உழவெனும் உயிர்மூச்சு: நீதியும், எதிர்காலமும்

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

நண்பர்களே, கடந்த காலத்தில் இலங்கை ஒரு அரிசி வளம் நிறைந்த நாடாக இருந்தது என்று நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அந்தக் காலத்தில் நமது நாடு, நாட்டிற்குப் போதுமான ஒரு விவசாயப் பொருளாதாரத்தைக் கொண்டிருந்தது. அதனால்தான் நமக்கு 'கிழக்கின் தானியக் களஞ்சியம்' என்ற பெருமைமிகு புனைப்பெயர் கிடைத்தது. அன்று நாம் விதைத்தோம், அறுவடை செய்தோம், உலகிற்குக் கொடுத்தோம். இன்று நாம் இறக்குமதி செய்கிறோம், கடன் வாங்குகிறோம், கவலைப்படுகிறோம். இந்த மாற்றம் எப்படி நிகழ்ந்தது என்பதை நாம் கேட்க வேண்டும், தெரிந்துகொள்ள வேண்டும், திருத்த வேண்டும்.

பல்வேறு காரணங்களால் இலங்கையின் விவசாயத் தொழில் படிப்படியாகச் சரிந்து வந்தது. இது ஒரு நாளில் நிகழ்ந்த சேதமல்ல. இது ஆண்டுகளாக, தலைமுறைகளாக, நமது கண் முன்னே நடந்த ஒரு மெல்லிய சிதைவு. நீண்ட காலமாக விவசாயத் தலைமுறையினரை இலங்கை விவசாயத் துறையிலிருந்து அந்நியப்படுத்திய ஒரு திட்டமிட்ட செயல்முறை இருந்து வருகிறது என்பதை நான் இன்று உங்கள் முன் மறைக்காமல் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

உள்ளூர் விவசாயத் தொழில் என்பது வெறுமனே ஒரு வணிகம் அல்ல. அது விவசாயியின் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்வது மட்டுமல்ல, நுகர்வோருக்கு நீதி வழங்குவது, வணிக சமூகத்தைப் பாதுகாப்பது, ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் உணவுப் பாதுகாப்பையும் பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையையும் தாங்கி நிற்கும் முதுகெலும்பு. ஒரு வீட்டின் அஸ்திவாரம் பலவீனமானால், அந்த வீடு எத்தனை அழகான கூரையைக் கொண்டிருந்தாலும், அது நிலைத்து நிற்காது. அதுபோலவே, விவசாயம் என்னும் அஸ்திவாரம் பலவீனமானால், நமது பொருளாதாரம் என்னும் மாளிகை எவ்வளவு உயரமாகக் கட்டப்பட்டாலும், அது ஆடிக் கொண்டேயிருக்கும்.

நண்பர்களே, சமீபத்தில் ஒரு நல்ல செய்தி வெளியாகியுள்ளது. யால பருவத்திற்காக 742,862 விவசாயிகளுக்கு உர மானியமாக ரூ. 1,425 மில்லியன் வழங்கப்பட்டுள்ளது. யூரியா உரக் கட்டின் விலையும் ரூ. 10,200 ஆகக் கணிசமாகக் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு சிறிய நடவடிக்கை அல்ல. இதை வெறும் மானியமாகக் கருதாமல், நாட்டின் எதிர்காலத்திற்கான ஒரு நீண்டகால முதலீடாகப் பார்ப்பதே நியாயம். ஏனெனில், உர மானியத்தின் மூலம் பெறப்படும் ஒவ்வொரு வெற்றிகரமான அறுவடையும், நமது பொருளாதாரத்திற்கு நேரடியாகப் பங்களிக்கிறது.

இருப்பினும், நான் இதை மறைக்க விரும்பவில்லை. முன்னதாக, தேர்தல் பிரச்சார மேடைகளில் ரூ. 350-க்கு உரம் வழங்கப்படும் என்ற வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது. இன்று அத்தகைய தொகைக்கு உரக் கட்டை வழங்குவது சாத்தியமல்ல. டொலரின் மதிப்பு உயர்வும், சர்வதேச சந்தையில் விலை உயர்வும் இதை நேரடியாகப் பாதிக்கின்றன. நான் இதை உங்களிடம் நேர்மையாகச் சொல்கிறேன், ஏனெனில் உண்மையைச் சொல்லாத தலைமை, மக்களுக்குச் செய்யும் அநீதி என்று நான் நம்புகிறேன்.

அன்பின் உறவுகளே, விவசாயிகள் தங்கள் அறுவடைக்கு நியாயமான, உத்தரவாதமான விலையைப் பெறாததால், அறுவடை செய்யும் ஒவ்வொரு முறையும் அவர்கள் வீதிகளில் இறங்கிப் போராடுவது ஒரு பொதுவான காட்சியாகிவிட்டது. விவசாயிகளின் பிரச்சினை மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமானது என்பதால், அவர்களை போராட்டங்களில் ஈடுபடத் தூண்டுவது எளிதானதாக இருக்கிறது. ஆனால் நான் தெளிவாகச் சொல்ல விரும்புகிறேன்: விவசாயிகளின் உணர்வுப்பூர்வமான வலியை அரசியல் ஆதாயத்திற்காகப் பயன்படுத்துவது, எந்தவொரு தரப்பாலும் செய்யப்படக்கூடாத ஒரு மோசமான தந்திரம். இது கட்சிக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு தேசிய கடமையின் விடயம்.

மறுபுறம், சந்தையில் உள்ள நமது நுகர்வோர் அத்தியாவசிய உணவுப் பொருட்களை நியாயமான, மலிவான விலையில் பெற முடியவில்லை. விவசாயிக்கு நீதி வழங்கப்படும்போது நுகர்வோருக்கு அநீதி இழைக்கப்படுகிறது; நுகர்வோருக்கு நீதி வழங்கப்படும்போது விவசாயிக்கு அநீதி இழைக்கப்படுகிறது. இந்த இரு தரப்பையும் ஒரே நேரத்தில் காயப்படுத்தும் சமநிலையற்ற சந்தைப் போக்கை நாம் உடைக்க வேண்டும்.

அமெரிக்க ஜனாதிபதியாக இருந்த ஃபிராங்க்ளின் ரூஸ்வெல்ட் ஒருமுறை கூறினார்: "தன் மண்ணை அழிக்கும் தேசம், தன்னையே அழித்துக் கொள்கிறது." இந்த வார்த்தைகள் இன்று நமக்கு எவ்வளவு பொருந்துகின்றன என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும். மேலும், அமெரிக்காவின் மூன்றாவது ஜனாதிபதியான தோமஸ் ஜெபர்சன், விவசாயத்தை "நமது ஞானமிக்க தொழில், ஏனெனில் இறுதியில் அதுவே உண்மையான செல்வத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் தரும்" என்று வர்ணித்தார். மகாத்மா காந்தியும், மண்ணைப் பேணுவதை மறப்பது, நம்மையே மறப்பதற்குச் சமம் என்று அடிக்கடி நினைவூட்டியிருக்கிறார். இந்த வார்த்தைகள் வெறும் புத்தகத் தத்துவங்கள் அல்ல; அவை நமது இன்றைய நிதர்சனத்தின் கண்ணாடி.

இனி நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பார்ப்போம். வெறும் மானியங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட, ஒரு முறையான, நீடித்த விவசாய முதலீட்டுத் திட்டம் நாட்டிற்குத் தேவை. விவசாயத்திற்கு ஒரு தேசியத் திட்டம் தேவை என்ற உண்மையை நான் இன்று மீண்டும் உங்கள் முன் வைக்கிறேன். இந்த தேசிய கொள்கை அறிக்கையிலும் இந்த தேவை ஏற்கெனவே அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.

முதலாவதாக, ஒரு நடுநிலையான, முறையான சந்தைப்படுத்தல் பொறிமுறையை நாம் நிறுவ வேண்டும். உற்பத்தியாளருக்கும் நுகர்வோருக்கும் இடையேயான இடைத்தரகர்களைக் கட்டுப்படுத்தி, இரு தரப்பினருக்கும் நியாயமான விலையை உறுதி செய்யும் ஓர் அமைப்பை நாம் உருவாக்க வேண்டும். இல்லையெனில், உழைப்பின் பலன் விவசாயிக்கோ நுகர்வோருக்கோ சேராமல், நடுவில் நிற்பவருக்கே சென்று சேரும்.

இரண்டாவதாக, அறுவடைக்குப் பிந்தைய சேதத்தைக் குறைக்க வேண்டும். போக்குவரத்தின்போதும் சேமிப்பின்போதும் அறுவடையின் கணிசமான சதவீதம் அழிக்கப்படுகிறது. குளிர்பதனக் கிடங்குகள், முறையான சேமிப்பு வசதிகள், நவீன தொழில்நுட்பம் ஆகியவற்றை நாம் விவசாயிகளுக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டு வர வேண்டும்.

மூன்றாவதாக, வானிலை மாற்றங்களைச் சமாளிக்கும் வழிமுறைகளை நாம் வகுக்க வேண்டும். பேரிடர் முகாமைத்துவத்தையும், பயிர் காப்பீட்டு அமைப்புகளையும் முறைப்படுத்துவது இன்று தாமதிக்கவே கூடாத ஒரு பணி.

நான்காவதாக, ஒவ்வொரு வலயத்திலும், ஒவ்வொரு திணைக்களத்திலும், இந்த அமுல்படுத்தலை உறுதி செய்யும் பொறுப்புணர்வுள்ள ஒரு சபை அமைய வேண்டும். கொள்கை காகிதத்தில் மட்டும் அழகாக இருந்தால் போதாது; அது வயலில், வீட்டில், விவசாயியின் கையில் மீண்டெழு தரும் சக்தியாக மாற வேண்டும்.

அன்பின் உறவுகளே, உர மானியங்கள் விவசாயிக்கு உடனடி நிவாரணத்தையும், சாகுபடிக்கு ஊக்கத்தையும் அளிக்கின்றன என்பது உண்மைதான். ஆனால் நாட்டின் ஒட்டுமொத்த விவசாயப் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்த, உர மானியங்கள் ஒரு முழுமையான தேசிய விவசாயக் கொள்கையின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே இருக்க முடியும். விவசாயி, நுகர்வோர், திறைசேரி ஆகிய மூவரையும் ஒருங்கே பாதுகாக்கும் ஒரு நிலையான விவசாய மாதிரியை உருவாக்குவதே இன்றைய தேசிய சவால்.

நண்பர்களே, இந்த வேலை எளிதானதல்ல. ஆனால் தென்னாப்பிரிக்காவின் தலைவர் நெல்சன் மண்டேலா கூறியது போல, "அது முடியும் வரை எப்போதும் சாத்தியமற்றதாகவே தோன்றும்." நாம் இன்று விதைக்கும் ஒவ்வொரு நல்ல கொள்கையும், நாளை ஒரு விவசாயியின் முகத்தில் புன்னகையாக மலரும். நாம் இன்று உடைக்கும் ஒவ்வொரு இடைத்தரகர் சங்கிலியும், நாளை ஒரு நுகர்வோரின் வீட்டில் நிம்மதியாக மாறும்.

இது எனது தனிப்பட்ட போராட்டமல்ல. இது நமது அனைவரின் பொறுப்பு. விவசாயி வயலில் வியர்வை சிந்தும் போது, நாம் கொள்கையில் நேர்மை சிந்த வேண்டும். நுகர்வோர் சந்தையில் நியாயம் தேடும்போது, நாம் அமைப்பில் சமநிலை தேட வேண்டும். மண் நமக்குக் கொடுத்ததை, நாம் மறுபடியும் மண்ணுக்குக் கடமையாகச் செலுத்த வேண்டிய நேரம் இது.

அன்பின் உறவுகளே, ஒரு காலத்தில் 'கிழக்கின் தானியக் களஞ்சியம்' என்று அழைக்கப்பட்ட இந்த மண், மீண்டும் அந்தப் பெருமையை அடைய முடியும் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். அதற்கு வேண்டியது வெறும் மானியங்கள் மட்டுமல்ல; அது நேர்மையான திட்டமிடல், நீடித்த முதலீடு, நடுநிலையான நீதி. நாம் சேர்ந்து நடந்தால், நமது நிலம் மீண்டும் செழிக்கும்; நமது விவசாயி மீண்டும் நிமிர்ந்து நிற்பான்; நமது நாடு மீண்டும் தன் பழைய பெருமையை அடையும்.

இந்த நம்பிக்கையுடன், இந்த உறுதியுடன், நான் உங்களுடன் இணைந்து பயணிக்க விரும்புகிறேன்.

மிக்க நன்றி!

உங்கள் அன்பின் சி.தணிகசீலன்