காத்தான்குடியில் கனிவு- வியாபாரத்தைத் தாண்டிய மனிதாபிமானம்

எத்தனையோ வேலைப் பழுக்கள், ஓயாத அலைச்சல்கள் என நம் வாழ்வு ஒரு இயந்திரகதியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றது. காலையில் எழுந்தது முதல் இரவு உறங்கும் வரை எதையோ தேடி ஓடுகிறோம். இந்த ஓட்டத்தில் நாம் எத்தனையோ மனிதர்களைக் கடந்து போகிறோம். சிலரை முகம் பார்த்துப் புன்னகைக்கிறோம், சிலரை வெறும் கருவியாகப் பார்க்கிறோம். ஆனால், எதிர்பாராத ஒரு கணத்தில் யாரோ ஒரு அந்நியன் காட்டும் மனிதாபிமானம், "இன்னும் உலகம் அன்பால் தான் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது" என்கிற நம்பிக்கையைத் தந்துவிடுகிறது.

அன்று ஒரு சனிக்கிழமை மாலை. காத்தான்குடிக்கு ஒரு கிரிக்கெட் மட்டை வாங்குவதற்காக நான் சென்றிருந்தேன். அதற்கு முன், இன்னும் ஓர் இரண்டு கடைகளுக்குச் சென்று இனிப்பு பொருட்கள் எல்லாம் வாங்கி, என் கைகளில் இரண்டு மூன்று ஷொப்பிங் பைகள் இருந்தன. இந்தக் கடைகளில் பொருட்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து வாங்குவதற்கே என் நேரம் அதிகம் செலவாகியிருந்தது. காத்தான்குடிக்குச் செல்வதற்கு முன், இந்தக் கைகளில் இருந்த பைகள் எல்லாம் எனக்குச் சற்று பாரமாகவே இருந்தது. என்றாலும், கிரிக்கெட் மட்டை வாங்கும் ஆசையில் நான் அந்தப் பாரத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் காத்தான்குடியிலுள்ள ஒரு கடைக்குள் நுழைந்தேன்.

ஒரு சொல் வெல்லும்! ஒரு சொல் கொல்லும்

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

"ஒரு சொல் வெல்லும்! ஒரு சொல் கொல்லும்!" என்ற எம் மூதாதையரின் மிக ஆழமான, அதேநேரம் கூர்மையான தத்துவத்தோடு இன்றைய என் உரையாடலைத் தொடங்க விழைகின்றேன். ஒவ்வொரு நாளும் விடியும் போது, நாம் நமக்குள் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான கேள்வி இதுதான்: நீங்கள் மக்களை வெல்கிறீர்களா? இல்லை, மனிதர்களின் மனதைக் கொல்கிறீர்களா?

அன்பின் உறவுகளே, அண்மையில் எனது அவதானத்திற்கு வந்த, வீதியோர யதார்த்தங்கள் சிலவற்றை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகின்றேன். இது வெறும் வார்த்தைகளின் விளையாட்டு அல்ல; இது மனித உளவியலின், எமது சமூக முகாமைத்துவத்தின் மிக ஆழமான வெளிப்பாடு.

திரு. அரசரத்தினம் சேர் அவர்கள் இறைவனடி சேர்ந்தார்

"மரணம் ஒரு மனிதனைப் பிரித்துக் கொண்டு போகலாம்; ஆனால், அந்த மனிதன் விட்டுச் சென்ற சுவடுகளை, அவன் விதைத்த விதைகளை, காலத்தால் கூட அழித்துவிட முடியாது."

இன்று என் நெஞ்சம் கனக்கிறது. கண்கள் பனிக்கின்றன. எமது பிராந்தியத்தின் கல்விச் சொத்தாக, கலை இலக்கியத்தின் கலங்கரை விளக்கமாகத் திகழ்ந்த, மட்டக்களப்பு களுதாவளையின் மூத்தகுடி திரு. அரசரத்தினம் சேர் அவர்கள் இறைவனடி சேர்ந்தார் என்ற செய்தி, ஒரு பேரிடியாய் நம்மைத் தாக்கியிருக்கிறது.

இந்தத் துயரச் செய்தியைக் கேட்ட கணத்தில், எனது நினைவுகள் பின்னோக்கிச் செல்கின்றன. எனக்குச் சிறு வயது இருக்கும்போது, களுதாவளை சுயம்புலிங்கப் பிள்ளையார் ஆலயத்தின் வீதிகளில் ஒலித்த அந்தக் குரல்... இன்றும் என் காதுகளில் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது.

துருப்பிடித்த இயந்திரங்களுக்கு நடுவே துளிர்த்த ஒரு துளி நேர்மை

எத்தனையோ வேலைப் பழுக்கள், ஓயாத அலைச்சல்கள் என நம் வாழ்வு ஒரு இயந்திரகதியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றது. காலையில் எழுந்தது முதல் இரவு உறங்கும் வரை எதையோ தேடி ஓடுகிறோம். இந்த ஓட்டத்தில் நாம் எத்தனையோ மனிதர்களைக் கடந்து போகிறோம். சிலரை முகம் பார்த்துப் புன்னகைக்கிறோம், சிலரை வெறும் கருவியாகப் பார்க்கிறோம். ஆனால், எதிர்பாராத ஒரு கணத்தில் யாரோ ஒரு அந்நியன் காட்டும் நேர்மை, "இன்னும் உலகம் அன்பால் தான் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது" என்கிற நம்பிக்கையைத் தந்துவிடுகிறது.

மாமனிதர்களின் இலக்கணத்தை நமக்கு உணர்த்திய சகோதரன் பா.கமலநாதன்

 வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே! என் நாவில் பிறக்கின்ற சொற்கள், உங்கள் இதயத்தைத் தொடும் வல்லமை பெற வேண்டும் என்று இறைவனை வேண்டி, ஒரு நல்ல மனிதரைப் பற்றிப் பேசலாம் என நினைக்கின்றேன்.

சமூக வலைத்தளத்தின் வழியே இன்று என் கண் கண்ட காட்சியொன்று, மனதின் கதவுகளைத் தட்டிச் சென்றது; ஆழ்ந்ததொரு மகிழ்ச்சியில் என்னை ஆழ்த்தியது. ஆம், நான் நெடுநாட்களாக அறிந்த, பழகி வருகின்ற ஒரு செயல் வீரன், எமது அன்புச் சகோதரன் கமலநாதன் பாக்கியராஜா அவர்கள் குறித்த செய்திதான் அது.

அந்த மதிய வேளை- களுவாஞ்சிக்குடியில் நான் முதிய குழந்தைகளுடன்!

நம்பினால் நம்புங்கள்... இந்தச் சம்பவத்தை நான் இப்பொழுது உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும்போதே என் மனதில் ஒரு இனம் புரியாத நெகிழ்வும், பாரமும் கலந்த உணர்வு ஓடுகிறது. இது ஒரு சாதாரணக் கதை அல்ல; இது என் வாழ்க்கையின் போக்கையே மாற்றியமைத்த ஒரு வாழ்க்கைப் பாடம்.

இன்று முதியோர் தினம் இலங்கையில் கொண்டாடப்படுகின்றது. இந்தத் தருணத்தில், களுவாஞ்சிக்குடியில் நான் சந்தித்த அந்த அன்பான பெரியவர்கள் உட்பட, அனைத்து அன்புக்குரிய முதியோர்களுக்கும் எனது நல்வாழ்த்துக்கள்.

அன்று அது ஒரு ஒரு மதிய நேரம். என் அப்பாவின் ஆண்டு அமுதும் இனிதே நிறைவுற்ற நேரம். வீடு முழுவதும் ஒருவிதமான அமைதி தவழ்ந்திருந்தது. என் அப்பாவின் ஆத்மா அன்று முழுதும் எங்களுடன் இருந்து எங்களை ஆசீர்வதித்துக்கொண்டு இருப்பதாக ஒரு பலமான நம்பிக்கை என் மனதுக்குள்ளே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த அமைதியில்தான், நீண்ட நாட்களாக நான் திட்டமிட்டிருந்த அந்தக் காரியத்தைச் செய்ய எனக்குத் துணிவு வந்தது.

ஆயிரமாயிரம் பசுமைகளுக்கு நடுவில் தொலைந்து போன ஒரு கன்றுக்குட்டியின் குரல்

அன்றைக்கு அது ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலையாக இருந்திருக்க வேண்டும். பாடசாலை முடிந்து அவசர அவசரமாக வீட்டுக்கு ஓடி வந்தேன். காரணம், அன்றுதான் கன்றுக்குட்டியொன்று பிறந்திருப்பதாக அம்மா காலையில் கூறியிருந்தார். வீட்டை நெருங்கும்போதே அந்த மணம் மூக்கைத் துளைத்தது. வைக்கோல் பட்டறையில் இருந்து வரும் அந்த வாசனை, பசுவின் சாணத்தின் மணம், அதனோடு சேர்ந்து வாழைத் தோட்டத்தில் இருந்து வந்த ஈரமான மண் வாசனை… அனைத்தும் மனதிற்கு ஒரு நிம்மதியைக் கொடுத்தன. வீட்டின் பின்புறத்தில் இருந்த கொட்டகையை நோக்கி நான் ஓடினேன்.

மரணத்தின் நிழலில் மலர்ந்த மனிதநேயம்

இன்று ஏனோ, அந்த நினைவுகள் மீண்டும் என்னுள் அலைமோதுகின்றன. சில அனுபவங்கள் நம் வாழ்வின் போக்கையே மாற்றிவிடும், இல்லையா? அப்படி ஒரு தருணம்தான் அது. போரின் வடுக்கள் ஆறாத முல்லைத்தீவின் கடற்கரையில், இரவு நேரத்து மீனவர்களின் கூட்டத்தில் நான் கண்ட அந்த ஒளிக்கீற்று, இன்றும் என் மனதை விட்டு அகலவில்லை.

அது ஒரு கார்த்திகை மாதம், போர் முடிந்த புதிது. சுனாமி தந்த பேரழிவின் நினைவுகள் இன்னும் பசுமையாக இருந்தன. எங்கு பார்த்தாலும் ஒருவித சோகம் படர்ந்திருந்தது. எங்கள் அமைச்சகத்தின் சார்பாக, போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு ஆய்வை மேற்கொள்ளும் பொறுப்பு எனக்கு வழங்கப்பட்டது. பல நிறுவனங்கள், பல நிபுணர்கள்... ஆனால், எனக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்தது. புத்தகங்களில் படிப்பதோ, புள்ளிவிவரங்களைப் பார்ப்பதோ மட்டும் ஒரு மக்களின் உண்மையான தேவைகளை ஒருபோதும் உணர்த்திவிடாது. அவர்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள, அவர்களோடு அமர்ந்து பேச வேண்டும், அவர்களோடு வாழ வேண்டும். இந்தத் திறனை வளர்த்துக்கொள்ள எனக்கு அமைச்சகம் அளித்த பயிற்சியும், வாய்ப்புகளும் அளப்பரியவை.

மனிதத்தின் உயரங்களில் ஒரு தலைமைத்துவப் பயணம்: பா.கமலநாதன் ஒரு சான்று

பரபரப்பான வணிக உலகின் உச்சத்தில் இருக்கும் ஒரு தலைமை நிர்வாக அதிகாரி, தனது வர்த்தகப் பயணத்தை வெற்றிகரமாக வழிநடத்தும் அதே வேளையில், தனது சமூகத்தின் ஆன்மிக மற்றும் மனிதநேயத் தேவைகளுக்காகத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்கிறார் என்றால் அது வெறும் சாதனை அல்ல, அது ஒரு அரிதான தலைமைத்துவப் பண்பின் வெளிப்பாடு. அத்தகைய ஒரு அரிய மனிதரே, கனடாவில் இயங்கும் SQM ஜெனிடோரியல் சேவிசஸ் கம்பெனியின் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியும், மக்களால் அன்புடன் ‘கண்ணன்’ என அழைக்கப்படுபவருமான பா.கமலநாதன் அவர்கள். தேற்றாத்தீவு (தேனூர் )மண்ணில் பிறந்து, இந்த மக்களுக்கே வாழ்வளிக்கும் ஒரு நற்பணியாளன், மக்களின் நண்பனாக, சேவையின் நாயகனாக நம்மிடையே வாழ்ந்து வருகிறார்.

நம் வீட்டு நிழலில் மறைந்து கொண்டிருக்கும் முத்துக்கள்

அன்றைக்கு மாலை நேரம். வீட்டுக்குள் நுழையும் போதே, “தொக், தொக், தொக்...” என்ற ஒரு ஒழுங்கான, மென்மையான ஓசை காதில் விழுந்தது. அது ஒரு இசைப்பாட்டம் போல இருந்தது. மிகவும் பழக்கப்பட்ட, ஆனால் நீண்ட காலமாக மறைந்து போன ஒலி.

எட்டிப் பார்த்தேன். வீட்டின் மூலைவிட்டத்தில், சிறிய துண்டு பாயில் உட்கார்ந்திருந்தார் என் பெரியம்மா. அவர் முன்னால் வெற்றிலை உரல். அவருக்கு எதிரே, அவரது பேரன் – என் தங்கையின் மகன் – ஜபே. பெரியம்மாவின் கால்களைத் தடவிக் கொடுத்தபடி, “அம்மா, இந்தா... இதை இடிச்சா மட்டும்தானே?” என்று கேட்டுக் கொண்டே, கையில் இருந்த வெற்றிலையை உரலில் போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

சந்திரலிங்கம் எமக்கு சரித்திரலிங்கம்

இன்று, ஒரு ஆழ்ந்த துக்க செய்தியோடு உங்களை சந்திக்கவிருக்கின்றேன்.  எம்மைவிட்டுப் பிரிந்த ஒரு மாமனிதரின் மறைவு, எம்மனைவரையும் உலுக்கியுள்ளது.

இறையடி சேர்ந்த முருகப்பன் சந்திரலிங்கம் மைத்துணர், முன்னாள் வங்கி பிரதி முகாமையாளராகவும், தற்போதைய தேற்றாத்தீவு கொம்புச்சந்தி பிள்ளையார் ஆலய பரிபாலன சபை செயலாளராகவும், பேனாச்சி சாகிய தலைவராகவும், இந்து இளைஞர் மன்ற நிரந்தர உறுப்பினராகவும், சிறந்த சேவையாளராகவும், தொண்டராகவும், சமூக சிந்தனையாளராகவும் – இவ்வாறு பல பரிணாமங்களில் மிளிர்ந்த அன்பாக, செல்லமாக தங்கராசா  என்று அழைக்கப்படும் எங்கள் உறவு ஒன்று காலமான செய்தி காதுகளில் வந்து பாய்ந்த பொழுது, அது தீப்பிழம்பாக என் இதயத்தை எரித்தது.

//ஒரு தலைவனை மக்கள் தெரிவு செய்தும் அந்த மக்களின் அபிலாசைகளை மீறி செயற்படுவோர் மத்தியில், மக்கள் சார்பாக அந்த மக்களின் நம்பிக்கக்குப் பொறுப்பாக தலைமைதாங்கி, அந்த மக்களின் எதிர்பார்ப்பை மீறாமல், அந்த மக்களின் உரிமைகளுக்காக அவர்களின் குரலாக சொந்த மக்களின் மனங்களில் இடம்பிடித்த "ஒரு சிறந்த தலைவர்” என்றால், இவரைவிட யாரையும் சொல்லிவிட முடியாது. "அண்ணன் பாத்துக்குவாண்டா! சித்தப்பன் பாத்துக்குவான்டா!" என்ற நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமாய் நடந்த மக்கள் தலைவன்.//

ஆலயத்தில் மதுபானப் போத்தலொன்றை ஏலம் கூறி விற்கின்ற ஒரு காணொளி

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

(காணொளி இணைக்கப்பட்டுள்ளது) அண்மையில், ஒரு ஆலயத்தில் மதுபானப் போத்தலொன்றை ஏலம் கூறி விற்கின்ற ஒரு காணொளி (வீடியோ) சமூக வலைத்தளங்களில் வைரலாகி, பல விமர்சனங்களையும், விவாதங்களையும் ஏற்படுத்தியிருப்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். இது குறித்துப் பலரும் பலவிதமான கருத்துக்களை முன்வைத்து வருகின்றனர். இந்தச் சம்பவம், நமது சமூகத்தில் நிலவும் சில கலாச்சாரப் பண்பாடுகள், மத நம்பிக்கைகள், மற்றும் அவற்றை நாம் எவ்வாறு பொதுவெளியில் அணுகுகிறோம் என்பது குறித்த ஒரு ஆழமான உரையாடலைத் தூண்டியுள்ளது.

உண்மையில், இந்தக் காணொளியில் நாம் கண்டது ஒரு புதுமையான விடயம் அல்ல என்பதை நான் இங்கு அழுத்தமாகத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன். மட்டக்களப்பு போன்ற எமது பிரதேசங்களிலும், இவ்வாறான செயற்பாடுகள் கிராமிய தெய்வங்களை வழிபடுகின்ற ஆலயங்களில் காலங்காலமாக நடந்தேறுவதை நான் அவதானித்திருக்கிறேன். 

புரிதல்களைப் புனிதமாக்குவோம். முரண்பாடுகளை முறியடிப்போம்.

 வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

நாம் வாழும் இவ்வுலகில், தொடர்பாடல் என்பது உயிர்நாடியாக விளங்குகின்றது. ஒரு சொல், ஒரு பார்வை, ஒரு செய்கை—இவை அனைத்தும் மனிதர்களை இணைக்கும் பாலமாகும். ஆனால், இந்தப் பாலம் தெளிவாக இல்லையெனில், புரிதல்கள் பிழையாகி, பெரும் முரண்பாடுகளை உருவாக்கிவிடும். இன்று, தொடர்பாடலில் தெளிவின் முக்கியத்துவம் பற்றி, உங்களுடன் பேச விரும்புகின்றேன்.

கற்பனை செய்யுங்கள்—பாண்டிய மன்னனின் அரசவையில் ஒரு கட்டளை பிறப்பிக்கப்படுகின்றது: “கோவலனைக் கொண்டு வாருங்கள்!” மன்னன் உயிரோடு கொண்டுவரச் சொன்னார். ஆனால், காவலர்கள் அவசரத்தில், தவறாக விளங்கி, கோவலனின் உயிரைப் பறித்து, அவனை இறந்தநிலையில் கொண்டுவந்தார்கள். ஒரு சிறு புரிதல் பிழை, ஒரு மனிதனின் வாழ்வை முடித்துவிட்டது. இதுதான் தொடர்பாடலில் தெளிவின்மையின் ஆபத்து!

கிராமத்து கோயில் சடங்கும்: கலாசார மீறலும் !

அன்றைக்குக் சாயுங்காலம் இலங்கை நேரப்படி, என் நண்பர் ரவியோடு பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் இப்போ அவுஸ்திரேலியாவில இருக்காரு. அவரோட இன்னொரு அண்ணா, அவர் பேரும் ரவிதான், இருவரும் அங்கே இருந்துகொண்டு என்னைப் பற்றி நினைத்து எனக்கு அழைப்பு எடுத்தார்கள். நாங்க பேசியதில் அதிகமான விடயங்கள் எங்கட கிராமம், எங்கட மண் வாசனை, எங்கட கலாச்சாரம், எங்கட ஆலய விழாக்கள், எங்கட நிகழ்வுகள் பற்றித்தான். இது எல்லாமே ஒரு தூய்மையான, பண்பாடு மாறாத விழுமியங்களை தூக்கி நிறுத்துற செயல்பாடுகளா இருந்தது. அதிலும் குறிப்பாக, எங்கட ஆலயத்தில் நடக்கும் பள்ளியங்கட்டுச் சடங்கு பற்றிப் பேசினோம்.

தந்தையர் என்போர் வெறும் பெற்றோர் மட்டுமல்ல

 வணக்கம் என் அன்பு உறவுகளே!

இன்று நாம் ஒரு விசேட தினத்தைக் கடந்து வந்திருக்கிறோம். அதுதான் தந்தையர் தினம். ஜூன் மாதத்தின் மூன்றாவது ஞாயிற்றுக்கிழமையான இன்று (ஜூன் 15) நாம் தந்தையர் தினத்தைக் கொண்டாடினோம்.

sதந்தையர் என்போர் வெறும் பெற்றோர் மட்டுமல்ல. அவர்கள் ஒரு குடும்பத்தின் தூண்கள்; ஒரு குழந்தையின் வாழ்வின் பாதுகாவலர்கள், வழிகாட்டிகள், முன்மாதிரிகள். அன்னையின் அரவணைப்பு கண்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் தந்தையின் அன்பு, அது ஒரு மௌனமான சமுத்திரம். வெளியில் தெரியாமல், உள்ளுக்குள் பொங்கிப் பிரவாகிக்கும் சக்தி அது. எத்தனை சவால்கள் வந்தாலும், எத்தனை துன்பங்கள் சூழ்ந்தாலும், தம் பிள்ளைகளின் நலனுக்காகத் தன்னலமற்று உழைக்கும் இந்த உன்னத உள்ளங்களை நாம் கௌரவிக்க வேண்டாமா?

நம்புற உறவுக்காறன்தாங்க கழுத்தறுக்குறான்

அன்றைக்கு, எங்கட வீட்டுத் தோட்டத்துக்கு முன்னால இருந்த வேப்பமரத்து அடியில, நான் அம்மாவோட உட்கார்ந்திருந்தேன். இளங்கதிர் வெயில் உடம்புக்கு இதமா இருந்துச்சு. ஒரு சின்னக் காற்று, வேப்பிலைகளை மெல்ல அசைச்சு, ஒரு நிம்மதியான சத்தத்தை உண்டாக்கிச்சு. பக்கத்துத் தோட்டத்துல இருந்து தென்னை மரங்கள் காற்றில் ஆடுற சத்தம், ஒரு அமைதியான இசையா கேட்டுச்சு. அம்மா, தன் மடியில் வெத்திலை பாக்கைப் போட்டு மெல்ல சுருட்டிட்டு இருந்தா. அவளின் அந்தப் பழக்கப்பட்ட அசைவுகள், எனக்கு எப்பவும் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வைக் கொடுக்கும். அந்த நேரத்துல, எங்கட காணிக்குள்ள ஒருத்தர் வந்தார். அவர் எங்கட தூரத்துச் சொந்தக்காரர்.

சொந்தக்காணிகளை கபளீகரம் பண்ணும் உறவுக்காரன்கள்

அன்றைக்கு, காலை வெயில் நிலத்தில் தங்க நிறம்பூச, எங்கட பெரிய காணிக்குள்ள நான் நின்னுக்கொண்டிருந்தேன். காற்றில் தென்னை ஓலைகள் மெல்ல அசைந்து, ஒருவித சலசலப்புச் சத்தம் காதுக்கு இனிமையா இருந்துச்சு. புதுசா பூத்த பலாப்பூவின் மணம், அருகிலிருந்த மாமரங்களின் வாசத்தோடு சேர்ந்து, ஒரு கிராமிய மன அமைதியைக் கொடுத்தது. அப்பா பக்கத்துல நின்று, என்னோட பேசிக்கொண்டிருந்தார். எங்களின் இந்த பெரிய காணி, எங்கட பாட்டன்மார் காலத்திலிருந்து எங்களுக்குச் தாயதிச் சொந்தம் தாயதி என்பது தாய்வழியாக பெண்ணடியாக வருவது. பல தலைமுறைகளா எங்களோட வாழ்வோடு பின்னிப் பிணைந்த ஒரு அடையாளம் அது.

உறவுகளின் நிறங்கள்

இந்த வாழ்க்கையில் எத்தனைபேரை பார்த்துவிட்டோம். சிலரை மறக்கவே முடிவதில்லை. சிலரை மறக்க நினைப்போம், ஆனால் அவர்கள் செய்த சம்பவங்கள் பயங்கரமாக ஞாபகம் வரும். இது மனித இயல்பு போலத்தான்.

நான் இன்னும் மறக்க முடியாத ஒரு சம்பவம், அன்றைக்கு நான் மட்டக்களப்பில் உள்ள ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன். அப்போது என்னுடன் மிகவும் நெருக்கமாகப் பழகிய ஒரு நண்பன் இருந்தான். அவன் பெயர் ரங்கன். நாங்க இரண்டு பேரும் ஒரே ஊர், ஒரே பள்ளிக்கூடம், ஒரே பல்கலைக்கழகம் என்று சிறுவயது முதலே த நண்பர்கள். எல்லா விஷயங்களையும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் மனம் திறந்து பேசுவோம். கஷ்டம்னா உடனே ஓடிப் போய் நிப்போம். சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்களையும் பெரிய கவலைகளையும் பகிர்ந்து கொள்வோம். எங்கள் வீடுகளிலும் ஒருவரை ஒருவர் அறிந்தவர்கள் என்பதால், இரண்டு குடும்பங்களும் நெருக்கமாகப் பழகின. எங்கள் உறவுகளுக்குள் ஒரு கல்யாணம் என்றால், ஒரு மரணம் என்றால், எல்லாவற்றிலும் நாங்கள் அண்ணன் தம்பி போல நிற்போம். அன்று மாலையில் வேலை முடிந்து வரும்போது, கல்லடிப் பாலத்தடியில் தேத்தண்ணி குடிச்சு, உலகப் பிரச்சினைகளைப் பற்றிப் பேசிட்டுத் தான் வீட்டுக்குப் போவோம். அந்த தேத்தண்ணி கடையில் அண்ணன் செய்யும் தேநீரின் வாசனையும், பாலத்தடியின் குளிர்ந்த காற்றும், ரங்கனுடன் நான் பேசிய கதைகளும் இன்றும் என் மனதை விட்டு நீங்கவில்லை.

பேரருட் திரு. யோசப் பொன்னையா ஆண்டகையின் பிரிவு

வணக்கம், அன்பு மக்களே! 

ஒளியின் பாதையில் ஒரு மாமனிதரின் நினைவுகள்

நம் மனதில் நீங்கா நினைவாக, நம் பிராந்தியத்தின் புனிதப் பூமியில் ஒளிவிளக்காக வாழ்ந்த மறைமாவட்ட ஓய்வு நிலை ஆயர், பேரருட் திரு. யோசப் பொன்னையா ஆண்டகையின் பிரிவு, நம் இதயங்களை கனமாக்கியிருக்கிறது. கவலை கலந்த இந்தக் கணத்தில், கண்ணீருடன் கரம்கோர்த்து, அவரது வாழ்வின் வழிகாட்டலை நாம் நினைவு கூர்வோம்.

நான் நினைத்துப் பார்க்கிறேன், கடந்த வருடம் நானும் என் நண்பர்களும் அவரைச் சந்திக்க எல்லா ஆயத்தங்களையும் செய்தோம். அவர் அன்புடன் நேரம் ஒதுக்கிக் கொடுத்திருந்தார். இந்த மாவட்டத்தின் பல குறைபாடுகள், திட்டங்கள், அபிவிருத்திகள் பற்றி அவருடன் கலந்துரையாட வேண்டும். அதன்பின், அவரது கருத்துக்களையும், வழிகாட்டுதலையும், ஆசீர்வாதத்தையும் பெற வேண்டும் என்ற நோக்குடன் நாங்கள் அவரைச் சந்திக்கச் சென்றோம். அவர் எம்மிடம் ஒன்றைக்கூறினார் ”பிள்ளைகள் உங்களுக்காகத்தான் நான் இருக்கின்றேன், நீங்கள் எந்தத்தேவை இருந்தாலும் என்னை எந்த நேரத்திலும் அணுகலாம்” எனச் சொல்லி எமக்கு ஆலோசனைகளைத் தந்தவர்.

யாரிடம் உதவி கேட்கணும் என்பது ரொம்ம முக்கியம்

அண்மையில நான் ஒருத்தர்கிட்ட ஒரு சின்ன உதவி கேட்டிருந்தேன். எனக்கு அது ரொம்ப முக்கியமான உதவி. நான் எவ்வளவோ நம்பிக்கையோட அவர்கிட்ட கேட்டேன். ஆனா அவர் அதை காது கொடுத்து கேட்கக்கூட விரும்பாத மாதிரி, "நான் வேலையில நிக்கிறேன். சீக்கிரம் சொல்லுங்க"ன்னு சொன்னாரு. எனக்கு அப்படியே மனசு உடைஞ்சு போச்சு. சரி, வேலையில இருக்காரு போலன்னு நானும் சுருக்கமா விஷயத்தை சொன்னேன். அவரும் "சரி"ன்னு ஏனோ தானோன்னு சொல்லிட்டு போயிட்டாரு.