மதுவரி வருவாயை மிஞ்சும் சுகாதார இழப்பு- கசிப்பு பொருளாதாரத்தின் மறைமுக யதார்த்தம்

2025ஆம் ஆண்டில் இலங்கை அரசுக்கு மதுபான வரியாகக் கிடைத்த வருவாய் ரூபா 254 பில்லியன். அதே காலப்பகுதியில் மதுபான பாவனையால் நாடு சுமந்த சுகாதார மற்றும் பொருளாதார இழப்பு ரூபா 335 பில்லியனைத் தாண்டியது. அதாவது, அரசு வரி மூலம் ஈட்டியதை விட 81 பில்லியன் ரூபா அதிகமாக நாடு செலவழித்திருக்கிறது. மதுபான தகவல் நிலையம் (Alcohol and Drug Information Centre - ADIC) வெளியிட்ட இந்தத் தரவு வெறும் எண்களின் தொகுப்பு அல்ல; இலங்கையின் வரிக் கொள்கை, சுகாதார முகாமைத்துவம், சட்ட அமுலாக்கம் மற்றும் சமூக நீதி ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான ஆழமான முரண்பாட்டை அது வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

இந்த முரண்பாட்டின் வேர் தெளிவானது. இலங்கையின் சுகாதாரத் திணைக்களம் ஒவ்வொரு நோயாளிக்கும் இலவசமாக சிகிச்சை அளிக்கும் கொள்கையைக் கொண்டுள்ளது. நீண்டகால மதுபான பாவனையால் ஏற்படும் புற்றுநோய், கல்லீரல் சிதைவு (Cirrhosis) போன்ற உயிர்க்கொல்லி நோய்களுக்கு சிகிச்சை பெறுவோரின் எண்ணிக்கை ஆண்டுதோறும் அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கிறது. இவற்றுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் மருந்துகள் பெரும்பாலும் இறக்குமதி செய்யப்படுபவை, விலை உயர்ந்தவை. அரசு அந்நிய செலாவணியில் மில்லியன் கணக்கில் செலவிட்டு இவற்றை கொள்வனவு செய்கிறது. உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் (WHO) 2024ஆம் ஆண்டு அறிக்கையின்படி, உலகளவில் ஆண்டுதோறும் 2.6 மில்லியன் பேர் மதுபான பாவனையால் உயிரிழக்கின்றனர்; இது மொத்த மரணங்களில் தோராயமாக 4.7 சதவிகிதம். 400 மில்லியனுக்கும் மேற்பட்டோர் மதுபான சார்பு நோய்நிலையுடன் (Alcohol Use Disorder) வாழ்கின்றனர். இலங்கை போன்ற வளர்முக நாடொன்று இந்த உலகளாவிய நோய்ச்சுமையிலிருந்து விதிவிலக்கல்ல.

இந்த நெருக்கடி இலங்கைக்கு புதிதல்ல; ஆனால் 2022ஆம் ஆண்டின் பொருளாதார வீழ்ச்சிக்குப் பின்னரான காலகட்டத்தில் அதன் தீவிரம் மேலும் அதிகரித்திருக்கிறது. சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) கடன் திட்டத்தின் கீழ் இயங்கும் இலங்கை, ஒவ்வொரு ரூபாய் வருவாயையும் கவனமாக முகாமைத்துவம் செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் உள்ளது. சுகாதாரச் செலவினத்துக்கும் நிதி ஒதுக்கீட்டுக்கும் இடையிலான போட்டி இன்னும் கடுமையாகியுள்ள நிலையில், வரி வருவாயில் 81 பில்லியன் ரூபாய் அளவிலான மறைமுக இழப்பு என்பது, வெறுமனே கணக்கியல் புள்ளிவிவரமல்ல; அது நாட்டின் நிதி இறையாண்மைக்கே (Fiscal Sovereignty) எதிரான ஒரு அமைதியான அரிப்பு.

ஆனால் புள்ளிவிவரங்களுக்கு அப்பால் ஒரு பெரிய படம் இருக்கிறது. சட்டபூர்வமான மதுபானம் அதிக வரிச்சுமையால் விலை உயர்ந்ததாக இருக்கிறது. சாதாரண கூலி தொழிலாளி ஒருவரால் அதை தொடர்ந்து வாங்க முடியாது. இதன் இயல்பான விளைவாக, குடிப்பழக்கம் உள்ளோர் மலிவான மாற்றுக்கு – அதாவது சட்டவிரோத முறையில் காய்ச்சப்படும் கசிப்புக்கு – நகர்கின்றனர். ஸ்காட்லாந்தின் பொருளாதார அறிஞர் ஆடம் ஸ்மித் (Adam Smith) பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே எச்சரித்தார்: "அதிகபடியான வரி, சட்டவிரோத வர்த்தகத்தை ஊக்குவிக்கிறது; வரி விதிப்பவரே கடத்தலுக்கு வித்திடுகிறார்." இலங்கையின் கசிப்பு பொருளாதாரம் இந்த அவதானிப்பின் நேரடி எடுத்துக்காட்டு. வரி கூடுந்தோறும் சட்டவிரோத சந்தை விரிவடைகிறது; அரசு வருவாயை இழக்கிறது, மக்கள் ஆரோக்கியத்தை இழக்கிறார்கள்.

இது இலங்கைக்கு மட்டும் உரித்தான வரலாறல்ல. ஐக்கிய அமெரிக்காவில் 1920களில் அமுல்படுத்தப்பட்ட முழுமையான மதுவிலக்கு (Prohibition), எதிர்பார்த்த முடிவைக் காட்டிலும் நேர்மாறான விளைவையே அளித்தது. சட்டபூர்வ உற்பத்தி முற்றிலும் நிறுத்தப்பட்டதும், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றக் கும்பல்கள் (Organised Crime) அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்பின; தரக் கட்டுப்பாடற்ற, விஷம் கலந்த மதுபானத்தால் ஆயிரக்கணக்கானோர் உயிரிழந்தனர். இறுதியில் 1933ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க அரசு மதுவிலக்கை கைவிட்டு, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட வரிக் கட்டமைப்புக்குத் திரும்பியது. அந்த வரலாற்று அனுபவம் தரும் பாடம் எளிமையானது: தடை மற்றும் அதீத வரிச்சுமை, கோரிக்கையை அழிக்காது; அது கோரிக்கையை நிலத்தடிக்கு தள்ளுகிறது. இலங்கையின் கசிப்பு பொருளாதாரமும் அதே தர்க்கத்தையே பின்பற்றுகிறது.

கசிப்பு உற்பத்தியில் எந்தத் தரக் கட்டுப்பாடும் இல்லை. அங்கீகரிக்கப்பட்ட உற்பத்தியாளர்கள் கடுமையான தர நெறிமுறைகளைப் பின்பற்றி, அனுமதிக்கப்பட்ட மூலப்பொருட்களை மாத்திரம் பயன்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கின்றனர். கசிப்பு காய்ச்சுவோருக்கு அப்படியொரு கட்டுப்பாடு கிடையாது. மெதில் ஆல்கஹால் (Methyl Alcohol) போன்ற விலைகுறைந்த, நச்சுத்தன்மை கொண்ட பொருட்கள் கலக்கப்படுவதால், பார்வையிழப்பு, உறுப்புச் செயலிழப்பு, சில வேளைகளில் உடனடி மரணம் என பல சோகங்கள் அரங்கேறியுள்ளன. மேலும் கசிப்பு வர்த்தகம் ஒரு ரூபாய் கூட வரியாகச் செலுத்துவதில்லை. அதனால்தான் அது மலிவாகக் கிடைக்கிறது. ஊழல் நிறைந்த சட்ட அமலாக்க அதிகாரிகள் மற்றும் உள்ளூர் அரசியல் செல்வாக்குடையோரின் அமைதியான துணையுடன் இந்த வர்த்தகம் தொடர்ந்து வளர்கிறது என்பது பகிரங்க இரகசியம். சட்டபூர்வ உற்பத்தியாளர்கள் வரிச்சுமையால் தள்ளாடும்போது, கசிப்பு தொழில் ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட நிரந்தர வருமான ஆதாரமாக செழிக்கிறது.

கசிப்பு பொருளாதாரத்துக்கு இன்னொரு பரிமாணமும் உண்டு – அது கிராமிய விவசாயப் பொருளாதாரத்துடன் பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் நிழல் தொழிலமைப்பு. தென்னை, கிதுள் (Kithul) போன்ற பயிர்களிலிருந்து பெறப்படும் மூலப்பொருட்கள், சட்டபூர்வ பதனிடல் தொழிற்சாலைகளுக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, பல இடங்களில் நிலத்தடி காய்ச்சல் நடவடிக்கைகளுக்கே திசைதிருப்பப்படுகின்றன. இது சட்டபூர்வ மதிப்புச் சங்கிலியை (Value Chain) பலவீனப்படுத்துவதோடு, அந்த கிராமிய பொருளாதாரத்தை வரி வலையமைப்புக்கு வெளியேயே நிலைநிறுத்திவிடுகிறது. விவசாய அபிவிருத்தி என்பது வெறும் விளைச்சல் அதிகரிப்பு அல்ல; அது விளைபொருள் எந்த சட்டபூர்வ சந்தைக்குச் செல்கிறது என்பதையும் உள்ளடக்கியது. இந்த யதார்த்தத்தை புறக்கணித்து வடிவமைக்கப்படும் எந்த விவசாய கொள்கையும் முழுமையடையாது.

கசிப்பு தொழிற்சாலைகளை உடைத்து அழிக்கும் நடவடிக்கை பல தசாப்தங்களாக மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் அது ஒரு தற்காலிக தீர்வே. சில வாரங்களில் அதே தொழில் வேறு இடத்தில் மீண்டும் தலைதூக்குகிறது. இது ஒரு பணக்கார நாட்டுத் திணைக்களம் ஏழை மக்களை துரத்தும் விளையாட்டு அல்ல; இது கோரிக்கை-வழங்கல் (Demand-Supply) பொருளாதாரத்தின் அடிப்படை விதி. கோரிக்கை இருக்கும் வரை, ஏதோ ஒரு வடிவில் வழங்கல் தொடரும். அரசு நிதி அமைச்சு வருவாய் கொள்கையை மட்டும் பார்த்து செயல்படும்போது, சுகாதார அமைச்சு அதன் விளைவை சுமக்கிறது. இரு திணைக்களங்களும் ஒரே அரசாங்கத்தின் கீழ் இயங்கினாலும், அவற்றின் கொள்கை நோக்கங்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுகின்றன. இது கொள்கை ஒருங்கிணைப்பின் (Policy Coherence) தோல்வி என்றே கூற வேண்டும்.

தீர்வு சிக்கலானதல்ல, ஆனால் அரசியல் தைரியம் தேவைப்படுகிறது. சட்டபூர்வ மதுபானத்தின் விலையை நியாயமான எல்லைக்குள் கொண்டு வருவதே முதல் படி. வரி முழுமையாக நீக்கப்பட வேண்டும் என்பதல்ல வாதம்; மாறாக, குடிப்பவர்களை சட்டபூர்வ முறைக்குள் திரும்பக் கொண்டுவரும் அளவுக்கு வரியை சீரமைக்க வேண்டும். இது எதிர்மறையாகத் தோன்றலாம், ஆனால் பொருளாதார தர்க்கம் தெளிவானது: விலை குறையும்போது சட்டபூர்வ விற்பனை உயரும்; சட்டபூர்வ விற்பனை உயரும்போது, குறைந்த வரி விகிதத்திலும் மொத்த வரி வருவாய் அதிகரிக்கும். அதே நேரத்தில் கசிப்பு தொழிலின் சந்தைப் பங்கு சுருங்கும். இது வெறும் கோட்பாடல்ல; தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் பலவற்றின் மதுபான வரிக் கொள்கை மறுசீரமைப்புகளில் காணப்பட்ட நடைமுறை அனுபவம். படிநிலை வரிவிதிப்பு (Tiered Excise) முறையை கடைப்பிடித்த நாடுகளில், குறைந்த ஆல்கஹால் அளவுள்ள பானங்களுக்கு குறைந்த வரியும், அதிக ஆல்கஹால் அளவுள்ளவற்றுக்கு அதிக வரியும் விதிக்கப்பட்டு, மொத்த சட்டவிரோத சந்தை சுருங்கியிருப்பதை புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன.

விலைக் கொள்கைக்கு அப்பால், அணுகல் (Access) என்ற இன்னொரு பரிமாணமும் இருக்கிறது. கிராமப்புற பிரதேசங்களில் அதிகாரப்பூர்வ மதுபான விற்பனை நிலையம் 10 அல்லது 15 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கக்கூடும். அங்கு சென்று வர போக்குவரத்துச் செலவே சில நூறு ரூபாய் ஆகிவிடும். இயல்பாகவே, அருகிலுள்ள கசிப்பு விற்பனையாளரே அணுகக்கூடிய தெரிவாகிறார் – ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒருவர் கிடைப்பது அரிதல்ல. குறைந்த ஆல்கஹால் அளவு (Low ABV) கொண்ட பியர், மது வகைகளை சாதாரண கடைகளில், தனி உரிமம் இன்றி விற்பனை செய்ய அனுமதிக்கும் நடைமுறை பல நாடுகளில் வெற்றிகரமாக அமுலில் உள்ளது. முன்பொரு தசாப்தத்தில் இலங்கையிலும் இதே கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் பியர், மதுவகைகளின் விலையை குறைக்கும் கொள்கை மாற்றம் ஒரு முறை மேற்கொள்ளப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது; அது ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட நடவடிக்கையாக அல்லாமல், விரிவான தேசிய கொள்கையாக, நிலையான கண்காணிப்பு மற்றும் ஆண்டுதோறும் மறுஆய்வு செய்யும் நிறுவன வழிமுறையுடன் நிலைப்படுத்தப்பட்டிருந்தால், அதன் நீண்டகால பலன் இன்னும் அதிகமாக இருந்திருக்கும்.

இதற்கு இணையாக, சுவையில் மாறாத, ஆனால் ஆல்கஹால் இல்லாத பானங்களை (Zero Alcohol Beverages) உற்பத்தி செய்யும் புதிய தொழில்நுட்பம் உலகளவில் விரைவாக வளர்ந்து வருகிறது. இலங்கையின் உள்நாட்டு அரக்கு (Arrack) பானங்கள் வெளிநாடுகளில் நற்பெயர் பெற்றவை. அவற்றின் ஆல்கஹால் அற்ற பதிப்புகளை உற்பத்தி செய்து, உள்நாட்டிலும் ஏற்றுமதிச் சந்தையிலும் அறிமுகப்படுத்துவது ஆரோக்கிய அபாயம் இன்றி பொருளாதார வருவாயை உருவாக்கும் புதிய வாய்ப்பாக அமையக்கூடும். இது கார்பனேற்றப்பட்ட பானங்கள் போன்றே எந்த நேரத்திலும், உரிமம் இன்றி விற்பனை செய்யக்கூடியது என்பதால், சிறு தொழில்முனைவோருக்கும் இளைஞர் தொழில் முனைவுக்கும் புதிய வாய்ப்புகளைத் திறக்கும். ஏற்றுமதி பன்முகப்படுத்தல் (Export Diversification) குறித்து தொடர்ந்து பேசும் இலங்கையின் பொருளாதாரக் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கு, இது ஒரு குறைவாக ஆராயப்பட்ட, ஆனால் குறைந்த முதலீட்டில் அதிக பலன் தரக்கூடிய வாய்ப்பு.

வங்காளதேசத்தின் நோபல் பரிசு பெற்ற பொருளாதார அறிஞர் முகமட் யூனுஸ் (Muhammad Yunus) கூறியதுண்டு: "வறுமை மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டது; அதனால் அதை மனிதனாலேயே அகற்ற முடியும்." கசிப்பு பொருளாதாரமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல – அது கொள்கை வடிவமைப்பின் தோல்வியால் உருவானது; சரியான கொள்கை வடிவமைப்பாலேயே அதை அகற்றவும் முடியும். இது தண்டனை மையமான அணுகுமுறையிலிருந்து, கட்டமைப்பு மையமான அணுகுமுறைக்கு மாறுவதைக் கோருகிறது.

சிகிச்சைச் செலவு மீட்பு (Cost Recovery) என்ற கருத்தையும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் பரிசீலிக்க வேண்டும். இலவச சுகாதார முறைமையைக் கொண்ட பல நாடுகள், தொடர்ந்து மதுபான தொடர்பான நோய்களுக்காக மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுவோரிடமிருந்து ஒரு குறியீட்டு கட்டணத்தையாவது (Token Fee) வசூலிக்கத் தொடங்கியுள்ளன. புகைப்பிடிப்பவர்கள் நுரையீரல் புற்றுநோய் ஏற்படக்கூடும் என்பதை அறிந்தே தொடர்வது போல, வழக்கமான குடிப்பவர்களும் தமது உடல்நலனுக்கு நேரும் விளைவை அறிவார்கள். அரசு ஒவ்வொரு ஆண்டும் இவர்களின் சிகிச்சைக்காக பாரிய தொகையை செலவிடும் நிலையில், அதன் ஒரு பகுதியையேனும் மீட்பது நியாயமான கோரிக்கையே. இது தண்டனையல்ல; வரையறுக்கப்பட்ட பொது வளத்தை நியாயமாக பங்கீடு செய்யும் நடவடிக்கை. இத்தகைய கட்டணங்கள் மூலம் திரட்டப்படும் நிதியை, மறுசீரமைப்பு (Rehabilitation) மற்றும் ஆலோசனை சேவைகளுக்கே திருப்பிச் செலவிடும் "சுழற்சி நிதி" (Revolving Fund) மாதிரியை ஏற்படுத்தினால், அது தண்டனை என்ற எதிர்மறை உணர்வுக்குப் பதிலாக, குணப்படுத்தல் என்ற நேர்மறை நோக்கத்தை பொது மனதில் பதிக்கும்.

சுற்றுலாத்துறை (Tourism) கோணத்திலும் இந்தப் பிரச்சினை ஒரு நேரடி பொருளாதார தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தென்கிழக்கு ஆசியப் பிராந்தியத்தில் மெதனால் நச்சேற்றத்தால் வெளிநாட்டு சுற்றுலாப் பயணிகள் உயிரிழந்த சம்பவங்கள் சர்வதேச ஊடகங்களில் பரவலாக செய்தியாகின. அத்தகைய ஒரு சம்பவம் ஒரு நாட்டின் சுற்றுலா நற்பெயருக்கு ஏற்படுத்தும் சேதம், அந்நிய செலாவணி வருவாயில் நீண்டகால இழப்பாக மாறக்கூடும். இலங்கை தனது சுற்றுலாத் துறையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் இந்த நேரத்தில், தரக் கட்டுப்பாடற்ற கசிப்பு சந்தையின் இருப்பு ஒரு மறைமுக அபாயமாகவே கருதப்பட வேண்டும். பாதுகாப்பான, சான்றளிக்கப்பட்ட மதுபான விநியோகச் சங்கிலி என்பது சுற்றுலாப் பொருளாதாரத்தின் நம்பகத்தன்மைக்கும் அடிப்படையான ஒரு கட்டமைப்பு அங்கமாகும்.

கசிப்பு பொருளாதாரத்தை முற்றிலும் தண்டனை நோக்குடன் மட்டும் அணுகுவது நடைமுறைச் சிக்கல்களையும் கொண்டுவரும். பல கிராமப்புறங்களில் ஆயிரக்கணக்கானோர் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ இந்த நிலத்தடி பொருளாதாரத்தை சார்ந்தே தமது வாழ்வாதாரத்தை நடத்துகின்றனர். திடீரென அனைத்தையும் அடக்குமுறை மூலம் நிறுத்த முற்படுவது, மாற்று வாழ்வாதாரம் இன்றி அவர்களை மேலும் நெருக்கடிக்குள் தள்ளும். எனவே நியாயமான மாற்றம் (Just Transition) என்ற கொள்கைச் சிந்தனையை இங்கும் பயன்படுத்த வேண்டும் – சட்டபூர்வ மதுபான உற்பத்தி, குறைந்த ஆல்கஹால் பானங்கள், ஆல்கஹால் அற்ற பானங்கள் ஆகிய துறைகளில் இந்த சமூகங்களுக்கு மாற்று வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கும் திட்டமிடலுடன் இணைந்தே கடுமையான அமலாக்க நடவடிக்கைகள் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். தண்டனையும் வாய்ப்பும் ஒன்றுசேர்ந்தே நீடித்த மாற்றத்தை உருவாக்க முடியும்.

இளைஞர் தலைமுறையின் பார்வையிலிருந்து இதை நோக்குவதும் அவசியம். கிராமப்புற இளைஞர்களில் பலர், சட்டபூர்வ வேலைவாய்ப்பு குறைவாக இருக்கும் பிரதேசங்களில், விரைவான வருமானத்துக்காக கசிப்பு வர்த்தகத்தில் ஈர்க்கப்படுகின்றனர். இது அவர்களது எதிர்கால திறன் மேம்பாட்டு (Skills Development) வாய்ப்புகளை மட்டுமல்ல, சட்டத்துடனான அவர்களது உறவையும் சிதைக்கிறது. மாவட்ட ரீதியிலான திறன் அபிவிருத்தி திட்டங்கள் மற்றும் நுண் தொழில்முனைவு ஆதரவு திட்டங்கள், இந்த இளைஞர்களை நிலத்தடி பொருளாதாரத்திலிருந்து சட்டபூர்வ பொருளாதாரத்துக்கு மாற்றும் மிக முக்கியமான கருவிகளாக செயல்படக்கூடும். இது வெறும் சட்ட அமலாக்க பிரச்சினை அல்ல; இது இளைஞர் அபிவிருத்தி பிரச்சினையும் கூட. வேலைவாய்ப்பு அமைச்சு, சிறு-நடுத்தர தொழில் அபிவிருத்தி திணைக்களங்கள், வங்கிகள் ஆகியவை இணைந்து, மாற்று வாழ்வாதாரத் திட்டங்களுக்கு எளிதான கடன் வசதியையும், சந்தைப்படுத்தல் ஆதரவையும் வழங்கும்போதே, இளைஞர்கள் நிலத்தடி பொருளாதாரத்திலிருந்து விலகி நிற்பதற்கான உண்மையான ஊக்குவிப்பைப் பெறுவார்கள்.

தடுப்பு எப்போதுமே சிகிச்சையை விட செலவு குறைந்தது. இந்தியா போன்ற நாடுகளில் காணப்படும் வெளிப்படையான, தெளிவான எச்சரிக்கை படங்களுடன் கூடிய பொது விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்கள் இலங்கையிலும் பாரம்பரிய ஊடகங்கள் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் (Social Media) வழியாக தீவிரப்படுத்தப்பட வேண்டும். இந்திய தேசத் தந்தை மகாத்மா காந்தி (Mahatma Gandhi) மதுவிலக்கை ஒரு தார்மீக மற்றும் பொருளாதார விடுதலைப் போராட்டமாகவே பார்த்தார். "ஒரு நாட்டின் நிலையான முன்னேற்றம், அதன் மக்களின் தன்னடக்கத்திலேயே தங்கியுள்ளது" என்ற வகையிலான அவரது சிந்தனை, இன்றைய கசிப்பு பொருளாதார நெருக்கடிக்கும் பொருந்துகிறது. ஆனால் தார்மீக உபதேசம் மட்டும் போதாது; அதற்கு இணையாக கட்டமைப்பு ரீதியான பொருளாதார சீர்திருத்தமும் தேவை. தார்மீகமும் அமைப்பியலும் (Structure) இணைந்தே இயங்க வேண்டும்; ஒன்று மட்டும் மற்றதின்றி பயனற்றது.

நோபல் பரிசு பெற்ற பொருளாதார அறிஞர் அமர்த்திய சென் (Amartya Sen) வளர்ச்சியை "சுதந்திரத்தை விரிவுபடுத்தும் செயல்முறை" என வரையறுத்தார். ஒரு குடிமகன் விஷம் கலந்த கசிப்பைத் தவிர வேறு தெரிவே இல்லாத நிலைக்குத் தள்ளப்படுவது, அவரது அடிப்படை தெரிவுரிமையை (Capability) பறிப்பதாகும். எனவே கசிப்பு எதிர்ப்பு போராட்டம் வெறும் சுகாதாரப் பிரச்சினையல்ல; அது மனித கண்ணியம் மற்றும் தெரிவுரிமையின் பிரச்சினை. முன்னாள் ஐக்கிய நாடுகள் சபை பொதுச்செயலாளர் கோஃபி அன்னான் (Kofi Annan) ஒருமுறை குறிப்பிட்டார்: "நல்லாட்சி என்பது வலிமையான நிறுவனங்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; அது சரியான ஊக்குவிப்புகளை உருவாக்குவது பற்றியதும் ஆகும்." வரிக் கொள்கை ஒரு ஊக்குவிப்பு கருவி. அது சரியாக வடிவமைக்கப்படும்போது சட்டபூர்வ பொருளாதாரத்தை பலப்படுத்தும்; தவறாக வடிவமைக்கப்படும்போது சட்டவிரோத பொருளாதாரத்துக்கு உரம் ஊட்டும்.

தரவு அடிப்படையிலான கொள்கை வகுப்பு (Evidence-Based Policymaking) இல்லாமல் இந்த சிக்கலுக்கு நிரந்தர தீர்வு காண முடியாது. தற்போது இலங்கையின் மதுபான வரிக் கொள்கை பெரும்பாலும் வருடாந்த வரவு-செலவுத் திட்ட (Budget) அறிவிப்புகளின் அடிப்படையிலேயே மாற்றியமைக்கப்படுகிறது – நீண்டகால சுகாதார தரவு, சட்டவிரோத சந்தை அளவீடு, நுகர்வோர் நடத்தை ஆய்வு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அல்ல. உலக வங்கியும் (World Bank) உலக சுகாதார நிறுவனமும் தொடர்ந்து பரிந்துரைக்கும் "குறைந்தபட்ச விலைக் கொள்கை" (Minimum Unit Pricing) மற்றும் "படிநிலை வரிவிதிப்பு" (Tiered Taxation) மாதிரிகள், ஆல்கஹால் அளவுக்கு ஏற்ப வரி விதிக்கப்படும் அறிவியல்பூர்வ முறைமையாகும். இத்தகைய மாதிரிகளை இலங்கையின் சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்து, ஒவ்வொரு மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் ஒருமுறை சுயாதீன மதிப்பீட்டுக்கு உட்படுத்துவது கொள்கையின் நம்பகத்தன்மையை மேலும் உறுதிப்படுத்தும். தென்கிழக்கு ஆசியாவின் சில நாடுகள், ஆல்கஹால் அளவை அடிப்படையாகக் கொண்ட படிநிலை உற்பத்தி வரி (Excise) முறைமையை அறிமுகப்படுத்தி, குறைந்த ஆல்கஹால் பானங்களை ஊக்குவித்ததன் மூலம், காலப்போக்கில் சட்டவிரோத மதுபான பாவனையின் விகிதத்தை குறைக்க முடிந்திருப்பதை அவதானிக்க முடிகிறது. இலங்கை போன்ற தீவு நாடொன்று, தனித்துவமான புவியியல் மற்றும் சமூகப் பண்பாட்டு பின்னணியை கருத்தில் கொண்டு, இதே கோட்பாட்டை தனக்கேற்ப வடிவமைத்துக்கொள்ள முடியும்.

புவிசார் பொருளாதார (Geo-economic) கோணத்திலும் இதை நோக்கலாம். தென்னாசியப் பிராந்தியத்தில் மதுபான வர்த்தகமும் அதன் கட்டுப்பாட்டு முறைமையும், சர்வதேச முதலீட்டாளர்களின் நம்பிக்கையை பாதிக்கும் ஒரு ஆளுகைக் குறியீடாகவும் (Governance Indicator) கருதப்படுகிறது. வரி வருவாய் கணிப்பு நம்பகத்தன்மையின்றி இருக்கும் ஒரு துறை, நிதி ஒழுங்குமுறையின் (Fiscal Discipline) பலவீனத்தை பிரதிபலிக்கும் அறிகுறியாக சர்வதேச நிதி நிறுவனங்களால் பார்க்கப்படலாம். எனவே கசிப்பு பொருளாதாரத்தை கட்டுப்படுத்துவது, உள்நாட்டு சுகாதார நலனுக்கு மட்டுமல்ல, இலங்கையின் சர்வதேச நிதி நம்பகத்தன்மைக்கும் முக்கியமானது.

பிராந்திய அளவில் இதன் தாக்கம் சமமாக பரவவில்லை என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. வறுமை விகிதம் ஒப்பீட்டளவில் அதிகமான, சுகாதார வசதிகள் தலைநகருடன் ஒப்பிடும்போது குறைவான கிழக்கு மற்றும் மத்திய மாகாணங்களின் கிராமப்புறங்களில், கசிப்பு பொருளாதாரத்தின் ஆழம் மேலும் அதிகமாகவே காணப்படுகிறது. போக்குவரத்து இணைப்பு பலவீனமான பிரதேசங்களில் சட்டபூர்வ மதுபான விற்பனை நிலையங்களை அணுகுவது இன்னும் கடினமாக இருப்பதால், அங்கு கசிப்பு தவிர்க்க முடியாத நிலைமையாக மாறிவிடுகிறது. மத்திய அரசு வடிவமைக்கும் மதுபான கொள்கை, மாகாண மற்றும் மாவட்ட செயலகங்கள் மூலம் உள்ளூர் யதார்த்தத்துக்கு ஏற்ப நுணுக்கமாக அமுல்படுத்தப்படும்போதே அதன் முழு பலனை அளிக்க முடியும். மையப்படுத்தப்பட்ட ஒரே அளவு அணுகுமுறை (One-Size-Fits-All), பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகளை மேலும் ஆழப்படுத்தும் அபாயமே தவிர, தீர்வை நெருங்காது.

இலங்கையின் மதுபான உற்பத்தித் தொழில் ஒரு நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டது; காலனித்துவ காலத்திலிருந்தே தென்னந்தோப்புகளும் கள் இறக்கும் தொழிலும் (Toddy Tapping) கிராமிய பொருளாதாரத்தின் அங்கமாக இருந்து வந்துள்ளன. அந்த பாரம்பரிய தொழிலை குற்றமாக்காமல், அதற்கு ஒரு சட்டபூர்வ, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட வடிவத்தை அளிப்பதே – தண்டனையையும் தடையையும் மட்டும் நம்பாத – நிலைத்த தீர்வுக்கான பாதை. வங்க தேசத்தின் கவிஞர் ரவீந்திரநாத் தாகூர் (Rabindranath Tagore) குறிப்பிட்டது போல, "எங்கே மனம் அச்சமின்றி இருக்கிறதோ, தலை நிமிர்ந்து நிற்கிறதோ, அங்கே சுதந்திரம் விழிக்கும்." ஒரு குடிமகன் விஷம் கலந்த குடிநீரை அருந்த வேண்டிய நிர்பந்தமின்றி, பாதுகாப்பான, கண்ணியமான தெரிவை பெறும் சூழலை உருவாக்குவதே, அந்த சுதந்திரத்தின் மிக அடிப்படையான வெளிப்பாடு.

இந்த நெருக்கடியின் சமூகப் பரிமாணத்தையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். மதுபான பாவனை தொடர்பான மருத்துவமனை அனுமதிகளில் பெரும்பான்மையினர் ஆண்கள் என்றாலும், அதன் பொருளாதார அழுத்தத்தை அதிகம் சுமப்பவை குடும்பங்களே – குறிப்பாக பெண்களும் சிறுவர்களும். குடும்ப வருமானத்தில் குறிப்பிடத்தக்க பகுதி மதுபானத்துக்கு திசைதிருப்பப்படும்போது, பாடசாலைக் கல்வி, ஊட்டச்சத்து, சுகாதாரப் பராமரிப்பு ஆகியவற்றுக்கான செலவினம் பாதிக்கப்படுகிறது. எனவே மதுவரி கொள்கை என்பது வெறும் நிதியியல் பிரச்சினையல்ல; அது குடும்ப மட்ட வறுமை நீடிப்புடன் (Intergenerational Poverty) நேரடியாக இணைந்த சமூகக் கொள்கைப் பிரச்சினை.

இலங்கையின் மதுபான வரிக் கொள்கை இன்று நின்றிருக்கும் இடம், வெறும் இலாப-நட்டக் கணக்கின் பிரச்சினையல்ல. அது கொள்கை வடிவமைப்பில் உள்ள ஒரு கட்டமைப்பு பலவீனத்தை பிரதிபலிக்கிறது – வருவாய் இலக்குகளை மட்டும் குறிவைத்து, அதன் மனிதாபிமான, சுகாதார, சமூக விளைவுகளை கணக்கில் கொள்ளத் தவறும் பலவீனம். ரூபா 335 பில்லியன் என்ற எண் வெறும் புள்ளிவிவரமல்ல; அது ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் இழந்த வருமானம், அனாதையான பிள்ளைகள், மருத்துவமனை படுக்கைகளில் கழிந்த ஆயுட்காலம். வரி கொள்கையும் சுகாதார கொள்கையும் ஒரே மேசையில் அமர்ந்து வடிவமைக்கப்படும் நாள் வரை, கசிப்பு பொருளாதாரம் இலங்கையின் நிழல் பொருளாதாரமாக தொடர்ந்து செழித்துக்கொண்டேயிருக்கும்.

ரஷ்ய எழுத்தாளர் லியோ டால்ஸ்டாய் (Leo Tolstoy) ஒருமுறை குறிப்பிட்டார்: "ஒவ்வொரு மனிதனும் உலகை மாற்ற நினைக்கிறான், ஆனால் தன்னை மாற்ற நினைப்பதில்லை." அரசு நிறுவனங்களுக்கும் இது பொருந்தும். வரி வருவாயை அதிகரிக்க விரும்பும் ஒவ்வொரு நிதி அமைச்சும், அதற்கு முன் தனது சொந்த கொள்கை உருவாக்க முறைமையை மாற்றியமைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறது. வருவாய் இலக்கை மட்டும் குறிவைக்கும் குறுகிய பார்வையிலிருந்து, மனித வளர்ச்சியையும் பொது நலனையும் மையமாகக் கொண்ட நீண்டகால திட்டமிடலுக்கு நகர்வதே, மதுபான வரிக் கொள்கையை ஒரு உண்மையான அபிவிருத்தி கருவியாக மாற்றும். கசிப்பு புட்டியொன்றின் விலை என்பது வெறும் சந்தை எண் அல்ல; அது ஒரு நாட்டின் கொள்கை முதிர்ச்சியை அளக்கும் அமைதியான அளவுகோல். அந்த அளவுகோலில் இலங்கை எங்கு நிற்கிறது என்பதை, ஒவ்வொரு புதிய வரவு-செலவுத் திட்ட அறிவிப்பும் மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.