பாடசாலை வாசலில் போதை- பிள்ளைகளைக் காக்கும் கூட்டுப் பொறுப்பு

  பெற்றோருக்கு, தமது பிள்ளை போதைப்பொருளுக்கு அடிமையாகிவிட்டது என்பதை அறிவதைவிட வேதனையான தருணம் இருக்க முடியாது. அதைவிடப் பெருந்துயரம், தமது பிள்ளை அவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டிருப்பதையே அறியாத நிலையில் பல பெற்றோர் இருப்பதாகும். 2025 ஒக்டோபர் 30 முதல் சட்டவிரோத போதைப்பொருள் (illicit drugs) தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகளில் 12 முதல் 21 வயதுக்குட்பட்ட எட்டாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பாடசாலை மாணவர்கள் கைதுசெய்யப்பட்டுள்ளனர் என ஊடகங்கள் அண்மையில் அறிவித்தன. இவர்களில் 8,931 பேர் ஆண் பிள்ளைகள்; 173 பேர் பெண் பிள்ளைகள். இவை குற்றப் புள்ளிவிவரங்கள் மட்டுமல்ல; ஒரு தலைமுறையின் கல்வியும் உறவுகளும் எதிர்காலமும் அச்சுறுத்தலுக்குள்ளாகியுள்ளதன் எச்சரிக்கை மணி. வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் வாழும் பெற்றோரும் ஆசிரியர்களும் இதைத் தொலைவிலுள்ள ஒரு பிரதேசத்தின் செய்தியாகக் கடந்துசெல்ல முடியாது.

படம் 1: பாடசாலை மாணவர் கைதுகள் – அறிவிக்கப்பட்ட எண்ணிக்கை

பிள்ளைகள் போதைக்குள் நுழைவதற்குச் சக நண்பர் அழுத்தம் (peer pressure), ஆர்வம், குடும்பப் பிரச்சினைகள், மன அழுத்தம், புதியனவற்றைப் பரிசோதிக்கும் விருப்பம் ஆகியன காரணங்களாக அமைகின்றன. வயதில் மூத்த நண்பர்களாலும் அயலில் உள்ளவர்களாலும் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதுமுண்டு. போதைப்பொருள் இலகுவாகக் கிடைக்கும் சூழல் இந்த ஆபத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறது. இலங்கையின் பாடசாலைச் சூழல்களுக்குள் போதைப்பொருள் ஊடுருவுவது திட்டமிடப்பட்ட உள்ளூர் விநியோக வலையமைப்புகள், பாடசாலைகளைச் சூழவுள்ள தொடுபுள்ளிகள், இளவயதினரைக் குறிவைக்கும் சமூக உத்திகள் ஆகியவற்றின் கூட்டு விளைவாகும்.

பாடசாலை வாசலிலுள்ள சிறு வியாபாரிகள், தின்பண்டக் கடைகள், சிறு கடைகள் ஆகியன முதல் தொடர்பு இடங்களாகச் செயற்படுகின்றன. போதைப்பொருள் கலந்த இனிப்புகள், மாற்றியமைக்கப்பட்ட மெல்லும் பசை, வண்ண மாத்திரைகள், கலப்படப் பானங்கள் எனச் சாதாரணப் பொருட்களின் வடிவில் அவை விற்கப்படுவதால் ஆசிரியர்களும் பெற்றோரும் சந்தேகிப்பதில்லை; புத்தகப் பைகளைச் சோதனையிடுவதும் பயனளிப்பதில்லை. ஆரம்பத்தில் இலவசமாக வழங்கி அடிமையாக்கி, பின்னர் பணம் செலுத்தவோ சக மாணவர்களுக்கு விற்கவோ நிர்ப்பந்திக்கும் உத்தி கையாளப்படுகிறது. செல்வாக்குள்ள மூத்த மாணவர்கள் விநியோகஸ்தர்களாக ஆட்சேர்க்கப்படுகின்றனர். "ஐஸ்" எனப்படும் மெதம்பெட்டமின் (Methamphetamine) போன்ற செயற்கைத் தூண்டிகள் பரீட்சைக் காலங்களில் "படிப்புக்கு உதவும் சக்தி மருந்து" என அறிமுகமாகின்றன. தெருப்போதைகளுக்குச் செல்லும் முன்னர் புகையிலையையும், மனநிலையைப் பாதிக்கும் மருந்துகளையும் (psychoactive prescription drugs) கடைகளிலும் மருந்தகங்களிலும் எளிதாகப் பெறும் நிலையும் உள்ளது.

படம் 2: போதைப்பொருள் பாடசாலையை அடையும் வழி

பாடசாலைக்குச் செல்லும் வழி, தனியார் வகுப்புகள், பேருந்துத் தரிப்பிடங்கள், புகையிரத நிலையங்கள் போன்ற மேற்பார்வையற்ற நேரங்கள் வியாபாரிகளுக்குச் சாதகமாகின்றன. கிராமங்களிலும் அரைநகரப் பகுதிகளிலும் ஆளரவமற்ற, கைவிடப்பட்ட இடங்களில் அடிமையான மாணவர்கள் கூடுகின்றனர். பண்டாரகம கோட்டக் கல்வி அலுவலகத்தின் கீழுள்ள கலவன் பாடசாலைகளின் ஆசிரியர்களின் நேரடி அனுபவங்கள் நிலைமையின் தீவிரத்தைக் காட்டுகின்றன. இடைநிறுத்தப்பட்டால் அல்லது நீக்கப்பட்டால் வகுப்பாசிரியர்களை அச்சுறுத்தும் மாணவர்கள் உள்ளனர். பத்தாம் தரத்துக்கும் அதற்கு மேலும் உள்ள ஆண் மாணவர்களுக்கு எதிராக எந்த ஆசிரியரும் முறைப்பாடு செய்யத் துணிவதில்லை. அடிமையான முன்னாள் மாணவர்களும் பாடசாலையை விட்டு விலகியோரும் வெளியிலுள்ள இளைஞர்களும் ஆதரவளிக்க, இக்குழுக்கள் ஒரு "வெளிப்புற பலத்தை" உருவாக்கியுள்ளன. அச்சம் காரணமாகச் சில பெண் ஆசிரியர்கள் மறைமுகமாக இணங்கிப்போவதால், பெண் அதிபர்கள் பிரச்சினையைக் கையாள்வது மிகக் கடினமாகியுள்ளது.இந்தச் சூழலில் எழும் முதல் கருத்து, இது பொலிஸின் பணி; பாடசாலைகள் கல்வியில் மட்டும் கவனம் செலுத்தினால் போதும் என்பதாகும். போதைப்பொருள் கடத்தலும் விற்பனையும் சட்ட அமுல்படுத்தல் சார்ந்த விடயங்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனால் பொலிஸ் நிலையங்கள் பாடசாலைகளுக்கு இயன்றவரை உதவினாலும், இது அவற்றின் ஒரே கடமையல்ல; இப்பிரச்சினைக்கு அவை ஒதுக்கக்கூடிய நேரம் மிகக் குறைவு. நாளாந்தம் பிள்ளைகளுடன் இருப்பவர்கள் ஆசிரியர்களும் அதிபர்களுமே; ஆரம்ப அறிகுறிகளான வருகைக் குறைவு, நடத்தை மாற்றம், கல்வித் தரவீழ்ச்சி ஆகியவற்றை முதலில் அவர்களே காண்பர். எனவே பாடசாலையைப் பொலிஸ் பணியிலிருந்து விலக்குவது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத அணுகுமுறை.

இரண்டாவது கருத்து, கடுமையான தண்டனை, நீக்கம், கைது ஆகியனவே வழி என்பதாகும். ஒழுக்கமும் விளைவுகளும் அவசியம் என்பது உண்மை. ஆயினும் அடிமைத்தனம் ஒழுக்கப் பிறழ்வு மட்டுமல்ல; சிகிச்சை தேவைப்படும் ஆரோக்கியப் பிரச்சினையும் ஆகும். பாடசாலையிலிருந்து நீக்கப்படும் பிள்ளை மேற்பார்வையற்ற நிலையில் வீதிக்குத் தள்ளப்படுகிறான்; அங்கே வியாபாரிகளின் வலையமைப்பு அவனை முழுமையாக உள்வாங்கிக்கொள்ளும். கைதுகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தும் பிரச்சினை தணியவில்லை என்பதே தண்டனையை மட்டும் நம்பும் அணுகுமுறையின் எல்லையை உணர்த்துகிறது.

மூன்றாவது கருத்து, பிள்ளைகளின் நடத்தைக்குப் பெற்றோரே முழுப் பொறுப்பு என்பதாகும். குடும்பப் பொறுப்பு முதன்மையானது என்பது மறுக்க முடியாதது. ஆனால் இத்தகைய மாணவர்களில் பலர் சிதைந்த குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்; உயிரியல் பெற்றோர் இறப்பு, பிரிவு, கைவிடுதல், புதிய குடும்பம் அமைத்தல் போன்ற காரணங்களால் உடனிருப்பதில்லை. இவர்கள் மாற்றாந்தாய் அல்லது மாற்றாந்தந்தை, தாத்தா பாட்டி, உறவினர், சிலவேளை முற்றிலும் அந்நியர் ஆகியோரின் பாதுகாப்பில் வாழ்கின்றனர். இந்தக் "காப்பாளர்கள்" பிள்ளை தினமும் பாடசாலைக்குச் செல்கிறானா என்பதைக்கூட அறியாதிருக்கின்றனர். பொறுப்பு அற்றிருக்கும் இடத்தில் பொறுப்பை மட்டும் வலியுறுத்துவதால் பயனில்லை; அங்கே அரசும் சமூகமும் வெற்றிடத்தை நிரப்ப வேண்டும்.

படம் 3: எதிர்க் கருத்துகளும் மறுமொழியும்

இத்தகைய பின்னணியில், இப்பிரச்சினையைத் தனிப்பட்ட குடும்பத்தின் தோல்வியாகவோ ஒரு திணைக்களத்தின் பணியாகவோ குறுக்காமல், பல தரப்புகளின் கூட்டுப் பாதுகாப்புப் பொறுப்பாகக் கருதுவதே அறிவுபூர்வமான அணுகுமுறை. முதலாவதாக, ஆபத்துக்குள்ளான ஒவ்வொரு மாணவரையும் தனிப்பட்ட மட்டத்தில் கண்காணிக்க, அவரது நாளாந்த நடமாட்டம், வருகை, நடத்தை ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்யும் பொறுப்பு ஆசிரியர் அல்லது அரச உத்தியோகத்தர் ஒருவருக்கு வழங்கப்பட வேண்டும். மாகாணக் கல்வித் திணைக்களமும் பிரதேச செயலகமும் இணைந்து இதற்கான பணியாளர்களையும் பயிற்சியையும் வழங்க வேண்டும். வருகை பதிவாகாத மாணவரின் காப்பாளருக்கு உடனடியாக அறிவிக்கும் முறைமையும் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, பாடசாலைகளில் ஆற்றுப்படுத்தல் (counselling) சேவைகளும் போதைப்பொருள் தடுப்புச் செயற்றிட்டங்களும் எந்தத் தரத்தினருக்கும் பொருந்தும் வகையில் விரிவாக்கப்பட வேண்டும். பெண் மாணவர்களிடையேயும் அடிமைத்தனம் அதிகரித்துவருவதால் இச்செயற்றிட்டங்கள் அவர்களையும் உள்ளடக்க வேண்டும். போதைக்கு அடிமையான மாணவர்களை நீக்குவதற்குப் பதிலாக, சுகாதாரத் திணைக்களம், தேசிய அபாயகர ஔடதக் கட்டுப்பாட்டுச் சபை (National Dangerous Drugs Control Board) ஆகியவற்றுடன் இணைந்த புனர்வாழ்வு (rehabilitation) பாதையை உருவாக்கி, கல்வியைத் தொடரும் வாய்ப்பையும் உறுதிசெய்ய வேண்டும்.

மூன்றாவதாக, முன்னாள் மாணவர் சங்கங்களின் பங்கு மறுவரையறை செய்யப்பட வேண்டும். பெரும்பாலான சங்கங்கள் பாடசாலையை அழகுபடுத்துதல், நன்கொடை வழங்குதல் என்பவற்றுடன் நின்றுவிடுகின்றன; போதையிலிருந்து மாணவர்களைப் பாதுகாக்க அதிபர்களுக்குத் துணை நிற்பதில்லை. உண்மையில் அவை ஆற்றுப்படுத்துநர்களின் செலவை ஏற்கலாம்; விளையாட்டு, கலை, தொழில் வழிகாட்டல் போன்ற ஆக்கபூர்வ செயற்பாடுகளை ஏற்பாடு செய்யலாம்; பாடசாலை வளாகத்தின் வெளிப்புறக் கண்காணிப்பில் பங்கேற்கலாம். முன்னாள் மாணவரின் வழிகாட்டல் (mentoring) இளையவர்களுக்கு மிக வலுவான முன்மாதிரியாக அமையும்.

நான்காவதாக, விநியோகச் சங்கிலியின் தொடக்கப் புள்ளிகள் மீது கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டும். பாடசாலைகளைச் சூழவுள்ள கடைகளுக்கான உரிமம் வழங்கலையும் ஆய்வையும் உள்ளூராட்சி நிறுவனங்கள் இறுக்கமாக அமுல்படுத்த வேண்டும். மருந்துச்சீட்டு (prescription) இன்றி மனநிலையைப் பாதிக்கும் மருந்துகளை விற்கும் மருந்தகங்கள் மீது சுகாதாரத் திணைக்களம் தொடர்ச்சியான சோதனைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். சமூகம் சார்ந்த பொலிஸ் சேவையும் (community policing) கிராம அலுவலர் மட்டத்திலான தகவல் பரிமாற்றமும் ஆளரவமற்ற இடங்களையும் தனியார் வகுப்புகள், பேருந்துத் தரிப்பிடங்கள் ஆகியவற்றையும் கண்காணிக்க உதவும்.

ஐந்தாவதாக, ஆசிரியர்களுக்கும் அதிபர்களுக்கும் சட்டப் பாதுகாப்பும் இரகசிய முறைப்பாட்டுப் பொறிமுறையும் அவசியம். அச்சுறுத்தலுக்கு அஞ்சி எவரும் முறைப்பாடு செய்ய முடியாத நிலை நீடிக்கும்வரை, பெண் அதிபர்கள் தனித்து நிற்கும் நிலை மாறாது. முறைப்பாடு செய்யும் ஆசிரியரின் அடையாளம் பாதுகாக்கப்படுவதுடன், கல்வி அதிகாரிகளும் பொலிஸும் விரைவாகத் தலையிடும் முறைமையும் வேண்டும். சிதைந்த குடும்பப் பின்னணியுள்ள பிள்ளைகளுக்குச் சிறுவர் நன்னடத்தை, சிறுவர் உரிமைகள் மேம்பாட்டு உத்தியோகத்தர்கள் வழியாக முன்கூட்டிய ஆதரவும் காப்பாளர் கண்காணிப்பும் வழங்கப்பட வேண்டும். இறுதியாக, பிரச்சினையின் அளவை உண்மையாக மதிப்பிட மாகாண, மாவட்ட மட்டத் தரவுகள் வெளிப்படையாக வெளியிடப்பட வேண்டும்; ஊகங்களின் அடிப்படையில் அல்ல, சான்றுகளின் அடிப்படையிலேயே கொள்கைகள் அமைய வேண்டும்.

படம் 4: கூட்டுப் பாதுகாப்புக்கான ஐந்து தூண்கள்

போதைப்பொருள் ஒரு பிள்ளையைப் பாதிப்பதோடு நின்றுவிடுவதில்லை; வகுப்பறையில் அமைதியாகக் கற்கும் ஏனைய மாணவர்களும் அதே வலையில் சிக்கும் ஆபத்தை எதிர்கொள்கின்றனர். எனவே ஒவ்வொரு பாடசாலையிலும் ஒவ்வொரு பிள்ளையும் பாதுகாக்கப்படுவதை உறுதிசெய்வது அரசு, கல்வித்துறை, பெற்றோர், முன்னாள் மாணவர், சமூகம் அனைவரினதும் பகிரப்பட்ட கடமை. கைதுகளால் மட்டும் இந்தப் போரை வெல்ல முடியாது; கண்காணிப்பும் புனர்வாழ்வும் அக்கறையும் இணையும்போதே பாடசாலை வாசல்கள் மீண்டும் பாதுகாப்பான இடமாகும். காலம் தாழ்த்தினால் இழக்கப்படுவது புள்ளிவிவரங்கள் அல்ல, ஒரு தலைமுறை.