ஆண்டின் முதல் இருபத்தைந்து நாட்களில் மட்டும் 1375 வீதி விபத்துக்கள் -2026

• இன்று ஊடகங்களின் பங்கு என்பது வெறும் செய்திகளைத் தாங்கி வரும் அஞ்சல் சேவையாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது. குற்றம், ஊழல் மற்றும் வன்முறை இல்லாத ஒரு தேசத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் ஊடகங்களுக்கும், அரசிற்கும், சிவில் சமூகத்திற்கும் கூட்டுப் பொறுப்பு உள்ளது.
•  பொருளாதார நெருக்கடிகள் மனிதர்களை விரக்தியின் விளிம்பிற்குத் தள்ளுகின்றன. அந்த விரக்தி, பலவீனமானவர்கள் மீது வன்முறையாக வெடிக்கிறது.

புத்தாண்டுப் பிறப்பைக் கொண்டாடும் வகையில் நாடெங்கிலும் ஒலித்த நல்வாழ்த்துக்களின் எதிரொலி அடங்குவதற்கு முன்னரே, மரண ஓலங்களின் சத்தம் அந்த மகிழ்ச்சியை விழுங்கிவிட்டது. ஆண்டின் முதல் இருபத்தைந்து நாட்களில் மட்டும் ஆயிரத்து முன்னூற்று எழுபத்தைந்து வீதி விபத்துக்கள் (Road Accidents) பதிவாகி, அதில் நூற்றைம்பத்தைந்து உயிர்கள் காற்றில் கரைந்து போயின என்பது வெறும் புள்ளிவிவரம் அல்ல; அது எமது சமூகப் பாதுகாப்பின் மீது விழுந்த பேரிடியாகும். தித்வா சூறாவளி ஏற்படுத்திய பௌதீக அழிவுகளிலிருந்து மக்கள் இன்னும் முழுமையாக மீளாத நிலையில், அவர்களின் வாழ்வாதாரம் கேள்விக்குறியாகியிருக்கிறது. ஆனால், அதைவிடக் கொடுமையானதொரு சமூகப் புயல் எமது கலாசாரக் கட்டமைப்பைத் தாக்கத் தொடங்கியுள்ளது. ‘மௌபிம’ பத்திரிகையின் முகப்புச் செய்தியாக வந்த அந்த இதயத்தை உலுக்கும் சம்பவம், ஒரு தனிமனிதக் குற்றமாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதல்ல. உரகஸ்மன்ஹந்தியா பகுதியில் பதினான்கு வயதுப் பாடசாலை (School) மாணவி, கையடக்கத் தொலைபேசியைப் பயன்படுத்தியதாலேயே படிப்பைக் கெடுக்கிறாள் என்ற ஆத்திரத்தில், பெற்ற தந்தையாலேயே அடித்துக் கொல்லப்பட்ட சம்பவம், எமது சமூகத்தின் உளவியல் ஆரோக்கியம் (Mental Health) எங்கே சென்று கொண்டிருக்கிறது என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

ஒரு தந்தை தனது மகளை, அதுவும் கல்வியின் பெயரால் தண்டிக்கும்போது அது கொலையாக மாறுமென்றால், அங்கே கல்வி என்ற நோக்கமே தோல்வியடைந்து விடுகிறது. ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் (Albert Einstein) கூறியது போல, "வெற்றியின் மனிதராக மாற முயற்சிப்பதை விட, புத்தியுள்ள மனிதராக மாற முயற்சி செய்யுங்கள்." இங்கு புத்தியுள்ள வாழ்க்கை என்பது தொலைபேசியை வைத்துக்கொண்டு படிப்பதில் இல்லை, மாறாகக் கோபத்தை ஆளும் திறனிலும், உயிரின் மதிப்பை உணர்வதிலும் தங்கியுள்ளது. இந்தக் கொடூரச் சம்பவம் ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வு அல்ல. இது தொழில்நுட்பத்திற்கும் பாரம்பரியக் கண்டிப்பிற்கும் இடையில் சிக்கித் தவிக்கும் ஒரு தலைமுறையின் அவலக்குரலாகும். பிள்ளைகள் கையடக்கத் தொலைபேசிக்கு அடிமையாவதும், பெற்றோர்கள் அதனை எதிர்கொள்ளத் தெரியாமல் வன்முறையைக் கையில் எடுப்பதும், ஒரு பாரிய சமூக இடைவெளியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

சட்டம் தனது கடமையைச் செய்யும். நீதிமன்றம் தண்டனையை வழங்கும். காவல்துறைத் திணைக்களம் (Police Department) விசாரணைகளை முன்னெடுக்கும். ஆனால், தண்டனைகள் மட்டும் சமூகத்தைத் திருத்திவிடுமா? ,இலங்கையில் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவர் அண்மையில், காணித் தகராறில் தாயைக் கொன்ற மகனுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கும்போது மகன் கூறிய வார்த்தைகள் ஆழமான சிந்தனைக்குரியவை. "என் கை, கால் உடைக்காமல் என்னை வளர்த்த என் தாயை நான் நேசிக்கிறேன்" என்று அந்தக் குற்றவாளி கதறும்போது, அந்தக் கதறல் காலங்கடந்த ஞானமாகும்.

கௌதம புத்தர் (Gautama Buddha) கூறியது போல, "வெறுப்பு ஒருபோதும் வெறுப்பால் தணியாது, அது அன்பினால் மட்டுமே தணியும்; இதுவே நிலையான விதி." தாயைக் கொன்ற பிறகு அவளை நேசிப்பதில் அர்த்தமில்லை; அவள் உயிருடன் இருக்கும்போதே அந்த அன்பு பகிரப்பட்டிருக்க வேண்டும். நிலம், வீடு மற்றும் சொத்துக்களுக்காகப் பெற்ற தாயையே கொல்லும் அளவிற்கு மனித மனம் வறண்டு போனதற்குக் காரணம் என்ன? பொருளாதார நெருக்கடியா? அல்லது மனித உறவுகளை விடப் பருப்பொருள் சார்ந்த சொத்துக்களுக்கு நாம் கொடுக்கும் முக்கியத்துவமா?

ஃபியோடார் தஸ்தாயெவ்ஸ்கி (Fyodor Dostoevsky) தனது "குற்றம் மற்றும் தண்டனை" (Crime and Punishment) நூலில் கூறுவது போல, ஒரு குற்றவாளி சட்டத்திடமிருந்து தப்பிக்கலாம், ஆனால் அவனது மனசாட்சியிடமிருந்தும், பிரபஞ்ச நீதியிடமிருந்தும் தப்பிக்க முடியாது. நீதிபதி அவர்கள் பௌத்த தர்மத்தின் அடிப்படையில் சுட்டிக்காட்டியது போல, தாயைக் கொல்வது என்பது ஈடு இணையற்ற ஒரு பாவமாகும். இது ஒரு ஆரோக்கியமற்ற கர்மவினையாகத் தொடர்ந்து வரும். ஒரு வண்டிச்சக்கரம் மாட்டைப் பின்தொடர்வது போல, எமது செயல்கள் எம்மைப் பின்தொடரும் என்ற ததாகதரின் வாக்கு, இங்கு ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் ஒரு எச்சரிக்கையாகும். சட்டம் என்பது ஒரு எல்லைக்கோடு மட்டுமே; ஆனால் மனிதநேயம் என்பது அதற்கும் அப்பால் விரிந்த ஒரு பரந்த வெளியாகும். நாம் பிறருக்குச் செய்யும் கொடுமை, இறுதியில் நமக்கே திரும்பும் என்பதை சமூகம் உணரத் தவறிவிட்டது.

இன்று ஊடகங்களின் பங்கு என்பது வெறும் செய்திகளைத் தாங்கி வரும் அஞ்சல் சேவையாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது. குற்றம், ஊழல் மற்றும் வன்முறை இல்லாத ஒரு தேசத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் ஊடகங்களுக்கும், அரசிற்கும், சிவில் சமூகத்திற்கும் கூட்டுப் பொறுப்பு உள்ளது. மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் (Martin Luther King Jr.) கூறியது போல, "எங்கேயோ நடக்கும் அநீதி, எல்லா இடங்களிலும் உள்ள நீதிக்கு அச்சுறுத்தலாகும்." உரகஸ்மன்ஹந்தியா வீட்டில் நடந்த அநீதி, முழு இலங்கைப் பெற்றோருக்கும் ஒரு எச்சரிக்கை மணி. பிள்ளைகளின் கைகளில் இருக்கும் தொழில்நுட்பம் அவர்களை உலகத்தோடு இணைக்கலாம், ஆனால் பெற்றோரின் அன்பான அரவணைப்பு மட்டுமே அவர்களை மனிதர்களாக மாற்றும். தந்தை மகளைக் கொல்வதும், மகன் தாயைக் கொல்வதும், நாம் எத்தகையதொரு "முன்னேற்றத்தை" நோக்கிச் செல்கிறோம் என்பதை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது.

சமூகத்தில் நிலவும் இத்தகைய வன்முறைகளுக்கு, வெறும் தனிமனிதர்களை மட்டும் குறை கூறிவிட முடியாது. முஹம்மது யூனுஸ் (Muhammad Yunus) கூறியது போல, "வறுமை ஏழைகளால் உருவாக்கப்படுவதில்லை. அது அமைப்பினால் உருவாக்கப்படுகிறது." அதேபோல, இத்தகைய குற்றங்களும் ஒரு சிதைந்த சமூக அமைப்பின் விளைவுகளே. பொருளாதார நெருக்கடிகள் மனிதர்களை விரக்தியின் விளிம்பிற்குத் தள்ளுகின்றன. அந்த விரக்தி, பலவீனமானவர்கள் மீது வன்முறையாக வெடிக்கிறது. தித்வா சூறாவளியால் வீடுகளை இழந்த மக்கள், வாழ்வாதாரத்தை இழந்து தவிக்கும் சூழலில், அவர்களின் மனநிலை சமநிலையில் இருப்பதில்லை. இத்தகைய சூழலில், அரசின் பங்கு என்பது வெறும் நிவாரணப் பொருட்களை வழங்குவதோடு நின்றுவிடக்கூடாது. உளவியல் ரீதியான ஆலோசனைகள் மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்புக் கட்டமைப்புகளை வலுப்படுத்துவதும் அவசியமாகும்.

கீழே உள்ள தரவு அட்டவணையானது, சமூக விழுமியங்களின் சரிவுக்கும் வன்முறைக்கும் இடையிலான தொடர்பைக் காட்டுகிறது:

சமூக அம்சம்	முந்தைய நிலை	தற்போதைய நிலை	விளைவு
குடும்ப உறவு	கூட்டுக்குடும்பம், நேரடி உரையாடல்	தனிக்குடும்பம், டிஜிட்டல் திரை வழி உறவு	தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் புரிதலின்மை
பிரச்சினை தீர்த்தல்	மூத்தோர்களின் வழிகாட்டல்	உடனடித் தீர்வு காணும் வேகம் (Instant Gratification)	பொறுமையின்மை மற்றும் வன்முறை
கல்வி நோக்கம்	அறிவு மற்றும் ஒழுக்கம்	மதிப்பெண்கள் மற்றும் போட்டி	மன அழுத்தம் மற்றும் தற்கொலை/கொலை
சட்ட பயம்	சமூக அவமானம் மற்றும் தார்மீக பயம்	சட்டத்தின் ஓட்டைகளில் தப்பிக்கும் நம்பிக்கை	குற்றங்களின் பெருக்கம்

அரிஸ்டாட்டில் (Aristotle) கூறியது போல, "கல்வியின் நோக்கம் நல்ல குடிமக்களை உருவாக்குவதே." ஆனால் இன்றைய கல்வி முறை, பிள்ளைகளை இயந்திரங்களாக மாற்றுகிறதோ என்ற ஐயம் எழுகின்றது. கையடக்கத் தொலைபேசியில் மூழ்கிக் கிடப்பது தவறுதான்; ஆனால் அதற்காக உயிரைப் பறிக்கும் அளவுக்குத் தண்டனை கொடுப்பது அதைவிடப் பெரிய காட்டுமிராண்டித்தனம். பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் வழிகாட்டிகள், தொழில்நுட்பத்தை எப்படி முகாமைத்துவம் (Management) செய்வது என்பதைப் பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். அதை விடுத்து, வன்முறையைக் கையில் எடுப்பது, பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாகப் புதிய பிரச்சினைகளை உருவாக்கும். "அமைதி என்பது ஒவ்வொரு அடியிலும் உள்ளது" (Peace is every step) என்று திக் நாட் ஹான் (Thich Nhat Hanh) கூறியதை, ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தங்கள் இல்லங்களில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

வீதி (Road) விபத்துக்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பு, சமூகத்தின் பொறுப்பற்ற தன்மையின் மற்றொரு முகமாகும். 25 நாட்களில் 155 மரணங்கள் என்பது ஒரு சிறிய யுத்தத்தின் இழப்பிற்குச் சமமானது. வாகனங்களை ஓட்டுபவர்களின் கவனக்குறைவு, வீதி ஒழுங்கு விதிகளை மதிக்காமை மற்றும் சட்டத்தை அமுலாக்கம் (Enforcement) செய்வதில் உள்ள மெத்தனப் போக்கு ஆகியவை இதற்கு முக்கிய காரணங்களாகும். ஒரு சாரதி, தனது வாகனம் பிறருடைய உயிரைப் பறிக்கக்கூடிய ஒரு ஆயுதம் என்பதை உணராத வரை, விபத்துக்கள் குறையாது. இதுவும் ஒரு வகையில், சக மனிதன் மீதான அக்கறையின்மையின் வெளிப்பாடே ஆகும். ஆதி சங்கராச்சாரியார் (Adi Shankaracharya) கூறியது போல, "மனிதகுலத்திற்குச் செய்யும் சேவையே இறைவனுக்குச் செய்யும் சேவையாகும்." சாலையில் பொறுப்புடன் செல்வதும் ஒரு சேவையே என்பதை உணர வேண்டும்.

அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்காகத் தற்கொலை செய்யவும் தயாராக இருப்பவர்கள் நாட்டை ஆளும் சூழலில், சாமானிய மக்களிடம் அமைதியை எதிர்பர்ப்பது கடினம் என்று சிலர் வாதிடலாம். ஆனால், மகாத்மா காந்தி (Mahatma Gandhi) கூறியது போல, "உலகில் நீங்கள் காண விரும்பும் மாற்றமாக நீங்களே இருங்கள்." அரசியல்வாதிகள் திருந்தும் வரை நாம் காத்திருக்க முடியாது. மாற்றம் நம்மிடமிருந்து, நமது குடும்பங்களிலிருந்து தொடங்க வேண்டும். நம் பிள்ளைகளை, மதிப்பெண் எடுக்கும் இயந்திரங்களாக மட்டும் வளர்க்காமல், மனிதநேயம் மிக்கவர்களாக வளர்க்க வேண்டும். நெல்சன் மண்டேலா (Nelson Mandela) கூறியது போல, "கல்வி என்பது உலகத்தை மாற்றக்கூடிய மிக powerful ஆயுதம்." அந்தக் கல்வியை சரியான முறையில் பிள்ளைகளுக்குக் கொடுப்பது பெற்றோரின் கடமையாகும்.

இளைஞர்கள் மத்தியில் அதிகரித்து வரும் விரக்தி நிலை, அவர்களைத் தவறான பாதையில் இட்டுச் செல்கிறது. இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மற்றும் டிஜிட்டல் உலகில் உள்ள வாய்ப்புகளை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி, அவர்களின் கவனத்தை ஆக்கபூர்வமான வழிகளில் திசைதிருப்ப வேண்டும். வெறும் தடைகளை விதிப்பதன் மூலம் இளைஞர்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது. அவர்களுக்கு மாற்று வழிகளைக் காட்ட வேண்டும். இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) இன்றி அவர்கள் தங்கள் திறமைகளை வெளிப்படுத்தக்கூடிய தளங்களை உருவாக்கிக் கொடுக்க வேண்டும். இதுவே உண்மையான திறன் மேம்பாடாகும்.

சட்டம் ஒரு ஜோடி சன்கிளாஸ் போலக் குருடர்களுக்குப் பயன்படாது என்று கூறுவார்கள். அது விழித்திருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே வழிகாட்டும். நீதிபதி வெலிவத்தே போன்றவர்கள் சட்டத்தின் மனசாட்சியாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு நீதிபதி இருக்க முடியாது. ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் இருக்கும் மனசாட்சியே உண்மையான நீதிபதியாகும். அந்த மனசாட்சியைத் தட்டியெழுப்புவதே இன்றைய காலத்தின் கட்டாயத் தேவையாகும். "உண்மையும் அன்பும் பொய் மற்றும் வெறுப்பை வெல்ல வேண்டும்" என்று வாக்லாவ் ஹாவெல் (Vaclav Havel) கூறியதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

வன்முறை என்பது ஒரு சுழற்சி. தந்தை மகளை அடிக்கிறார், மகள் வெறுப்பை வளர்த்துக் கொள்கிறாள், அந்த வெறுப்பு சமூகத்தில் எதிரொலிக்கிறது. இந்தச் சுழற்சியை உடைக்க வேண்டியது அவசியம். பொறுமை, சகிப்புத்தன்மை மற்றும் அன்பு ஆகியவையே அதற்கான கருவிகள். அன்னை தெரசா (Mother Teresa) கூறியது போல, "நம் அனைவருக்கும் பெரிய காரியங்களைச் செய்ய முடியாது. ஆனால், நாம் சிறிய காரியங்களைப் பெரிய அன்புடன் செய்ய முடியும்." ஒரு மகளிடம் அன்பாகப் பேசுவது, ஒரு மகனுக்கு நிலத்தை விட உறவு முக்கியம் என்று கற்றுக்கொடுப்பது, சாலையில் சக பயணிக்கு வழிவிடுவது - இவை அனைத்தும் சிறிய காரியங்கள்தான்; ஆனால் இவைதான் ஒரு பெரிய, அமைதியான தேசத்தைக் கட்டியெழுப்பும்.

ஆகவே, நாம் ஒரு முடிவுக்கு வரவேண்டிய தருணம் இது. புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் வெறும் வார்த்தைகளாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது. அவை செயல்களாக மாற வேண்டும். 1,375 விபத்துக்கள் என்பது வெறும் எண்ணிக்கை அல்ல, அவை 1,375 குடும்பங்களின் கண்ணீர். ஒரு தந்தையின் அடி, ஒரு மகனின் கத்திக்குத்து - இவை அனைத்தும் நாம் எங்கே தவறிழைத்தோம் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டும் ரத்தச் சுவடுகள். இந்தத் தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்போம். அடுத்த தலைமுறைக்குச் சொத்துக்களையும் நிலங்களையும் சேர்த்து வைப்பதை விட, அன்பு, கருணை மற்றும் மனிதநேயம் என்ற அழியாத செல்வத்தைச் சேர்த்து வைப்போம். அதுவே இந்தத் தேசத்தை உண்மையான சுபீட்சத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும்.