இன்று இலங்கையில் குழந்தைகளற்ற வெறுமையான தொட்டில்களின் எண்ணிக்கை அபாயகரமாக அதிகரித்து வருகின்றது

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

"குழந்தைகளே உலகத்தின் மிகப்பெரிய செல்வம்; அவர்களே ஒரு தேசத்தின் நாளைய சரித்திரத்தை எழுதுபவர்கள்" என்று அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற மாபெரும் ஆப்பிரிக்கத் தலைவர் நெல்சன் மண்டேலா (Nelson Mandela) குறிப்பிட்டார். ஆனால், இருண்ட யதார்த்தம் என்னவென்றால், இன்று இலங்கையில் குழந்தைகளற்ற வெறுமையான தொட்டில்களின் எண்ணிக்கை அபாயகரமாக அதிகரித்து வருகின்றது. இன்றைய இந்த உரையாடல், தேசத்தின் அடித்தளத்தையே அசைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மாபெரும் மக்கள்தொகை நெருக்கடியைப் (Demographic Crisis) பற்றியதாகும். ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலம் என்பது அங்கு கட்டப்படும் பாலங்களிலோ அல்லது வீதிகளிலோ இல்லை; அது அந்த சமூகத்தில் பிறக்கும் குழந்தைகளின் சிரிப்பொலியில்தான் தங்கியிருக்கிறது. அந்தச் சிரிப்பொலி மெல்ல மெல்ல அடங்கிப் போவதின் பின்னணியில் உள்ள அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகளைத் தேடும் ஒரு ஆழமான பயணமாகவே இந்த உரை அமைகின்றது.

ஒரு தேசத்தின் அசைவியக்கத்தை வெறும் காகிதங்களில் உள்ள இலக்கங்களாகப் பார்க்காமல், மனித வாழ்வியலோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க வேண்டிய காலம் இது. அண்மையில் வெளிவந்த சனத்தொகைக் கணக்கெடுப்புத் தரவுகள், ஒட்டுமொத்த தேசத்தையும் உறைய வைக்கின்றன. இலங்கையின் மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் (Total Fertility Rate - TFR) 1.3 ஆக அதலபாதாளத்திற்கு வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது. இது வெறுமனே ஒரு சாதாரண வீழ்ச்சியல்ல; அமெரிக்காவில் வாழும் சில சமூகங்களின் பிறப்பு விகிதத்தை விடவும் இது மிகக் குறைவானதாகும். 2016 ஆம் ஆண்டில் 2.2 ஆக இருந்த இந்த விகிதம், இன்று 'அதி-குறைந்த கருவுறுதல்' (Ultra-low fertility) நிலையை அடைந்துள்ளமை ஒரு சமூகப் பேரவலமாகும். அயல் நாடுகளான இந்தியாவில் இந்த விகிதம் 1.9 ஆகவும், மாலைதீவில் 1.7 ஆகவும் காணப்படுகின்ற நிலையில், இலங்கை தேசம் மட்டும் ஏன் இந்த இருண்ட பாதையை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக அணுக வேண்டியுள்ளது.

"பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்துபோம்" என்ற முதுமொழிக்கு இணங்க, 2022 ஆம் ஆண்டின் கொடூரமான பொருளாதார வீழ்ச்சியே இந்த மாபெரும் சரிவுக்குப் பிரதான காரணியாக அமைந்துள்ளது. கையிருப்பில் டொலர் (Dollar) இன்றி தேசம் தத்தளித்த போது, பணவீக்கம் 70 சதவிகிதம் (Percentage) ஆக விண்ணைத் தொட்டது. மக்களின் நாளாந்த வருமானம் தேக்கமடைய, வாழ்க்கைச் செலவு கழுத்தை நெரித்தது. இதன் நேரடி விளைவாக, 2022 இல் 171,140 ஆகப் பதிவாகியிருந்த திருமணங்கள், 2024 இல் 139,290 ஆகச் சடுதியாகச் சரிந்துவிட்டன. குழந்தைகள் பிறப்பு 301,706 இலிருந்து 220,761 ஆகக் குறைந்துவிட்டது. ஒவ்வொரு வருடமும் மூன்று இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட இளைஞர்கள் வெளிநாடுகளில் வேலை தேடி நாட்டை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள். நாட்டை விட்டுச் செல்வோரில் பெரும்பாலானோர் குழந்தை பெற்றெடுக்கும் வயதைக் கொண்டவர்கள் என்பதுதான் இங்குள்ள மிகப்பெரிய துயரமாகும்.

இந்த எண்களுக்குப் பின்னால் உள்ள உளவியலை, புகழ்பெற்ற மக்கள்தொகை ஆய்வாளர் ஐசெக் அஜ்சென் (Icek Ajzen) அவர்களின் திட்டமிட்ட நடத்தை கோட்பாட்டின்படி (Theory of Planned Behaviour) இலகுவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இந்தப் கோட்பாட்டின்படி, பிள்ளைப்பேறு என்பது மனப்பான்மை, அகநிலை விதிமுறைகள் மற்றும் கட்டுப்பாட்டு உணர்வு ஆகிய மூன்றிலும் தங்கியுள்ளது. ஒரு குழந்தை பிறந்தால் தங்களின் வாழ்க்கை மேம்படுமா அல்லது மேலும் வறுமைக்குள் தள்ளப்படுமா என்ற அச்சம் இன்று ஒவ்வொரு தம்பதியினருக்கும் எழுந்துள்ளது. அண்மைய அரசியல் மாற்றங்களால் மக்களின் பொருளாதாரத் திருப்தி 60 சதவிகிதம் ஆக உயர்ந்திருந்தாலும், மீண்டும் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கும் தைரியம் சமூகத்திற்கு இன்னும் வரவில்லை. நெருக்கடி ஏற்படுத்திய வடு அவ்வளவு ஆழமானது; அது சமூகத்தின் சிந்தனை முறையையே நிரந்தரமாக மாற்றிமைத்துவிட்டது.

இன்றைய நவீன உலகில், ஒண்லைன் (Online) ஊடாகவும், இ கொமர்ஸ் (E-commerce) தளங்கள் ஊடாகவும் தொழில் புரியும் ஒரு நடுத்தர வர்க்கத் தாய்க்கு, குழந்தையைப் பராமரிப்பதற்கான நெகிழ்வான வேலை நேரமோ அல்லது பாதுகாப்பான சமூகச் சூழலோ இல்லை. சந்தையில் இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) ஆதிக்கம் செலுத்த, பாரம்பரிய விவசாயம் (Agriculture) நலிவடைந்து, அன்றாட உணவிற்காகவே ஒவ்வொரு வீதி (Road) எங்கும் மக்கள் போராடும்போது, புதியதொரு உயிரை இந்தப் பூமிக்குக் கொண்டுவரப் பெற்றோர் தயங்குகின்றனர். செயற்கை நுண்ணறிவின் (Artificial Intelligence - AI) அபார வளர்ச்சியும், மத்திய கிழக்கில் நிலவும் மோதல்களும், வேலைவாய்ப்பின்மையின் அச்சுறுத்தலும் இந்தத் தயக்கத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்துகின்றன. ஒரு குழந்தைக்கான பராமரிப்புச் சுமை முழுமையாகப் பெண்களின் மீதே சுமத்தப்படுகின்ற சமத்துவமற்ற சமூகக் கட்டமைப்பு, பிறப்பு விகித வீழ்ச்சியை இன்னும் வேகப்படுத்துகின்றது.

இந்த வீழ்ச்சியின் விளைவுகள் எத்தகையவை என்பதைப் பொருளாதாரத் தரவுகள் மிகத் துல்லியமாகக் காட்டுகின்றன. கல்வித்துறையை எடுத்துக்கொண்டால், இன்று இயங்கும் 10,096 அரச பாடசாலைகளில், 3,144 பாடசாலைகள் 100 இற்கும் குறைவான மாணவர்களுடனேயே இயங்குகின்றன. 2024 இல் பிறந்த 220,761 குழந்தைகள், 2029 ஆம் ஆண்டில் முதலாம் தரத்திற்குள் நுழையும் போது, கற்பிப்பதற்கு 6,307 வகுப்பறைகள் மட்டுமே தேவைப்படும். இதன் பொருள், ஆயிரக்கணக்கான பாடசாலை (School) வகுப்பறைகள் வெறுமையாகவே காட்சியளிக்கும். மாணவர்-ஆசிரியர் விகிதம் முற்றாகச் சீர்குலையும்.

இன்னொருபுறம், ஒரு மாபெரும் மக்கள்தொகை மாற்றம் (Demographic Shift) இலங்கையில் அரங்கேறி வருகிறது. 1946 முதல் 2012 வரையான காலப்பகுதியில் சனத்தொகை மூன்று மடங்கு அதிகரித்த வேளையில், 60 வயதிற்கு மேற்பட்ட முதியோர் சனத்தொகை ஏழு மடங்கு அதிகரித்துள்ளது. 2012 இல் 12.4 ஆக இருந்த முதியோர் வீதம், 2024 இல் 18 சதவிகிதம் ஆக உயர்ந்துள்ளது. தெற்காசியாவிலேயே அதிக முதியோர்களைக் கொண்ட நாடாக இலங்கை மாறிவிட்டது. உழைக்கும் வர்க்கத்தின் பங்கேற்பு வெறும் 47.3 சதவிகிதம் ஆகச் சரிந்துள்ளது. இந்த நிலை தொடர்ந்தால், நாட்டை முன்கொண்டு செல்ல உழைப்பவர்கள் குறைந்து, தங்கியிருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை அபரிமிதமாக அதிகரிக்கும் ஒரு பேராபத்து கண்முன் காத்து நிற்கிறது. குழந்தை சார்ந்த சார்புநிலை (Child dependency) 1971 இல் 71.3 ஆக இருந்து 2024 இல் 33.7 ஆகக் குறைந்துள்ளமை, எதிர்கால மனித வளத்தின் வறட்சியையே சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இதற்குத் தீர்வு என்ன? வெறுமனே புள்ளிவிபரங்களைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடுவதல்ல தீர்வு. உலகப் புகழ்பெற்ற பேரறிஞர் ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் (Albert Einstein) அவர்கள், "பிரச்சினைகளை உருவாக்கிய அதே சிந்தனை முறையைக் கொண்டு, அந்தப் பிரச்சினைகளுக்கு ஒருபோதும் தீர்வு காண முடியாது" என்று தத்துவார்த்தமாகக் குறிப்பிட்டார். பழைய நிர்வாக முறைகளைக் கைவிட்டு, மனிதனை மையப்படுத்திய புதிய கொள்கைகளை உருவாக்க வேண்டும். முறையான முகாமைத்துவம் (Management) மற்றும் மனிதநேயம் கொண்ட கொள்கைகளின் நேர்மையான அமுலாக்கம் (Implementation) இப்போதைய அவசரத் தேவையாகும்.

மலிவான மற்றும் நம்பகமான சிறுவர் பராமரிப்பு நிலையங்கள், ஒவ்வொரு கல்வி வலயம் (Zone) மற்றும் உள்ளூராட்சி சபை (Council) ஊடாகவும் உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஊதியம் பெறும் மகப்பேறு விடுமுறைகள் மற்றும் இருபாலருக்கும் நெகிழ்வான வேலை நேரங்கள் அரச மற்றும் தனியார் துறைகளில் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். ஓய்வூதியம் மற்றும் நலன்புரித் திட்டங்கள் காலத்தின் தேவைக்கேற்ப மறுசீரமைக்கப்பட வேண்டும். ஒரு டொக்டர் (Doctor) வழங்கும் மருத்துவ ஆலோசனையை விட, அரச கட்டமைப்பு வழங்கும் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பே இன்று ஒரு குடும்பத்திற்கு அதிகம் தேவைப்படுகிறது. குடும்ப வளம் பேணப்படும்போதே, சமூக வளம் செழிக்கும் என்பதை ஆசிய-பசிபிக் பிராந்தியத்தின் தரவுகள் ஆணித்தரமாக நிரூபிக்கின்றன.

இது ஒரு தேசத்தின் இருப்புக்கான போராட்டம். ஒரு தேசத்தின் உண்மையான பொருளாதாரச் செழிப்பு என்பது, அந்த மக்கள் தங்களின் கனவுகளை எந்தவித அச்சமுமின்றி நனவாக்கக்கூடிய ஒரு பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்குவதில்தான் தங்கியிருக்கிறது. மாபெரும் சிந்தனையாளர் தோமஸ் (Thomas) அக்வினாஸ் கூறியது போல, மனித குலத்தின் உண்மையான நோக்கம் வெறுமனே உயிர்வாழ்வது மட்டுமல்ல, சமூகமாக ஒன்றிணைந்து செழிப்பதே ஆகும். அந்தச் செழிப்பான எதிர்காலத்தை நோக்கி, நம்பிக்கையுடன் செயலாற்றுவது ஒவ்வொரு குடிமகனது தார்மீகப் பொறுப்பாகும். மனித உறவுகளையும், குடும்பப் பிணைப்புகளையும் விடப் பொருளாதாரம் பெரிதல்ல என்ற விழிப்புணர்வு சமூகத்தில் மலர வேண்டும். மக்கள் ஒரு மீண்டெழு (Resilience) தேசமாக மாறி, சவால்களைத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆகவே, இருண்ட இந்த மக்கள்தொகை நெருக்கடியின் ஆழத்தைப் புரிந்து கொண்டு, தற்காலிகப் பொருளாதார மாயைகளுக்குப் பலியாகாமல், ஒரு உறுதியான மற்றும் நிலையான எதிர்காலத்தை நோக்கி நடைபோடுவோம். பெண்களின் மீதான பராமரிப்புச் சுமைகளைக் குறைத்து, சமத்துவமான, பாதுகாப்பான, மற்றும் நம்பிக்கையூட்டும் ஒரு புதிய சமூகக் கட்டமைப்பை உருவாக்குவோம். முதியவர்களைக் கௌரவித்துப் பாதுகாக்கும் அதேவேளை, புதிய தலைமுறையை நம்பிக்கையோடு வரவேற்கும் ஒரு துணிச்சலான தேசமாக உருவெடுப்போம்.

உங்கள் அன்பின், சி.தணிகசீலன்