நுளம்பின் குத்து — அரசியலின் மூக்கை உடைக்கும் உண்மை

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

இன்று நான் பேசுவது ஒரு கணக்கு வழக்கினை வைத்து அல்ல, ஒரு கண்ணீரின் கதையை வைத்து. ஒரு தாயின் கதை. ஒரு குழந்தையின் கதை. ஒரு நாட்டின் கதை. அந்தக் கதையின் பெயர் டெங்கு.

நீங்கள் கேட்கலாம் — "ஏன் இன்று இந்தப் பேச்சு?" என்று. ஏனென்றால், இந்த நேரத்தில் ஊடகங்கள் வேறொரு பேச்சைப் பேசுகின்றன. கட்சி மாறினார், கைதுசெய்யப்படுவார், கூட்டணி கலைந்தது, ஆட்சி தடுமாறியது என்று — ஆனால் அந்த அரசியல் காய்ச்சலுக்கு மருந்து தேடும்போது, இன்னொரு கொடிய காய்ச்சல் அமைதியாக வீட்டுக் கதவைத் தட்டுகிறது.

அது டெங்கு. அது காத்திருக்கிறது.

உலகப் புகழ்பெற்ற பொது சுகாதார நிபுணர் பால் பார்மர் ஒரு தடவை சொன்னார்: "நோய் என்பது அறிவியல் மட்டுமல்ல — அது சமூகத்தின் அரசியல் முகம்." அது எத்தனை உண்மை என்று இலங்கையில் வாழும் நாம் நன்கு அறிவோம்.

டெங்கு ஒரு அரசியல் வைரஸ் அல்ல — உண்மைதான். ஆனால் டெங்கு இந்த நாட்டில் வாழ்கிறது என்றால், அதற்கு அரசியல் தான் அடித்தளம் போட்டிருக்கிறது. முறையான நகரத் திட்டமிடல் இல்லாமை, கழிவு முகாமைத்துவத்தில் ஏற்படும் திறமையின்மை, பொது சுகாதார திணைக்களங்களுக்கான நிதிக் குறைப்புகள் — இவையெல்லாம் அரசியல் முடிவுகள். நுளம்பு பறக்கிறதென்றால், அது அரசியல்வாதிகள் கட்டி வைத்த தேங்கு நீரில் இருந்துதான் பறக்கிறது.

அன்பின் உறவுகளே, கொஞ்சம் அறிவியலை நோக்குவோம் — ஏனென்றால் அறிவு இல்லாத விழிப்பு, இருட்டில் ஓடுவதற்கு சமம்.

டெங்கு வைரஸ் மனித உடலில் நுழைந்தவுடன், அது நேரடியாக இரத்தத் தட்டுகளைத் தாக்குகிறது. இரத்தத் தட்டுகள் வேகமாகக் குறையும்போது, இரத்த நாளங்கள் சேதமடைகின்றன. பிளாஸ்மா வெளியேறுகிறது. உள் இரத்தப்போக்கு ஆரம்பமாகிறது. இது சாதாரண காய்ச்சல் அல்ல — இது உடல் தன்னையே உள்ளிருந்து அழித்துக்கொள்ளும் ஒரு நிகழ்வு.

இன்னும் ஆபத்தானது என்னவென்றால் — ஒருமுறை டெங்கு வந்து போனவருக்கு இரண்டாவது தடவை வேறொரு துணை வகை தொற்று வந்தால், உடலின் நோயெதிர்ப்பு பகுதி திரும்பி தன் சொந்த உடலை அழிக்க முயற்சிக்கிறது. மருத்துவ உலகில் இதை 'Antibody-Dependent Enhancement' என்று சொல்வார்கள். உடலே எதிரியாகிவிடும் அந்தத் தருணத்தில், மருத்துவமனையில் ஒரு படுக்கை கூட இல்லாவிட்டால் என்னாகும்?

இந்த நாட்டில் அது நடந்திருக்கிறது. அது மீண்டும் நடக்காது என்று யாரும் உறுதி சொல்ல முடியாது.

கடந்த வாரம் நடந்த டெங்கு கட்டுப்பாட்டு வாரத்தில் என்ன கண்டார்கள் தெரியுமா? — பாடசாலைகளில் நுளம்புப்புழுக்கள். அரசு நிறுவனங்களில் நுளம்புப்புழுக்கள். சட்டம் இயற்றும் கட்டிடங்களின் அருகிலும் தேங்கு நீர். இது வெட்கக்கேடு மட்டுமல்ல — இது ஒரு குற்றவியல் அலட்சியம்.

எந்த நிறுவனம் நாளைய தலைமுறையை உருவாக்கும் என்று சொல்கிறோமோ, அந்தப் பாடசாலையில் நுளம்பு பெருகினால், அது கல்வி மட்டுமல்ல, உயிரையும் பறிக்கும்.

உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) தெளிவாகச் சொல்கிறது: "Dengue prevention is not a seasonal campaign — it is a year-round commitment." ஆனால் நம் நாட்டில் என்ன நடக்கிறது? வருடத்தில் ஒருதடவை சிரமதானம், தேநீர், புகைப்படம் — பிறகு மறதி.

நண்பர்களே, நான் வாழ்நாளில் கண்டிருக்கிறேன் — பேரழிவுகளுக்கு முன்பாக எல்லாம் அமைதியாக இருக்கும். புயல் வருவதற்கு முன் கடல் கண்ணாடி போல் தெரியும். டெங்கு இப்போது அந்த கண்ணாடிக் கடல் போல் தெரிகிறது. ஆனால் அலை தூரத்தில் உயர்கிறது.

உலகில் பல நாடுகள் டெங்குவை வென்றெடுத்திருக்கின்றன. சிங்கப்பூர் அதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அங்கு நுளம்பு இனப்பெருக்கம் செய்யும் இடங்களை தனியொரு குடிமகன் அலட்சியம் செய்தாலும் அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது. அது கடுமையாகத் தெரிகிறதா? ஆம். ஆனால் அந்த கடுமை ஒரு குழந்தையின் உயிரைக் காத்திருக்கிறது.

பிரேசிலில் 2015–2016 காலகட்டத்தில் டெங்கு பேரழிவு ஏற்பட்டது. சுமார் 15 லட்சம் பேர் பாதிக்கப்பட்டனர். அந்த ஆண்டு பொருளாதார இழப்பு மட்டும் கோடிக்கணக்கான டொலர்களில் இருந்தது. ஒரு நுளம்பு எத்தனை பெரிய பொருளாதார நெருக்கடியை கொண்டு வரும் என்பதற்கு இது ஒரு பாடம்.

இப்போது நான் ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன் — மனசாட்சிக்கு நேரடியாக.

சுகாதாரம் என்பது அரசியலுக்கு கீழ் வருவதில்லை. அரசியல் என்பது சுகாதாரத்தை பாதுகாக்கவே இருக்கிறது — அந்த உண்மையை நாம் தலைகீழாகப் போட்டுவிட்டிருக்கிறோம்.

நெல்சன் மண்டேலா சொன்னார்: "A nation should not be judged by how it treats its highest citizens, but its lowest ones." இன்று இந்த நாட்டில் மிகவும் அடிமட்டத்தில் துன்பப்படுவது யார்? நுளம்புக் கடியால் கண்ணீர் விட்டு ஒரு பாடசாலை மாணவனை மருத்துவமனையில் சேர்க்க முடியாத தாய். அவளுக்கு நாம் என்ன செய்தோம்?

அன்பின் உறவுகளே, நான் இன்று உங்களிடம் ஒரு கோரிக்கை வைக்கின்றேன் — அரசியல்வாதியாக அல்ல, ஒரு சக மனிதனாக.

முதலில் — உங்கள் வீட்டைச் சுற்றி பாருங்கள். தேங்கு நீர் இருக்கிறதா? குப்பி, டயர், தட்டு, தொட்டி — எதிலும் நீர் தேங்கியிருக்கிறதா? அதை உடனே அகற்றுங்கள். இது உங்கள் குழந்தையின் உயிரை காக்கும் செயல்.

இரண்டாவது — உங்கள் பிரதேசசபை, நகரசபை, பிரதேச சபை உறுப்பினரிடம் "டெங்கு கட்டுப்பாட்டிற்கு இந்த வருடம் என்ன நடவடிக்கை எடுத்தீர்கள்?" என்று கேளுங்கள். கேள்வி கேட்பது ஜனநாயகம். கேள்வி கேட்காமல் இருப்பது அலட்சியம்.

மூன்றாவது — ஊடகங்களிடம் கேளுங்கள். "நீங்கள் அரசியல் நாடகம் ஒளிபரப்புகிறீர்கள். டெங்கு நாடகம் வீடுகளில் நடக்கிறது. எதை முதலில் பேசவேண்டும்?" என்று கேளுங்கள்.

ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் சொன்னார்: "The world will not be destroyed by those who do evil, but by those who watch them without doing anything." நாமும் அந்த வேடிக்கை பார்க்கும் கூட்டத்தில் சேர்ந்துவிட மாட்டோம் என்று நம்புகிறேன்.

டெங்கு ஒரு தேசியப் பாதுகாப்பு விஷயம். இது எனது சொந்த அவதானம் மட்டுமல்ல — இலங்கையின் சுகாதார அமைச்சகமே இதை ஒரு 'national priority disease' என்று வகைப்படுத்தியிருக்கிறது. ஆனால் தேசிய முன்னுரிமை என்பது காகிதத்தில் மட்டும் இருந்தால் என்ன பயன்?

அன்பின் உறவுகளே, நான் முடிக்கும்முன் ஒரு உண்மையை சொல்லுகிறேன்.

அரசியல் அமைப்பு எதுவாக இருந்தாலும் — ஆட்சியில் யார் இருந்தாலும் — நுளம்பு பாகுபாடு பார்ப்பதில்லை. அது செல்வந்தனின் வீட்டிலும் வரும், வறியவனின் குடிசையிலும் வரும். அது உங்கள் குழந்தையையும் தாக்கும், என் குழந்தையையும் தாக்கும். அரசியலும் இனமும் மதமும் அதற்கு தெரியாது.

ஆகவே, இன்று நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன் — அரசியல் சூழலுக்கு மையில் போட்டுவிடாதீர்கள் உங்கள் கவனத்தை. டெங்கு ஒழிப்பு ஒரு சமூகக் கடமை. ஒரு தேசியக் கடமை. ஒரு மனித கடமை.

ஒரு நாட்டின் உண்மையான வலிமை அதன் படை பலத்தில் இல்லை — அது அந்த நாட்டின் குழந்தைகள் ஆரோக்கியமாக வளரும் போது மட்டுமே வெளிப்படும்.

அந்த ஆரோக்கியம் நம் கைகளில் இருக்கிறது. நம் கவனத்தில் இருக்கிறது. நம் செயலில் இருக்கிறது.

வணக்கம்!