முதியவர்கள் தங்களின் பிள்ளைகளின் அன்பை இழந்து, இவ்வாறான இல்லங்களில் அடைக்கப்படும் சோகம் ஒழிக்கப்பட வேண்டும்.

 வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

"எந்தவொரு சமூகத்தின் உண்மையான நிலையும், அது தனது மிகவும் நலிவடைந்த முதியவர்களை நடத்தும் விதத்தில்தான் பிரதிபலிக்கிறது" என்று தேசப்பிதா மகாத்மா காந்தி அவர்கள் ஒருமுறை ஆழமாகக் குறிப்பிட்டார். உலக வரலாற்றில் மனித நாகரிகத்தின் உச்சத்தை அளவிடுவதற்குப் பல்வேறு அளவுகோல்கள் இருக்கலாம்; ஆனால், காந்தி அடிகள் காட்டிய இந்த அளவுகோல் எமது ஆன்மாவை நேரடியாகக் கேள்வி கேட்கின்றது. அந்த உன்னதமான வரிகளின் பின்னணியில், இன்று எமது தாய்நாட்டில் நிகழ்ந்துள்ள ஒரு மாபெரும் அவலத்தின் சாம்பல் குவியலில் நின்றுகொண்டுதான் உங்களோடு பேசுகின்றேன்.

அண்மையில் ஹொரணை - மில்லனியாவில் உள்ள ஒரு முதியோர் இல்லத்தில் ஏற்பட்ட கொடூரமான தீ விபத்து, எமது ஒட்டுமொத்த தேசத்தையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியுள்ளது. இந்தத் தீயில் கருகி 12 முதியவர்கள் தங்களின் இன்னுயிர்களை இழந்திருக்கிறார்கள். இது எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும் நடந்திருக்கக் கூடாத, தடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய ஒரு கொடூரமான மனிதப் பேரவலமாகும். தீயில் கருகிய இந்த அப்பாவி உயிர்களை நாம் வெறுமனே ஒரு விபத்து என்று கடந்துபோக முடியாது. ஒரு சமூகமாக நாம் எவ்வளவு அலட்சியமாகவும், அக்கறையற்றவர்களாகவும், தார்மீகப் பொறுப்பற்றவர்களாகவும் மாறியிருக்கிறோம் என்பதை இந்தத் துயரச் சம்பவம் நமக்கு மிகக் கசப்பான முறையில் உணர்த்தியிருக்கிறது. ஒரு உணர்வுப்பூர்வமான துயரம் ஊடகங்களின் தலைப்புச் செய்தியாக வரும்போது கூட, அதன் பின்னணியில் உள்ள கண்ணீர்க் கதைகளை வாசிப்பதற்கு எமது சமூகத்திற்கு நேரமில்லாமல் போனது எவ்வளவு பெரிய அவமானம்?

அன்பின் உறவுகளே, நாம் 12 அப்பாவி முதியவர்களின் உயிர்களை நிரந்தரமாக இழந்துவிட்டோம். மேலும் பலர் படுகாயமடைந்து, மருத்துவமனைப் படுக்கைகளில் உயிருக்கும் மரணத்திற்கும் இடையில் இன்றும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்களின் வாழ்வின் அந்திமக் காலத்தைச் சுதந்திரமாகவும், பாதுகாப்பாகவும் கழிக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையோடு வந்த இந்த ஆதரவற்ற மக்கள், இறுதியில் உதவியற்றவர்களாகத் தீயில் கருகிச் சாம்பலாகும் விதியைப் பெற்றுள்ளனர். இது ஒரு சாதாரண விபத்து அல்ல; இது எமது சமூக அமைப்பின் கூட்டுத் தோல்வியாகும்.

அறிக்கைகளின்படி, இந்த இல்லத்தில் வசித்தவர்கள் சாதாரண பெரியவர்கள் அல்லர். அவர்கள் முதுமையின் காரணமாகவும், கையாளக் கடினமான பல்வேறு மனநலக் கோளாறுகளினாலும் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பிரிவினர். இத்தகைய சிறப்புக் கவனமும், மருத்துவப் பராமரிப்பும் தேவைப்படும் பலவீனமான மனிதர்கள் வாழும் இடத்தில், விபத்துக்கள் ஏற்படும் போது அவர்களை உடனடியாகப் பாதுகாப்பதற்கான அதிநவீன மனிதாபிமானத் திட்டம் ஒன்று கண்டிப்பாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஒரு துயரச் சம்பவம் நிகழ்ந்த பிறகு, ஓடிச்சென்று பிரச்சினையை ஆராய்ந்து மாற்று வழிகளைத் தேடுவதுதான் எமது நாட்டின் சாபக்கேடாக மாறியுள்ளது. பேரழிவுக்குப் பின்னால் அழுகுரல் எழுப்புவதை விட, பேரழிவைத் தடுக்கும் முகாமைத்துவம் (Management) எமது கொள்கை வகுப்பாளர்களிடம் இல்லாததே நாம் சந்திக்கும் மாபெரும் துயரமாகும்.

தீ விபத்து போன்ற திடீர் அனர்த்தங்களின் போது, அவர்களின் பாதுகாப்புக்காகவோ அல்லது கட்டுப்பாட்டிற்காகவோ பயன்படுத்தப்பட்ட சில கட்டுப்பாடான பாதுகாப்பு நடைமுறைகளே, அவர்கள் தப்பிச் செல்வதைத் தடுத்திருக்கக்கூடும் என்று நினைக்கும் போது நெஞ்சம் பதறுகிறது. பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்த சுவர்களே இறுதியில் அவர்களின் மரணப் படுக்கையாக மாறியுள்ளது எவ்வளவு பெரிய முரண்பாடு? தங்களின் அந்திமக் காலத்தைப் பாதுகாப்பாகக் கழிக்க வந்த இல்லம், பாசத்தின் கூடு என்று அழைக்கப்பட்டு இறுதியில் மரணத்தின் கூடாரமாக மாறியுள்ளது.

திடீர் பேரழிவுகள் எந்த நேரத்திலும் நிகழலாம்; அவை இயற்கையாகவோ அல்லது மனித அலட்சியத்தாலோ ஏற்படலாம். ஆனால், அத்தகைய அவசரநிலையை எதிர்கொள்ள நாம் எத்தகைய தயார்நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதே முக்கியம். குறிப்பாக, உடல் மற்றும் மன ரீதியான குறைபாடுகள் உள்ள முதியவர்கள் தங்கியிருக்கும் இடங்களில், பேரிடர் மேலாண்மைத் தயார்நிலை அதன் உச்சபட்ச அளவில் இருக்க வேண்டும். பேரிடருக்கான தயார்நிலை என்ற கருத்தியலை நாம் இன்னும் அங்கீகரிக்கவில்லை என்றால், ஒரு சமூகமாக நாம் மிகவும் பின்தங்கியே நிற்கிறோம்.

தீயணைப்பு உபகரணங்கள் எப்போதும் செயல்படும் நிலையில் இருக்க வேண்டும். அவசரகால வெளியேறும் வழிகள் எளிதில் அணுகக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். அத்தோடு, அவசரநிலை ஏற்பட்டால் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பது குறித்து அங்குள்ள ஊழியர்களுக்கு முறையான பயிற்சிகள் வழங்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்த முழு அமைப்பின் சீர்குலைவையும் ஹொரணைத் துயரம் எமக்குத் தோலுரித்துக் காட்டியுள்ளது. இழந்த உயிர்களை எமது தேசியத் திறைசேரி (Treasury) மூலமாகவோ அல்லது பல மில்லியன் டொலர் (Dollar) நிதியுதவிகள் மூலமாகவோ ஒருபோதும் மீட்க முடியாது. இருப்பினும், இந்தச் சாம்பல் குவியலிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் பல உள்ளன. இத்தகைய துயரத்திலிருந்தும் ஒரு சமூகமாக நாம் பாடம் கற்றுக்கொள்ளத் தவறினால், எதிர்காலத்தில் இவ்வாறான பேரழிவுகளை நம்மால் ஒருபோதும் தடுக்க முடியாது.

இலங்கை வடகிழக்கு உட்பட நாடெங்கும் இயங்கிவரும் முதியோர் இல்லங்களை, குறிப்பாகத் தனியார் அல்லது தன்னார்வ நிறுவனங்களால் நடத்தப்படும் இல்லங்களை, ஒரு முறையான மற்றும் கடுமையான ஒழுங்குமுறை அமைப்புக்கு உட்படுத்த வேண்டிய நேரம் இதுவாகும். அவற்றைப் பதிவு செய்வதோடு மட்டும் ஒரு சமூக சேவைத் திணைக்களம் (Department) தனது பொறுப்பைத் தட்டிக்கழித்துவிட முடியாது. அங்கு வசிப்பவர்களின் உடல்நலம், ஊட்டச்சத்து மற்றும் பாதுகாப்பு என்பவற்றைத் தொடர்ச்சியாகக் கண்காணிக்கும் ஒரு வலுவான ஆய்வு முறையும், அதற்கான சட்டக் கட்டமைப்பும் அவசரமாக உருவாக்கப்பட வேண்டும். இதற்கான முறையான கொள்கைகளின் அமுலாக்கம் அல்லது அமுல்படுத்தல் தரைமட்டத்தில் மிகக் கண்டிப்பாக உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.

முதியவர்கள் என்பவர்கள் ஓரங்கட்டப்பட வேண்டியவர்களோ அல்லது சமூகத்தால் மறக்கப்பட வேண்டியவர்களோ அல்லர். அவர்கள் பல ஆண்டுகளாக இந்த நாட்டின் பொருளாதாரம், எமது பாரம்பரிய விவசாயம் (Agriculture), கலாச்சாரம் மற்றும் எமது குடும்பக் கட்டமைப்பிற்காகத் தங்களின் வியர்வையையும், வாழ்க்கையையும் அர்ப்பணித்த இந்தத் தேசத்தின் முழுமையான குடிமக்கள் ஆவர். அவர்கள் வயதானவர்களாகவோ அல்லது நோயுற்றவர்களாகவோ இருக்கும் போது அவர்களைக் கவனித்துக்கொள்வது குடும்பம், சமூகம் மற்றும் அரசாங்கத்தின் பிரிக்க முடியாத தார்மீகப் பொறுப்பாகும். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் கண்ணியத்துடன் வாழ்வதற்கும், பாதுகாப்பாக இறப்பதற்குமான உரிமை எவ்வித சமரசமுமின்றிப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

முன்பு நான் குறிப்பிட்டது போல, எமது நாட்டின் பிறப்பு விகிதச் சரிவையும், காலியாகும் தொட்டில்களையும் படம் பிடித்துக் காட்டிய edited-image.jpg என்ற அந்தப் புகைப்படம் எமக்கு ஒரு மாபெரும் உண்மையை உணர்த்தியது. காலியாகும் தொட்டில்களுக்குப் பின்னால், முதியோர் இல்லங்கள் நிரம்பி வழியும் ஒரு பாரிய சனத்தொகை மாற்றத்தை (Demographic Shift) நாம் இன்று எதிர்கொண்டிருக்கிறோம். மக்கள்தொகை மற்றும் புள்ளிவிபரத் துறையின்படி, 2030 ஆம் ஆண்டில் இந்த நாட்டின் மக்கள் தொகையில் 22 சதவிகிதம் (Percentage) பேர் முதியவர்களாக இருப்பார்கள். எதிர்காலத்தில், முதியோர் பராமரிப்பு என்பது ஒரு தீவிரமான சமூகப் பிரச்சினையாக மாறக்கூடும். எனவே, வெறும் தொலைக்காட்சி விவாதங்கள் மூலமாகவோ அல்லது மேடைச் சொற்பொழிவுகள் மூலமாகவோ முதியோரின் பாதுகாப்பை நாம் உறுதி செய்துவிட முடியாது.

வளர்ந்த நாடுகளில் காணப்படுவது போல, முதியோரைப் பராமரிப்பதற்கான மேம்பட்ட கட்டமைப்புகளும், அவர்களின் மன உளைச்சல்களைப் போக்குவதற்கான உளவியல் ஆலோசனை முறைகளும் எமது நாட்டிலும் உருவாக்கப்பட வேண்டும். இதற்கான விழிப்புணர்வு எமது ஒவ்வொரு பாடசாலை (School) மட்டத்திலிருந்தே தொடங்கப்பட வேண்டும். இளைய தலைமுறையினர் முதியவர்களைப் பாரமாகப் பார்க்காமல், அவர்களை மதித்துப் போற்றும் பண்பாட்டை வளர்க்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு கல்வி வலயம் (Zone) ஊடாகவும், உள்ளூராட்சிச் சபை (Council) மற்றும் கிராமிய மட்டங்களிலும்கூட முதியோருக்கான பிரத்தியேகப் பாதுகாப்புப் பொறிமுறைகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில், ஒண்லைன் (Online) தொழில்நுட்பங்களையும், நவீன மருத்துவச் செயலிகளையும் பயன்படுத்தி முதியவர்களின் ஆரோக்கியத்தை வீடுகளில் இருந்தபடியே கண்காணிக்கும் உன்னதமான திட்டங்களை நாம் உருவாக்கலாம். முதியோர் இல்லங்களை ஒரு வணிகமாக மாற்றி, அதில் இலாபம் தேடும் இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) ஒழிக்கப்பட வேண்டும். இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மற்றும் பிற நவீனத் தளங்கள் ஊடாகத் திரட்டப்படும் நிதிகள், இவ்வாறான இல்லங்களின் பௌதீகப் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதற்கு நேர்மையாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

மக்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வது குறித்து உலகப் புகழ்பெற்ற அமெரிக்க ஜனாதிபதி தோமஸ் (Thomas) ஜெபர்சன் ஒருமுறை குறிப்பிட்டார்: "மனித உயிர்களையும் அவர்களின் மகிழ்ச்சியையும் பாதுகாப்பதே ஒரு நல்ல அரசாங்கத்தின் முதன்மையான மற்றும் ஒரே தார்மீகக் கடமையாகும்." அந்த உன்னதமான தார்மீகக் கடமையை எமது ஆட்சியாளர்கள் நிறைவேற்றத் தவறினால், மக்கள் மன்றத்தில் அவர்கள் பதில் சொல்லியே தீர வேண்டும்.

இலங்கைக் கலாச்சாரத்தில்,

முதியவர்கள் என்பவர்கள் பயன்படுத்திவிட்டுத் தூக்கி எறியப்படும் சடப் பொருட்கள் அல்லர்; அவர்கள் நமது வரலாறு, பாரம்பரியம் மற்றும் சொல்லப்படாத எத்தனையோ அனுபவங்களைத் தங்களுக்குள் தாங்கி நிற்கும் நடமாடும் நூலகங்கள் ஆவர்! ஹொரணையில் தீப்பிடித்து எரிந்தது வெறும் ஒரு கட்டடம் அல்ல; அறிவுப் பொக்கிஷங்களைத் தாங்கிய அத்தகைய நூலகங்களின் ஒரு தொகுதியாகும்.

எனவே, இத்தகைய துயரங்களைப் பற்றி வெறும் இரங்கல் அறிக்கைகளை எழுதுவதோடு எமது கடமை முடிந்துவிடவில்லை. ஹொரணைச் சம்பவம் ஒரு சாதாரணச் செய்தியாகக் கடந்துபோகக் கூடாது. இதற்குக் காரணமான அலட்சியங்கள் கண்டறியப்பட்டு, தவறிழைத்தவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு எதிராகச் சட்டம் மிகக் கடுமையாகப் பாய வேண்டும். உயிரிழந்த ஆதரவற்ற ஆன்மாக்களுக்கு நாம் செய்யக்கூடிய குறைந்தபட்ச நீதி இதுவேயாகும்.

இந்த மாபெரும் பேரழிவு, ஒரு நாடாக நாம் அனைவரும் விழித்தெழுந்து, பொறுப்புடனும் உணர்வுபூர்வமாகவும் செயல்படுவதற்கான ஒரு விழிப்புணர்வு அறைகூவலாக அமையட்டும். சவால்களைத் தாங்கி, தர்மத்தின் வழியில் எழுந்து நிற்கும் ஒரு மீண்டெழு (Resilience) சமூகமாக நாம் ஒன்றிணைந்து எமது முதியவர்களின் பாதுகாப்பையும், கண்ணியத்தையும் எமது வீதிகளிலும் (Road), இல்லங்களிலும் உறுதி செய்வோம்!