இலங்கையின் கல்வி முறை - உலக வேலைச் சந்தைக்கான புதிய பாதை

S.Thanigaseelan  |  ஆய்வுக் கட்டுரை  |  அபிவிருத்திப் பொருளாதாரம் மற்றும் கல்விக் கொள்கை பகுப்பாய்வு

ஒரு பாடசாலை மாணவன், தனது கையில் ஸ்மார்ட்போன் வைத்திருக்கும் அதே தருணத்தில், அவனது வகுப்பறையில் நூறாண்டு கால பழைமையான மனனம்-அடிப்படையிலான கற்பித்தல் முறை தொடர்கிறது - இந்த முரண்பாடே இலங்கையின் கல்வி முறையின் தற்போதைய நெருக்கடியை மிகச் சரியாக சுட்டிக்காட்டுகிறது. இலங்கை (Sri Lanka) கல்வியில் தென் ஆசியாவிலேயே முன்னணி வகிக்கும் ஒரு நாடு; 92 சதவிகிதத்திற்கும் (Percentage) மேலான வயது வந்தோர் எழுத்தறிவு விகிதத்தை UNESCO தரவுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் எழுத்தறிவு மட்டும் ஒரு நாட்டை உலகப் பொருளாதாரப் போட்டியில் வெல்ல வைக்காது. இலங்கையின் இளைஞர் வேலையின்மை விகிதம் இன்னும் தேசிய சராசரியை விட ஐந்து மடங்கு அதிகமாக உள்ளது என்ற உண்மை, எழுத்தறிவுக்கும் வேலைவாய்ப்புக்கும் இடையே ஒரு ஆழமான இடைவெளி இருப்பதை நிரூபிக்கிறது. தொடர்ந்து படித்தால், இந்த இடைவெளி எவ்வாறு உருவானது, அதை எவ்வாறு மூடுவது என்பதற்கான ஒரு பரந்த பொருளாதார, சமூக பகுப்பாய்வை காணலாம்.

சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் இலங்கை பின்பற்றிய இலவசக் கல்வி கொள்கை, சமூக அசைவுத்திறனை (Social Mobility) ஒரு தலைமுறைக்குள் சாத்தியமாக்கியது என்பதில் மறுப்பில்லை. பொருளாதார பின்னணியைப் பொருட்படுத்தாமல் மில்லியன் கணக்கான மாணவர்களுக்கு கல்வி வாய்ப்பை வழங்கியது ஒரு வரலாற்று சாதனை. வரலாற்று ரீதியாக பார்க்கும்போது, 1945ஆம் ஆண்டு சி.டபிள்யூ.டபிள்யூ. கண்ணங்கரா தலைமையிலான கல்விச் சீர்திருத்தங்கள், இலவச கல்வியை ஒரு அரசியலமைப்பு உரிமையாக நிலைநிறுத்தியது, இலங்கையை தென்னாசியாவின் கல்வி முன்னோடியாக மாற்றியது. அந்த தருணத்தில் அது ஒரு புரட்சிகரமான நடவடிக்கை. ஆனால் எண்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதே கட்டமைப்பை பெருமளவு மாற்றாமல் தக்கவைத்திருப்பது, முன்னேற்றத்தை தடுக்கும் ஒரு காரணியாக மாறியிருக்கிறது. ஒரு அமைப்பு ஒரு காலகட்டத்தில் புரட்சிகரமாக இருந்தது என்பதற்காக, அது எல்லா காலத்திற்கும் பொருத்தமானது என்று அர்த்தமல்ல. கல்விக் கொள்கை ஒரு நிலையான சின்னமாக அல்ல, ஒரு உயிருள்ள, தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கும் கருவியாகவே அணுகப்பட வேண்டும்.

இருபத்தி ஒன்றாம் நூற்றாண்டு கோரும் திறன்கள், இருபதாம் நூற்றாண்டு கல்வி மாதிரி வழங்கும் திறன்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவை. தொழில்நுட்பம் (Technology), செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence), தானியங்கி முறைமைகள் (Automation) ஆகியவை உலகளாவிய தொழில் அமைப்பை வேகமாக மறுவடிவமைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு தசாப்தத்திற்கு முன்னர் இருந்த பல தொழில்கள் இன்று முற்றிலும் மாறிவிட்டன; முற்றிலும் புதிய தொழில்கள் தோன்றியுள்ளன. இலங்கையின் கல்வி முறை, தரம் ஐந்து புலமைப்பரிசில் பரீட்சை, சாதாரண தரம், உயர்தரம் ஆகிய மூன்று பெரும் தேர்வுகளை மையமாகக் கொண்டு கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த தேர்வுகள் கல்வித் தரத்தை பராமரிக்க உதவியிருந்தாலும், அதே நேரத்தில் மனனத்தையும் தேர்வு முடிவுகளையும், நடைமுறை திறன்கள், புத்தாக்கம், தகவமைப்புத் திறன் ஆகியவற்றை விட முதன்மைப்படுத்தும் ஒரு கலாச்சாரத்தை உருவாக்கிவிட்டன. இதன் விளைவாக, பல பட்டதாரிகள் தத்துவார்த்த அறிவைக் கொண்டிருந்தாலும், நவீன வேலைவழங்குநர்கள் எதிர்பார்க்கும் நடைமுறைத் திறன்களை பெற்றிருப்பதில்லை.

படம் 1: இலங்கையின் இளைஞர் வேலையின்மை விகிதம் (Trading Economics, Sri Lanka Labour Force Survey தரவுகளின் அடிப்படையில்)

தரவுகள் இந்த முரண்பாட்டை தெளிவாக நிரூபிக்கின்றன. இலங்கையின் இளைஞர் வேலையின்மை விகிதம் 2023ஆம் ஆண்டு 26.3 சதவிகிதமாக இருந்தது; 2024ஆம் ஆண்டு 22.3 சதவிகிதமாகவும், 2025ஆம் ஆண்டு இறுதி காலாண்டில் 18.7 சதவிகிதமாகவும் குறைந்துள்ளது. இந்த வீழ்ச்சி நம்பிக்கை தருகிறது என்றாலும், இது இன்னும் தேசிய சராசரி வேலையின்மை விகிதத்தை பன்மடங்கு தாண்டியுள்ளது. மேலும் கவலைக்குரிய விடயம் என்னவென்றால், பெண் இளைஞர்களின் வேலையின்மை விகிதம், ஆண் இளைஞர்களை விட கிட்டத்தட்ட இரு மடங்கு அதிகமாக உள்ளது என ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. உள்ளூர் பல்கலைக்கழகங்களில் நேரடி சேர்க்கை பெறுவது 40 சதவிகிதத்திற்கும் குறைவான மாணவர்களுக்கே சாத்தியமாகிறது; எஞ்சியவர்கள் தனியார் கல்வி நிறுவனங்களுக்குச் செல்ல முடியாத நிலையில், மீண்டும் மீண்டும் தேர்வு எழுத நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார்கள்.

இங்கு ஒரு முரண்பாடான நிகழ்வும் காணப்படுகிறது - கல்வி நிபுணர்கள் இதை "படித்த இளைஞர் முரண்" (Educated Youth Paradox) என அழைக்கின்றனர். அதிக கல்வித் தகுதி பெற்ற இளைஞர்கள், குறைவான கல்வித் தகுதி பெற்றவர்களை விட அதிக வேலையின்மையை எதிர்கொள்கின்றனர். இதற்கான காரணம் எளிது: அவர்களின் கல்வித் தகுதி, சந்தையின் தேவைகளுடன் பொருந்தவில்லை. ஒரு பட்டதாரி, தான் படித்த துறையில் வேலை கிடைக்கவில்லை என்றால், தனது எதிர்பார்ப்புகளை குறைத்துக் கொள்ளாமல் காத்திருக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார் - இது தனிநபர் ரீதியிலும், தேசிய உற்பத்தித்திறன் ரீதியிலும் பாரிய இழப்பாகும்.

திறன் இடைவெளியின் பொருளாதார விலையை குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது. ஒரு பொறியியல் பட்டதாரி, தனது துறைக்கு வெளியே ஒரு குறைந்த ஊதிய பணியை ஏற்றுக் கொள்ளும்போது, அது தனிநபர் இழப்பு மட்டுமல்ல; அது தேசிய உற்பத்தித்திறனின் நேரடி இழப்பும் ஆகும். பொருளாதார ஆய்வாளர்கள் இதை "திறன் விரயம்" (Skill Wastage) என அழைக்கின்றனர். ஒரு நாடு, தனது கல்வி முறையில் பாரிய பொதுப் பணத்தை முதலீடு செய்து, பின்னர் அந்த முதலீட்டின் பலனை முழுமையாக அறுவடை செய்யத் தவறினால், அது ஒரு இரட்டை இழப்பாகும் - கல்விச் செலவும் வீணாகிறது, சாத்தியமான உற்பத்தித் திறனும் பயன்படுத்தப்படாமல் போகிறது. இந்த "மறைமுக செலவை" (Hidden Cost) அரசாங்க வரவு செலவுத் திட்ட விவாதங்களில் தெளிவாக கணக்கில் எடுக்க வேண்டும்; ஏனெனில் இது தேசிய கடன் சுமையையும், நலத்திட்ட செலவினங்களையும் மறைமுகமாக அதிகரிக்கிறது.

நெல்சன் மண்டேலா (Nelson Mandela) கூறியது போல, "கல்வியே உலகை மாற்ற பயன்படுத்தக்கூடிய மிக சக்திவாய்ந்த ஆயுதம்." ஆனால் அந்த ஆயுதம் சரியான திசையில் கூர்மைப்படுத்தப்படாவிட்டால், அது தன்னிச்சையாக இயங்காது. இலங்கையின் கல்வி முறை மாணவர்களுக்கு அறிவை வழங்குவதில் வெற்றி பெற்றுள்ளது; ஆனால் அந்த அறிவை பொருளாதார வாய்ப்பாக மாற்றும் முகாமைத்துவம் (Management) திறனை வழங்குவதில் இன்னும் பின்தங்கியுள்ளது.

தொழில்நுட்ப அறிவறிவு (Digital Literacy) இதற்கு ஒரு முதன்மை உதாரணம். இன்றைய உலகில் கணினி அறிவு ஒரு தெரிவு அல்ல; அது கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு துறையிலும் அடிப்படைத் தேவை. ஆனால் இலங்கையின் மொத்த மக்கள் தொகையில் தொழில்நுட்ப அறிவறிவு கொண்டோர் விகிதம் 40 சதவிகிதத்திற்கும் குறைவாகவே உள்ளது; கிராமப்புற மற்றும் தோட்டப் பிரதேசங்களில் இது இன்னும் குறைவு. ஆங்கில மொழித் திறனும் இதேபோன்ற ஒரு பாரிய இடைவெளியை காட்டுகிறது - EF ஆங்கில திறன் சுட்டெண் (EF English Proficiency Index) தரவரிசையில் இலங்கை 80 நாடுகளில் 61ஆவது இடத்தில் உள்ளது; மக்கள் தொகையில் சுமார் 22 சதவிகிதம் மட்டுமே ஆங்கிலத்தில் செயல்பாட்டுத் திறன் கொண்டுள்ளனர்.

படம் 2: அடிப்படை எழுத்தறிவுக்கும் உலகப் பொருளாதாரத் தயார்நிலைக்கும் இடையேயான இடைவெளி (UNESCO, EF EPI, Department of Census and Statistics தரவுகளின் அடிப்படையில்)

இந்த புள்ளிவிவரங்கள் வெறும் எண்கள் அல்ல; அவை மனித வாய்ப்புகளின் அளவுகோல். அமர்த்திய சென் (Amartya Sen) வலியுறுத்தியது போல, மேம்பாடு என்பது வருமான வளர்ச்சி மட்டுமல்ல, மனிதனின் "திறன்களை" (Capabilities) விரிவுபடுத்துதலே. ஆங்கிலம் அறியாத, தொழில்நுட்பம் கையாள முடியாத ஒரு இளைஞன், தனது எழுத்தறிவு உயர்ந்திருந்தாலும், உலகளாவிய வேலைச் சந்தையின் கதவுகளுக்கு வெளியேயே நிற்கிறான். இதுவே, ஏன் அடிப்படை எழுத்தறிவை மட்டும் அளவுகோலாகக் கொள்ளும் பழைய கல்வி வெற்றி வரையறை, இன்றைய யதார்த்தத்திற்கு போதுமானதாக இல்லை என்பதற்கான தர்க்கம்.

மென்திறன்கள் (Soft Skills) எனப்படும் தொடர்பாடல், குழுவாக இயங்கும் திறன், தலைமைத்துவம், உணர்ச்சி நுண்ணறிவு, நேர முகாமைத்துவம் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தையும் புறக்கணிக்க முடியாது. பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் பலவும், தொழில்நுட்ப அறிவு மட்டும் வேலைவெற்றிக்கு போதுமானதல்ல எனத் தொடர்ந்து அறிக்கையிடுகின்றன. குழு வேலைத்திட்டங்கள், விவாதங்கள், தலைமைத்துவ திட்டங்கள், சமூக சேவை நடவடிக்கைகள் மூலம் பாடசாலைகள் இந்த திறன்களை வளர்க்க முடியும். ஆனால் தேர்வு மையமான தற்போதைய அமைப்பில், இதற்கான இடமும் நேரமும் மிகக் குறைவே.

தனியார் போதனை (Private Tuition) தொழில் இலங்கையில் ஒரு இணை கல்வி பொருளாதாரமாகவே வளர்ந்துள்ளது. பெற்றோர்கள் தமது வருமானத்தில் கணிசமான பகுதியை, பாடசாலைக் கல்விக்கு கூடுதலாக, போதனை வகுப்புகளுக்கு செலவிடுகின்றனர். இது இரு பிரச்சினைகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது - முதலாவதாக, பாடசாலைக் கல்வி மட்டும் தேர்வு வெற்றிக்கு போதுமானதாக இல்லை என்ற பெற்றோர்களின் நம்பிக்கையின்மை; இரண்டாவதாக, குறைந்த வருமானமுள்ள குடும்பங்கள் இந்த கூடுதல் செலவை ஏற்க முடியாத நிலையில், ஒரு புதிய வகையான கல்வி ஏற்றத்தாழ்வு உருவாகிறது. தேர்வு அழுத்தமும் இளைஞர் மனநலப் பிரச்சினைகளுடன் நேரடியாக தொடர்புடையது என பல ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மதிப்பீட்டு முறையை நடைமுறைத் திறன் மையமாக மறுவடிவமைப்பது, இந்த போதனை பொருளாதாரத்தின் மீதான அதீத சார்பையும், அதனுடன் தொடர்புடைய மனஅழுத்தத்தையும் படிப்படியாக குறைக்க உதவும்.

பெற்றோர் மற்றும் சமூக எதிர்பார்ப்புகளின் மாற்றமும் இதே அளவு முக்கியமானது. பல தலைமுறைகளாக, ஒரு பாதுகாப்பான அரசாங்க பணி அல்லது ஒரு பாரம்பரிய தொழில்முறை பட்டம் மட்டுமே வெற்றியின் அளவுகோலாக கருதப்பட்டு வந்துள்ளது. இந்த சமூக மனநிலை மாறாத வரையில், தொழிற்கல்வி, தொழில்முனைவு போன்ற மாற்று பாதைகளை மாணவர்கள் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு தயங்குவார்கள், பெற்றோரும் அவற்றை ஊக்குவிக்க தயங்குவார்கள். ஊடகங்கள், சமூக வழிகாட்டல் திட்டங்கள், வெற்றிகரமான தொழிற்கல்வி பட்டதாரிகளின் கதைகளை பொதுவெளியில் முன்னிலைப்படுத்துவது, இந்த சமூக மனநிலையை படிப்படியாக மாற்ற உதவும். இறுதியில், எந்தவொரு கொள்கை சீர்திருத்தமும், அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் சமூக மனநிலை மாறாத வரையில், முழுமையாக வெற்றி பெறாது.

தொழில்நுட்ப மற்றும் தொழிற்கல்வி (Vocational and Technical Education - TVET) துறைக்கு அதிக அங்கீகாரமும் ஆதரவும் வழங்கப்பட வேண்டும். பல தசாப்தங்களாக இலங்கை சமூகம், பல்கலைக்கழகக் கல்வியையே வெற்றிக்கான முதன்மைப் பாதையாகக் கருதி வந்துள்ளது. ஆனால் உலகப் பொருளாதாரங்கள் இன்று திறமையான தொழில்நுட்பர்கள், பொறியாளர்கள், சுகாதாரத் தொழிலாளர்கள், டிஜிட்டல் நிபுணர்கள் ஆகியோரையே அதிகம் தேடுகின்றன. வலுவான தொழிற்கல்வி அமைப்புகள் கொண்ட நாடுகள் பொதுவாக குறைவான வேலையின்மை விகிதத்தையும், கல்விக்கும் வேலைச் சந்தைக்கும் இடையே சிறந்த பொருத்தத்தையும் கொண்டிருக்கின்றன.

தொழிற்கல்வி விரிவாக்கத்தில், மையப்படுத்தப்பட்ட தொழில் பயிற்சி நிறுவனங்களை மட்டும் நம்பியிருப்பதற்கு பதிலாக, "இரட்டை பயிற்சி" (Dual Training) மாதிரியை பரிசீலிக்கலாம் - இதில் மாணவர் வாரத்தில் சில நாட்கள் வகுப்பறையிலும், மீதி நாட்களில் நேரடியாக ஒரு தொழிற்சாலை அல்லது நிறுவனத்திலும் பயிற்சி பெறுவார். ஜெர்மனியின் இந்த மாதிரி, உலகின் மிகக் குறைந்த இளைஞர் வேலையின்மை விகிதங்களில் ஒன்றை அந்நாட்டுக்கு பெற்றுத் தந்துள்ளது. இலங்கையின் சுற்றுலா, ஆடை உற்பத்தி, தகவல் தொழில்நுட்பம், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி ஆகிய துறைகள், இதுபோன்ற இரட்டை பயிற்சி மாதிரிகளுக்கு ஏற்ற வாய்ப்புகளை வழங்க முடியும். தொழில்துறை பங்காளிகள், பயிற்சி செலவில் ஒரு பகுதியை ஏற்றுக்கொள்ள ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் இறுதியில் அவர்களே பயிற்சி பெற்ற, வேலைக்கு தயார் நிலையில் உள்ள மனிதவளத்தின் நேரடி பயனாளிகள்.

பாடத்திட்ட அளவில், ஆரம்பப் பள்ளிக் கல்வியிலிருந்தே அடிப்படை நிரலாக்கக் கருத்துருக்களை (Coding Concepts) விளையாட்டு வடிவில் அறிமுகப்படுத்துவது, மாணவர்களின் தர்க்க சிந்தனையையும், பிரச்சினை தீர்க்கும் திறனையும் இளம் வயதிலேயே வளர்க்க உதவும். இடைநிலைக் கல்வியில், தரவு பகுப்பாய்வு, சைபர் பாதுகாப்பு அடிப்படைகள், டிஜிட்டல் தொடர்பாடல் கருவிகள் ஆகியவற்றை தேர்வு நிலையிலிருந்து விடுவித்து, திட்ட அடிப்படையிலான கற்றலாக வழங்கலாம். இதேபோல, நிதி அறிவறிவு பாடத்தை கணிதப் பாடத்துடன் இணைத்து, வங்கிக் கணக்கு நிர்வாகம், சேமிப்பு, முதலீடு, கடன் முகாமைத்துவம் ஆகிய நடைமுறை உள்ளடக்கங்களை சேர்க்கலாம். இந்த மாதிரியான படிப்படியான, மாணவர் வயதுக்கு ஏற்ற பாடத்திட்ட மறுவடிவமைப்பு, பாரிய கட்டமைப்பு மாற்றத்தை விட, தற்போதைய அமைப்பிற்குள்ளேயே அமுல்படுத்தக்கூடிய ஒரு நடைமுறை அணுகுமுறை.

காலநிலை மாற்றமும், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி பொருளாதாரமும், "பசுமைத் திறன்கள்" (Green Skills) எனப்படும் ஒரு புதிய திறன் பிரிவை உலகளவில் தோற்றுவித்துள்ளன. சூரிய மற்றும் காற்றாலை நிறுவல் தொழில்நுட்பர்கள், நிலைத்தன்மையான வேளாண் நுட்பர்கள், சுற்றுச்சூழல் முகாமைத்துவ நிபுணர்கள் ஆகியோருக்கான தேவை உலகளவில் வேகமாக அதிகரித்து வருகிறது. இலங்கை தனது தொழிற்கல்வி பாடத்திட்டத்தில் இந்த வளர்ந்துவரும் துறையை முன்கூட்டியே இணைத்தால், சர்வதேச பசுமை முதலீட்டு ஓட்டத்தில் ஒரு போட்டித்தன்மையான நிலையை பெற முடியும். இது வெறும் ஒரு தொழில் வாய்ப்பு மட்டுமல்ல; தேசிய எரிசக்தி மீண்டெழு திறனுக்கும் நேரடியாக பங்களிக்கும் ஒரு மூலோபாய முதலீடு.

முகமட் யூனுஸ் (Muhammad Yunus) அடிக்கடி கூறுவது போல, "மனிதர்கள் வேலை தேடுவதற்காக பிறக்கவில்லை; வேலைகளை உருவாக்குவதற்காகவே பிறந்துள்ளனர்." தொழில்முனைவோர் கல்வி (Entrepreneurship Education) இந்த சிந்தனையின் நேரடி பிரதிபலிப்பு. எதிர்கால தொழிலாளர் படை, நிறுவப்பட்ட நிறுவனங்களில் மட்டும் வேலை பார்க்கும் ஊழியர்களைக் கொண்டதாக இருக்காது; பலர் தமது சொந்த வர்த்தகங்களை உருவாக்குவார்கள், இ-கொமர்ஸ் (E-commerce) வலையமைப்புகள் மூலம் பொருட்களை நேரடியாக நுகர்வோரை சென்றடையச் செய்வார்கள். பாடசாலைகள் நிதி அறிவறிவு, வர்த்தகத் திட்டமிடல், சந்தைப்படுத்தல், அடிப்படை பொருளாதாரக் கோட்பாடுகளை கற்பிக்க வேண்டும்.

இந்த மாதிரியான தொழில்முனைவு உணர்வு குறிப்பாக விவசாயம் (Agriculture) சார்ந்த கிராமிய பொருளாதாரத்தில் மிக முக்கியமானது. இன்று சிறு விவசாயி தனது விளைபொருளை நேரடியாக நகர்ப்புற நுகர்வோரிடம் சென்றடையச் செய்ய முடியாமல், பல அடுக்கு இடைத்தரகர்களை (Middlemen) சார்ந்திருக்கிறார்; இதனால் விவசாயிக்கும் நுகர்வோருக்கும் இடையே பாரிய விலை இடைவெளி உருவாகிறது. ஒண்லைன் (Online) சந்தைப்படுத்தல் தளங்கள் குறித்த அறிவும் திறனும் கிராமிய இளைஞர்களுக்கு வழங்கப்பட்டால், அவர்கள் இந்த இடைத்தரகர் அமைப்பை புறக்கணித்து, நேரடியாக சந்தையை அணுக முடியும். இது கிராமிய அபிவிருத்திக்கும், நகர்-கிராம பொருளாதார இடைவெளியைக் குறைப்பதற்கும் ஒரு நடைமுறை தீர்வாக அமையும்.

ஒப்பீட்டு நோக்கில், பின்லாந்து (Finland) தனது ஆசிரியர் பயிற்சி முறையை உலகிலேயே மிகவும் போட்டி நிறைந்ததாக வடிவமைத்துள்ளது - ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவராகவே கல்வித் துறையில் நுழைகிறார். சிங்கப்பூர், மாணவர்களின் திறன் அடிப்படையிலான பாய்ச்சல் முறையை (Streaming) கடுமையான தொழில்துறை இணைப்புடன் இணைத்து, உலகின் மிகச் சிறந்த PISA மதிப்பெண்களை பெறுகிறது. ருவாண்டா போன்ற வளரும் நாடு, பாரம்பரிய பல்கலைக்கழக மையக் கல்வியை தாண்டி, தொழிற்கல்வி மற்றும் டிஜிட்டல் திறன்களில் நேரடியாக "தாண்டிக் குதிக்கும்" (Leapfrogging) உபாயத்தை பின்பற்றி, குறுகிய காலத்தில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. வியட்நாம், தன்னை விட மூன்று மடங்கு அதிக தனிநபர் வருமானம் கொண்ட நாடுகளை விட உயர்ந்த PISA மதிப்பெண்களை பெறுகிறது - இது வளம் மட்டும் தீர்மானிக்கும் காரணி அல்ல, கொள்கை வடிவமைப்பும் சமமாக முக்கியம் என்பதற்கான ஆணித்தரமான சான்று. இலங்கை இந்த மூன்று மாதிரிகளிலிருந்தும் பொருத்தமான பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

தனியார்-அரசு பங்காண்மை மாதிரிகள் (Public-Private Partnerships), வளங்கள் குறைவான ஒரு அரசுக்கு, தொழில்நுட்ப உள்கட்டமைப்பையும் நிபுணத்துவத்தையும் விரைவாக அணுக ஒரு நடைமுறை பாதையை வழங்குகின்றன. தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள், பாடசாலைகளுக்கு கணினி ஆய்வகங்களை நன்கொடையாக வழங்குவது, ஆசிரியர்களுக்கு இலவச பயிற்சி நிகழ்ச்சிகளை நடத்துவது, மாணவர்களுக்கு உட்பயிற்சி வாய்ப்புகளை வழங்குவது ஆகியவை ஏற்கனவே சில நாடுகளில் வெற்றிகரமாக செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இலங்கையிலும் இதுபோன்ற கூட்டாண்மைகளை ஊக்குவிக்க, வரி சலுகைகள் மற்றும் அங்கீகார அமைப்புகளை அரசு வழங்கினால், தனியார் துறையின் பங்களிப்பு கணிசமாக அதிகரிக்கும். இது அரசின் மட்டுமான பொறுப்பாக கல்வி மறுசீரமைப்பை பார்க்காமல், ஒரு பொதுவான தேசிய முயற்சியாக மாற்றும்.

மதிப்பீட்டு முறைகளின் நவீனமயமாக்கலும் அவசியம். தற்போதைய தேர்வு மையமான அமைப்பு, உண்மையான புரிதலையும் நடைமுறை பயன்பாட்டையும் விட மனனத்தையே அதிகம் பரிசளிக்கிறது. உலகளாவிய வேலைவழங்குநர்கள், தேர்வு மதிப்பெண்களை விட திறன்களையே அதிகம் மதிக்கின்றனர். எனவே பாடசாலைகள், ஆய்வுத் திட்டங்கள், விளக்கக்காட்சிகள், போர்ட்ஃபோலியோக்கள், நடைமுறை பணிகள், கூட்டு பிரச்சினை தீர்வு நடவடிக்கைகள் உள்ளிட்ட பன்முக மதிப்பீட்டு முறைகளை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். இது மாணவர்களின் திறன்களை மிகச் சரியாக பிரதிபலிக்கும், அத்துடன் அர்த்தமுள்ள கற்றலையும் ஊக்குவிக்கும்.

ஆசிரியர் அபிவிருத்தியும் இந்த மொத்த சீர்திருத்த செயல்முறையில் இணைந்திருக்க வேண்டிய ஒரு அத்தியாவசிய கூறு. மாணவர்களின் கற்றல் அனுபவத்தை வடிவமைப்பதில் ஆசிரியர்களே மையப் பங்கு வகிக்கின்றனர். கல்வியாளர்கள் பழைமையான கற்பித்தல் முறைகளையே தொடர்ந்து பின்பற்றினால், பாடத்திட்ட சீர்திருத்தங்களின் தாக்கம் மட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகவே இருக்கும். தொடர்ச்சியான தொழில்முறை அபிவிருத்தி நிகழ்ச்சித்திட்டங்கள், நவீன கற்பித்தல் அணுகுமுறைகள், தொழில்நுட்பங்கள், மாணவர்-மைய கற்றல் ஆகியவற்றில் ஆசிரியர்களை பயிற்றுவிக்க வேண்டும். இதற்கு கல்வி திணைக்களம் (Department) போதிய நிதி ஒதுக்கீட்டையும், நீண்ட கால திட்டமிடலையும் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

கல்விக்கான பொது நிதி ஒதுக்கீடும் இந்த விவாதத்தில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு அங்கம். இலங்கையின் கல்விச் செலவினம் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் ஒரு சிறிய பங்கையே எட்டுகிறது; இது தென்கிழக்கு ஆசியாவின் பல ஒப்பிடத்தக்க நாடுகளை விட குறைவானது என பொருளாதார அறிக்கைகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. வெறும் நிதி அதிகரிப்பு மட்டும் தீர்வல்ல என்றாலும், தற்போதைய போதிய அளவற்ற நிதி ஒதுக்கீடு, ஆசிரியர் பயிற்சி, டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பு, பாடத்திட்ட புதுப்பித்தல் ஆகிய அனைத்து சீர்திருத்தங்களையும் நடைமுறையில் தடுக்கும் ஒரு தடையாக நிற்கிறது. நிதி ஒதுக்கீட்டை உயர்த்துவதோடு, அந்த நிதி எவ்வளவு திறமையாக, வெளிப்படையாக செலவிடப்படுகிறது என்பதையும் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும்.

ரவீந்திரநாத் தாகூர் (Rabindranath Tagore), தானே ஒரு கல்வியாளராக, "கல்வியின் நோக்கம் தகவலை வழங்குவது அல்ல, வாழ்க்கையை நமது சூழலுடன் இணக்கமாக்குவதே" எனக் குறிப்பிட்டார். இந்த சிந்தனை, இன்றைய உலகமயமாக்கப்பட்ட வேலைச் சந்தைக்கும் பொருந்தும் - கல்வி என்பது வெறும் தகவல் குவிப்பு அல்ல, மாணவனை மாறிவரும் உலகுடன் இணக்கமாக்கும் ஒரு தொடர் செயல்முறை. உலகப் பார்வை, பன்முக கலாச்சார புரிதல் ஆகியவற்றை வளர்க்கும் பாடங்களும் - உலகளாவிய ஆய்வுகள், சர்வதேச உறவுகள், சூழல் நிலைத்தன்மை, பண்பாடுகளுக்கிடையிலான தொடர்பாடல் - பாடத்திட்டத்தில் இணைக்கப்பட வேண்டும்.

கல்விக்கும் தொழில்துறைக்கும் இடையேயான இணைப்பையும் வலுப்படுத்த வேண்டும். பாடத்திட்ட உருவாக்கத்தில் வேலைவழங்குநர்கள், தொழில்முறை அமைப்புகள், தொழில்துறை நிபுணர்களின் கருத்துகள் இணைக்கப்பட வேண்டும். இது கல்வியுள்ளடக்கம் வேலைச் சந்தையின் தேவைகளுடன் பொருந்துவதை உறுதி செய்யும். தேசிய கல்வி ஆணைக்குழு போன்ற ஒரு சுயாதீன சபை (Council), தொழில்துறை பிரதிநிதிகளுடன் இணைந்து, மூன்று வருடங்களுக்கு ஒருமுறை பாடத்திட்டத்தை மறுஆய்வு செய்யும் ஒரு நிலையான வழிமுறையை அமுல்படுத்தல் (Implement) செய்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

இந்த சீர்திருத்தங்களின் பொருளாதார தாக்கத்தை புரிந்துகொள்ள, உலக வங்கி (World Bank) தரவுகள் உதவுகின்றன. மனித மூலதன சுட்டெண் (Human Capital Index) அதிகமான நாடுகள், நீண்ட கால உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சியில் சிறப்பாக செயல்படுகின்றன என தொடர்ந்து நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. இலங்கையின் தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் வர்த்தக செயற்பாட்டு வெளிவாரி சேவைகள் (IT-BPO) துறை, ஏற்கனவே பில்லியன் டொலர் (Dollar) கணக்கான ஏற்றுமதி வருமானத்தை ஈட்டுகிறது; இத்துறையின் விரிவாக்கத்திற்கு தேவையான திறமையான மனித வளத்தை உருவாக்குவதே அடுத்த பெரிய கொள்கை சவால்.

புவிசார் அரசியல் (Geopolitics) பரிமாணமும் இதில் முக்கியமானது. உலகளாவிய நிறுவனங்கள் தமது டிஜிட்டல் சேவைகளை எந்த நாட்டில் அமைக்கலாம் என தீர்மானிக்கும்போது, திறமையான, ஆங்கிலம் அறிந்த, தொழில்நுட்ப ரீதியாக தயார் நிலையில் உள்ள மனிதவளத்தையே முதன்மையாகக் கருதுகின்றன. இந்தியா, வியட்நாம், பிலிப்பீன்ஸ் போன்ற நாடுகள் இதை உணர்ந்து, தமது கல்வி முறைகளை உலகளாவிய சேவைத் துறைக்கு ஏற்ப மறுசீரமைத்துள்ளன. இலங்கை இதே போட்டியில் பின்தங்கிவிட்டால், முதலீட்டாளர்கள் மற்றும் வேலைவாய்ப்புகள் அண்டை நாடுகளை நோக்கி நகரும் அபாயம் உள்ளது.

கிராமிய-நகர்ப்புற இடைவெளியையும் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். எண்பது சதவிகிதத்திற்கும் அதிகமான இலங்கையர்கள் கிராமப்புறங்களில் வாழ்கின்றனர்; ஆனால் தொழில்நுட்ப உள்கட்டமைப்பு, தரமான ஆசிரியர்கள், வீதி (Road) இணைப்பு உள்ளிட்ட அடிப்படை வசதிகள் நகர்ப்புறங்களிலேயே அதிகம் குவிந்துள்ளன. கிராமிய பாடசாலைகளுக்கு தரமான ஒண்லைன் கற்றல் வளங்களை சென்றடையச் செய்வதன் மூலமும், சிறப்பு கல்வி வலயங்களை (Zones) உருவாக்குவதன் மூலமும், இந்த இடைவெளியை படிப்படியாக மூட முடியும். டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பு முதலீடும் இதற்கு இணையாக நகர வேண்டும். அரசு, தனியார் தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்கள், அபிவிருத்தி பங்காளிகளுடன் இணைந்து, ஒவ்வொரு பாடசாலைக்கும் குறைந்தபட்ச டிஜிட்டல் தரத்தரப்பாட்டை உறுதி செய்யும் ஒரு தேசிய திட்டத்தை உருவாக்க வேண்டும். இது ஒரு பாரிய முதலீடு எனத் தோன்றினாலும், நீண்ட காலத்தில் இது வழங்கும் பொருளாதார வருமானம் - அதிக வேலைவாய்ப்பு, அதிக ஏற்றுமதி வருமானம், குறைந்த வேலையின்மை நலத்திட்ட செலவு - இந்த முதலீட்டை பன்மடங்கு ஈடுசெய்யும்.

பாலின இடைவெளியும் குறிப்பிட்டு ஆராயப்பட வேண்டிய ஒரு பரிமாணம். பெண் மாணவர்கள் பொதுவாக கலைப் பாடங்களை தேர்ந்தெடுக்கும் விகிதம் அதிகமாக உள்ளது, அறிவியல், தொழில்நுட்பம், பொறியியல், கணிதம் (STEM) துறைகளில் குறைவாக பிரதிநிதித்துவம் பெறுகின்றனர். இதன் நேரடி விளைவே, பெண் இளைஞர்களின் வேலையின்மை விகிதம் ஆண்களை விட கிட்டத்தட்ட இரு மடங்கு அதிகமாக இருப்பதற்கான ஒரு முக்கிய காரணம். பாடசாலை மட்டத்திலேயே பெண் மாணவர்களை STEM பாடங்களை நோக்கி ஊக்குவிக்கும் வழிகாட்டல் திட்டங்கள், பெண் முன்மாதிரிகளை (Role Models) அறிமு  கப்படுத்தும் நிகழ்ச்சிகள், மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறையில் பெண்களுக்கான உட்பயிற்சி வாய்ப்புகள் ஆகியவை இந்த இடைவெளியை மூட உதவும். பாலின சமநிலை என்பது வெறும் சமூக நீதி பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது ஒரு பொருளாதார தேவையும் ஆகும் - தேசிய மனித மூலதனத்தில் பாதிப் பங்கை முழுமையாக பயன்படுத்தாத எந்த நாடும், தனது முழு திறனை அடைய முடியாது.

கோஃபி அன்னான் (Kofi Annan) குறிப்பிட்டது போல, "கல்வி என்பது வளர்ச்சிக்கான ஒரு முன்நிபந்தனை; அது ஒரு தேர்வு அல்ல, ஒரு உரிமை." இந்த உரிமையை பொருளாதார வாய்ப்பாக மொழிபெயர்க்கும் பொறுப்பே இன்று கல்விக் கொள்கையாளர்கள் முன் உள்ளது. வெறும் அணுகல் (Access) மட்டும் போதாது; தரமும், பொருத்தமும் சமமாக முக்கியம். தோமஸ் ஃப்ரீட்மனின் (Thomas Friedman) "தட்டையான உலகம்" (Flat World) கருத்தாக்கம் நினைவூட்டுவது போல, இன்றைய பொருளாதாரத்தில் ஒரு மாணவனின் போட்டியாளர் அடுத்த வகுப்பறையில் அல்ல, உலகின் மறுமுனையில் இருக்கலாம். இந்த யதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாத எந்த கல்வி மறுசீரமைப்பும் முழுமையடையாது.

திறமையான இளைஞர்களின் வெளியேற்றம் (Brain Drain) இலங்கையின் மற்றொரு அவசர அச்சுறுத்தல். 2022ஆம் ஆண்டு பொருளாதார நெருக்கடிக்குப் பின்னர், மருத்துவர்கள், பொறியாளர்கள், தகவல் தொழில்நுட்ப நிபுணர்கள் உள்ளிட்ட பட்டதாரிகள் பெருமளவில் வெளிநாடு புலம்பெயர்ந்துள்ளனர். இது குறுகிய காலத்தில் அயல்நாட்டு அனுப்புகைத் தொகையை அதிகரித்தாலும், நீண்ட காலத்தில் நாட்டின் மனித மூலதனத்தை வெறுமையாக்கும் அபாயம் உள்ளது. வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு முகவர் நிறுவனங்கள் இந்த இடம்பெயர்வை எளிதாக்குகின்றன, ஆனால் பெரும்பாலும் திறமையான இளைஞர்களை அவர்களது தகுதிக்கு தகுந்த வேலைகளுக்கு அல்ல, குறைந்த திறன் தேவைப்படும் பணிகளுக்கே அனுப்புகின்றன. இதற்குத் தீர்வு, வெளியேற்றத்தை தடுப்பது அல்ல - அது சாத்தியமும் இல்லை, விரும்பத்தக்கதும் இல்லை - மாறாக, உள்நாட்டிலேயே போட்டித்தன்மையான வாய்ப்புகளை உருவாக்கி, புலம்பெயர்தலை ஒரு நிர்ப்பந்தமாக அல்ல, ஒரு தேர்வாக மாற்றுவதே.

நடுத்தர மற்றும் நீண்ட கால நோக்கில் பார்க்கும்போது, திறமையான, தகவமைப்புத் திறன் கொண்ட மனிதவளமே ஒரு நாட்டின் உண்மையான பொருளாதார மீண்டெழு (Resilience) திறனை தீர்மானிக்கிறது. புவிசார் அரசியல் அதிர்வுகள், பொருளாதார நெருக்கடிகள், தொழில்நுட்ப மாற்றங்கள் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளும் திறன், இறுதியில் அந்த நாட்டின் மனித மூலதனத்தின் தரத்தையே பொறுத்தது. இலங்கை 2022ஆம் ஆண்டு பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மீண்டு வருகையில், அந்த மீட்சியை நிலைநிறுத்தும் மிக முக்கியமான முதலீடு, கல்வி மறுசீரமைப்பே.

தலாய் லாமா (Dalai Lama) கூறியது போல, "கல்வி என்பது தலைக்கு மட்டுமல்ல, இதயத்திற்கும் சொந்தமானது." தொழில்நுட்ப திறன்களும், ஆங்கில மொழி புலமையும் எவ்வளவு முக்கியமானதாக இருந்தாலும், அனுதாபம், நெறிமுறை, சமூகப் பொறுப்புணர்வு ஆகிய மனித மதிப்புகளை புறக்கணிக்கும் ஒரு கல்வி முறை, முழுமையான வளர்ச்சியை தராது. உலகளாவிய போட்டித்தன்மைக்கும் மனிதாபிமான மதிப்புகளுக்கும் இடையே சமநிலை பேணும் ஒரு கல்வி தத்துவமே, இலங்கைக்கு தேவையான உண்மையான திசைகாட்டி.

இந்த அனைத்து சீர்திருத்தங்களும் ஒன்றுசேர்ந்து செயல்படும்போதே அவற்றின் முழு பயனை வழங்கும். தனித்தனியாக செயல்படுத்தப்படும் திட்டங்கள், துண்டு துண்டான முடிவுகளையே தரும். எனவே இதற்கு தேவை, ஒரு ஒருங்கிணைந்த, பல அமைச்சுகள் மற்றும் தனியார்-அரசு பங்காண்மையை உள்ளடக்கிய தேசிய உபாயம். அத்தகைய உபாயத்தை வடிவமைக்கும் பொறுப்பு, வெறும் கல்வி அமைச்சிடம் மட்டும் இருக்கக்கூடாது; அது நிதி, தொழில்நுட்பம், தொழில் மற்றும் இளைஞர் அலுவல்கள் ஆகிய பல துறைகளின் கூட்டு பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த பரந்த பகுப்பாய்வு முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் எழும் ஒரு நூல் இருக்கிறது - கல்வி என்பது ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட துறை அல்ல; அது பொருளாதாரம், சமூக நீதி, புவிசார் அரசியல், தொழில்நுட்பம் ஆகிய அனைத்துடனும் பின்னிப்பிணைந்த ஒரு மையக் கருவி. இலங்கை இன்று எடுக்கும் கல்விக் கொள்கை முடிவுகள், அடுத்த இருபது முப்பது ஆண்டுகளுக்கான நாட்டின் பொருளாதார திசையை தீர்மானிக்கும். இந்த பொறுப்பை உணர்ந்து, தைரியமான, நீண்ட பார்வை கொண்ட, சான்று அடிப்படையிலான கொள்கை முடிவுகளை எடுப்பதே, இன்றைய கல்விக் கொள்கையாளர்கள் முன் உள்ள மிகப்பெரிய சவாலும், மிகப்பெரிய வாய்ப்பும் ஆகும்.

இலங்கையின் கல்வி மறுசீரமைப்பு பயணம் ஒரு பரந்த கேள்வியை மீண்டும் முன்வைக்கிறது - உலகளாவிய போட்டித்தன்மையையும் உள்நாட்டு சமூக நீதியையும் எவ்வாறு ஒரே நேரத்தில் அடைவது? இதற்கான பதில் ஒற்றை கொள்கை மாற்றத்தில் அடங்காது. தொழில்நுட்ப அறிவறிவு, ஆங்கில மொழிப் புலமை, மென்திறன்கள், தொழிற்கல்வி, தொழில்முனைவு, உலகளாவிய விழிப்புணர்வு, நடைமுறை கற்றல் அனுபவங்கள் ஆகிய ஏழு தூண்களின் அடிப்படையில் படிப்படியான, ஒருங்கிணைந்த முன்னேற்றமே சாத்தியமான பாதை. இலங்கையின் அடுத்த தலைமுறை, இன்று எடுக்கப்படும் கல்விக் கொள்கை முடிவுகளின் நேரடி விளைவை அடுத்த இருபது ஆண்டுகளில் அனுபவிக்கும். இலவச கல்வி முறையின் சாதனைகளை பாதுகாத்துக் கொண்டே, அதை நாளைய உலகிற்கு ஏற்ப மறுவடிவமைப்பதே, இன்று எடுக்கப்பட வேண்டிய மிக முக்கியமான தேசிய முடிவு.