யார் முன்வருவார்? பராமரிப்பு என்னும் பகிரப்பட்ட பொறுப்பு

வயதான தாய் அல்லது தந்தை திடீரென வீழ்ந்துவிடுகிறார். மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும், மருந்துகளைப் பெற வேண்டும், வீட்டில் உதவிக்கு ஒருவரைத் தேட வேண்டும். மகள் பணியிடத்தில் இருக்கிறார், மகன் வெளிநாட்டில் வாழ்கிறார், மற்றைய பெற்றோரும் முதிர்ந்தவர். அப்போது யார் முன்வருவார்? இந்தக் கேள்வி பல இலங்கைக் குடும்பங்களின் கதவைத் தட்டும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை.

பெரும்பாலான குடும்பங்களில் பிரச்சினை அன்பின் குறைவு அல்ல. அன்பும் மனமும் இருந்தும், நேரம், பணம், சக்தி, சிலவேளைகளில் தேவையான திறன் ஆகியன குறைவாக இருப்பதே சிக்கல். பராமரிப்பு என்பது உணர்வு சார்ந்த செயல் மட்டுமல்ல. அது ஒரு முகாமைத்துவச் சவால் (Management Challenge) என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும் நேரம் வந்துவிட்டது.

தலைமுறை தலைமுறையாகக் குழந்தைகள், முதியோர், மாற்றுத்திறனாளிகள், நாட்பட்ட நோயுடன் வாழ்வோர் ஆகியோரைப் பராமரிப்பது குடும்பத்தின் கடமை எனக் கருதப்பட்டது. அந்தக் கருத்து அன்பின் வெளிப்பாடாக இருந்தாலும், அதனால் அத்தியாவசியமான ஓர் உழைப்பு கண்ணுக்குத் தெரியாமலே இருந்தது. அதைச் செய்பவர் பெரும்பாலும் ஒரு பெண். தனது வருமானம், ஓய்வு, வாய்ப்புகள் ஆகியவற்றை விட்டுக்கொடுப்பவரும் அவரே.

புள்ளிவிவரங்கள் இதைத் தெளிவாகச் சொல்கின்றன. திணைக்களத்தின் 2017ஆம் ஆண்டு நேரப் பயன்பாட்டுக் கணக்கெடுப்பின்படி (Time Use Survey – மக்கள் தமது நாளை எவ்வாறு செலவிடுகின்றனர் என்பதை அளவிடும் ஆய்வு), 86.4 சதவிகிதப் பெண்கள் சம்பளமற்ற வீட்டுச் சேவைகளிலும் பராமரிப்புப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டனர். ஆண்களில் இந்த விகிதம் 54 சதவிகிதம்.

தொழிற்படையினர் கணக்கெடுப்பு (Labour Force Survey) இன்னொரு பரிமாணத்தைக் காட்டுகிறது. பொருளாதார ரீதியாகச் செயலற்ற பெண்களில் 58.6 சதவிகிதத்தினர் வீட்டு வேலையையே தொழிற்படையில் பங்கேற்காததற்கான முதன்மைக் காரணமாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். அதாவது பராமரிப்புச் சுமை, பெண்களின் உழைப்புச் சந்தைப் பங்கேற்பையும் குடும்ப வருமானத்தையும் நேரடியாகக் குறைக்கிறது.

மகாத்மா காந்தி முதல் அமர்த்தியா சென் வரை, முன்னேற்றம் என்பதை வருமான உயர்வுடன் மட்டும் அளவிடக்கூடாது என்ற சிந்தனையை முன்வைத்தவர்கள் பலர். சென் முன்வைத்த திறன் அணுகுமுறை (Capability Approach – மனிதர் தாம் விரும்பும் வாழ்வை வாழக்கூடிய உண்மையான சுதந்திரம்) இங்கே பொருந்துகிறது. ஒரு பெண்ணின் கல்வியும் திறமையும் இருந்தும், பராமரிப்புச் சுமையால் அவை பயன்படாமல் போனால், அது அவருக்கு மட்டுமல்ல, முழுப் பொருளாதாரத்துக்கும் இழப்பு.

இந்தச் சவால் இன்று அதிகரிப்பதற்குக் காரணம் குடிப்புள்ளிவிவர மாற்றமே. 2024ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி இலங்கையின் மக்கள்தொகையில் 18 சதவிகிதத்தினர் 60 வயதையும் அதற்கு மேலும் கடந்தவர்கள். இந்த விகிதம் தொடர்ந்து உயரும் எனவும், வேலை செய்யும் வயதினருடன் ஒப்பிடும்போது முதியோரின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் எனவும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

அதே நேரத்தில் குடும்ப அமைப்பும் மாறுகிறது. வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்புக்கான புலம்பெயர்வு, சிறிய குடும்பங்கள், நகர்ப்புறக் குடியேற்றம் ஆகியன காரணமாக பராமரிக்கக்கூடிய குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துவருகிறது. முதியோர் அதிகரிக்கிறார்கள், பராமரிப்பாளர்கள் குறைகிறார்கள். இந்த இரண்டும் சந்திக்கும் புள்ளியில்தான் நெருக்கடி உருவாகிறது.

இந்த நெருக்கடி சமூகத்தின் கண்களுக்கும் புலப்படுகிறது. 2026 ஜூலையில் Verité Research நடத்திய தேசிய அளவிலான பொதுமக்கள் கருத்துக் கணிப்பில், 48.4 சதவிகிதத்தினர் முதியோரைப் போதுமான அளவில் பராமரிக்க அரசின் அல்லது சமூகத்தின் ஆதரவு தேவைப்படும் குடும்பங்கள் இருப்பதை அறிந்திருப்பதாகக் கூறினர்.

இந்த எண்ணிக்கை எத்தனை குடும்பங்களுக்கு உதவி தேவை என்பதை அளவிடுவதில்லை. ஆயினும், பராமரிப்பின் அழுத்தம் அதை அனுபவிக்கும் குடும்பங்களின் வாசலைத் தாண்டி, அயலவர்களின் பார்வைக்கும் வந்துவிட்டது என்பதை அது உணர்த்துகிறது. ஒரு பிரச்சினை பொது அறிவாக மாறும்போது, அது பொதுக் கொள்கையாக மாறும் நேரமும் நெருங்குகிறது.

ஆகவே முன்வைக்கப்படும் தீர்வு, குடும்பத்தின் பங்கைக் குறைப்பது அல்ல. குடும்பம் எப்போதும் பராமரிப்பின் மையமாகவே இருக்கும். ஆனால் வளர்ந்துவரும் தேவைகளைக் குடும்பங்கள் தனியாகச் சுமக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது நீடிக்கக்கூடியதல்ல. பராமரிப்பு ஒரு பகிரப்பட்ட பொறுப்பாக (Shared Responsibility) மாற வேண்டும். அதில் அரசு மூன்று பாத்திரங்களை வகிக்க வேண்டும்: சேவை வழங்குநர், வசதியாக்குநர், நிதி வழங்குநர்.

மாக்கரட்டீஸ் முதல் ஆஃப்ரிக்க மரபு வரை பகிர்வுச் சிந்தனை புதியதல்ல. தென்னாப்பிரிக்காவின் ஆயர் டெஸ்மண்ட் டுட்டு வலியுறுத்திய உபுண்டு (Ubuntu – ஒருவர் பிறர் ஊடாகவே மனிதராகிறார் என்ற தத்துவம்) இதன் சிறந்த வெளிப்பாடு. தமிழ்ச் சமூகம் நன்கு அறிந்த "ஊரோடு ஒத்து வாழ்" என்ற நீதியும் இதே பொருளையே தருகிறது.

முதலாவது பாத்திரம் சேவை வழங்குநராக அரசு செயற்படுவது. குடும்பங்களுக்கு மாற்று வழிகள் குறைவாக உள்ள இடங்களில் அத்தியாவசியப் பராமரிப்புச் சேவைகள் கிடைக்க வேண்டும். உதாரணமாக, சமூக அடிப்படையிலான முதியோர் பகல்நேர நிலையங்கள் (Elder Day Centres – பகலில் முதியோர் கூடிப் பராமரிப்பையும் பொழுதுபோக்கையும் பெறும் இடங்கள்).

இத்தகைய நிலையங்களில் முதியோர் உடல், சமூக நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகின்றனர், மனத் தூண்டலைப் பெறுகின்றனர், தடுப்பு நோக்கிலான சுகாதாரப் பரிசோதனைகளும் பரிந்துரைகளும் கிடைக்கின்றன. இதனால் அவர்களின் சுயாதீனம் நீடிக்கிறது, குடும்பங்களுக்குப் பகலில் வேலை செய்ய நெகிழ்வு கிடைக்கிறது, தீவிர பராமரிப்பு தேவைப்படும் முன்பே உடல்நலச் சிக்கல்கள் அடையாளம் காணப்படுகின்றன.

அன்னை தெரேசா "மிகக் கொடிய வறுமை தனிமையும், யாருக்கும் தேவையற்றவர் என்ற உணர்வுமே" எனக் குறிப்பிட்டதாகப் பரவலாக நினைவுகூரப்படுகிறது. பகல்நேர நிலையங்கள் முதியோரை சமூகத்துடன் இணைத்து வைத்திருப்பதன் மூலம் அந்த வறுமையைக் குறைக்கின்றன. இது சுகாதாரச் செலவையும் குறைக்கும் முதலீடாகும்.

இரண்டாவது பாத்திரம் வசதியாக்குநராக அரசு செயற்படுவது. சமூகங்கள், கூட்டுறவுச் சங்கங்கள், வணிகங்கள், பிற வழங்குநர்கள் ஆகியோர் குடும்பங்கள் நம்பக்கூடிய பராமரிப்பை வழங்கக்கூடிய சூழலை அரசு உருவாக்க வேண்டும். இதற்கு தெளிவான, அமுல்படுத்தக்கூடிய தரம் மற்றும் பாதுகாப்புத் தரநிலைகள், அங்கீகரிக்கப்பட்ட தகுதிகள், ஒருங்கிணைந்த பயிற்சி, பணியாளர்களுடன் கலந்தாலோசித்து வகுக்கப்படும் தொழிலாளர் பாதுகாப்பு ஆகியன தேவை.

தனியார் வழங்குநர்கள் சேவைகளை விரிவாக்கவும் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கவும் உதவலாம். ஆனால் திறன்மிக்க பணியாளர்கள் இல்லாவிடில் அந்த விரிவாக்கம் வெறும் கட்டடங்களாகவே நிற்கும். சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பின் (ILO) ஆய்வொன்று, 65 வயதும் அதற்கு மேலும் உள்ள ஒவ்வொரு 100 பேருக்கும் ஐந்து பணியாளர்கள் என்ற அளவுகோலின் அடிப்படையில், 2027ஆம் ஆண்டளவில் ஏறத்தாழ 110,544 நீண்டகாலப் பராமரிப்புப் பணியாளர்களின் பற்றாக்குறை ஏற்படும் எனக் கணித்துள்ளது.

இந்த இடைவெளியை நிரப்புவதற்குப் பயிற்சி வாய்ப்புகளை அதிகரிப்பது மட்டும் போதாது. பராமரிப்புப் பணி இலங்கைக்குள் ஒரு மதிக்கப்படும், நிலைபெறும் தொழிலாக மாற வேண்டும். நியாயமான ஊதியம், பணிச்சூழல், பதவி உயர்வுப் பாதை ஆகியன அவசியம். பிறருக்கு மாண்பை வழங்கும் பணியாளர் தாமே மாண்பு மறுக்கப்பட்ட நிலையில் இருக்கக்கூடாது.

இளைஞர்களுக்கு இங்கே பெரும் வாய்ப்பு உள்ளது. சுகாதாரம், தாதிப் பணி, உளவியல் ஆதரவு, ஒண்லைன் தளங்கள் வழியான பராமரிப்பு ஒருங்கிணைப்பு ஆகிய துறைகளில் புதிய தொழில் வாய்ப்புகள் உருவாகலாம். இதற்குப் பாடசாலை, தொழிற்பயிற்சி நிறுவனங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள் ஆகியவற்றின் பாடத்திட்டங்களில் பராமரிப்புக் கல்வி இடம்பெறுவது பயனளிக்கும்.

மூன்றாவது பாத்திரம் நிதி வழங்குநராக அரசு செயற்படுவது. சேவைகள் வணிகங்களாலோ சமூக அமைப்புகளாலோ வழங்கப்பட்டாலும், கட்டுப்படியாகும் விலை பெரும் தடையாகவே இருக்கும். பணம் செலுத்தக்கூடிய குடும்பங்கள் மட்டுமே பராமரிப்பைப் பெறும் நிலை ஏற்படக்கூடாது. சேவைகள் இல்லாத இடங்களில் அவற்றை நிறுவ பொது முதலீடு அவசியம்.

இலக்கு வைத்த மானியங்கள் இதற்கு உதவலாம். பங்களாதேஷில் தொழிற்சாலைப் பெண் தொழிலாளர்கள் மற்றும் அவர்களின் துணைவர்களிடையே UN Women முன்னெடுத்த முன்னோடித் திட்டம் இதற்கு உதாரணம். அனைவருக்கும் ஒரே அளவு நிதி உதவி என்பது இதன் பொருளல்ல. அதிக வசதியுள்ள குடும்பங்கள் அதிகமாகப் பங்களிக்க, பொது வளங்கள் அதிகம் தேவைப்படுவோருக்கு ஒதுக்கப்படும்.

ஏனைய நாடுகளின் அனுபவமும் இதையே காட்டுகிறது. ஜெர்மனி 1995இல் நீண்டகாலப் பராமரிப்புக் காப்புறுதியை அறிமுகப்படுத்தியது. ஜப்பான் 2000ஆம் ஆண்டில் இதே நோக்கிலான திட்டத்தை அமுல்படுத்தியது. இந்த நாடுகள் பராமரிப்புச் செலவைக் குடும்பத்தின் தனிச் சுமையாக விடாமல், சமூகம் பகிரும் காப்பீட்டு முறையாக மாற்றின. இலங்கையின் பொருளாதார நிலைக்கேற்ப அதன் வடிவம் மாறலாம்; ஆனால் அதன் தர்க்கம் பொருந்தும்.

நம்பிக்கை தரும் தொடக்கம் ஏற்கெனவே உள்ளது. அண்மையில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூகப் பராமரிப்புக்கான தேசிய செயற்திட்டம் (National Action Plan on Social Care) 2026–2035 அதுவே. ஆனால் அங்கீகாரம் ஒரு தொடக்கப் புள்ளி மட்டுமே. செயற்திட்டங்கள் ஏடுகளில் இருந்து வீடுகளுக்கு வர தெளிவான நிறுவனப் பொறுப்பு, பங்குதாரர்களிடையே ஒருங்கிணைப்பு, வரவுசெலவு ஒதுக்கீடு, பொறுப்புக்கூறல் ஆகியன அவசியம்.

இவ்விடத்தில் அரசின் மீது நியாயமான எதிர்பார்ப்பு ஒன்றை முன்வைக்கலாம். இதுவரை பராமரிப்பு தொடர்பான பொறுப்புகள் சுகாதாரம், சமூகசேவை, தொழிலாளர், உள்ளூராட்சி எனப் பல திணைக்களங்களுக்கும் சபைகளுக்கும் இடையில் பிரிந்து கிடக்கின்றன. ஒரு பொறுப்பு பலரிடம் பிரிந்தால், அது யாருக்கும் உரியதாகாமல் போகும் ஆபத்து உண்டு. ஆகவே தெளிவான ஒருங்கிணைப்பு அமைப்பு முக்கியம்.

இதற்கும் மேலாக, சமூக நெறிமுறைகளும் மாற வேண்டும். பராமரிப்பு பெண்களின் இயல்பான கடமை என்ற நம்பிக்கை, பராமரிப்பில் ஆண்களின் பங்கேற்பையும் அரசு, பணியாளர்கள், தனியார் துறை, சமூகம் ஆகிய அனைத்துத் தரப்பினருடனான உரையாடலையும் தேவைப்படுத்துகிறது. எங்கே, எவ்வாறு மாற்றம் வர வேண்டும் என்பதை அவர்களுடன் இணைந்து தீர்மானிப்பதே நிலையான வழி.

புகழ்பெற்ற செவிலியர் பிளாரன்ஸ் நைட்டிங்கேல் பராமரிப்பை ஒழுங்கமைந்த அறிவும் பயிற்சியும் கொண்ட தொழிலாக உயர்த்தியதன் மூலம் உலகின் சுகாதாரப் பார்வையையே மாற்றினார். இலங்கைக்கும் தேவையானது அத்தகையதோர் பார்வை மாற்றம்தான். பராமரிப்பு ஒரு செலவு அல்ல; அது மனித மூலதனத்திலும் சமூக ஒற்றுமையிலும் செய்யும் முதலீடு.

ஆகவே, சர்வதேசப் பராமரிப்பு மற்றும் ஆதரவு தினத்தில் இலங்கை தன் முன் வைக்க வேண்டிய இலக்கு தெளிவானது. அடுத்த குடும்பம் பராமரிப்பு நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளும்போது, "யார் முன்வருவார்?" என்ற கேள்விக்கான பதில் எந்தக் குடும்ப உறுப்பினர் கிடைக்கிறார் என்பதில் மட்டும் தங்கியிருக்கக்கூடாது; தேர்ந்தெடுக்கக்கூடிய வழிகளின் தொகுப்பில் தங்கியிருக்க வேண்டும். அத்தகைய மீண்டெழும் (Resilient) பராமரிப்பு முறையைக் கட்டியெழுப்புவது இன்றைய தலைமுறையின் பொறுப்பு.