பாடசாலைக்குச் செல்லாத நான்கு இலட்சம் பேரில் 264,343 பேர் பெண்கள்

ஒரு நாட்டின் நிலையான பொருளாதார மற்றும் சமூக எழுச்சியானது, அந்த நாட்டு மக்களின் கல்வித் தரத்திலேயே முழுமையாகத் தங்கியுள்ளது. பௌதீக வளங்களை விட மனித மூலதனமே (Human Capital) ஒரு தேசத்தின் தலையாய சக்தி என்பதை நவீன உலக வரலாறு தொடர்ச்சியாக நிரூபித்து வருகிறது. இந்தச் சூழலில், இலங்கையின் தற்போதைய சமூக-பொருளாதார நிலையைத் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கும் 2024 ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை மற்றும் வீட்டுவசதி கணக்கெடுப்பு அறிக்கை (Population and Housing Census Report) அண்மையில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இந்த அறிக்கை வெறுமனே இலக்கங்களின் தொகுப்பல்ல; மாறாக, பல தசாப்தங்களாக நடைமுறையில் உள்ள இலவசக் கல்விக் கொள்கைகளின் (Free Education Policies) வெற்றி தோல்விகளையும், சமூகத்தில் புரையோடிப்போயுள்ள கட்டமைப்பு ரீதியான ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் (Structural Inequalities) தோலுரித்துக் காட்டும் ஒரு காலக்கண்ணாடியாகும். குறிப்பாக, நாட்டின் கல்வி வரைபடத்தில் இன்னும் ஒளிராமல் இருக்கும் இருண்ட பகுதிகளை இந்தத் தரவுகள் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்துள்ளன.

இந்தக் கணக்கெடுப்பு அறிக்கையின்படி, 2024 ஆம் ஆண்டில் 25 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட மொத்த மக்கள் தொகை 1,38,71,317 ஆகப் பதிவாகியுள்ளது. இதில் சமூக மனசாட்சியை உலுக்கும் மிக முக்கியத் தரவு யாதெனில், இந்த வயதுப் பிரிவில் 400,511 பேர் எவ்வித பாடசாலைக் கல்வியையும் பெற்றிருக்கவில்லை என்பதாகும். இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் டிஜிட்டல் யுகத்தில், ஒரு நாட்டில் நான்கு இலட்சத்திற்கும் அதிகமான வயதுவந்த பிரஜைகள் அடிப்படைப் பாடசாலைக் கல்வியைக் கூடப் பெறவில்லை என்பது ஆழமான கொள்கை மீளாய்வைக் கோரிநிற்கிறது. மேலும், இந்தத் தரவுகளைப் பாலின ரீதியாகப் பகுப்பாய்வு செய்யும்போது, சமூகத்தில் வேரூன்றியுள்ள பால்நிலை ஏற்றத்தாழ்வு (Gender Disparity) அப்பட்டமாக வெளிப்படுகிறது. பாடசாலைக்குச் செல்லாத நான்கு இலட்சம் பேரில் 136,168 பேர் ஆண்கள் எனவும், 264,343 பேர் பெண்கள் எனவும் தரவுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஆண்களை விடப் பெண்களின் எண்ணிக்கை ஏறக்குறைய இருமடங்காகக் காணப்படுவது, கடந்த காலங்களில் பெண் கல்விக்கு வழங்கப்பட்ட முன்னுரிமையின்மையையும், வறுமை காரணமாகப் பெண்களின் கல்வி வாய்ப்புகள் பறிக்கப்பட்டமையையும் உறுதிசெய்கிறது.

இதேவேளை, நாட்டின் ஒட்டுமொத்தக் கல்விப் படிநிலையை (Educational Hierarchy) இந்த அறிக்கை விரிவாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. இடைநிலைக் கல்வி பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை 80,96,402 ஆகவும், 6 முதல் 8 ஆம் வகுப்பு வரை கற்றவர்கள் 16,55,756 ஆகவும், 9 முதல் 10 ஆம் வகுப்பு வரை கல்வி பெற்றவர்கள் 33,85,775 ஆகவும் உள்ளனர். மேலும், கல்விப் பொதுத் தராதர சாதாரண தரப் பரீட்சைக்கு (O/L Equivalent) இணையான கல்வியை 30,54,871 பேர் பெற்றுள்ளதோடு, உயர்தரம் (A/L Equivalent) அல்லது அதற்கு இணையான கல்வித் தகுதியுடன் 26,77,022 பேர் காணப்படுகின்றனர். ஒட்டுமொத்தமாக உயர்கல்வி பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை 36,35,462 ஆகப் பதிவாகியுள்ளது. இருப்பினும், உயர்நிலைக் கல்வியை நோக்கி நகரும்போது இந்த எண்கள் சடுதியாக வீழ்ச்சியடைவதைக் காண முடிகிறது. பட்டப்படிப்பு (Bachelor's Degree) வரையிலான கல்வித் தகுதியுடைய மக்கள் தொகை 780,958 ஆகவும், முதுகலைப் பட்டம் (Master's Degree) வரையிலான கல்வித் தகுதியுடையோர் 89,598 ஆகவும் (இதில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர்கள் 76,127 பேர்), கலாநிதி பட்டம் (Doctorate/Ph.D.) வரையிலான கல்வித் தகுதியுடையவர்களின் எண்ணிக்கை வெறும் 11,757 ஆகவும் சுருங்கியுள்ளது.

இந்தப் புள்ளிவிபரங்களை மேலோட்டமாகப் பார்ப்பவர்கள், சில சாதகமான வாதங்களை முன்வைக்கக்கூடும். குறிப்பாக, 2012 ஆம் ஆண்டுடன் ஒப்பிடும்போது 2024 ஆம் ஆண்டில் பாடசாலைக்குச் செல்லாதவர்களின் சதவிகிதம் (Percentage) அனைத்து மாவட்டங்களிலும் குறைவடைந்துள்ளது என்ற உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டி, இலங்கையின் இலவசக் கல்வி முறைமையானது முழுமையான வெற்றியடைந்து விட்டதாக ஒரு சாரார் வாதிடலாம். அத்துடன், பரவலான இடைநிலைக் கல்வித் தரவுகள் மூலம் கல்வியறிவு மட்டம் சிறப்பான இடத்தில் உள்ளதாகவும், பாரம்பரிய விவசாயம் (Agriculture) மற்றும் கூலித் தொழில்களில் ஈடுபடுவோருக்கு அதீத உயர்கல்வி அவசியமில்லை என்ற பழமைவாத வாதங்களும் முன்வைக்கப்படலாம். ஆயினும், இந்த வாதங்கள் யதார்த்தத்திற்குப் புறம்பானவை என்பதுடன், புள்ளிவிபரங்களின் உண்மைத் தன்மையை மூடிமறைக்கும் தந்திரங்களாகவே அமைகின்றன.

2012 உடன் ஒப்பிடுகையில் சதவிகிதம் குறைவடைந்துள்ளது என்பது இயற்கையான சனத்தொகை மாற்றத்தினாலும், காலப்போக்கில் ஏற்பட்ட விழிப்புணர்வினாலும் விளைந்த ஒரு மெதுவான முன்னேற்றமேயன்றி, கொள்கை ரீதியான துரித வெற்றியல்ல. நான்கு இலட்சம் பேர் இன்னும் கல்வியறிவின்றி இருக்கிறார்கள் என்ற யதார்த்தத்தை, 'சதவிகிதம் குறைந்துள்ளது' என்ற வாதத்தின் மூலம் நியாயப்படுத்த முடியாது. அத்துடன், அடிப்படை அறிவோடு ஒரு சமூகம் திருப்தியடைய வேண்டும் என்ற சிந்தனை, நவீன அறிவுசார் பொருளாதாரக் கட்டமைப்புக்கு (Knowledge-based Economy) முற்றிலும் முரணானதாகும். இன்று உலகளாவிய சந்தையில் போட்டியிடுவதற்கு வெறுமனே சாதாரண தர அல்லது உயர்தரக் கல்வி மட்டும் போதுமானதல்ல. பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை 7.8 இலட்சமாகவும், முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்கள் வெறும் 11 ஆயிரமாகவும் இருப்பது, நாட்டின் ஆராய்ச்சி, புத்தாக்கம் மற்றும் உயர் தொழில்நுட்ப முகாமைத்துவம் (Technology Management) ஆகிய துறைகளில் உள்ள பாரிய ஆளணிப் பற்றாக்குறையைத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

இதில் மிக நுட்பமாக அவதானிக்க வேண்டிய மற்றொரு விடயம், கல்வி மறுக்கப்பட்டவர்களின் பிராந்தியப் பரம்பலாகும் (Regional Distribution). பாடசாலைக்குச் செல்லாதவர்களின் அதிகபட்ச சதவிகிதம் முறையே நுவரெலியா (8.3%), மட்டக்களப்பு (6.6%), மற்றும் பதுளை (6.0%) ஆகிய மாவட்டங்களில் பதிவாகியுள்ளது. இது ஒரு தற்செயலான நிகழ்வல்ல; மாறாக, வரலாற்று ரீதியான வளப் புறக்கணிப்பின் விளைவாகும். நுவரெலியா மற்றும் பதுளை மாவட்டங்கள் பெருந்தோட்டத் துறையை மையமாகக் கொண்டவை. இங்குள்ள தொழிலாளர் சமூகம் பல தசாப்தங்களாகச் சமூக, பொருளாதார நீரோட்டத்திலிருந்து ஓரங்கட்டப்பட்டே வந்துள்ளது. முறையான உட்கட்டமைப்பு வசதிகளின்மை, வறுமை மற்றும் சிறுவர் உழைப்பு ஆகியவை இங்கு கல்வியைத் தொலைதூரக் கனவாகவே மாற்றியுள்ளன. மறுபுறம், மட்டக்களப்பு மாவட்டம் நீண்டகால உள்நாட்டு யுத்தத்தினாலும், அதன் பின்னரான மந்தமான மீள்கட்டுமானப் பணிகளினாலும் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பிராந்தியமாகும். இந்தப் பிராந்தியங்களில் நிலவும் வறுமைச் சுழற்சியை (Cycle of Poverty) உடைத்தெறியாமல், தேசியக் கல்வித் தரத்தை உயர்த்த முடியாது என்பதை இந்த இலக்கங்கள் எச்சரிக்கின்றன.

இந்தக் கட்டமைப்பு ரீதியான இடைவெளிகளைக் களைவதற்கு, வெறும் விமர்சனங்களைத் தாண்டிய ஆக்கபூர்வமான மாற்றுத் தீர்வுகள் (Alternative Solutions) உடனடியாகத் தேவைப்படுகின்றன. முதலாவதாக, பாடசாலைக் கல்வியை முற்றாகத் தவறவிட்ட 4 இலட்சம் வயதுவந்தோரை இலக்காகக் கொண்டு, 'தேசிய வயதுவந்தோர் எழுத்தறிவு மற்றும் திறன் மேம்பாட்டு வேலைத்திட்டம்' (National Adult Literacy and Skill Development Program) ஒன்று ஆரம்பிக்கப்பட வேண்டும். கல்வித் திணைக்களம் (Education Department) உள்ளூராட்சி மன்றங்களுடன் இணைந்து, இவர்களுக்கான மாலைநேர அல்லது வாராந்தக் கற்றல் நிலையங்களை உருவாக்க வேண்டும். இவர்களுக்கு வெறுமனே எழுத்துக்களைக் கற்பிப்பதைத் தாண்டி, அவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்தக்கூடிய தொழில்சார் பயிற்சிகள் (Vocational Training) வழங்கப்பட வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, கல்வியில் பின்தங்கியுள்ள நுவரெலியா, மட்டக்களப்பு மற்றும் பதுளை மாவட்டங்களுக்கென விசேட கல்வி அபிவிருத்தி வலயங்கள் (Special Education Development Zones) உருவாக்கப்பட வேண்டும். இப்பகுதிகளில் உள்ள பாடசாலைகளுக்கு மேலதிக நிதியொதுக்கீடுகள், தகைமை வாய்ந்த ஆசிரியர்களுக்கான சிறப்பு ஊக்குவிப்புக் கொடுப்பனவுகள் மற்றும் மாணவர்களுக்கான விசேட புலமைப்பரிசில்கள் என்பன எவ்வித தாமதமுமின்றிச் சீராக அமுல்படுத்தல் (Implementation) அவசியம். மூன்றாவதாக, பெண்களின் கல்வியறிவின்மையைக் குறைப்பதற்கு, வறுமைக்கோட்டின் கீழ் வாழும் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெண் பிள்ளைகளின் கல்வியைத் தொடர்வதற்கான நிதியுதவித் திட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும். அத்துடன், இடைவிலகிய வயதுவந்த பெண்களுக்காக, குடிசைக்கைத்தொழில் மற்றும் நுண்நிதி முகாமைத்துவம் (Micro-finance Management) இணைந்த சிறப்புச் சான்றிதழ் கற்கைகள் கிராமிய மட்டத்தில் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.

நான்காவதாக, இடைநிலைக் கல்வியோடு (சாதாரண தரம் மற்றும் உயர்தரம்) தமது கல்வியை நிறுத்திக் கொள்ளும் சுமார் 57 இலட்சம் பேரை, தேசியப் பொருளாதாரத்தில் வினைத்திறனாக இணைப்பதற்கான பொறிமுறைகள் அவசியமாகும். பல்கலைக்கழக நுழைவு மறுக்கப்படும் மாணவர்களுக்காக, உயர் தேசிய டிப்ளோமாக்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகளின் வலையமைப்பு விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, இந்தத் தரவுகளை வெறும் கணக்கெடுப்பு ஆவணமாகக் கடந்து செல்லாமல், ஒவ்வொரு மாகாண சபையும் தத்தமது கல்வி இலக்குகளை மீளமைப்பதற்கான அடிப்படை வழிகாட்டியாக இதனைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

முடிவாக, 2024 ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை மற்றும் வீட்டுவசதி கணக்கெடுப்பு அறிக்கை என்பது நாட்டின் ஆட்சியாளர்களுக்கும் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கும் விடப்பட்டுள்ள ஒரு நேரடிச் சவாலாகும். உயர்தரப் பட்டதாரிகள் மற்றும் முனைவர்கர்களை உருவாக்குவதில் நாம் இன்னும் நீண்ட தூரம் பயணிக்க வேண்டியுள்ள அதேவேளை, சமூகத்தின் அடித்தளத்தில் நான்கு இலட்சம் பிரஜைகள் பாடசாலை வாசலையே காணாமல் இருளில் தவிக்கிறார்கள் என்ற யதார்த்தத்தை எவ்வகையிலும் சகித்துக்கொள்ள முடியாது. இலவசக் கல்வி என்ற உன்னதமான கோட்பாடு, நாட்டின் மூலைமுடுக்கெல்லாம், எவ்வித வர்க்க, பாலின, பிராந்தியப் பாகுபாடுகளுமின்றிச் சென்றடைவதை உறுதி செய்வதே உண்மையான ஜனநாயகமாகும். வறுமை மற்றும் பிராந்தியப் புறக்கணிப்பு காரணமாக எவராது ஒருவரின் கல்வி உரிமை மறுக்கப்படுமாயின், அது அந்தத் தனிநபருக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி மட்டுமல்ல, முழுத் தேசத்தின் எதிர்கால இருப்புக்கும் விடப்படும் அச்சுறுத்தலாகும். எண்களில் வெளிப்பட்டுள்ள இந்தக் கல்விப் பற்றாக்குறையை, நடைமுறைச் சாத்தியமான கொள்கைகள் மூலம் சீர்செய்வதே நாளைய இலங்கையின் சுபீட்சத்திற்கான ஒரே வழியாகும்.