உதவி யாருக்குச் சேர வேண்டும் என்ற கேள்வி எளிமையாகத் தோன்றும். ஆனால் அதன் ஆழத்தில் இருப்பது, ஒரு சமூகம் தன் பலவீனமானவர்களை எவ்வாறு பார்க்கிறது என்ற அடிப்படைக் கேள்வி.
இலங்கையின் நலத்திட்ட வரலாறு பெரும்பாலும் பெயர் மாற்றங்களின் வரலாறாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. 1942 இல் இரண்டாம் உலகப் போரின் நெருக்கடிக் காலத்தில் அரிசி ரேஷன் முறை அறிமுகமானது. பின்னர் 1979 இல் உணவு முத்திரைத் திட்டம் (Food Stamp Scheme — அரசு வழங்கிய உணவுக்கான பெறுமதிச் சீட்டு முறை), 1989 இல் ஜனசவிய, 1995 இல் சமுர்த்தி என வடிவங்கள் தொடர்ந்து மாறின. ஒவ்வொரு மாற்றத்துக்கும் அதற்கேற்ற அரசியல் சூழல் இருந்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் குற்றச்சாட்டுகள் ஒரே வடிவத்தில் திரும்பி வந்தன: தகுதியற்றவர்கள் பயனடைகிறார்கள், தகுதியுடையவர்கள் விடுபடுகிறார்கள். அஸ்வெசுமவும் இன்று அதே பழைய கேள்விகளை புதிய பெயரில் எதிர்கொள்கிறது. இதன் பொருள், பிரச்சினை பெயரில் இல்லை. அது அமைப்பின் அடித்தளத்தில் இருக்கிறது.
இந்த அடித்தளத்தை புரிந்துகொள்ள, இலங்கையின் வறுமை எவ்வாறு நகர்ந்தது என்பதை பார்க்க வேண்டும். உலக வங்கி (World Bank — உலக அபிவிருத்தி வங்கி) மதிப்பீடுகளின்படி, தேசிய வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் வாழ்ந்த மக்களின் விகிதம் 2019 இல் ஏறத்தாழ 12 சதவிகிதமாக இருந்தது. 2022 பொருளாதார நெருக்கடியின்போது அது 25 சதவிகிதத்துக்கு அருகில் உயர்ந்தது. அந்த ஆண்டில் பணவீக்கம் ஏறத்தாழ 70 சதவிகிதத்தை எட்டியது. பொருளாதாரம் ஏழு சதவிகிதத்துக்கு மேல் சுருங்கியது. அரிசி, எரிபொருள், மருந்து, பாடசாலைப் புத்தகம் ஆகிய அனைத்தின் விலைகளும் ஒரே நேரத்தில் உயர்ந்தபோது, வறுமைக் கோட்டுக்கு சற்று மேலே இருந்த குடும்பங்களும் கீழே தள்ளப்பட்டன.
சர்வதேச நாணய நிதியம் (IMF — International Monetary Fund) ஏறத்தாழ 3 பில்லியன் டொலர் விரிவாக்கப்பட்ட நிதி வசதியை 2023 இல் அங்கீகரித்தது. அந்த நிதி ஒப்பந்தத்தின் முக்கிய கவனப் பகுதிகளில் ஒன்றாக சமூகப் பாதுகாப்பு வலைப்பின்னலை வலுப்படுத்துதல் இருந்தது. அதாவது, நிதி நெருக்கடியைச் சமாளிக்கும்போது, ஏழைகளைப் பாதுகாக்கும் கட்டமைப்பு பொருளாதார மீட்சியின் ஒரு நிபந்தனையாகவே பார்க்கப்பட்டது. இங்கே ஒரு முரண் தெளிவாகத் தெரிகிறது. நலத்திட்டம் அதிகமாக இருந்தால் வரி செலுத்துவோர் கோபப்படுகிறார்கள். குறைவாக இருந்தால் வறிய மக்கள் நேரடியாகப் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்.
இப்போது வெளியான மீள்சான்றளிப்புப் பயிற்சியின் எண்களை இந்தப் பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்க வேண்டும். 2,383,630 விண்ணப்பதாரர்களில் 991,800 குடும்பங்கள் தகுதியுடையவை எனக் கண்டறியப்பட்டன. இது ஏறத்தாழ 41.6 சதவிகிதம். அவற்றில் 363,142 குடும்பங்கள் மிக வறிய பிரிவிலும், 628,658 குடும்பங்கள் வறிய பிரிவிலும் அடங்குகின்றன. அதாவது, தகுதியுடைய குடும்பங்களில் ஏறத்தாழ 37 சதவிகிதத்தினர் மிக வறியவர்கள். விண்ணப்பதாரர்களில் ஏறத்தாழ 58 சதவிகிதத்தினர் தகுதியற்றவர்கள் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது.
இந்த எண் இரண்டு விடயங்களைச் சொல்கிறது. முதலாவது, முந்தைய பதிவேட்டில் கசிவுகள் மிகப் பெரிய அளவில் இருந்தன. இரண்டாவது, அந்தப் பதிவேட்டின் மீது மக்கள் கொண்டிருந்த நம்பிக்கை அடிப்படையிலேயே உடைந்திருந்தது. ஆனால் ஒரு எச்சரிக்கையும் அவசியம். தகுதியற்றவர் என்பது செல்வந்தர் என்று பொருள்படாது. வருமான அளவுகோல், சொத்து மதிப்பீடு, குடும்ப அமைப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஒரு ஏழைக் குடும்பமும் பட்டியலில் இருந்து விலக்கப்படலாம். அதனால்தான் எண்ணிக்கையின் வெற்றி, அதைக் கணக்கிடும் முறையின் நேர்மையில் தங்கியுள்ளது.
இங்கே இலக்கிடல் (Targeting — உதவியை சரியான நபர்களுக்குச் சென்றடையச் செய்யும் செயல்முறை) என்ற கருத்து மையமாகிறது. எந்தவொரு இலக்கிடல் முறையிலும் இரண்டு வகைப் பிழைகள் தோன்றும். உள்ளடக்கப் பிழை (Inclusion error — தகுதியற்றவரைச் சேர்த்தல்) என்பது செல்வாக்குள்ளவர்களும் வசதியானவர்களும் பட்டியலுக்குள் நுழைவது. விலக்கல் பிழை (Exclusion error — தகுதியுடையவரை வெளியே வைத்தல்) என்பது உண்மையான ஏழைகள் ஆவணங்கள் இல்லாததால், அல்லது அலுவலகம் வரை பயணிக்க முடியாததால் வெளியேறுவது. இவை இரண்டும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள். ஒரு பக்கத்தை மிகக் கடுமையாக அடைக்கும்போது மறுபக்கம் திறந்துவிடுகிறது.
உலக அனுபவம் இதற்கு சில பாடங்களைத் தருகிறது. மெக்சிக்கோவின் Progresa (1997) திட்டம், குடும்பங்கள் பிள்ளைகளைப் பாடசாலைக்கு அனுப்புவதையும், மருத்துவ பரிசோதனைகளில் பங்கேற்பதையும் நிபந்தனையாக்கியது. அதன் மதிப்பீடுகளில் பாடசாலை வருகை அதிகரித்ததாக பதிவாகியது. பிரேசிலின் Bolsa Familia (2003) திட்டம் வலுவான குடும்பப் பதிவேடான Cadastro Único இன் மீது கட்டமைக்கப்பட்டது. அது அவ்வப்போது மீள்சரிபார்ப்புக்கு உட்பட்டது. அதேபோல, சுயாதீனமான முறையீட்டு வழிமுறைகளும் அதன் பகுதியாக இருந்தன. இதிலிருந்து ஒரு பாடம் தெளிவாகிறது. சரியான இலக்கிடல் என்பது ஒரு முறை நடக்கும் பட்டியல் தயாரிப்பு அல்ல. அது தொடர்ச்சியான, வெளிப்படையான, மீளாய்வு செய்யக்கூடிய ஒரு நிர்வாக முறை.
பதிவேட்டில் பிழை நடப்பதற்கு மிகப் பெரிய காரணம் ஊழலும் செல்வாக்குமே என்ற குற்றச்சாட்டு பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை அரித்துவிட்டது. ஊழல் உணர்வுக் குறியீடு (Corruption Perceptions Index — ஊழல் பற்றிய பொதுக் கருத்தின் சர்வதேச அளவீடு) கடந்த சில ஆண்டுகளில் இலங்கையை 40 புள்ளிகளுக்குக் கீழேயே வைத்திருக்கிறது. உலக வங்கியின் பல ஆய்வுகள், சமூக நலத் திட்டங்களில் கசிவுகள் பெரும்பாலும் பணம் விநியோகிக்கப்படும் கட்டத்தில் அல்ல, பயனாளிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் கட்டத்திலேயே நிகழ்கின்றன என்று சுட்டுகின்றன. அதாவது, ஒரு பெயரைச் சேர்ப்பதற்காக வாங்கப்படும் சிறிய தொகை, முழு அமைப்பின் நம்பகத்தன்மையையும் கரைக்கும் பெரிய விலையாக மாறுகிறது.
இங்கே ஒரு கேள்வி எழுகிறது. ஒரு கிராம உத்தியோகத்தரின் கையெழுத்தில் ஒரு பெயர் சேர்ந்தால், அதற்கான பொறுப்பு யாருடையது? தனிநபரின் நேர்மையா, அல்லது சரிபார்ப்பு முறையின் வடிவமைப்பா? பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் இரண்டும் தொடர்புடையவை. ஒரு அலுவலர் பணம் வாங்கும்போது, அவருக்கு அந்த வாய்ப்பைத் தரும் அமைப்பும் சேர்ந்து தோற்றுவிட்டது என்பதே நிலைமை. அதனால், பட்டியல்களை வெளிப்படையாக வெளியிடுதல், கணினி அடிப்படையிலான பதிவுத் தடயங்கள், தன்னிச்சையான தணிக்கை ஆகியவை தனிநபர் குற்றச்சாட்டுகளைத் தாண்டி அமைப்பை வலுப்படுத்தும் கருவிகளாகின்றன.
தங்கி வாழும் பண்பாடு (Culture of dependency — உதவியின் மீது நிரந்தரமாகச் சார்ந்திருக்கும் மனநிலை) பற்றிய விவாதம் இங்குதான் நியாயமான வடிவத்தை எடுக்கிறது. வரி செலுத்தும் ஒருவருக்கு, தன் உழைப்பின் ஒரு பகுதி வேலை செய்யாதவருக்குப் போவது உண்மையான மனக்குறை. அதை புறக்கணிப்பது ஜனநாயக விவாதத்துக்கு நல்லதல்ல. ஆனால் அதே விவாதத்தில் இன்னொரு பொருளாதாரக் கருத்தும் உண்டு. நன்மை வீழ்ச்சிப் புள்ளி (Benefit cliff — சிறிது அதிகமாக சம்பாதித்தால் முழு உதவியும் நின்றுபோகும் நிலை) என்பது உழைப்பை ஊக்கப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக தடுக்கும் ஒரு கட்டமைப்புச் சிக்கல். ஒருவர் ஒரு மாதம் கூடுதலாக வேலை செய்தால் உதவி முற்றிலுமாக நின்றுவிடுமானால், அவர் அந்த வேலையைத் தவிர்ப்பது பகுத்தறிவுக்குட்பட்ட முடிவே.
சர்வதேச ஆய்வுகள் இதை முற்றாக நிராகரிக்கவோ முழுமையாக ஏற்கவோ இல்லை. மெக்சிக்கோ, பிரேசில் அனுபவங்களில் தொழிலாளர் வழங்கல் பெரிதாகக் குறைந்ததாக தெளிவான சான்று கிடைக்கவில்லை. 2017 முதல் 2018 வரை பின்லாந்தில் நடத்தப்பட்ட அடிப்படை வருமான பரிசோதனையில், வேலையின்மையில் இருந்த சிலருக்கு நிபந்தனையற்ற மாதாந்த வருமானம் வழங்கப்பட்டது. வேலைவாய்ப்பில் பெரிய மாற்றம் ஏற்படவில்லை, ஆனால் பங்கேற்பாளர்களின் மன நலனும் வாழ்க்கை திருப்தியும் மேம்பட்டன. இதிலிருந்து தெரிவது, உதவி இருப்பதா இல்லையா என்பது மட்டும் பிரச்சினை அல்ல. அது எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகிறது, உழைப்புக்கும் உதவிக்கும் இடையிலான பாலம் எவ்வளவு சீராக இருக்கிறது என்பதே பிரச்சினை.
இங்கே வேலை செய்யக்கூடியவர் மற்றும் வேலை செய்ய முடியாதவர் என்ற வேறுபாடு முக்கியமானது. ஆனால் அந்த எல்லைக்கோடு எப்போதும் கூர்மையாக இருப்பதில்லை. நீண்டகால நோய், மனநல நெருக்கடி, போதைப்பொருள் அடிமைத்தனம், பிள்ளைப் பராமரிப்பு பிரச்சினை, கிராமத்தில் வேலை வாய்ப்பின்மை, பேருந்து வசதியின்மை ஆகியவை ஒருவரை நடுவில் நிறுத்தி வைக்கின்றன. அடிமைத்தனமுள்ள ஒருவருக்கு உதவியை நிறுத்துவது மட்டும் தீர்வு அல்ல. அவருக்கு சிகிச்சையும் மறுவாழ்வும் வழங்குவதே மனிதாபிமானமும் பொருளாதார அறிவும் சேர்ந்த அணுகுமுறை.
இலங்கையின் பெரும்பான்மை வறிய குடும்பங்கள் ஒரு நிலையான சம்பள அட்டவணையில் வாழ்வதில்லை. நெல் விவசாயி பருவத்துக்கு ஏற்ப வருமானம் பெறுகிறார். மீனவர் கடல் நிலைமைக்கு ஏற்ப வருமானம் பெறுகிறார். தோட்டத் தொழிலாளி வேலை நாட்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப வருமானம் பெறுகிறார். இப்படிப்பட்ட சந்தர்ப்ப வேலைவாய்ப்பு (Informal employment — முறையான ஒப்பந்தம் இல்லாத, தற்காலிக அல்லது நாள் கூலி வேலை) உள்ளவர்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட மாதத்தின் வருமானக் கணக்கு நிலைமையை முழுமையாகக் காட்டுவதில்லை. ஒரு பருவத்தில் பயிர் நன்றாக விளைந்த விவசாயி, அடுத்த பருவத்தில் வெள்ளத்தில் அனைத்தையும் இழக்கக்கூடும். அப்போது பதிவேட்டின் ஒரு கணநேரப் புகைப்படம் அவரை உண்மையான நிலைமைக்கு பொருத்தமற்றவராக்கிவிடும்.
இதனால்தான் வருமான மென்மையாக்கல் (Income smoothing — வருமானத் தாழ்வுகளை சமப்படுத்தும் பொறிமுறை) பற்றி சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. பருவகால தகுதி மீளாய்வு, பயிர்க் காப்பீடு, சேமிப்புக் கணக்குடன் இணைக்கப்பட்ட உதவி ஆகியவை ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தை ஒரே ஆண்டில் தகுதி பெறவும், தகுதியை இழக்கவும் செய்யும் அபாயத்திலிருந்து காக்கக்கூடும். விவசாயம் ஒரு பொருளாதார நடவடிக்கை மட்டுமல்ல; அது மண், நீர், வானிலை, சந்தை விலை ஆகியவற்றோடு பிணைந்த ஒரு வாழ்க்கை முறை. அதற்கேற்ற நலத்திட்டம் மட்டுமே நீடித்து நிற்கும்.
மனிதாபிமான நோக்கில் பார்த்தால், அஸ்வெசுமவின் உண்மையான சோதனை புள்ளிவிவரங்களில் அல்ல, அதன் பயனாளிகளின் அன்றாட வாழ்விலேயே இருக்கிறது. தனியாக வாழும் முதியவர்கள், பிள்ளைகள் வெளிநாட்டில் வேலை செய்வதால் கைவிடப்பட்ட பெற்றோர், மாற்றுத்திறனாளிகள், வடக்கு, கிழக்கில் போரின் தாக்கத்தை இன்னும் சுமக்கும் குடும்பங்கள், கணவனை இழந்த பெண்கள் தலைமையில் இயங்கும் வீடுகள், மலையகத்தின் குறைந்த கூலியில் வாழும் தோட்டக் குடும்பங்கள் ஆகியோருக்கு ஒரு விண்ணப்பம் என்பது வெறும் படிவம் அல்ல. அது அவர்களின் கண்ணியத்தைச் சோதிக்கும் ஒரு நிர்வாகப் படிக்கட்டு.
அமர்த்தியா சென் (Amartya Sen — பொருளாதார நோபல் பரிசு பெற்ற சிந்தனையாளர்) வளர்ச்சியை வருமான அளவாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. அவர் மனிதர்களின் திறன் வாய்ப்புகள் (Capabilities — ஒருவர் எதை ஆகவும் செய்யவும் முடியும் என்ற உண்மையான சுதந்திரம்) பற்றிப் பேசினார். அவரது கருத்தின்படி, "வளர்ச்சி என்பது மக்கள் அனுபவிக்கும் உண்மையான சுதந்திரங்களை விரிவுபடுத்தும் ஒரு செயல்முறை." இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் நலத்திட்டம் என்பது கருணை மட்டுமல்ல; அது ஒரு குழந்தை பாடசாலைக்குச் செல்லவும், ஒரு பெண் தொழில் தொடங்கவும், ஒரு முதியவர் சிகிச்சை பெறவும் வழி அமைக்கும் சுதந்திரத்தின் கருவி.
இந்தக் கோணத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, உதவியை நிறுத்துவதும் வழங்குவதும் ஒரே அளவுகோலில் மதிப்பிடப்பட முடியாது. தகுதியற்றவர்களை நீக்குவது நேர்மையின் அடையாளம். அதே நேரத்தில் தகுதியுடையவர்களை வெளியேற்றுவது அநீதியின் அடையாளம். இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் தவிர்ப்பதற்கான வழி, தரவுகளை வெளிப்படையாக்குவதும், ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் காரணத்தைக் கூறுவதும், மறுபரிசீலனைக்கு நியாயமான வாய்ப்பளிப்பதுமே ஆகும்.
இந்த விவாதத்தை இலங்கை எல்லைகளுக்குள் மட்டும் அடைத்து வைக்க முடியாது. உலக வர்த்தக அமைப்பு, இருதரப்பு கடன் மறுசீரமைப்பு, எரிசக்தி சந்தை ஆகியவை ஒரு சிறிய தீவு நாட்டின் வறிய வீட்டுச் சமையலறையில்கூட தாக்கம் செலுத்துகின்றன. இலங்கை இறக்குமதி செய்யும் கச்சா எண்ணெய் மற்றும் பெற்றோலிய பொருட்களின் பெரும்பகுதியை நம்பியிருக்கிறது. சர்வதேச எரிசக்தி முகவரகம் (IEA — International Energy Agency) எரிசக்தி விலை அதிர்ச்சிகள் இறக்குமதி செய்யும் நாடுகளின் நுகர்வோரை, குறிப்பாக குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களை, முதலில் பாதிக்கின்றன என்று தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டி வருகிறது. மத்திய கிழக்கில் ஏற்படும் பதற்றம் எண்ணெய் விலையை உயர்த்தும்போது, அதன் விளைவு பெற்றோல் நிலையத்தின் வரிசையிலும், கிராமத்துக் கடையின் அரிசி விலைப் பலகையிலும் தெரிகிறது.
வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பும் இதே சங்கிலியின் ஒரு பகுதி. வெளிநாட்டுப் பணியாளர்களின் பணம் அனுப்பல்கள் ஆண்டுக்கு ஏறத்தாழ 6 பில்லியன் டொலர் அளவில் நாட்டுக்குள் வருகின்றன. அவற்றில் பெரும்பகுதி வளைகுடா நாடுகள் மற்றும் கிழக்காசிய நாடுகளிலிருந்து வருகிறது. அதாவது, ஒரு வறிய கிராமத்தின் குடும்ப வருமானம், ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள ஒரு கட்டுமான தளத்தின் நிலைமையோடு பிணைந்துள்ளது. இங்கே நலத்திட்டம் ஒரு உள்நாட்டு கொள்கை மட்டுமல்ல, உலகளாவிய பொருளாதாரத்தின் அதிர்வுகளுக்கு எதிரான ஒரு தடுப்பு வலையாகவும் மாறுகிறது.
சர்வதேச அமைதி ஆய்வு நிறுவனம் (SIPRI — Stockholm International Peace Research Institute) 2023 ஆம் ஆண்டில் உலகளாவிய இராணுவச் செலவீனம் ஏறத்தாழ 2.4 ட்ரில்லியன் டொலர்களை எட்டியதாக அறிவித்தது. இது வறுமை ஒழிப்புக்குத் தேவையான நிதியுடன் ஒப்பிடும்போது ஒரு கடுமையான முன்னுரிமைக் கேள்வியை எழுப்புகிறது. ஒரு நாட்டின் வளம் பாதுகாப்பு, கடன் சேவை, கல்வி, சுகாதாரம், சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கிடையே பகிரப்பட வேண்டும். அந்தப் பகிர்வில் எந்தப் பகுதி நீண்டகால சமூக ஸ்திரத்தைக் காக்கிறது என்பதைக் கவனிக்காமல் விடுவது ஒரு நாட்டின் எதிர்காலத்தை அடகு வைப்பதற்குச் சமம். ஏனெனில் வறுமை அதிகரிக்கும் சமூகத்தில் குற்றம், புலம்பெயர்தல், சமூக அதிருப்தி ஆகியவையும் அதிகரிக்கின்றன.
வர்த்தக அடிப்படையிலும் இதே தர்க்கம் பொருந்துகிறது. ஆடை ஏற்றுமதி ஆண்டுக்கு ஏறத்தாழ 5 பில்லியன் டொலர் அளவில் நிற்கிறது; தேயிலை ஏற்றுமதி ஒரு பில்லியன் டொலருக்கு மேல். ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் GSP+ வர்த்தக வசதி (GSP+ — மனித உரிமை, தொழிலாளர் உரிமை, நல்லாட்சி ஆகியவற்றுக்கு கட்டுப்பட்ட நாடுகளுக்கான வரிச் சலுகை) இலங்கைக்குக் கிடைத்துள்ளது. அந்த வசதி, சமூக நலனும் மனித உரிமையும் சார்ந்த கடப்பாடுகளோடு இணைந்தது. ஆகவே, நலத்திட்டத்தில் நியாயமும் வெளிப்படைத்தன்மையும் உள்நாட்டு விவகாரம் மட்டுமல்ல; சர்வதேச நம்பகத்தன்மையின் ஒரு பகுதியுமாகிறது.
உலக அனுபவங்கள் இன்னொரு பாடத்தையும் தருகின்றன. இந்தியாவின் MGNREGA (2005 — கிராமப்புற வேலை உத்தரவாதச் சட்டம்) திட்டம் சமூக தணிக்கை (Social audit — மக்களே நேரடியாகப் பதிவுகளை ஆய்வு செய்யும் முறை) என்ற வழிமுறையை ஏற்றுக்கொண்டது. கிராம சபைக் கூட்டங்களில் பதிவேடுகள் வாசிக்கப்பட்டன; பணம் எங்கே சென்றது என்பது பொதுவெளியில் விவாதிக்கப்பட்டது. பங்களாதேஷின் BRAC நிறுவனத்தின் Targeting the Ultra Poor (மிக வறியவர்களை இலக்காகக் கொண்ட திட்டம்) வழிமுறை, சொத்து, பயிற்சி, ஆலோசனை, சிறு முதலீடு ஆகியவற்றை ஒன்றிணைத்து, நீண்டகால வருமான மேம்பாட்டைப் பதிவு செய்தது. இங்கே பங்களாதேஷ் நுண்கடன் முன்னோடி முகமது யூனுஸ் சொன்னதை நினைவுகூர வேண்டும்: "வறுமை ஏழைகளால் உருவாக்கப்படுவதில்லை; நாம் வடிவமைத்த அமைப்பால்தான் அது உருவாக்கப்படுகிறது." (Poverty is not created by poor people. It is created by the system we have designed.) இந்தக் கூற்று, ஏழைகளைக் குற்றம் சாட்டுவதைவிட அமைப்பின் வடிவமைப்பை ஆராய வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது.
இளைஞர் பிரச்சினையும் இதனுடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையது. ஒரு இளைஞன் பாடசாலையை முடித்துவிட்டு, வேலை கிடைக்காமல், மாதாந்த உதவியை மட்டும் நம்பியிருந்தால், அது அவருக்கு நிலைத்த பாதுகாப்பாக அல்ல, நிலைத்த தேக்கமாக மாறக்கூடும். ஆகவே நலத்திட்டம் ஒரு பாலமாக இருக்க வேண்டும், ஒரு தங்குமிடமாக அல்ல. அதற்கு தேசிய தொழில் தகைமைத் தகுதி (NVQ) பயிற்சி, தொழில் பழகுநர் திட்டங்கள், கிராமிய உற்பத்தியாளர்களுக்கான ஒண்லைன் சந்தை அணுகல், இ கொமர்ஸ் (E-commerce — மின்னணு வழியாக வர்த்தகம் செய்யும் முறை) பயிற்சி ஆகியவை இணைக்கப்பட வேண்டும். ஒரு கிராமத்து இளைஞன் தன் வீட்டிலிருந்தே பாகற்காயையும் பனங்கருப்பட்டியையும் நகரத்துச் சந்தைக்கு விற்க முடியுமானால், அவரது கண்ணியம் உதவியால் அல்ல, வருமானத்தால் உறுதி செய்யப்படுகிறது.
இப்போது நடைபெறும் முறையீட்டு நடைமுறையைப் பார்ப்போம். 2026 ஒக்டோபர் 29 முதல் நவம்பர் 11 வரை, நலன்புரி நன்மைகள் சட்டத்தின் 11 ஆவது பிரிவின் கீழ் முறையீடுகளும் ஆட்சேபனைகளும் சமர்ப்பிக்கப்படலாம். ஒண்லைன் வழியாகவோ, நேரில் சென்றோ சமர்ப்பிக்கலாம். விண்ணப்பப் படிவங்களைப் பிரதேச செயலகத்திலிருந்தோ கிராம உத்தியோகத்தர் அலுவலகத்திலிருந்தோ பெற முடியும். பெயர் வெளியிடாமலும் ஆட்சேபனை தெரிவிக்கலாம். வடிவமைப்பு என்ற அளவில் இது ஒரு முக்கியமான படி. ஆனால் நடைமுறையில் சில சவால்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.
முதலாவது, டிஜிட்டல் பிளவு (Digital divide — தொழில்நுட்ப வசதி உள்ளவர்களுக்கும் இல்லாதவர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளி). ஒண்லைன் முறையீடு என்பது ஸ்மார்ட்போனும் இணைய இணைப்பும், ஆங்கிலம் அல்லது கணினி பழக்கமும் உள்ளவர்களுக்கு எளிது. ஆனால் தனியாக வாழும் முதியவருக்கு அது ஒரு தடுப்புச்சுவர். இரண்டாவது, இடைத்தரகர்கள் (Middlemen — அதிகாரிகளுக்கும் மக்களுக்கும் இடையில் பணம் பெற்று உதவும் நபர்கள்). முறையீட்டு விண்ணப்பம் எழுதித் தருவதாகக் கூறி கட்டணம் வசூலிக்கப்படுமானால், அதே ஊழல் புதிய வடிவில் திரும்பும். மூன்றாவது, பெயர் வெளியிடாத ஆட்சேபனைகள். அவை கசிவுகளைக் கண்டறிய உதவலாம். ஆனால் பொறாமை, தனிப்பட்ட பகைமை, அரசியல் அழுத்தம் ஆகியவற்றுக்கும் அவை கருவியாகலாம். அதனால் அவற்றுக்கு கள விசாரணை, சான்று சரிபார்ப்பு, பொய்க் குற்றச்சாட்டுக்கு எதிரான பாதுகாப்பு ஆகியவை அவசியம்.
நியாயமான நடைமுறை (Due process — ஒவ்வொருவருக்கும் தன் நிலையை விளக்கும் உரிமையும், முடிவுக்குரிய காரணத்தை அறியும் உரிமையும் உள்ள நடைமுறை) இங்கே மையமாக இருக்க வேண்டும். ஒருவரின் உதவி நிறுத்தப்படும்போது, அதற்கான காரணம் எழுத்தில் கூறப்பட வேண்டும். முறையீட்டுக்கு கால வரம்பு நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும். தீர்ப்பு வழங்கும் குழுவில் சுயாதீனமான உறுப்பினர்கள் இடம்பெற வேண்டும். முறையீடுகளின் மொத்த முடிவுகளை, தனிநபர் ரகசியத்தைப் பாதுகாத்து, பொதுவெளியில் வெளியிடுவதே நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்கும் வழி.
அடுத்த பட்டியல் 2026 டிசம்பரில் வெளியிடப்படவுள்ளது. ஏறத்தாழ 740,127 குடும்பங்கள் அதில் இடம்பெறக்கூடும் என்று கூறப்படுகிறது. அதே நேரத்தில் இடைநிலை (Transitional) மற்றும் பாதிக்கப்படக்கூடிய (Vulnerable) பிரிவுகள் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன. இது இந்த முழு மாற்றத்தின் மிக முக்கியமான கரிசனைப் புள்ளி. வறுமைக் கோட்டின் அருகே நிற்கும் குடும்பங்களுக்கு இந்த இடைப் பிரிவுகள் ஒரு அதிர்ச்சித் தாங்கியாக (Shock absorber — திடீர் நெருக்கடியின் தாக்கத்தைக் குறைக்கும் இடைநிலைப் பாதுகாப்பு) செயல்பட்டன. ஒரு கணவனின் வேலை போனால், ஒரு பிள்ளைக்கு நோய் வந்தால், ஒரு விவசாயி பயிரை இழந்தால், அந்தக் குடும்பம் ஒரே இரவில் முழுமையாக வறுமைக்குள் தள்ளப்படாமல் தடுக்கப்பட்டது. அந்த இடையக வளையம் அகற்றப்படும்போது, நெருக்கடி வரும்போதெல்லாம் பெரும் வீழ்ச்சி மட்டுமே எஞ்சுகிறது.
இங்கே ஒரு முக்கியமான மனிதாபிமான வாதம் உருவாகிறது. காந்தி சொன்னார்: "பூமி ஒவ்வொரு மனிதனின் தேவையையும் நிறைவு செய்யப் போதுமானது; ஆனால் ஒருவரின் பேராசையை அல்ல." (The earth provides enough to satisfy every man's needs, but not every man's greed.) இந்தக் கூற்று உதவியை மட்டுமல்ல, வளப் பகிர்வின் நீதியையும் நினைவூட்டுகிறது. ஏழைக்குக் கொடுக்கப்படும் உதவி ஒரு அரசின் தொண்டு அல்ல; அது ஒரு சமூக ஒப்பந்தத்தின் பகுதி. அதே நேரத்தில், பணக்காரனின் பேராசையை நிர்வகிக்காத அமைப்பு, ஏழையின் தேவையைத் தவறாகக் கணக்கிடும். ஆகவே இரு பக்கமும் கவனிக்கப்பட வேண்டும்.
ஆடம் ஸ்மித் தனது "The Wealth of Nations" நூலில் எழுதினார்: "பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் வறியவர்களாகவும் துயரத்திலும் இருக்கும் ஒரு சமூகம், செழிப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க முடியாது." (No society can surely be flourishing and happy, of which the far greater part of the members are poor and miserable.) இந்த வார்த்தைகள் 1776 ஆம் ஆண்டில் எழுதப்பட்டவை. இன்றும் அவை பொருந்துகின்றன. ஒரு நாட்டின் பொருளாதார ஆரோக்கியம் என்பது பங்குச் சந்தைக் குறியீட்டில் மட்டும் இல்லை; அது சாதாரணக் குடும்பத்தின் நாளாந்த நிம்மதியிலும் இருக்கிறது.
இன்னொரு அடிப்படையான உண்மையும் உண்டு. மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் எழுதினார்: "எங்கேயோ நடக்கும் அநீதி, எல்லா இடங்களிலும் உள்ள நீதிக்கு அச்சுறுத்தல்." (Injustice anywhere is a threat to justice everywhere.) ஒரு கிராமத்தில் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்ட முதியவரின் குடும்பம், பின்னர் கொழும்புப் பேருந்து நிலையத்திலோ, வெளிநாட்டுப் புலம்பெயர் பாதையிலோ, சமூக அதிருப்தியின் வடிவத்திலோ தன் வலியைச் சுமந்து செல்லக்கூடும். அநீதி எப்போதும் தன் பிறப்பிடத்தோடு நின்றுவிடுவதில்லை.
இந்த விவாதத்தில் அரசியல் பங்கேற்பு இயல்பானது. ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் தங்கள் நிர்வாகத்தைப் பாதுகாப்பதும், எதிர்க்கட்சியினர் குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதும் ஜனநாயகத்தின் சாதாரண நடைமுறை. ஆனால் பயனாளிகளின் பெயர்களும் பசியும் அரசியல் அரங்கில் வெறும் சண்டைப் பொருளாக மாறும்போது, இழப்பு எப்போதும் வறியவர்களுக்குத்தான். ஆகவே, ஒவ்வொரு கட்சியும் தன் கருத்தை முன்வைக்கும் அதே நேரத்தில், தரவுகளை வெளிப்படையாக வெளியிடும் கடப்பாட்டையும் ஏற்க வேண்டும். தரவு வெளிப்படையாக இருக்கும்போதுதான் விவாதம் உண்மையாகிறது.
தங்கி வாழும் பண்பாட்டைச் சவால் செய்வதும், வறியவர்களின் கண்ணியத்தைக் காப்பதும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல. இரண்டும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள். உழைக்க முடிந்தவர்களுக்கு உழைப்புக்கான பாதையும், உழைக்க முடியாதவர்களுக்கு நிலையான பாதுகாப்பும் வழங்கப்பட வேண்டும். இரண்டுக்கும் நடுவில் இருப்பவர்களுக்கு, சிகிச்சையும் பயிற்சியும் இடைக்காலப் பாதுகாப்பும் கிடைக்க வேண்டும். இதுவே ஒரு முதிர்ந்த நலன்புரி அமைப்பின் அடையாளம்.
அமர்த்தியா சென் சொன்னதை இந்தக் கட்டுரையின் பின்னணியில் மீண்டும் நினைவுகூரலாம்: வளர்ச்சி என்பது மக்களின் உண்மையான சுதந்திரங்களை விரிவுபடுத்துவது. அஸ்வெசுமவின் வெற்றி, தகுதியுடையவர்களைக் கண்டறிவதில் மட்டும் அளவிடப்பட முடியாது. ஒரு தாய் தன் பிள்ளையை பாடசாலைக்கு அனுப்ப முடிகிறதா, ஒரு முதியவர் மருந்து வாங்க முடிகிறதா, ஒரு இளைஞன் திறனைப் பெற்று தொழில் தொடங்க முடிகிறதா என்பதிலும் அது அளவிடப்பட வேண்டும்.
இந்த விவாதத்தின் அடுத்த அடுக்குகளான விவசாயக் கடன் அமைப்பு, கிராமிய வேலைவாய்ப்பு, இளைஞர் திறன் மேம்பாடு, வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பின் சமூக விலை ஆகியவற்றை விரிவாக ஆராயும் பிற கட்டுரைகளையும் வாசிப்பது இந்தக் கேள்விக்கு இன்னும் பல பரிமாணங்களைத் திறக்கும். ஏனெனில் ஒரு பெயர்ப்பட்டியல் உண்மையில் ஒரு வாழ்க்கையின் வரைபடம்; அந்த வரைபடத்தை எவ்வளவு கவனமாக வரைகிறோமோ, அவ்வளவு குறைவாகவே வாழ்க்கைகள் தவறான திசையில் பயணிக்கும்.
.jpg)
0 comments:
Post a Comment