சுதந்திரத்தின் 78 ஆண்டுகளில் கடன் அற்ற தேசம்: ஒரு சாத்தியமற்ற கனவா?

 இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்து 78 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இந்த நீண்ட பயணத்தில், ஒரு கடன் அற்ற தேசத்தை உருவாக்கும் கனவு ஏன் இன்னும் எட்டாக்கனியாகவே உள்ளது? இது வெறும் பொருளாதாரக் கேள்வி மட்டுமல்ல; இது நமது சமூக, அரசியல், பண்பாட்டு, மற்றும் முகாமைத்துவக் கட்டமைப்புகளின் ஆழமான பிரதிபலிப்பாகும். ஒரு தேசத்தின் உண்மையான செல்வம் என்பது அதன் இயற்கை வளங்களிலோ அல்லது புவியியல் அமைப்பிலோ மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை. மாறாக, அது அதன் மக்களின் ஆற்றலிலும், சிந்தனையிலும், தலைமைத்துவத்திலும், மற்றும் கொள்கை வகுப்பிலும் தங்கியுள்ளது. கடந்த ஏழு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக, நாம் எதிர்கொண்ட சவால்கள், எடுத்த முடிவுகள், மற்
றும் தவறவிட்ட வாய்ப்புகள் என்பன, இன்று நாம் எதிர்கொள்ளும் கடன் சுமைக்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ளன. இந்த கட்டுரை, தரவுகள், ஆதாரங்கள், மற்றும் தர்க்க ரீதியான விளக்கங்கள் மூலம், இந்த சிக்கலான பிரச்சினையின் ஆழமான காரணிகளை ஆராய்ந்து, ஒரு புதிய சிந்தனைப் போக்கை உருவாக்க முயல்கிறது.

சுதந்திரம் பெற்ற ஆரம்ப காலங்களில், இலங்கை ஒரு வளமான எதிர்காலத்திற்கான அனைத்து அறிகுறிகளையும் கொண்டிருந்தது. விவசாயம் (Agriculture) செழித்து, கல்வி மற்றும் சுகாதாரத் துறைகளில் பிராந்தியத்தில் ஒரு முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்தது. ஆனால், காலப்போக்கில், தேசிய நலனை விட குறுகிய கால அரசியல் இலாபங்கள் முன்னுரிமை பெற்றன. கொள்கை வகுப்பில் ஏற்பட்ட தொடர்ச்சியான தவறுகள், தொலைநோக்குப் பார்வையற்ற திட்டமிடல், மற்றும் முகாமைத்துவ (Management) குறைபாடுகள் என்பன நாட்டின் பொருளாதாரத்தை படிப்படியாக நலிவடையச் செய்தன. உதாரணமாக, நாட்டின் வருமானத்தை ஈட்டக்கூடிய துறைகளில் முதலீடுகளைப் பெருக்காமல், வெளிநாட்டுக் கடன்களை (External Debt) நம்பி அபிவிருத்தித் திட்டங்களை முன்னெடுத்தமை ஒரு முக்கிய காரணியாகும். இது, நாட்டின் நிதிச் சுதந்திரத்தை கேள்விக்குறியாக்கியது. 

அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் பெரும்பாலும் வெளிநாட்டுக் கடன்களின் உதவியுடன் அமுல்படுத்தப்பட்டன. இந்த கடன்கள், பெரும்பாலும் அதிக வட்டி வீதங்களைக் கொண்டவையாகவும், நாட்டின் உண்மையான தேவைகளுக்கு அப்பால், அரசியல் ரீதியான முடிவுகளின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்டவையாகவும் இருந்தன. இதன் விளைவாக, பல திட்டங்கள் எதிர்பார்த்த பலனைத் தரவில்லை. மாறாக, அவை நாட்டின் கடன் சுமையை மேலும் அதிகரித்தன. இந்த முகாமைத்துவத் தோல்விகள், நாட்டின் பொருளாதார மீண்டெழு (Resilience) திறனைப் பாதித்தன. பீட்டர் ட்ரக்கர் (Peter Drucker) கூறியது போல, "எதிர்காலத்தை கணிக்க சிறந்த வழி அதை உருவாக்குவதே." ஆனால், நாம் எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, கடந்த கால தவறுகளின் சுமையைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். இது, இளைஞர் ஆற்றல் (Youth Potential) மேம்பாட்டிற்கான வாய்ப்புகளையும் மட்டுப்படுத்தியுள்ளது. 

நாட்டின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள், பெரும்பாலும் குறுகிய கால அரசியல் இலாபங்களை நோக்கியே அமைந்திருந்தன. நீண்டகால நிலைத்தன்மை மற்றும் சுயசார்பு பொருளாதாரத்தை உருவாக்கும் தொலைநோக்குத் திட்டங்கள் அரிதாகவே காணப்பட்டன. உதாரணமாக, இறக்குமதி சார்ந்த பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு, நாட்டின் வெளிநாட்டு நாணய கையிருப்பை (Foreign Exchange Reserves) கணிசமாகப் பாதித்தது. அத்தியாவசியப் பொருட்களை இறக்குமதி செய்யக்கூட வெளிநாட்டுக் கடன்களை நாட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. இது, ஒரு சுழற்சிமுறையான கடன் பொறிக்குள் நாட்டைத் தள்ளியது. இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) மற்றும் ஊழல் (Corruption) என்பன அபிவிருத்தித் திட்டங்களின் செயல்திறனை மேலும் குறைத்தன. திட்டங்களுக்கான நிதி ஒதுக்கீடுகள், உரிய முறையில் மக்களைச் சென்றடையாமல், வீண்விரயமாக்கப்பட்டன. இது, பொது நிதி முகாமைத்துவத்தில் (Public Finance Management) ஏற்பட்ட பாரிய குறைபாடுகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. 

அரசின் வருவாய் ஈட்டும் வழிமுறைகள் பலவீனமாக இருந்ததும், வரிச் சீர்திருத்தங்கள் (Tax Reforms) உரிய முறையில் அமுல்படுத்தப்படாமையும் கடன் சுமை அதிகரிப்பதற்கான முக்கிய காரணிகளாகும். வரி வருவாயை அதிகரிப்பதற்குப் பதிலாக, வரிச் சலுகைகள் (Tax Concessions) வழங்கப்பட்டமை, நாட்டின் நிதி நிலைமையை மேலும் மோசமாக்கியது. இது, ஆடம் ஸ்மித் (Adam Smith) கூறியது போல, "எந்தவொரு சமூகமும் செழிப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க முடியாது, அதன் பெரும்பகுதி ஏழையாகவும் பரிதாபகரமாகவும் இருக்கும்." என்ற கூற்றை உறுதிப்படுத்துகிறது. நாட்டின் வளங்கள், ஒரு சிலரின் கைகளில் குவிந்து, பெரும்பான்மையான மக்கள் வறுமையிலும், கடன் சுமையிலும் தள்ளப்பட்டனர். இது, சமூக சமத்துவமின்மையை (Social Inequality) அதிகரித்ததுடன், நாட்டின் ஒட்டுமொத்த அபிவிருத்திக்கும் தடையாக அமைந்தது.

 இலங்கையின் கடன் சுமைக்கு, உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு காரணிகள் இரண்டும் பங்களித்துள்ளன. உள்நாட்டு ரீதியாக, நிதி ஒழுக்கமின்மை (Fiscal Indiscipline), முறையற்ற முகாமைத்துவம், மற்றும் ஊழல் என்பன முக்கிய காரணிகளாகும். வெளிநாட்டு ரீதியாக, உலகப் பொருளாதார நிலைமைகள், கடன் வழங்கும் நாடுகளின் நிபந்தனைகள், மற்றும் புவிசார் அரசியல் (Geopolitics) செல்வாக்கு என்பனவும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. உதாரணமாக, சில அபிவிருத்தித் திட்டங்கள், நாட்டின் மூலோபாய முக்கியத்துவத்தை கருத்தில் கொண்டு, அதிக வட்டி வீதத்தில் பெறப்பட்ட கடன்களின் மூலம் அமுல்படுத்தப்பட்டன. இது, நாட்டின் இறையாண்மையையும், நிதிச் சுதந்திரத்தையும் பாதித்தது. முஹம்மது யூனுஸ் (Muhammad Yunus) குறிப்பிட்டது போல, "வறுமை ஏழைகளால் உருவாக்கப்படுவதில்லை. அது அமைப்பால் உருவாக்கப்படுகிறது." நமது நாட்டின் தற்போதைய கடன் சுமை, ஒரு தனிப்பட்ட தவறு அல்ல, மாறாக ஒரு கட்டமைப்பு ரீதியான பிரச்சினையின் விளைவாகும்.

 அரசாங்கத்தின் கொள்கை வகுப்பில், இளைஞர்களின் ஆற்றலை முழுமையாகப் பயன்படுத்தும் தொலைநோக்குத் திட்டங்கள் அரிதாகவே காணப்பட்டன. இளைஞர் ஆற்றல் மேம்பாடு (Youth Empowerment) என்பது வெறும் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல, மாறாக அவர்களின் சிந்தனைத் திறனை வளர்த்து, தலைமைத்துவப் பண்புகளை ஊக்குவித்து, நாட்டின் அபிவிருத்திப் பயணத்தில் அவர்களைப் பங்கெடுக்க வைப்பதாகும். ஆனால், கல்வி முறை (Education System) மற்றும் திறன் மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள் (Skill Development Programs) சந்தையின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப அமையாததால், பல இளைஞர்கள் வேலையின்மையால் பாதிக்கப்பட்டனர். இது, சமூக அமைதியின்மைக்கும், நாட்டின் மனிதவள மூலதனத்தின் வீண்விரயத்திற்கும் வழிவகுத்தது. நெல்சன் மண்டேலா (Nelson Mandela) கூறியது போல, "கல்வி என்பது உலகை மாற்ற நீங்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய மிகவும் சக்திவாய்ந்த ஆயுதம்." ஆனால், நமது கல்வி முறை, இந்த ஆயுதத்தை உரிய முறையில் பயன்படுத்தத் தவறிவிட்டது.

 அரசின் திணைக்களங்கள் (Departments) மற்றும் சபைகள் (Councils) என்பன, வினைத்திறன் அற்ற முகாமைத்துவம், அரசியல் தலையீடுகள், மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் இன்மை என்பவற்றால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. இது, பொதுச் சேவைகளின் தரத்தைப் பாதித்ததுடன், முதலீட்டாளர்களின் நம்பிக்கையையும் குறைத்தது. ஹென்றி ஃபோர்ட் (Henry Ford) குறிப்பிட்டது போல, "ஒன்றாக வருவது ஒரு ஆரம்பம்; ஒன்றாக இருப்பது முன்னேற்றம்; ஒன்றாக வேலை செய்வது வெற்றி." ஆனால், நமது நிர்வாகக் கட்டமைப்பில், இந்த ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் கூட்டுச் செயல்பாடு அரிதாகவே காணப்படுகிறது. பல்வேறு திணைக்களங்களுக்கு இடையில் ஒருங்கிணைப்பு இன்மை, கொள்கைகளை அமுல்படுத்துவதில் தாமதம், மற்றும் வளங்களின் வீண்விரயம் என்பன நாட்டின் அபிவிருத்திக்கு பெரும் தடையாக அமைந்துள்ளன.

 இலங்கையின் பொருளாதாரம், சுற்றுலா (Tourism), வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு (Foreign Employment), மற்றும் தேயிலை (Tea) போன்ற சில துறைகளில் தங்கியுள்ளது. இந்த துறைகளில் ஏற்படும் உலகளாவிய மாற்றங்கள், நாட்டின் பொருளாதாரத்தை நேரடியாகப் பாதிக்கின்றன. பொருளாதார பல்வகைப்படுத்தல் (Economic Diversification) மற்றும் புதிய தொழில்நுட்பங்களை (New Technologies) உள்வாங்குதல் என்பன நாட்டின் நீண்டகால வளர்ச்சிக்கு அத்தியாவசியமானவை. வாரன் பஃபெட் (Warren Buffett) கூறியது போல, "யாரோ ஒருவர் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு ஒரு மரத்தை நட்டதால், இன்று ஒருவர் நிழலில் அமர்ந்திருக்கிறார்." நாம் எதிர்கால சந்ததியினருக்காக, இத்தகைய நீண்டகால முதலீடுகளைச் செய்யத் தவறிவிட்டோம். குறுகியகால இலாபங்களை நோக்கிய திட்டமிடல், நாட்டின் நீண்டகால ஸ்திரத்தன்மையை கேள்விக்குறியாக்கியுள்ளது.

 அரசின் கொள்கை வகுப்பில், தரவுகள் மற்றும் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் முடிவுகளை எடுப்பதற்குப் பதிலாக, உணர்ச்சிபூர்வமான மற்றும் அரசியல் ரீதியான முடிவுகளுக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்பட்டது. இது, பல சந்தர்ப்பங்களில் தவறான கொள்கைகளை அமுல்படுத்த வழிவகுத்தது. பெர்ட்ரண்ட் ரஸ்ஸல் (Bertrand Russell) குறிப்பிட்டது போல, "நல்ல வாழ்க்கை என்பது அன்பால் ஈர்க்கப்பட்டு அறிவால் வழிநடத்தப்படுவது." ஆனால், நமது கொள்கை வகுப்பில், அறிவு மற்றும் தரவுகளின் பங்கு குறைவாகவே காணப்பட்டது. இது, நாட்டின் பொருளாதாரத்தை மேலும் சிக்கலாக்கியதுடன், கடன் சுமையையும் அதிகரித்தது.

 சமூகத்தின் அனைத்து மட்டங்களிலும், குறிப்பாக இளைஞர்கள் மத்தியில், ஒரு புதிய சிந்தனைப் புரட்சி (Revolution of Ideas) அவசியமாகிறது. நாட்டின் எதிர்காலம், தற்போதைய கட்டமைப்புகளையும், சிந்தனை முறைகளையும் கேள்விக்குட்படுத்தும் துணிச்சலான தலைவர்களிடமும், குடிமக்களிடமும் தங்கியுள்ளது. அபிரகாம் லிங்கன் (Abraham Lincoln) கூறியது போல, "மக்களின் அரசாங்கம், மக்களால், மக்களுக்காக." இந்த ஜனநாயகக் கோட்பாட்டை நாம் அதன் உண்மையான அர்த்தத்தில் அமுல்படுத்த வேண்டும். மக்களின் குரலுக்கு செவிசாய்த்து, அவர்களின் தேவைகளை உணர்ந்து, அதற்கேற்ப கொள்கைகளை வகுக்க வேண்டும். அமர்த்தியா சென் (Amartya Sen) குறிப்பிட்டது போல, "அபிவிருத்தி என்பது வெறும் வருமானத்தை அதிகரிப்பது மட்டுமல்ல, சுதந்திரங்களை விரிவுபடுத்துவது." நமது மக்கள், பொருளாதார மற்றும் சமூக ரீதியாக சுதந்திரமாக வாழும் ஒரு சூழலை உருவாக்க வேண்டும். இதுவே, கடன் அற்ற ஒரு தேசத்தை நோக்கிய முதல் படியாகும். 

ஆகவே, சுதந்திரம் பெற்ற 78 ஆண்டுகளில் கடன் அற்ற நாட்டை உருவாக்கும் ஒரு அரசாங்கத்தை நம்மால் ஏன் உருவாக்க முடியவில்லை என்ற கேள்விக்கு, பல காரணிகள் பங்களித்துள்ளன. தொலைநோக்குப் பார்வையற்ற கொள்கைகள், வினைத்திறன் அற்ற முகாமைத்துவம், ஊழல், மற்றும் இளைஞர் ஆற்றலை முழுமையாகப் பயன்படுத்தத் தவறியமை என்பன அவற்றில் சில. இந்த சவால்களை எதிர்கொள்ள, ஒரு புதிய சிந்தனைப் போக்கு, பொறுப்புக்கூறல், மற்றும் கூட்டுச் செயல்பாடு என்பன அத்தியாவசியமானவை. நாட்டின் எதிர்காலம், தற்போதைய தலைமுறையின் கைகளில் உள்ளது. நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து, ஒரு கடன் அற்ற, வளமான இலங்கையை உருவாக்குவதற்கான பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டும். சுவாமி விவேகானந்தர் (Swami Vivekananda) கூறியது போல, "எழுமின், விழிமின், குறிக்கோளை அடையும் வரை நில்லாது செல்மின்." இந்த உத்வேகத்துடன் நாம் செயல்பட்டால், கடன் அற்ற ஒரு தேசம் என்பது ஒரு சாத்தியமற்ற கனவாக இருக்காது.