வேகம் விவேகமல்ல: வீதிகளில் முடியும் இளைஞர்களின் கனவுகள்

இலங்கை எதிர்கொள்ளும் மக்கட்தொகைச் சரிவு என்பது, பொதுவாக எதிர்பார்க்கப்படுவது போல தொற்று நோய்களினாலோ, போர்களினாலோ அல்லது பஞ்சத்தினாலோ ஏற்படப்போவது அல்ல. அது, நாம் தினமும் பயன்படுத்தும் வீதிகளில் (Roads) நிகழும் ஒரு மெௌனமான யுத்தத்தினால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. நிபா வைரஸ் போன்ற புதிய நோய்க்கிருமிகள் குறித்து நாம் காட்டும் அச்சமும், முன்னெச்சரிக்கையும், நம் கண்முன்னே தினசரி அரங்கேறும் வீதி விபத்துக்கள் குறித்துக் காட்டப்படுவதில்லை என்பதே ஒரு முரண்நகை. 

அண்மையில் இடம்பெற்ற ஒரு சம்பவம், இந்தத் தேசத்தின் ஒட்டுமொத்தப் போக்கையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. அதிவேகமாக மோட்டார் சைக்கிளைச் செலுத்திய ஓர் இளைஞன், சாலையோர மரத்தில் மோதி உயிரிழந்ததும், அதே காலப்பகுதியில் ஸ்கூட்டரில் சென்ற இளம்பெண் ஒருவர் எண்ணெய் தாங்கி (Oil Tanker) ஊர்தியுடன் மோதிப் பலியானதும், வெறும் செய்திகள் அல்ல; அவை ஒரு சமூகக் கட்டமைப்பின் தோல்வியின் குறியீடுகளாகும். கௌதம புத்தர் (Gautama Buddha) கூறியது போல, "வெறுப்பு ஒருபோதும் வெறுப்பால் தணியாது, அது அன்பினால் மட்டுமே தணியும்." இங்கு வெறுப்பு என்பது மனிதர்களுக்கு இடையில் மட்டுமல்ல, மனிதனுக்கும் இயந்திரத்திற்கும், வேகத்திற்கும் நிதானத்திற்கும் இடையில் நடக்கும் போராட்டமாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும்.

பௌதீகத் தத்துவங்களின்படி (Physics), ஒரு மோதல் நிகழும்போது ஏற்படும் தாக்கம் என்பது வெறும் வேகத்தை மட்டும் சார்ந்ததல்ல; அது நிறையும் வேகமும் இணைந்த உந்தத்தினால் (Momentum) தீர்மானிக்கப்படுகிறது. ஒரு ஸ்கூட்டர், பல தொன் எடை கொண்ட எண்ணெய் தாங்கியுடன் மோதுவது என்பது, ஒரு நுளம்பு பாறையில் மோதுவதற்கு ஒப்பானது. அந்த நுளம்பு அதுவரை குடித்த இரத்தம் எப்படிப் பாறையில் சிதறி வீணாகிறதோ, அப்படித்தான் அந்த விபத்தில் மனித உயிரும் சிதறடிக்கப்படுகிறது. ஐந்தில் எட்டு மடங்கு பெரிய ஒரு இரும்பு வாகனத்துடன், பாதுகாப்பற்ற இருசக்கர வாகனம் மோதும்போது, ஸ்கூட்டரை ஓட்டிச் செல்பவரின் உடல் உறுப்புக்கள் நசுங்கிப் போவது தவிர்க்க முடியாதது. இரும்புக்கும் மனித சதைகளுக்கும் நடக்கும் இந்தப் போரில், இரும்பு எப்போதும் வெற்றிபெறுகிறது; மனிதன் எப்போதும் தோற்கிறான். ஆனால், இந்தத் தோல்வி ஒரு தனிமனிதத் தோல்வி மட்டுமல்ல. யுத்த காலங்களில் எறிகணைத் தாக்குதல்களிலிருந்தும், விமானக் குண்டுவீச்சுக்களிலிருந்தும் தப்பிய ஒரு சமூகம், அமைதிக் காலத்தில் வீதி விபத்துக்களில் பலியாவது என்பது ஒரு தேசிய துரதிர்ஷ்டமாகும்.

புள்ளிவிபரங்கள் அதிர்ச்சியளிக்கின்றன. ஆண்டுதோறும் சுமார் மூவாயிரம் பேர் வீதி விபத்துக்களால் உயிரிழக்கின்றனர். எட்டாயிரம் பேர் படுகாயமடைந்து நிரந்தர ஊனமுற்றோராக மாறுகின்றனர். இதில் மிகவும் கவலைக்குரிய விடயம் என்னவென்றால், இவர்களில் பெரும்பாலோர் 18 முதல் 40 வயதுக்குட்பட்டவர்கள். அதாவது, நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்குத் தோள்கொடுக்க வேண்டிய, உழைக்கும் வர்க்கமே (Workforce) வீதிகளில் பலியாகிறது. ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் (Albert Einstein) கூறியது போல, "வெற்றியின் மனிதராக மாற முயற்சிப்பதை விட, மதிளுள்ள மனிதராக மாற முயற்சி செய்யுங்கள்." ஆனால், இன்றைய இளைஞர்கள் வேகத்தை வெற்றியின் அடையாளமாகக் கருதுகிறார்கள். ஆண்டின் இறுதி இரண்டு வாரங்களில் மட்டும் 73 விபத்துக்கள் பதிவாகியிருக்கின்றன என்றால், அதில் 80 சதவிகிதம் (Percentage) அதிவேகம் மற்றும் கவனக்குறைவால் நிகழ்ந்தவை என்பது, எமது கலாசாரத்தில் புரையோடிப்போயிருக்கும் ஒழுக்கமின்மையைக் காட்டுகிறது.

இரவு நேரங்களில் ஆள் நடமாட்டம் அற்ற வீதிகளில் அரங்கேறும் மோட்டார் வாகனப் பந்தயங்கள், ஒரு புதிய வகையான தற்கொலை கலாசாரத்தை உருவாக்கியுள்ளன. குறுகிய நேரத்தில் இலக்கை அடைவது என்ற பெயரில், இளைஞர்கள் தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைக்கிறார்கள். வேகம் ஒரு போதையாக மாறியுள்ளது. ஒரு கார் அல்லது மோட்டார் சைக்கிள் கட்டுப்பாட்டை இழந்து மரத்திலோ அல்லது மின்கம்பத்திலோ மோதும்போது, அங்கே இரும்புக் குவியலும் மனித உடலும் ஒன்றாகக் கலந்துவிடுகின்றன. இரும்பையும் சதையையும் பிரித்தறிய முடியாத அந்த நிலையை விடக் கொடுமையானது, அந்த விபத்திலிருந்து உயிர்பிழைத்து, ஆனால் நிரந்தர ஊனமுற்றவராக வாழ்வதாகும். அத்தகைய ஒரு நிலை, பாதிக்கப்பட்டவருக்கு மட்டுமல்ல, அவரைச் சார்ந்திருக்கும் குடும்பத்திற்கும், ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கும் ஒரு பாரிய சுமையாகும். பெற்றோர்களும், உறவினர்களும் தங்கள் சொத்துக்களை விற்று, ஆங்கில மருந்துகளை (Western Medicine) இறக்குமதி செய்து, சத்திரசிகிச்சைகளை மேற்கொண்டு உயிரைக் காப்பாற்றப் போராடுகிறார்கள். ஆனால், இறுதியில் மிஞ்சுவது ஒரு சிதைந்த உடலும், பொருளாதார ரீதியாக அழிந்துபோன ஒரு குடும்பமும் மட்டுமே.

இங்குதான் நாம் ஒரு முக்கியமான பொருளாதார உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். வீதி விபத்துக்களில் காயமடைபவர்களுக்குச் சிகிச்சை அளிக்க, அரசின் சுகாதாரத் திணைக்களம் (Department) செலவிடும் தொகை மிகப்பெரியது. மயக்க மருந்து (Anesthesia) முதல் சத்திரசிகிச்சைக்கான உபகரணங்கள் வரை அனைத்தும் டொலர் (Dollar) கொடுத்து இறக்குமதி செய்யப்படுபவை. இந்தச் செலவுகள் அனைத்தும் பொதுமக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்தே மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. ஒரு தனிநபர் செய்யும் தவறுக்கு, ஒட்டுமொத்த சமூகமும் விலை கொடுக்க வேண்டியுள்ளது. ஆடம் ஸ்மித் (Adam Smith) கூறியது போல, "பெரும்பான்மையான மக்கள் ஏழைகளாகவும் துயரத்திலுமிருக்கும் எந்தவொரு சமூகமும் செழிப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க முடியாது." விபத்துக்களினால் ஏற்படும் மருத்துவச் செலவுகள், நாட்டின் அபிவிருத்தித் திட்டங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய நிதியை விழுங்கிவிடுகின்றன.

சர்வதேச உதவிகள் குறித்தும் நாம் ஒரு தெளிவான புரிதலைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஐக்கிய நாடுகள் சபை (UN) மற்றும் உலக சுகாதார ஸ்தாபனம் (WHO) போன்ற அமைப்புக்கள் நிதிக் கட்டுப்பாடுகளை எதிர்கொண்டு வருகின்றன. பணக்கார நாடுகள் தங்கள் சொந்தப் பிரச்சினைகளில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கியுள்ளன. டொனால்ட் ட்ரம்ப் போன்ற தலைவர்கள் அறிமுகப்படுத்திய "தங்கள் தேசமே முதன்மை" என்ற கொள்கை, உலகளாவிய உதவி வழங்கும் கலாசாரத்தை மாற்றியமைத்துள்ளது. "திட்டம் பி இல்லை, ஏனெனில் கிரகம் பி இல்லை" (There is no Plan B because there is no Planet B) என்று பான் கீ மூன் (Ban Ki-moon) கூறியது சூழலியலுக்கு மட்டுமல்ல, பொருளாதாரத்திற்கும் பொருந்தும். எமக்கென இன்னொரு பூகோளப் பொருளாதாரத் திட்டம் கிடையாது. வெளிநாடுகளின் உதவியை நம்பி எமது சுகாதாரத் துறையை இனியும் இயக்க முடியாது. நாம் எமது சொந்தக் காலில் நிற்க வேண்டிய கட்டாயம் உருவாகியுள்ளது.

கீழே உள்ள அட்டவணை, விபத்துக்களின் நேரடி மற்றும் மறைமுகப் பொருளாதாரத் தாக்கங்களை விளக்குகிறது:

தாக்கம்	விபரம்	பொருளாதார விளைவு
மனித மூலதன இழப்பு	18-40 வயது இளைஞர்களின் இறப்பு	நாட்டின் உற்பத்தித்திறன் (Productivity) வீழ்ச்சி
மருத்துவச் செலவு	அவசர சிகிச்சை மற்றும் நீண்ட காலப் பராமரிப்பு	சுகாதார வரவு செலவுத் திட்டத்தில் துண்டுவிழும் நிலை
குடும்பப் பொருளாதாரம்	வருமானம் ஈட்டுபவரின் இழப்பு	குடும்பங்கள் வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழ் தள்ளப்படுதல்
சமூகச் செலவு	ஊனமுற்றோருக்கான நலன்புரி உதவிகள்	அரசின் சமூகப் பாதுகாப்பு நிதியின் மீதான சுமை

காவல்துறையினரின் நடவடிக்கைகள் அல்லது தண்டப்பணம் விதிப்பது மட்டுமே இந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாகாது. சட்டம் என்பது ஒரு எல்லைக்கோடு மட்டுமே; ஆனால் கலாசாரம் என்பது மக்களின் வாழ்வியல் முறையாகும். மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் (Martin Luther King Jr.) கூறியது போல, "எங்கேயோ நடக்கும் அநீதி, எல்லா இடங்களிலும் உள்ள நீதிக்கு அச்சுறுத்தலாகும்." வீதியில் ஒருவர் செய்யும் தவறு, எதிரே வரும் நிரபராதியின் உயிருக்கு அச்சுறுத்தலாக மாறுகிறது. இது ஒரு சமூக அநீதியாகும். வாகனத்தைச் செலுத்துவது என்பது ஒரு உரிமை மட்டுமல்ல, அது ஒரு மிகப்பெரிய பொறுப்பு என்பதை ஒவ்வொரு சாரதியும் உணர வேண்டும். வேகம் என்பது திறமையின் அடையாளம் அல்ல; அது முதிர்ச்சியின்மையின் வெளிப்பாடு.

எதிர்காலத்தை உருவாக்குவது என்பது கணிப்பது மட்டுமல்ல, அதை வடிவமைப்பதே ஆகும் என்று பீட்டர் டிலக்கர் (Peter Drucker) கூறினார். எமது இளைஞர்கள் "இ கொமர்ஸ்" (E-commerce) மற்றும் "ஒண்லைன்" (Online) தளங்களில் தங்கள் திறமைகளை வளர்த்துக்கொண்டு, உலகளாவிய ரீதியில் சாதிக்க வேண்டியவர்கள். அவர்கள் வீதி ஓரங்களில் சிதைந்து கிடப்பது, எமது முகாமைத்துவம் (Management) மற்றும் வழிகாட்டலின் தோல்வியையே காட்டுகிறது. இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) இன்றி உலகைச் வெல்லக்கூடிய தொழில்நுட்ப அறிவு இருந்தும், அடிப்படை வீதி ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறுவது ஏன்? கல்வி என்பது வெறும் பாடசாலைச் (School) சான்றிதழ்களோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. அரிஸ்டாட்டில் (Aristotle) கூறியது போல, "கல்வியின் நோக்கம் நல்ல குடிமக்களை உருவாக்குவதே." ஒரு நல்ல குடிமகன், தனது செயலால் பிறருக்குப் பாதிப்பு ஏற்படாமல் பார்த்துக்கொள்வான்.

நாம் ஒரு மீண்டெழு (Resilient) சமூகமாக மாற வேண்டும். விபத்து நடந்த பின் வருந்துவதை விட, விபத்துக்களைத் தடுக்கும் கலாசாரத்தை உருவாக்க வேண்டும். பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு வாகனங்களை வாங்கிக் கொடுக்கும்போது, அதனுடன் சேர்த்துப் பொறுப்புணர்வையும் ஊட்ட வேண்டும். அதிவேகம் என்பது வீரமல்ல, அது விவேகமற்ற செயல் என்பதை உணர்த்த வேண்டும். தோமஸ் ஜெபர்சன் (Thomas Jefferson) கூறியது போல, "ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் ஒரு புதிய சிந்தனைப் புரட்சி தேவைப்படுகிறது." இன்றைய தலைமுறைக்கான புரட்சி என்பது, வீதி விபத்துக்களிலிருந்து நாட்டை மீட்பதாகவே இருக்க வேண்டும்.

அரசு மற்றும் சட்ட அமுலாக்கத் (Law Enforcement) துறைகள் விபத்துக்களைக் குறைக்க எவ்வளவு முயன்றாலும், தனிமனித ஒழுக்கம் இல்லாமல் அது சாத்தியமில்லை. சாலையில் ஏராளமான "சாத்தியமான குற்றவாளிகள்" (Potential Criminals) வாகனங்களை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைப் புள்ளிவிபரங்கள் காட்டுகின்றன. உங்கள் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தாவிட்டால், அது உங்கள் வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, ஒரு தேசத்தின் எதிர்காலத்தையே அழித்துவிடும். மார்கஸ் அரேலியஸ் (Marcus Aurelius) கூறியது போல, "நாம் இப்போது செய்வது நித்தியத்தில் எதிரொலிக்கும்." ஒரு நொடி கவனக்குறைவு, ஒரு வாழ்நாள் சோகத்தை உருவாக்கலாம்.

ஆகவே, நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டும். வாகனம் என்பது ஓரிடத்திலிருந்து இன்னோர் இடத்திற்குச் செல்வதற்கான கருவியே தவிர, மரணத்தை நோக்கிய பயணத்திற்கான வாகனம் அல்ல. எமது சாலைகள், இரத்த ஆறு ஓடும் போர்க்களங்களாக மாறக்கூடாது. சுயக்கட்டுப்பாடு, சட்டத்தை மதித்தல் மற்றும் சக மனிதர் மீதான அக்கறை ஆகியவையே உண்மையான வளர்ச்சியின் அடையாளங்கள். டொலர் கையிருப்பையோ அல்லது வானளாவிய கட்டிடங்களையோ விட, பாதுகாப்பான மற்றும் உயிருள்ள மனித வளமே ஒரு நாட்டின் உண்மையான சொத்து. அந்தச் சொத்தைப் பாதுகாப்பது நம் ஒவ்வொருவரின் கைகளிலும் உள்ளது. விழித்துக்கொள்வோம், பொறுப்புடன் செயல்படுவோம், பாதுகாப்பான இலங்கையை உருவாக்குவோம்.