சிறுவர் குரலுக்குச் செவிசாய்க்கும் தேசம்

ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஆரோக்கியமாகவும் பாதுகாப்பாகவும், அன்பும் மரியாதையும் நிறைந்த சூழலிலும் வளர்வதற்கு உரிமையுடையது. இந்த அடிப்படை உண்மையை நினைவூட்டும் வகையில், ஒக்டோபர் 1ஆம் திகதி இலங்கையில் அனுஷ்டிக்கப்படும் உலக சிறுவர் தினம் இவ்வாண்டு “என் நாள். என் உரிமைகள். என் எதிர்காலம்.” (My Day. My Rights. My Future.) என்ற தொனிப்பொருளைக் கொண்டுள்ளது. சிறுவர்கள் தமது வாழ்க்கை, உரிமைகள், எதிர்பார்ப்புகள் குறித்துத் தாமே பேச வேண்டும் என்பதையும், பெரியவர்களும் தலைவர்களும் அவற்றைச் செவிமடுத்துச் செயற்பட வேண்டும் என்பதையும் இத்தொனிப்பொருள் வலியுறுத்துகிறது. ஆனால், ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் கொண்டாட்டங்களும் போட்டிகளும் மட்டுமே சிறுவர் நலனை உறுதிசெய்துவிடாது. இத்தினத்தின் உண்மையான பெறுமதி, அதன் பின்னரும் தொடரும் கொள்கைத் தீர்மானங்களிலும் வரவு செலவுத் திட்ட ஒதுக்கீடுகளிலும் தங்கியுள்ளது.

உலக சிறுவர் தினத்தின் பின்னணி, சிறுவர் உரிமைகளின் வரலாற்று மைல்கற்களுடன் பின்னிப்பிணைந்தது. 1959ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 20ஆம் திகதி ஐக்கிய நாடுகள் சபை சிறுவர் உரிமைகள் பிரகடனத்தை (Declaration of the Rights of the Child) ஏற்றுக்கொண்டது. முப்பது ஆண்டுகளின் பின்னர், 1989ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 20ஆம் திகதி சிறுவர் உரிமைகள் தொடர்பான சமவாயத்தை (Convention on the Rights of the Child – CRC) நிறைவேற்றியது. இலங்கை 1990இல் இச்சமவாயத்தில் கையொப்பமிட்டு, 1991இல் அதனை அங்கீகரித்தது (ratification). அதன்மூலம், சிறுவர் உரிமைகளைப் பேணிப் பாதுகாக்கும் சர்வதேசக் கடப்பாட்டை நாடு ஏற்றுக்கொண்டது. இலங்கையில் சிறுவர் தினம் ஒக்டோபர் 1இல் கொண்டாடப்பட்டாலும், சர்வதேச அளவில் உலக சிறுவர் தினமாக நவம்பர் 20 அனுஷ்டிக்கப்படுகிறது.

இச்சமவாயம் குழந்தைப் பருவத்தை வாழ்வின் சிறப்புமிக்க காலகட்டமாக அங்கீகரிக்கிறது. உயிர்வாழ்வு, வளர்ச்சி, சுகாதாரம், கல்வி, வன்முறை மற்றும் சுரண்டலிலிருந்து பாதுகாப்பு, தம்மைப் பாதிக்கும் தீர்மானங்களில் பங்கேற்பு ஆகியவற்றை உரிமைகளாக வரையறுக்கிறது. நான்கு வழிகாட்டும் கோட்பாடுகள் இதன் அடித்தளமாகும்: பாகுபாடின்மை (non-discrimination), சிறுவரின் அதிசிறந்த நலன் (best interests of the child), உயிர்வாழ்வு மற்றும் வளர்ச்சிக்கான உரிமை (right to life, survival and development), சிறுவரின் கருத்துக்கு மதிப்பளித்தல் (respect for the views of the child). சிறுவர் உரிமைகள் நன்னடத்தைக்கோ வெற்றிக்கோ வழங்கப்படும் பரிசுகள் அல்ல; அவை அடிப்படை மனித உரிமைகள். குடும்பத்தின் வருமானம் எவ்வாறிருப்பினும், போதிய ஊட்டச்சத்தும் சுகாதாரப் பராமரிப்பும் கல்வியும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் உரியவை.

உலகளாவிய ரீதியில் சிறுவர் உயிர்வாழ்வு, தடுப்பூசி, கல்வி, அடிப்படைச் சேவைகளுக்கான அணுகல் ஆகியவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஆயினும், வறுமை, மோதல்கள், காலநிலை சார்ந்த அனர்த்தங்கள், ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியன இந்த வெற்றிகளை அச்சுறுத்துகின்றன. சிறுவர் உரிமைகளுக்கான பெரும் அச்சுறுத்தலாக யுனிசெப் (UNICEF) சிறுவர் வறுமையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; உலகளவில் 412 மில்லியன் சிறுவர்கள் தீவிர நாணய வறுமையில் (extreme monetary poverty) வாழ்வதாக அது மதிப்பிடுகிறது. வறுமை என்பது போதிய உணவின்மை மட்டுமன்றி, பொருத்தமற்ற வீடுகள், குறைந்த சுகாதார வசதி, பாதுகாப்பற்ற குடிநீர் மற்றும் துப்புரவு, கல்வி வாய்ப்புகளின் குறைவு என விரிவடைகிறது. வெள்ளம், வறட்சி, வெப்ப அலை போன்றவை கல்வியைச் சீர்குலைத்து, சுகாதாரச் சேவைகளைப் பாதித்து, இடம்பெயர்வையும் தொற்றுநோய், ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு ஆகியவற்றின் ஆபத்தையும் அதிகரிக்கின்றன. மோதல்களுக்குப் பொறுப்பற்ற சிறுவர்களே அவற்றின் கடுமையான விளைவுகளைச் சுமக்க நேர்கிறது.

இலங்கையின் நிலைமை கலவையானது. நோய்த்தடுப்புச் சேவைகள் பரவலாகக் கிடைக்கின்றன; ஐந்து வயதுக்குட்பட்டோர் இறப்பு வீதம் குறைந்துள்ளது; ஆரம்பப் பாடசாலை வருகை உயர்வாக உள்ளது. அதேவேளை, சில சிறுவர்கள் வறுமையையும் அத்தியாவசியச் சேவைகளுக்கான சமமற்ற அணுகலையும் எதிர்கொள்கின்றனர்; பாதிக்கப்படக்கூடிய சமூகங்களில் ஊட்டச்சத்து, சுகாதாரம், துப்புரவு, கல்வி தொடர்பான இடர்பாடுகள் நீடிக்கின்றன. சிறுவர் துஷ்பிரயோகம், புறக்கணிப்பு, சுரண்டல் ஆகியவற்றுக்கு எதிரான விழிப்புணர்வு தொடர்ந்து தேவைப்படுகிறது. ஊட்டச்சத்து விடயம் குறிப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது. நாடு மும்மடங்கு ஊட்டச்சத்துச் சுமையை (triple burden of malnutrition) எதிர்கொள்கிறது; அதாவது, குறைந்த ஊட்டச்சத்தும் நுண்ணூட்டச் சத்துக் குறைபாடுகளும் அதிகரிக்கும் அதிக எடை மற்றும் உடற்பருமனுடன் இணைந்து காணப்படுகின்றன. 2022ஆம் ஆண்டு மதிப்பீட்டின்படி, 5 முதல் 17 வயதுக்குட்பட்ட சிறுவர்களில் ஏறத்தாழ நால்வரில் ஒருவர் எடைக்குறைவாக இருந்தார்; பாடசாலை மாணவர்கள், இளம்பருவத்தினர் மத்தியில் அதிக எடையும் உடற்பருமனும் கணிசமான பிரிவினரைப் பாதித்திருந்தன.

இத்தகைய விவாதங்களின்போது சில எதிர்க்கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுவது வழமை. முதலாவது, “உரிமைகள்” குறித்துப் பேசுவது சிறுவர்களிடம் ஒழுக்கத்தையும் பெரியோரிடம் மரியாதையையும் குறைத்துவிடும் என்பதாகும். ஆனால், சமவாயமே சிறுவரின் கருத்துகளுக்கு அவர்களின் வயதுக்கும் முதிர்ச்சிக்கும் ஏற்பவே மதிப்பளிக்கச் சொல்கிறது. செவிமடுத்தல் என்பது ஒவ்வொரு முடிவையும் சிறுவர்களிடம் ஒப்படைப்பதல்ல. வழிகாட்டலையும் எல்லைகளையும் நிராகரிப்பதும் அல்ல. துஷ்பிரயோகத்திலிருந்தும் புறக்கணிப்பிலிருந்தும் பாதுகாப்பு என்பது தளர்வான வளர்ப்பு அல்ல; அது ஒழுக்கமான, பாதுகாப்பான வளர்ச்சிக்கான முன்நிபந்தனை. அன்பும் எல்லைகளும் கொண்ட பெற்றோரியம் உரிமைக் கோட்பாட்டுடன் முரண்படுவதில்லை; அதனை நடைமுறையில் செயற்படுத்துவதே ஆகும்.

இரண்டாவது எதிர்க்கருத்து, பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மீண்டுவரும் நாட்டில் வளங்கள் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளதால் சிறுவர் தொடர்பான முதலீடுகளைப் பிற்போடலாம் என்பதாகும். வளப் பற்றாக்குறை உண்மையானதே. எனினும், ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடும் கல்வி இழப்பும் சிறுவர்களின் வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரும் விளைவுகளை ஏற்படுத்துகின்றன; அவற்றின் செலவு எதிர்காலத்தில் சுகாதாரம், உற்பத்தித்திறன் ஆகிய துறைகளில் நாட்டையே வந்தடைகிறது. வறுமை சிறுவர் உரிமைகளுக்கான பிரதான அச்சுறுத்தல் என்பதால், நெருக்கடிக் காலத்தில் சிறுவர்களை முன்னுரிமையிலிருந்து விலக்குவது தர்க்கரீதியாக ஏற்புடையதன்று. மேலும், சிறுவர்களைச் செவிமடுக்கும் வழிமுறைகள், பாடசாலைப் பாதுகாப்பு நடைமுறைகள் போன்ற பல நடவடிக்கைகளுக்குப் பெருந்தொகைப் பணத்தை விடக் கொள்கைத் தீர்மானமும் சீரான முகாமைத்துவமுமே தேவைப்படுகின்றன.

மூன்றாவது எதிர்க்கருத்து, சிறுவர் பங்கேற்பு குறியீட்டு அளவிலானது (tokenism) என்பதாகும்; சிறுவர்கள் விடயங்களை முழுமையாக அறியாதவர்கள் என்றும் வாதிடப்படுகிறது. கருத்துக் கேட்பு எந்தத் தீர்மானத்துடனும் இணைக்கப்படாதவிடத்து இந்த அச்சம் நியாயமானதே. ஆனால் அதற்குத் தீர்வு, சிறுவரைப் புறக்கணிப்பதல்ல; கருத்துகள் தீர்மானங்களில் எவ்வாறு கருத்திற்கொள்ளப்பட்டன என்பதைப் பதிவுசெய்யும் வழிமுறையை உருவாக்குவதே. கொடுமைப்படுத்தல் (bullying), பரீட்சை அழுத்தம், சமூக ஊடகப் பாதுகாப்பு, காலநிலை மாற்றம் போன்ற விடயங்களில் சிறுவர்கள் தினசரி அனுபவம் பெற்றவர்கள்; அந்த அனுபவம் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்குக் கிடைக்காத தகவலை வழங்குகிறது.

இவற்றை நோக்கும்போது, சிறுவர் உரிமைகள் தொடர்பான அர்ப்பணிப்பு பேச்சளவில் நிற்காமல் நிறுவன ரீதியான நடைமுறையாக மாற வேண்டும் என்பதே நியாயமான முடிவாகும். இதற்குப் பல ஆக்கபூர்வமான வழிகள் உள்ளன. முதலாவதாக, புதிய கொள்கைகளையும் வரவு செலவுத் திட்ட முன்மொழிவுகளையும் அங்கீகரிக்குமுன் சிறுவர் தாக்க மதிப்பீடு (child impact assessment) மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்; சிறுவர்களுக்கான ஒதுக்கீடுகளும் செலவினங்களும் ஆண்டுதோறும் வெளிப்படையாக வெளியிடப்படுவது பொறுப்புக்கூறலை வலுப்படுத்தும். இரண்டாவதாக, பாடசாலைகளில் மாணவர் சபைகள் சம்பிரதாயமாக இல்லாமல், அதிபருக்கும் கல்வி வலயங்களுக்கும் பதிலளிக்கும் கடப்பாடுடன் இயங்க வேண்டும்; அடையாளம் வெளிப்படாத முறைப்பாட்டு வழிமுறைகளும் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட ஆலோசகர்களும் பாடசாலை முகாமைத்துவத்தின் நிலையான அங்கமாக வேண்டும். மூன்றாவதாக, ஊட்டச்சத்தைப் பொறுத்தவரை, எடை, உயரப் பதிவுகளைப் பாடசாலை மட்டத்தில் தொடர்ச்சியாகப் பேணி, சுகாதாரத் துறையுடன் இணைத்துச் செயற்பட வேண்டும்; எடைக்குறைவு, நுண்ணூட்டக் குறைபாடு, அதிக எடை ஆகிய மூன்றையும் ஒரே திட்டத்தினுள் கையாளும் உணவகக் கொள்கைகளும் தேவை. நான்காவதாக, கடந்த ஆண்டு நவம்பரில் ஏற்பட்ட டித்வா சூறாவளி போன்ற அனர்த்தங்கள் கல்வித் தொடர்ச்சியைப் பாதிக்கக்கூடும் என்பதால், பேரிடர் முகாமைத்துவத் திட்டங்களில் பாடசாலைகளையும் சிறுவர்களையும் உள்ளடக்கிய ஆயத்த நடவடிக்கைகளை அமுல்படுத்தல் அவசியம். ஐந்தாவதாக, தேசிய சிறுவர் பாதுகாப்பு அதிகாரசபை உள்ளிட்ட நிறுவனங்கள் சிறுவர் நலன் குறித்த தரவுகளை ஒருங்கிணைத்து வருடாந்த அறிக்கையாக வெளியிடுவது, கொள்கை மதிப்பீட்டுக்கு உறுதியான அடிப்படையாகும். ஆறாவதாக, ஊடகங்கள் சிறுவர்களுக்குக் குரல் வழங்கும் அதேவேளை, அவர்களின் தனியுரிமையையும் கண்ணியத்தையும் பாதுகாக்கும் நெறிமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

இவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் சாத்தியமாகாது என்பது உண்மை. எனினும், செலவு குறைந்த, உடனடியாக அமுல்படுத்தக்கூடிய நடவடிக்கைகளான பாடசாலை முறைப்பாட்டு வழிமுறைகள், தரவு வெளியீடு, தாக்க மதிப்பீடு ஆகியவற்றை முதலில் தொடங்கலாம்; நீண்டகால முதலீடுகளான ஊட்டச்சத்துத் திட்டங்களும் அனர்த்தத்தைத் தாங்கும் பாடசாலைக் கட்டமைப்புகளும் படிப்படியாகத் தொடரலாம். வரிசைப்படுத்தலே இங்கு முக்கியம்.

சிறுவர்கள் நாளைய பெரியவர்கள் மட்டுமல்லர்; அவர்கள் இன்றைய குடிமக்கள், உரிமைதாரர்கள் (rights-holders). அவர்களைப் பற்றிப் பேசும் காலம் கடந்து, அவர்களின் குரலைக் கேட்கும் காலம் தொடங்க வேண்டும். ஒவ்வொரு குழந்தையும் கற்கவும் விளையாடவும் பாதுகாப்பாக உணரவும் வாய்ப்புப் பெற வேண்டும்; தமது உரிமைகளை அறிந்து, அவை மதிக்கப்படுவதைக் காண வேண்டும்; எதிர்காலத்தைக் கற்பனை செய்து, அதனை அடைவதற்கான ஆதரவையும் பெற வேண்டும். “என் நாள். என் உரிமைகள். என் எதிர்காலம்.” என்ற செய்தி எளிமையானது; அதற்கான பொறுப்பு அனைவருக்கும் உரியது.