தள்ளிப்போகும் மாகாணசபைத் தேர்தல்: மறுக்கப்படும் தமிழ் மக்களின் தன்னாட்சி உரிமை

இலங்கை 1931ஆம் ஆண்டு ஆசியாவிலேயே முதன்முதலாக அனைத்துலக வயது வந்தோர் வாக்குரிமையை (Universal Franchise) வழங்கிய நாடு என்ற பெருமையைப் பெற்றுள்ளது. அன்றைய தினத்திலிருந்து இன்று வரையிலான கிட்டத்தட்ட தொண்ணூற்றைந்து வருடங்களில், இந்நாடு மக்கள் பிரதிநிதிகளைத் தெரிவு செய்வதற்கான ஒரு முழுமையான, நியாயமான முகாமைத்துவ முறையை நிலைநிறுத்த இன்னும் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கின்றது என்பது வேதனைக்குரிய உண்மையாகும். இந்நிலையில், அரசாங்கத்தினரின் பலமுறை வாக்குறுதிகளுக்கு மத்தியிலும், மாகாணசபைத் (Provincial Council) தேர்தல் இந்த ஆண்டும் நடைபெறும் சாத்தியம் மிகவும் குறைவாகவே காணப்படுகின்றது. சட்டரீதியான தடைகள் என்ற போர்வையில், ஆளும் அரசு தேர்தலை எதிர்கொள்வதைத் தவிர்த்துக் கொண்டிருப்பதே இதன் உண்மையான பின்னணி என்பது பலரது துணிபு.

இது வெறுமனே ஒரு நிர்வாக தாமதமாக மட்டும் பார்க்கப்பட முடியாது. குறிப்பாக, வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களில் வாழும் தமிழ் மக்களுக்கு, மாகாணசபை என்பது இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் (Indo-Lanka Accord) பேறாக, 13ஆவது திருத்தத்தின் (13th Amendment) மூலம் கிடைத்த அரசியல் அங்கீகாரத்தினதும், அதிகாரப் பகிர்வினதும் (Devolution of Power) குறியீடாகவே இருந்து வந்துள்ளது. அந்த வகையில், 2014ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் ஒரு மாகாணசபைத் தேர்தலும் நடைபெறாமல், ஒன்பது மாகாணங்களுமே ஜனாதிபதியினால் நியமிக்கப்பட்ட ஆளுநர்களின் (Governors) கீழ் தொடர்ந்தும் இயங்கி வருவது, தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய அபிலாசைகளுக்கு (Self-Determination Aspirations) எதிரான ஒரு மறைமுக மறுப்பாகவே கருதப்பட வேண்டியுள்ளது.

1978ஆம் ஆண்டு இரண்டாவது குடியரசு அரசியலமைப்பின் (Second Republican Constitution) மூலம், இலங்கை பாரம்பரிய பெரும்பான்மை அடிப்படையிலான தேர்தல் முறையிலிருந்து (First-Past-the-Post) விலகி, விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறைக்கு (Proportional Representation - PR) மாறியது. இச்சீரமைப்பு ஒவ்வொரு வாக்கும் சமமான பெறுமதி கொண்டதாக மதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் அமைந்தது. இதன் விளைவாக, சிறுபான்மை அரசியல் கட்சிகளும், பிராந்திய அரசியல் குரல்களும் சட்டமன்றத்தில் இடம்பெறுவதற்கான வாய்ப்பு விரிவடைந்தது. தமிழ் தேசியக் கட்சிகள் உட்பட பல சிறுபான்மைக் குரல்கள் இந்த அரசியல் மாற்றத்தால் பயனடைந்தன என்பதும் மறுக்கமுடியாத வரலாற்று உண்மையாகும்.

எனினும், இந்த முறை குறைபாடுகளற்றது அல்ல. கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலின்போது, பெருந்தொகையான வாக்குகள் தவறான குறியீட்டு முறையினால் (Faulty Marking) நிராகரிக்கப்பட்டமை, வாக்காளர்களிடையே ஏற்பட்டுள்ள குழப்பத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. இதேபோல், கூட்டணி அரசுகளை உருவாக்கும் நடைமுறைகள் அரசியல் நிலைப்பாட்டினை பலவீனப்படுத்தக்கூடும் என்ற அச்சமும் நியாயமானதே. ஆயினும், சுவீடன், ஜேர்மனி, நியூசிலாந்து ஆகிய நாடுகளின் அனுபவங்கள் காட்டுவது, PR முறையினால் ஏற்படும் கூட்டணி அரசாங்கங்கள் நாட்டின் ஜனநாயக அடித்தளத்தை மேலும் வலுப்படுத்தியுள்ளன என்பதாகும். குறிப்பாக, ஜேர்மனியின் கலப்பு-அங்கத்தவர் விகிதாசார முறை (Mixed-Member Proportional - MMP), வாக்காளருக்கு தனிநபருக்கும், கட்சிக்கும் என தனித்தனியாக இரு வாக்குகளை வழங்கும் அமைப்பு, இலங்கைக்கும் மிகவும் ஏற்புடையதாக முன்மொழியப்பட்டுள்ளது.

முன்னாள் பிரதமர் திணேஷ் குணவர்தன தலைமையிலான பாராளுமன்றத் தெரிவுக் குழு (Parliamentary Select Committee) இந்த MMP முறையை ஏகோபித்த வகையில் பரிந்துரைத்திருந்தபோதும், அது இன்னும் சட்டமாக்கப்படாமலேயே உள்ளது. 2017ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட கலப்பு தேர்தல் முகாமைத்துவம், புதிய எல்லை நிர்ணய (Delimitation) செயற்பாட்டை தேவைப்படுத்தியது. அந்தச் செயற்பாடு இன்று வரையிலும் பூர்த்தி செய்யப்படாமல் இருப்பதே, மாகாணசபைத் தேர்தல்கள் தொடர்ந்து முடக்கப்பட்டிருப்பதற்கான அரசியலமைப்புச் சிக்கலாக முன்வைக்கப்படுகின்றது. எனினும், ஒன்பது வருடங்களாக இந்த "தொழில்நுட்பச் சிக்கல்" தீர்க்கப்படாமல் இருப்பது, அரசியல் விருப்பமின்மையையே (Lack of Political Will) பிரதிபலிக்கின்றது என்பதே பரந்துபட்ட கருத்தாகும்.

இந்நிலையில் முன்வைக்கப்படும் எதிர்க் கருத்துகளை நேர்மையான முறையில் ஆராய்வது அவசியமானதாகும். ஒரு தரப்பினர், மாகாணசபை முறையே ஒரு "வெள்ளை யானையாக" (White Elephant) பொது மக்களால் கருதப்படுகின்றது என வாதிடுகின்றனர். மாகாணசபை உறுப்பினர்கள் இறக்குமதி வரி இல்லாத வாகன அனுமதிகள், எரிபொருள் மற்றும் பல்வேறு உபசார நிதி உதவிகளைப் பெற்று வருகின்றமையும், தமது அரசியல் செல்வாக்கு தளங்களை விரிவுபடுத்துவதற்கே இந்த முறமை பயன்படுத்தப்படுகின்றது என்ற குற்றச்சாட்டும் நியாயமான பொதுமக்கள் அதிருப்தியிலிருந்து எழுந்ததே. மேலும், தேசிய மக்கள் சக்தி (National People's Power - NPP) கூட்டமைப்பின் தலைமையிலுள்ள ஜேவிபி (JVP), 13ஆவது திருத்தத்தின் மூலம் நிறுவப்பட்ட மாகாணசபை அமைப்பையே கோட்பாட்டு ரீதியில் எதிர்த்து வந்த வரலாறு கொண்டதுடன், அதனை "வெளியிலிருந்து திணிக்கப்பட்ட" (Externally Imposed) அரசியல் அமைப்பாகவும் கருதுகின்றது. ஜேவிபியின் பொதுச் செயலாளர் தில்வின் சில்வா, மாகாணசபை முறையானது தேசிய பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில் "வெற்றியடையாதது" எனக் குறிப்பிட்டதும் இந்த நிலைப்பாட்டை உறுதிப்படுத்துவதாகவே அமைந்தது.

இந்த வாதங்களுக்கு நேர்மையான பதிலிறுப்பு அவசியமாகின்றது. மாகாணசபை முறமையில் காணப்படும் ஊழல் மற்றும் வீணான செலவினங்கள் தொடர்பான குறைபாடுகள் மறுக்கப்பட முடியாதவை என்றபோதிலும், அந்தக் குறைபாடுகளை சீரமைப்பதற்குப் பதிலாக, முழு அமைப்பையுமே செயலிழக்கச் செய்வது எவ்வகையிலும் நியாயமான தீர்வாக அமையாது. மேலும் முக்கியமாக, வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களைப் பொறுத்தவரையில், மாகாணசபை என்பது வெறுமனே ஒரு நிர்வாக அலகு அல்ல; அது யுத்தத்திற்குப் பிந்தைய காலப்பகுதியில் தமிழ் மக்களுக்கு உறுதியளிக்கப்பட்ட அரசியல் தீர்வின் (Political Solution) மிச்ச சொச்சமாகவே கருதப்படுகின்றது. 13ஆவது திருத்தத்தின் முழுமையான அமுல்படுத்தலின்றி - காணி (Land) மற்றும் பொலிஸ் அதிகாரங்கள் (Police Powers) மாகாணசபைகளுக்கு உண்மையான வகையில் வழங்கப்படாமலேயே - ஏற்கனவே பலவீனப்படுத்தப்பட்ட ஒரு முறமையினை, தேர்தலே நடத்தாமல் முழுமையாக முடக்குவது, தமிழ் மக்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவ உரிமையை மேலும் குறுக்குவதாக அமைகின்றது. ஜேவிபியின் கோட்பாட்டு எதிர்ப்பு அவர்களது அரசியல் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம்; எனினும், அந்த கோட்பாட்டு நிலைப்பாட்டை, அரசியலமைப்பின் ஒரு பகுதியாக அமைந்துள்ள ஒரு முறமையினை செயலிழக்கச் செய்வதற்கான நியாயமாக முன்வைப்பது ஜனநாயக நெறிமுறைகளுக்கு முரணானதாகும்.

  தொடர்பான தொழில்நுட்பச் சிக்கல் என்பதும் ஒரு உண்மையான தடையே எனினும், அது ஒன்பது வருடங்கள் தீர்க்கப்படாமல் நீடிக்கக் காரணம் என்னவென்பதற்கு அரசாங்கம் தெளிவான காலக்கெடுவுடன் கூடிய பதில் அளிக்கவேண்டியது அவசியமானதாகும். தேர்தல்களை நடத்துவதில் தாமதம் ஏற்படுவது, ஆளும் கூட்டமைப்புகளுக்கு அரசியல் ரீதியில் வசதியாக இருக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகம் நியாயமற்றதல்ல, குறிப்பாக பதவி வகிப்போர் காரணி தொடர்பான அச்சம் தேசிய அளவில் பரவலாக விவாதிக்கப்பட்டு வருகின்ற நிலையில்.

தேர்தல் செலவினங்கள் தொடர்பான 2023ஆம் ஆண்டு தேர்தல் செலவு ஒழுங்குபடுத்தல் சட்டமும் (Regulation of Election Expenditure Act, No. 3 of 2023) இந்த விவாதத்தில் முக்கிய இடம் பெறுகின்றது. இச்சட்டத்தின் நோக்கம் நியாயமான, பொறுப்புக்கூறத்தக்க அரசியல் கலாசாரத்தை நிலைநிறுத்துவதேயெனினும், தேர்தல்கள் ஆணையாளர் நாயகம் சமன் ஸ்ரீ ரத்நாயக்க அவர்களே இச்சட்டத்தை (Toothless) சட்டகமாகக் குறிப்பிட்டமை கவலைக்குரியதாகும். சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய காலப்பகுதியில், கே. ஈ. டி சில்வா வழக்கில் (George E. de Silva Case) ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு வழங்கிய ரூபா இருபத்தைந்து செலவினைக் கூட வாக்குமூலத்தில் உள்ளடக்கத் தவறியதற்காக ஒரு அமைச்சரே பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட வரலாற்றுடன் ஒப்பிடுகையில், இன்று தேர்தல் செலவு விதிமுறைகள் மீறப்பட்டாலும் ஒரு உறுப்பினர் கூட பதவி நீக்கம் செய்யப்படாத நிலை, சட்ட அமுல்படுத்தலின் தீவிர வீழ்ச்சியை எடுத்துக்காட்டுகின்றது. இந்த வீழ்ச்சியானது, மாகாணசபைத் தேர்தல்கள் நடைபெறும் காலகட்டத்திலும், தேர்தல் நேர்மையின் மீதான பொது நம்பிக்கையைக் குறைப்பதற்கான வாய்ப்பை அதிகரிக்கவே கூடும்.

இக்கட்டான நிலைமையை எதிர்கொள்வதற்கு, விமர்சனத்தை மட்டும் முன்வைப்பதற்குப் பதிலாக, கட்டமைப்பு ரீதியான தீர்வுகளை முன்மொழிவதே பொறுப்பான அணுகுமுறையாக அமையும். முதலாவதாக, தொகுதி நிர்ணய செயற்பாட்டை குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவுக்குள் - உதாரணமாக ஆறு மாத காலப்பகுதிக்குள் - பூர்த்தி செய்வதற்கான சட்டரீதியான கட்டாயத்தை பாராளுமன்றம் ஏற்படுத்த வேண்டும். இரண்டாவதாக, திணேஷ் குணவர்தன தலைமையிலான தெரிவுக் குழுவினால் அனைத்துக் கட்சிகளினதும் பங்களிப்புடன் வடிவமைக்கப்பட்ட கலப்பு-அங்கத்தவர் விகிதாசார முறமையினை (MMP) தாமதிக்காமல் சட்டமாக்குவது, தனிநபர் பொறுப்புக்கூறலையும், கட்சி விகிதாசார நீதியையும் ஒருங்கிணைக்கும் சமநிலையான தீர்வாக அமையும். மூன்றாவதாக, 13ஆவது திருத்தத்தின் காணி மற்றும் பொலிஸ் அதிகாரங்கள் தொடர்பான ஏற்பாடுகளை முழுமையாக அமுல்படுத்துவதன் மூலமே, மாகாணசபை முகாமைத்துவம் உண்மையான அர்த்தத்தில் அதிகாரப் பகிர்வின் (Devolution) கருவியாக செயற்படும் என்பதை அரசாங்கம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். வெறுமனே தேர்தல் நடத்துவது மட்டும் போதுமானதன்று; அதிகாரமற்ற ஒரு மாகாணசபைக்கு தேர்தல் நடத்துவது வெறும் அலங்கார நடைமுறையாகவே எஞ்சிவிடும்.

நான்காவதாக, மாகாணசபை உறுப்பினர்களுக்கு வழங்கப்படும் உபசார நிதி உதவிகள் தொடர்பான வெளிப்படைத்தன்மையை உறுதி செய்வதற்கும், அவற்றை பொது நிதி முகாமைத்துவக் கணக்காய்வுக்கு உட்படுத்துவதற்குமான ஒரு தனி முகாமைத்துவ வழிமுறையை நிறுவுவது, "வெள்ளை யானை" எனும் பொதுமக்கள் விமர்சனத்தை நேர்மையாக எதிர்கொள்வதற்கு உதவும். ஐந்தாவதாக, 2023ஆம் ஆண்டு தேர்தல் செலவு ஒழுங்குபடுத்தல் சட்டத்தை மாகாணசபைத் தேர்தல்களுக்கும் தீவிரமாக அமுல்படுத்தி, மீறல்களுக்கு உண்மையான தண்டனை வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுவது, தேர்தல் நேர்மையை மீட்டெடுப்பதற்கான அடிப்படைத் தேவையாகும். ஆறாவதாக, வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களில் தேர்தல் நடைமுறை தொடர்பான தெளிவற்ற தன்மைகளைத் தீர்ப்பதற்கு, தமிழ் அரசியல் கட்சிகளுடன் நேரடி கலந்துரையாடல்களை நடத்தி, அவர்களது கருத்துகளை தொகுதி வரம்பு நிர்ணய செயற்பாட்டில் உள்ளடக்குவது அவசியமானதாகும்; இதன் மூலமே, முகாமைத்துவ மாற்றங்கள் தமிழ் மக்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை பலவீனப்படுத்தாமல் இருப்பதை உறுதி செய்யமுடியும்.

பொருளாதார நோக்கில், மாகாணசபைகள் இயங்காமல் இருப்பது, பிராந்திய அபிவிருத்தித் திட்டமிடலிலும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றது. குறிப்பாக, கிழக்கு மற்றும் வடக்கு மாகாணங்களில், விவசாயம், மீன்பிடி, சுற்றுலா போன்ற பொருளாதாரத் துறைகளுக்கான பிராந்திய முகாமைத்துவத் திட்டமிடல் மத்திய அரசின் ஆளுநர் நியமன முகாமைத்துவத்தின் கீழ் மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. உள்ளூர் மக்களின் நேரடி பங்களிப்புடன் கூடிய அபிவிருத்தித் திட்டமிடல் இல்லாத நிலையில், டொடாலர் அடிப்படையிலான வெளிநாட்டு நேரடி முதலீடுகள் (Foreign Direct Investment) பிராந்திய அளவில் திறம்பட ஈர்க்கப்படுவதும் கடினமாகவே உள்ளது. இந்நிலை, மாகாணசபைத் தேர்தலைத் தாமதிப்பதன் விளைவு வெறுமனே அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை மட்டும் பாதிக்கவில்லை; பிராந்திய பொருளாதார வளர்ச்சியையும் பின்னடையச் செய்கின்றது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றது.

ஏழாவதாக, மாகாணசபைத் தேர்தலை நடத்துவதற்கான காலக்கெடுவை, சுயாதீன அவதானிப்பாளர்களின் (Independent Observers) பங்களிப்புடன் பொது வெளியில் அறிவிப்பது அரசாங்கத்தின் நேர்மையை உலகளாவிய ரீதியிலும் நிரூபிக்கும். யுத்தத்திற்குப் பிந்தைய நல்லிணக்க (Reconciliation) செயற்பாட்டில் இலங்கை ஏற்றுக்கொண்ட சர்வதேச கடப்பாடுகள் - குறிப்பாக மனித உரிமைகள் பேரவையில் (UN Human Rights Council) முன்வைக்கப்பட்ட உறுதிமொழிகள் - அரசியல் அதிகாரப் பகிர்வை உள்ளடக்கியிருந்தமையை மறந்துவிட முடியாது. மாகாணசபைத் தேர்தலை தொடர்ந்து தள்ளிப்போடுவது, அந்த கடப்பாடுகள் தொடர்பான சர்வதேச நம்பகத்தன்மையையும் பாதிக்கக்கூடும். எட்டாவதாக, மாகாணசபை முகாமைத்துவத்தில் இளைஞர் மற்றும் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை அதிகரிக்கும் வகையிலான இட ஒதுக்கீட்டு ஏற்பாடுகளையும் புதிய தேர்தல் முகாமைத்துவத்தில் உள்ளடக்குவது, பிராந்திய அரசியலில் புதிய தலைமைத்துவத்தை வளர்ப்பதற்கு வழிவகுக்கும்.

வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களில் வாழும் தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரையில், மாகாணசபைத் தேர்தல் தாமதம் என்பது வெறும் புள்ளிவிபரத் தகவல் அல்ல; அது அன்றாட வாழ்க்கையில் உணரப்படும் ஒரு அரசியல் யதார்த்தமாகும். காணி உரிமைப் பிரச்சினைகள், மீள்குடியேற்றம், விவசாய நிலப் பங்கீடு, கல்வி மற்றும் சுகாதாரத் திணைக்களங்களுக்கான பிராந்திய நிதி ஒதுக்கீடு போன்ற அடிப்படைத் தேவைகள், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் இன்றி, நியமன ஆளுநர் முகாமைத்துவத்தின் மூலமே நிர்வகிக்கப்பட்டு வருகின்றமை, பொறுப்புக்கூறல் (Accountability) இன்மையை மேலும் ஆழப்படுத்துகின்றது. உள்ளூர் மக்களால் தெரிவு செய்யப்படாத ஒரு நிர்வாகக் கட்டமைப்பு, அவர்களது அபிலாசைகளை உண்மையான வகையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த முடியாது என்பது அடிப்படை ஜனநாயகக் கோட்பாடாகும்.

நோர்வேயின் அனுபவம் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. அந்நாட்டின் அரசியலமைப்பு இடைத்தேர்தல்களை தடை செய்வதன் மூலம், எந்தவொரு கட்சியும் பாராளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மை பெறாத நிலையிலும், ஒரு குறுகிய கூட்டமைப்பு அரசு நான்கு வருட முழுக் காலத்தையும் நிலைத்தன்மையுடன் நிறைவேற்றக்கூடிய வகையில் அரசியல் கலாசாரம் வளர்ந்துள்ளது. அவ்வாறான ஒரு அரசியல் பக்குவம், இலங்கையில் உடனடியாக எதிர்பார்க்க முடியாதிருந்தபோதிலும், ஸ்திரத்தன்மையையும், பிரதிநிதித்துவத்தையும் இணைத்துச் செல்லும் முகாமைத்துவ மாதிரிகள் சாத்தியமானவை என்பதற்கு அது ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டாக அமைகின்றது.

மாகாணசபைத் தேர்தலை தொடர்ந்து தள்ளிப்போடுவது, 1931ஆம் ஆண்டு இலங்கை பெற்ற அனைத்துலக வாக்குரிமை பாரம்பரியத்திற்கே அவமதிப்பாக அமையும். தொண்ணூற்றைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும், தமது பிரதிநிதிகளைத் தெரிவு செய்யும் அடிப்படை ஜனநாயக உரிமையை மக்களிடமிருந்து மறுத்துவிடும் ஒரு அரசியல் கலாசாரம் நிலைத்திருப்பது வேதனையானதாகும். வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களில் வாழும் தமிழ் மக்களுக்கு இது வெறும் நிர்வாகச் சிக்கல் அல்ல; அது யுத்தத்திற்குப் பிந்தைய காலப்பகுதியில் உறுதியளிக்கப்பட்ட அரசியல் தீர்வின் தாமதத்தையும், அதிகாரப் பகிர்வு தொடர்பான வாக்குறுதிகளின் தொடர் மீறலையும் பிரதிபலிக்கின்றது. எல்லை நிர்ணயம் நிறைவேற்றப்பட்டு, கலப்பு-அங்கத்தவர் விகிதாசார முகாமைத்துவம் சட்டமாக்கப்பட்டு, 13ஆவது திருத்தத்தின் முழுமையான அமுல்படுத்தலுடன் மாகாணசபைத் தேர்தல் நடத்தப்படுமாயின் மட்டுமே, இலங்கையின் ஜனநாயகம் அதன் உண்மையான அர்த்தத்தில் அனைத்து சமூகங்களுக்கும் நீதி வழங்கக்கூடியதாக மாறும். தேர்தல் என்பது வெறும் நடைமுறை அல்ல; அது ஒரு நாட்டின் அனைத்து சமூகங்களுக்கும் அளிக்கப்படும் அரசியல் மதிப்பீட்டின் அளவுகோலாகும். அந்த அளவுகோலில் தேர்ச்சி பெறுவதே, இலங்கையின் ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கும்.