வாக்கிய பஞ்சாங்கத்தின்படி, ரிஷப லக்னத்தில் பிறக்கும் இந்தப் பராபவ ஆண்டு,

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

"வாழ்வின் மாபெரும் பெருமை ஒருபோதும் வீழாதிருப்பதில் இல்லை; வீழும் ஒவ்வொரு முறையும் மீண்டெழுவதில்தான் இருக்கிறது" என்று ஆபிரிக்காவின் கறுப்புச் சூரியன் நெல்சன் மண்டேலா அவர்கள் உலகிற்கு உணர்த்தினார். இருளும் சவால்களும் சூழ்ந்த ஒரு காலகட்டத்தில், நம்பிக்கையின் ஒளிக்கீற்றாக, காலச் சக்கரத்தின் சுழற்சியில் 60 ஆண்டுகளைக் கொண்ட தமிழ் வருட வரிசையில், 40ஆவது ஆண்டான ‘பராபவ’ புத்தாண்டு மங்கலமாக உதயமாகிறது. சித்திரை மாதம் என்பது நாட்காட்டியில் கிழித்தெறியப்படும் மற்றுமொரு வெறும் தாளோ அல்லது புதிய மாதமோ அல்ல; அது மனித நம்பிக்கைகளின் துளிர்விடல். “பருவங்களில் வசந்தமாக இருக்கிறேன்” எனும் கீதா சாரத்திற்கு ஏற்ப, இயற்கையின் அன்னை பச்சைப் பட்டுடுத்தி, மலர்ச் சிரிப்பால் உலகை வரவேற்கும் ஒரு உன்னதமான காலப்பகுதியாகும். சவால்களின் மத்தியில் சிக்குண்டிருக்கும் ஒட்டுமொத்த மக்களுக்கும் இந்த வசந்தம் ஒரு மாபெரும் உளவியல் ஆறுதலைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறது.

வாக்கிய பஞ்சாங்கத்தின்படி, ரிஷப லக்னத்தில் பிறக்கும் இந்தப் பராபவ ஆண்டு, உலகளாவிய ரீதியில் பல மாற்றங்களைக் கொண்டுவரும் எனத் துல்லியமாகக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இடைக்காடர் சித்தர் தனது வெண்பாவில் குறிப்பிட்டது போல, இந்தப் புத்தாண்டில் ‘பின்மழை’ செழித்து, கால்நடைகளும் பால் வளமும் பெருகும் என்பது இந்த மண்ணின் உயிரோட்டமான விவசாயம் சார்ந்து வாழும் மக்களுக்கு ஒரு பெரும் வரப்பிரசாதமாகும். ஒரு தேசத்தின் கொள்கைகள் எவ்வாறு வகுக்கப்படுகின்றன, மூடிய அறைகளில் தயாரிக்கப்படும் வரவு செலவுத் திட்டங்கள் எவ்வாறு சாதாரண மக்களின் அன்றாட வாழ்வியலோடு மோதுகின்றன என்பதை அரச நிர்வாகத்தின் நீண்ட தாழ்வாரங்களில் நின்று அவதானிக்கும் போது பல உண்மைகள் புலப்படுகின்றன. ஒரு அரச திணைக்களம் வெளியிடும் வரட்சியின் சதவிகிதம் குறையும்போதே, தேசத்தின் உணவுப் பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்படுகிறது. இயற்கை அன்னை கருணை காட்டி மழையைத் தந்தாலும், அதனைச் சரியாக வழிநடத்தும் முகாமைத்துவம் இல்லாவிட்டால், அந்த வரப்பிரசாதம் முழுமையாக மக்களைச் சென்றடையாது. வயல்வெளிகளில் வியர்வை சிந்தி உழைக்கும் விவசாயிகளின் உற்பத்திப் பொருட்கள், எந்தவொரு இடைத்தரகர்கள் குறுக்கீடுமின்றி நேரடியாகச் சந்தைக்குச் செல்வதற்கான அமுலாக்கம் நேர்மையாகத் தரைமட்டத்தில் இடம்பெற வேண்டும். அப்போதுதான் பஞ்சாங்கத்தின் கணிப்புகள் சாதாரண மக்களின் வாழ்விலும் உண்மையான வசந்தத்தைக் கொண்டுவரும்.

ஆனால், மறுபுறம் சர்வதேச அரங்கைப் பார்க்கும்போது, உலகளாவிய பிரச்சினையாக அனைவரையும் ஆட்டிப்படைக்கும் ஈரான்- அமெரிக்க – இஸ்ரேல் யுத்தம் முடிவுக்கு வராதா என்ற ஏக்கம் எல்லோரையும் பற்றிப்பிடித்துள்ளது. ஆட்சியாளர்களிடையேயான அதிகாரப் போட்டிகள் மற்றும் பொருளாதார சவால்கள் நிலவும் என்ற பரவலான எச்சரிக்கைகளுக்கு மத்தியில், இப்புத்தாண்டு உணர்த்தும் செய்தி ஒன்றே ஒன்றுதான்: அதுதான் ‘விழிப்புணர்வு’. உலக வரைபடத்தில் எங்கோ நடக்கும் போர்தானே என்று இதைக் கடந்து செல்ல முடியாது. சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெயின் விலை ஒரு சில டொலர் அதிகரிக்கும்போது, அதனுடைய நேரடித் தாக்கம் இந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு வீதி மற்றும் சந்தைகளிலும் எதிரொலிக்கும். போக்குவரத்துச் செலவுகள் எகிறும்; அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலைகள் விண்ணைத் தொடும். எனவே, தற்போதைய உலகளாவிய பொருளாதார நெருக்கடிகள் குறித்து மக்கள் மத்தியில் ஆழமான விழிப்புணர்வு இருத்தல் அவசியமாகும்.

பொருளாதார நெருக்கடிகள் என்பது ஒரு தேசத்தை அழிப்பதற்காக வருவதில்லை; அது அந்த மக்களின் ஒற்றுமையையும், தற்சார்புத் திறனையும் சோதிப்பதற்காக வரும் ஒரு பரீட்சையாகும். இந்தப் புத்தாண்டு, இந்த மண்ணின் இரு பெரும் சமூகங்களான தமிழ் மற்றும் சிங்கள மக்களிடையே நிலவும் நீண்டகாலக் கலாசாரப் பிணைப்பை மீண்டும் ஒருமுறை ஆழமாக உறுதிப்படுத்துகிறது. இந்துக்கள் அதிகாலையில் எழுந்து மருத்துநீர் தேய்த்து, ஆலய வழிபாடு செய்து, பெரியோர்களிடம் ஆசி பெற்று கைவிசேடம் பரிமாறி மகிழும் அதேவேளையில், பௌத்த மக்கள் சுபநேரத்தில் அடுப்புக்கு நெருப்பு மூட்டி, பெரியவர்களிடம் எண்ணெய் பெற்று ஆசி பெறும் காட்சிகள், இந்த நாடு ஒரு தேசிய வைபவத்தால் எவ்வாறு உணர்வுபூர்வமாக ஒன்றாக இணைகிறது என்பதற்குச் சான்றாகும். மங்களகரமான சுபநேரங்கள் என்பவை வெறும் கடிகார முட்கள் காட்டும் நேரங்கள் மட்டுமல்ல; மாறாக, பல இலட்சக்கணக்கான மக்களை, ஒரே நேரத்தில், ஒரே இலக்கிற்காக ஒன்றுதிரட்டும் ஒரு மாபெரும் உளவியல் செயல்பாடாகும்.

வரலாற்று ரீதியாகப் பார்க்கையில், சித்திரைப் புத்தாண்டின் கொண்டாட்டங்கள் வெறும் வீடுகளுக்குள் மட்டும் முடங்கியிருக்கவில்லை. அறுபது மற்றும் எழுபதுகளில் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் ‘தினகரன் விழா’ என்பது புத்தாண்டின் தவிர்க்க முடியாத, மாபெரும் அங்கமாகத் திகழ்ந்தது. யாழ் முற்றவெளி மைதானத்தில் அணிவகுத்து நின்ற மாட்டு வண்டிச் சவாரி, மரதன் ஓட்டம் மற்றும் போர்த்தேங்காய் அடித்தல் போன்ற வீர விளையாட்டுகள் அன்றைய தினகரன் விழாவுக்கு உயிரூட்டின. இன்று நவீன விளையாட்டுக்கள் சமூகத்தில் ஊடுருவியிருந்தாலும், தேங்காய் சிதறடிக்கும் அந்தப் பாரம்பரிய விளையாட்டுக்கள் இன்றும் மூதாதையரின் வீரத்தைப் பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.

அதேபோல், கிழக்கிலங்கையின் மட்டக்களப்பு மண்ணில் நிலவிய ‘கும்ப விழா’ மற்றும் ‘வசந்தன் கூத்து’ போன்ற கலைகள் பண்பாட்டுத் தொன்மையின் அழியாத அடையாளங்களாகும். மட்டக்களப்பின் தனித்துவமான பறை மேளக் கலையைக் கண்டு வியந்த கண்டி மன்னன் கீர்த்தி ஸ்ரீ ராஜசிங்கன், அதனைத் தனது சமஸ்தானத்திற்கு எடுத்துச் சென்றதும், அதுவே பின்னாளில் உலகப்புகழ் பெற்ற ‘கண்டிய நடனமாக’ உருவெடுத்ததும் வரலாற்றில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட வேண்டிய உண்மைகளாகும். ஆதிகாலக் கலைஞர்களின் அந்த உழைப்பும், கலைத் தாகமுமே இன்று சமூகத்தால் கொண்டாடப்படும் பல கலாசார விழாக்களுக்கு அடிப்படை விதையாக அமைந்தன. பண்பாட்டுப் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது பழையனவற்றை எந்தவிதக் கேள்வியுமின்றி அப்படியே பிடித்துக் கொண்டிருப்பது அல்ல; மாறாக, நெருக்கடியான காலங்களில்கூட தேசியப் பெருமைக்குக் குந்தகம் ஏற்படாத வகையில், மனித உறவுகளைப் புதுப்பிப்பதாகும்.

தற்காலச் சூழலில், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும் இணைய வழி அச்சுறுத்தல்களும் பெருகி வரும் நிலையில், இந்தப் பராபவ ஆண்டு ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையையும் விடுக்கிறது. உலகப் புகழ்பெற்ற சிந்தனையாளர் தோமஸ் ஜெபர்சன் கூறியது போல, "சுதந்திரத்தையும் அடையாளத்தையும் பேணுவதற்கு, முடிவற்ற விழிப்புணர்வே கொடுக்க வேண்டிய விலையாகும்." நவீனத்தின் போர்வையில் தனித்துவமான அடையாளங்களை இழந்துவிடக் கூடாது. இன்று மூலை முடுக்கெல்லாம் பரவியுள்ள ஒண்லைன் தொழில்நுட்பங்கள் வாழ்க்கையை இலகுவாக்கியிருந்தாலும், அவற்றின் ஊடாக வரும் கலாச்சாரச் சீரழிவுகளைத் தடுக்க வேண்டியது அவசியமாகும். இளைய தலைமுறையினர் நவீன இ கொமர்ஸ் தளங்களைப் பயன்படுத்திப் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறுவது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு தங்களது வேர்களை மறக்காமல் இருப்பதும் முக்கியமாகும்.

இந்த உயர்ந்த பொறுப்பு ஒவ்வொரு பாடசாலை மட்டத்திலிருந்தும் தொடங்கப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு கல்வி வலயம் மற்றும் கிராமங்களில் உள்ள உள்ளூராட்சிச் சபை ஊடாகவும் தொன்மையான கலைகளையும் தத்துவங்களையும் ஆவணப்படுத்தி, அடுத்த சந்ததிக்குக் கடத்த வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும். எழுத்தாளர்களும் ஊடகங்களும் பாரம்பரியங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் ஒரு தளமாகச் செயற்பட்டு, இழந்த அந்தப் பெருமைகளை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க உறுதிபூண வேண்டும். சமூக வலைத்தளங்களின் மாயைக்குள் சிக்கி, மனித உறவுகளைத் தொலைத்துவிடக் கூடாது. அயலவர்களுடன் இனிப்புகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதும், பகை மறந்து உறவாடுவதும் எந்தவொரு தொழில்நுட்பத்தாலும் தர முடியாத மன அமைதியைத் தரும்.

அறிவொளியூட்டும் கௌதம புத்தரின் தத்துவத்தின்படி, "சுத்தமான உள்ளத்தில் இருந்து பிறக்கும் சொற்களும் செயல்களும், ஒருபோதும் பிரியாத நிழலைப் போல இன்பத்தைத் தொடரச் செய்யும்." இந்த மங்கலங்கள் நிறையும் புத்தாண்டில், மருத்துநீர் தேய்த்து உடலைச் சுத்திகரிப்பது போல, தூய எண்ணங்களால் உள்ளத்தையும் சுத்திகரித்துக் கொள்வது அவசியமாகும். கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்ட மனக்கசப்புகளை மறந்து, ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் தொடங்க வேண்டும்.

பொருளாதார நெருக்கடிகளின் மத்தியில், ஆடம்பர பகட்டுச் செலவுகளைக் குறைத்து, சிக்கனமான வாழ்வியலை மேற்கொண்டு, ஆன்மிக விழிப்புணர்வுடன் இப்புத்தாண்டை வரவேற்பதே புத்திசாலித்தனமாகும். வரம்பற்ற நுகர்வுக் கலாச்சாரத்திலிருந்து விடுபட்டு, இருப்பதை வைத்துத் திருப்தியடையும் பக்குவத்தை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். சவால்களைக் கண்டு அஞ்சாமல், அவற்றை வெற்றிக்கான வாய்ப்புகளாக மாற்றி, வஞ்சக எண்ணங்கள் நீங்கி, மனிதநேயம் தழைக்கும் ஒரு ஆண்டாக இந்தப் பராபவ ஆண்டு மலர வேண்டும். எந்தவொரு வீழ்ச்சியிலிருந்தும் மீண்டும் உறுதியாக எழும் அந்த ‘மீண்டெழு’ திறன் சமூகத்தின் ஒவ்வொரு மனிதனின் மனதிலும் ஆழமாக விதைக்கப்பட வேண்டும். ஆகவே, தர்மமும் நீதியும், உழைப்பும் பண்பாடும் ஒன்றிணையும் போது எந்தவொரு உலகளாவிய அல்லது உள்ளூர் நெருக்கடிகளையும் எளிதாகக் கடக்க முடியும் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையோடு, சவால்களை சாதனைகளாக மாற்றும் ஒரு சிறப்பான காலகட்டமாக இந்தப் பராபவ ஆண்டு அமைய வேண்டும் என உளமார வேண்டி, அனைவருக்கும் இனிய தமிழ்ப் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள் உரித்தாகட்டும்!