ஆரம்பமாகியுள்ள கல்விப் பொது தராதர உயர்தரப் பரீட்சை

 “கல்வி என்பது உலகை மாற்றப் பயன்படும் மிகப் பிரம்மாண்டமான ஆயுதம்” என்று நெல்சன் மண்டேலா சொன்ன அந்த வார்த்தைகளின் ஆழத்தை நாம் ஒவ்வொரு நாளும் நம் மண்ணில் உணர்கின்றோம். உண்மையாகவே, ஒரு நாட்டின் உண்மையான செல்வம் வங்கியின் நிலவறைகளில் இருக்கும் தங்கம் அல்ல; மாறாக, எங்கள் வீட்டு வராண்டாக்களிலும், அந்தப் பாடசாலை வகுப்பறைகளிலும் இரவு பகலாகக் கண் விழித்துப் படிப்போம் என்று சபதம் எடுக்கும் எம் பிள்ளைகளின் கண்களில் இருக்கும் கனவுகள்தான். கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பு, அதாவது ஆகஸ்ட் 10 ஆம் திகதி ஆரம்பமாகியுள்ள கல்விப் பொது தராதர உயர்தரப் பரீட்சை என்பது வெறும் கடமைக்காக எழுதப்படும் ஒரு தாள் மாத்திரமல்ல; அது நமது நாட்டின் எதிர்காலப் பொருளாதாரத்தின் அத்திவாரத்தை நிர்ணயிக்கப் போகும் ஒரு பெரும் திருப்புமுனையாகும்.

நாடளாவிய ரீதியில் இம்முறை 2,532 மத்திய நிலையங்களில், பாடசாலை விண்ணப்பதாரர்கள் 264,496 பேரும், தனியார் விண்ணப்பதாரர்கள் 107,814 பேர் உள்ளடங்கலாக மொத்தம் 372,310 விண்ணப்பதாரர்கள் இத்தேர்வை எதிர்கொள்கின்றனர் என்று அதிகாரப்பூர்வமான புள்ளிவிபரங்கள் கூறுகின்றன. தேசிய உற்பத்தித் திறனை நாம் அளவிடும்போது, மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் கல்விக்காகவும் மனித வள மேம்பாட்டுக்காகவும் நாம் ஒதுக்க வேண்டிய சதவிகிதம் எந்தளவிற்கு முக்கியம் என்பதை நாம் ஒருபோதும் மறந்துவிட முடியாது. பொருளாதார வளர்ச்சியின் அடிநாதம் என்பது வெறும் டொலர் கையிருப்பில் மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை; அது எமது நாட்டின் இளைஞர்களின் மூளைச் சக்தியிலும், அவர்களின் முறையான முகாமைத்துவம் செய்யப்பட்ட கல்விச் சூழலிலும் தான் முழுமையாகத் தங்கியுள்ளது.

ஆனால், நாம் இன்று எத்தகைய ஒரு சமூகச் சூழலில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்? ஒரு மாணவன் தனது எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கப் போராடும் அந்தத் தருணத்தில், அவனுக்கு அருகில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் எத்தகைய தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகின்றன? “ஐயோ அடிச்சது சத்தம், கேட்டது நத்தம்” என்பது போல, எமது வீதி ஓரங்களில், பொது இடங்களில், சமய விழாக்களின் பெயரால் முழங்கும் ஒலிபெருக்கிகள் மாணவர்களின் கவன ஒருமைப்பாட்டை எவ்வளவு கடுமையாகச் சிதைக்கின்றன என்பதை நாம் ஒருபோதும் இலகுவாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. தோமஸ் எடிசன் தனது சோதனைகளில் பலமுறை தோல்வியுற்ற போதெல்லாம் மீண்டும் மீண்டும் முயன்று வெற்றி கண்டதைப் போல, எமது பிள்ளைகளும் சோதனைகளைத் தாண்டி வெல்ல வேண்டும். ஆனால், அவர்கள் படிக்க வேண்டிய நேரத்தில் காதுகளைப் பிளக்கும் அந்த உரத்த ஒலிகள் அவர்களின் பல மாத உழைப்பை ஒரே நொடியில் பாழாக்கி விடுகின்றன. இந்த நிலை மாற்றப்பட வேண்டும். அரசாங்கமும் பொலிஸாரும் இணைந்து இந்த ஒலிபெருக்கிக் கட்டுப்பாடுகளை விதித்திருப்பது ஒரு வரவேற்கத்தக்க நடைமுறையாகும். ஆனால், வெறும் சட்டத்தை இயற்றுவதோடு நின்றுவிடாமல், அதன் சரியான அமுல்படுத்தல் என்பது ஒவ்வொரு குடிமகனின் கைகளிலும்தான் உண்மையாகத் தங்கியுள்ளது.

இதை நாம் பரந்ததொரு பொருளாதாரக் கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்க வேண்டும். விவசாயம் முதல் நவீன இ கொமர்ஸ் வர்த்தகம் வரை இன்று எல்லாவற்றிலும் டிஜிட்டல் மயமாகிவிட்ட ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கிறோம். கிராமப்புறங்களில் உள்ள ஒரு மாணவன், ஒண்லைன் மூலமாகக் கல்வி கற்கும் சூழலும் இன்று தவிர்க்க முடியாததாகியுள்ளது. ஆனால், அந்த மாணவனின் கிராம வலயம் எத்தகைய சவால்களை எதிர்கொள்கிறது? உள்ளூராட்சிச் சபை அல்லது அந்தந்தப் பிரதேச சபைகள் இந்த விவகாரங்களில் எத்தகைய பொறுப்புடன் செயற்பட வேண்டும்? கடந்த காலங்களில் பல திட்டங்களை வெறும் காகிதங்களில் வரைந்துவிட்டு, நடைமுறைப்படுத்தும்போது ஏற்படும் நிர்வாக மற்றும் முகாமைத்துவம் சார்ந்த கோளாறுகளால்தான் எமது கிராமங்கள் பின்தங்கின. இடைத்தரகர்கள் எமது விவசாயிகளின் வியர்வையைச் சுரண்டி லாபம் ஈட்டுவது போல, மாணவர்களின் கவனத்தைச் சிதறடிக்கும் தேவையற்ற இரைச்சல்களும் அவர்களது உழைப்பைச் சுரண்டிவிடுகின்றன என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

இந்த விடயத்தில், நாம் அனைவரும் ஒரு குடும்பமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய தருணம் இது. நான்காம் சுவரில் மோதும் பந்தைப் போல, சமுதாயத்தின் அலட்சியம் நேரடியாக வந்து மோதுவது அந்த ஏழைத் தாயின் மகனின் இதயத்தில்தான். பரீட்சைக் காலங்களில் பெற்றோரின் பங்கும் வீட்டுச் சூழலும் மிக முக்கியமானது. “நாங்கள் கஷ்டப்பட்டுப் படிக்கும்போது பெற்றோர் பொழுதுபோக்குகிறார்களே” என்ற எண்ணம் ஒரு மாணவனுக்குள் உருவாக்கும் மன அழுத்தம் எத்தகையது என்பதை என்னால் தெளிவாக உணர முடிகிறது.

வீடுகளில் உரத்த சத்தத்துடன் தொலைக்காட்சிகளில் தொடர்களைப் பார்ப்பது, தேவையற்ற கொண்டாட்டங்களில் ஈடுபடுவது போன்ற விடயங்களை இந்த ஒரு மாத காலத்திற்காவது தியாகம் செய்ய வேண்டும். கடந்த ஆண்டு உயர்தரப் பரீட்சையில் பல மாணவர்கள் மிகச்சிறந்த பெறுபேறுகளைப் பெற்றிருந்தார்கள்.

அந்தச் சாதனை வெறுமனே ஒரு புள்ளிவிபரமல்ல; அது எமது மாணவர்களின் விடாமுயற்சிக்கும், பெற்றோரின் தியாகத்துக்கும், ஆசிரியர்களின் அர்ப்பணிப்புக்கும் கிடைத்த மகத்தான அங்கீகாரமாகும். இந்த ஆண்டும் அந்தப் பெருமையைத் தொடர்ந்தும் தக்கவைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றால், நாம் மீண்டெழுவதற்கான ஒரு புதிய கலாச்சாரத்தை உருவாக்க வேண்டும். நெருக்கடிகள் வரும்போது துவண்டுவிடாமல், அதிலிருந்து மீண்டெழுந்து வரும் உறுதியைத்தான் இந்தச் சமூகம் தனது இளைய தலைமுறைக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.
 

 பரீட்சை என்பது மாணவர்களின் முழு வாழ்க்கையையும் தீர்மானிக்கும் இறுதி இலக்கு அல்ல; மாறாக, அவர்களின் எதிர்காலப் பாதையைத் திறக்கும் ஒரு மிக முக்கியமான வாயில் மட்டுமே. மாணவர்கள் எவ்வித அச்சமுமின்றி, அமைதியான சூழலில் பரீட்சை எழுத, ஒட்டுமொத்த சமூகமும் கைகோர்க்க வேண்டும். சத்தங்களற்ற, அமைதியான வீட்டுச் சூழலை மாணவர்களுக்கு கொடுத்து, அவர்களின் வெற்றிக்கு நாமும் உறுதுணையாக இருக்க வேண்டும். செப்டெம்பர் 05 ஆம் திகதி வரை நடைபெறும் இத்தேர்வில், நமது பிள்ளைகள் அமைதியாகப் பரீட்சை எழுத உதவ வேண்டியது நமது தலையாய கடமையாகும்.

 நமது பிள்ளைகள் நாளை இந்த நாட்டின் பொருளாதாரத்தை உயர்த்தப் போகும் தூண்கள். அவர்களைப் பாதுகாப்பதும், அவர்களுக்கு உகந்த சூழலை உருவாக்குவதும் நமது தலைமுறை எமக்கு வழங்கும் மிகப் பெரிய கொடையாகும். இந்த நாட்டை நாம் ஒரு வளமான பாதையில் கொண்டு செல்ல வேண்டுமானால், கல்விக்கு நாம் கொடுக்கும் மரியாதை மிக உயர்ந்ததாக இருக்க வேண்டும். எனவே, இந்த பரீட்சைக் காலத்தில் ஒவ்வொருவரும் ஒரு காவலனைப் போல நின்று, மாணவர்களின் அமைதியான கல்விச் சூழலைப் பேணிக் காப்போம் என்று இன்று நாம் அனைவரும் உறுதிகொள்வோம்.