கள் வெறும் புள்ளிவிவரங்கள் அல்ல; அவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு மனித வாழ்க்கையின் சாட்சியங்கள், ஒவ்வொரு தொற்றும் ஒரு குடும்பத்தின் அச்சங்களின் பிரதிபலிப்புகள். இலங்கையின் மேற்கு மாகாணம் மட்டும் 57.1 சதவிகித நோய்ப்பரவலைச் சுமந்து நிற்கிறது-. கொழும்பு, கம்பஹா, களுத்துறை ஆகிய மாவட்டங்களில் அடர்த்தியான மக்கள்தொகையும் நகரமயமாக்கலும் நோய்ப்பரவலின் வேகத்தைப் பெருக்குகின்றன-. ஆனால் இந்தப் பேரிடர் முன்னிலையில் பொதுமக்களின் அலட்சியமும், அரசியல் கட்சிகளின் பயனற்ற சர்ச்சைகளும், நிறுவனப் பொறுப்புணர்வின் சரிவும்தான் உண்மையான அபாயத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.