மறைந்து போகும் வாழ்வாதாரங்கள்: எல் நினோவும் அரசின் அமைப்புரீதியான மவுனமும்

காலையில் ஒரு செய்தியைப் பார்த்தேன். சாதாரணமாகக் கடந்துபோகக்கூடிய ஒரு செய்தித் தலைப்பு போலத் தோன்றினாலும், அதற்குள் மறைந்திருந்த எண்ணிக்கைகள் மனதை அசைத்தன. அதைப் பற்றி கொஞ்சம் விரிவாக மக்களுக்கு விழிப்பூட்ட வேண்டும் என்ற எண்ணமே இக்கட்டுரையின் தொடக்கம்.

இலங்கையின் கிராமப்புறங்களில் இன்று ஒரு அமைதியான நெருக்கடி நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இது செய்தித்தாள்களின் முதற்பக்கத்தை ஆக்கிரமிக்கும் பேரழிவுகளைப் போல உரத்த சத்தத்துடன் வரவில்லை. மாறாக, வயல்களில் வெடித்த மண்ணாக, வற்றிய குளங்களாக, விலைக்கு விற்கமுடியாத விளைச்சலாக, மெதுவாக ஆனால் நிச்சயமாக பரவிக் கொண்டிருக்கிறது. 78,368 பேர், 25,037 குடும்பங்கள் — இவை வெறும் புள்ளிவிவரங்கள் அல்ல; இவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு வாழ்வாதாரம் இழந்த குடும்பத்தின் கதை.

சுற்றாடல் அமைச்சர் டாக்டர் தம்மிக பதபெண்டி கடந்த செப்டெம்பர் 10ஆம் திகதி பாராளுமன்றத்தில் தெரிவித்த தகவல்களின்படி, மொனராகலை, பதுளை, இரத்தினபுரி, திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு, அம்பாறை, அநுராதபுரம் ஆகிய ஏழு மாவட்டங்களில் எல் நினோ (El Niño) காரணமாக ஏற்பட்ட வறட்சி நிலைமைகளால் இந்த அளவிலான மக்கள் தமது வாழ்வாதாரங்களை இழந்துள்ளனர். மீன்பிடி, விவசாயம், பெருந்தோட்டத் தொழில், சுயதொழில், வர்த்தகம், கால்நடை வளர்ப்பு எனப் பல தளங்களில் இந்த இழப்பு பரவியிருக்கிறது.

விவசாயம் (Agriculture) துறையே இதில் அதிக பாதிப்புக்குள்ளானது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 12,304 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 36,875 பேர் விவசாயத் தொழிலிலேயே தமது வருமான மூலத்தை இழந்துள்ளனர். இது மொத்த பாதிக்கப்பட்டோரில் பாதிக்கும் மேலான எண்ணிக்கை. ஒரு நாட்டின் உணவுப் பாதுகாப்பையும், கிராமப்புற பொருளாதார அமைப்பையும் தாங்கிநிற்கும் தூண் இது; அந்தத் தூணே இன்று அதிர்ந்து நிற்கிறது.

இந்நிலையில், தொழில் அமைச்சின் பிரதி அமைச்சர் மஹிந்த ஜயசிங்க அவர்கள் தி டெய்லி மோர்னிங் ஊடகத்துக்கு அளித்த பேட்டியில், தொழில் அமைச்சு தலையிட வேண்டிய அவசியம் தற்போது இல்லை என தெரிவித்திருக்கிறார். அவரது வார்த்தைகளில், “முறைசார் துறையில் (Formal Sector) தொழில்நிலை தொடர்பான பிரச்சினைகள் எதுவும் இல்லை. ஆனால் விவசாயம் மற்றும் ஏனைய முறைசாரா துறை (Informal Sector) நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டவர்கள் வாழ்வாதாரங்களை இழந்துள்ளனர்” என்பது அவதானிக்கத்தக்கது. தொழிற்சாலைகள் மூடப்படுவது போன்ற முறைசார் தொழில் நெருக்கடிகளில் மாத்திரமே தமது அமைச்சின் ஆணையளவு (Mandate) தலையிட அனுமதிக்கிறது என அவர் விளக்கியிருக்கிறார்.

இந்த ஒரு பதிலிலேயே, இலங்கையின் — உண்மையில் தென்னாசியா முழுவதின் — ஆளுகை அமைப்பில் (Governance Structure) பல தசாப்தங்களாக வேரூன்றியிருக்கும் ஒரு அடிப்படைப் பிரச்சினை வெளிப்படுகிறது. மக்கள்தொகையில் பெரும்பான்மையினரின் வாழ்வாதாரம் முறைசாரா துறையில் இருக்கும்போது, அரசு நிறுவனங்களின் சட்டகங்கள் (Institutional Frameworks) முறைசார் துறையை மையமாகக் கொண்டே வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இது வடிவமைப்பில் ஏற்பட்ட தவறு அல்ல; இது வரலாற்று ரீதியான ஒரு கட்டமைப்புப் பிரச்சினை.

பொருளியல் நோபல் பரிசு பெற்ற அமர்த்திய சென் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் குறிப்பிட்டதுபோல, “வளர்ச்சி என்பது மனிதர்கள் தமது வாழ்க்கையில் மதிக்கும் சுதந்திரங்களை விஸ்தரிப்பதே” (Development is the expansion of freedoms people value and have reason to value). வாழ்வாதாரம் இழந்த ஒரு விவசாயிக்கு, அரசு நிறுவன எல்லைக்குள் தான் அடங்கவில்லை என்ற பதில் எந்த சுதந்திரத்தையும் வழங்கவில்லை. அது வெறும் நிர்வாக விளக்கமே தவிர, தீர்வு அல்ல.

இங்கு அரசை முழுமையாகக் குற்றம் சாட்டுவது நியாயமற்றது என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. பிரதி அமைச்சர் தானே தெரிவித்தது போல, பாதிக்கப்பட்டோருக்கு உதவும் ஒரு திட்டத்தை அரசு ஏற்கனவே தயாரித்து வருகிறது. எனினும், அத்திட்டம் எந்த திணைக்களத்தால் (Department) அமுல்படுத்தப்படும், எந்த காலக்கெடுவில் நடைமுறைக்கு வரும், எவ்வளவு நிதி ஒதுக்கப்படும் என்பது தொடர்பான தெளிவு இன்னும் பொதுமக்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை. திட்டமிடலுக்கும் அதன் வெளிப்படையான தகவல் தொடர்புக்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளியே, மக்களின் நம்பிக்கையீனத்துக்கு முதன்மைக் காரணமாகிறது.

இதே போன்ற நிலைமைகளை உலகின் ஏனைய பகுதிகளும் எதிர்கொண்டு, தீர்வுகளை வடிவமைத்திருக்கின்றன. இந்தியாவின் MGNREGA (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Act) திட்டம், கிராமப்புற குடும்பங்களுக்கு வருடத்துக்கு உத்தரவாதமான வேலை நாட்களை வழங்குவதன் மூலம், விவசாய வருமான இழப்பை ஈடுசெய்யும் ஒரு பாதுகாப்பு வலையமைப்பை (Social Safety Net) உருவாக்கியுள்ளது. வங்காளதேசத்தின் முஹம்மது யூனுஸ் நிறுவிய கிராமீன் வங்கி (Grameen Bank) மாதிரி, சிறுகடன் (Microfinance) மூலம் முறைசாரா துறை தொழிலாளர்களுக்கு நிதி அணுக்கத்தை (Financial Access) உருவாக்கியது. யூனுஸ் அவர்களே கூறியதுபோல, “வறுமை ஏழைகளால் உருவாக்கப்படவில்லை; அது அவர்களைச் சுற்றியுள்ள அமைப்புகளால் உருவாக்கப்படுகிறது” (Poverty is not created by poor people; it is created by the system around them). இலங்கையின் முறைசாரா துறை தொழிலாளர்களுக்கும் இந்த வாக்கியம் நேரடியாகப் பொருந்துகிறது.

எல் நினோ வெறும் ஒரு தட்பவெப்ப நிகழ்வு அல்ல; அது காலநிலை மாற்றத்தின் (Climate Change) விளைவாக அதிர்வெண் அதிகரித்து வரும் ஒரு உலகளாவிய நிகழ்முறையாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. கென்யாவின் சுற்றாடல் ஆர்வலரும் நோபல் பரிசு பெற்றவருமான வங்காரி மாத்தாய் ஒரு தடவை, “நிலம் சுவாசிக்கும் போது, மக்களும் சுவாசிக்கிறார்கள்” எனக் குறிப்பிட்டார். இலங்கையின் விவசாயப் பொருளாதாரம், பருவமழை சார்ந்த ஒரு அமைப்பு. அந்த சார்பு அமைப்பு (Dependency Structure) இன்று மீண்டும் மீண்டும் சோதிக்கப்படுகிறது; இதற்கு தேவை, ஒரு முறை உதவித் திட்டமல்ல, மாறாக, மீண்டெழு (Resilience) தன்மை கொண்ட நீண்டகால கொள்கை.

இங்கு முகாமைத்துவத் (Management) தோல்வியொன்றையும் அடையாளம் காண வேண்டியது அவசியம். வறட்சி எதிர்பாராத நிகழ்வு அல்ல; வளிமண்டல மற்றும் நீரியல் திணைக்களம் ஒவ்வொரு வருடமும் காலநிலை முன்னறிவிப்புகளை வெளியிடுகிறது. அந்த முன்னறிவிப்புகளுக்கும், தரைமட்ட தயார்நிலைக்கும் இடையிலான இடைவெளியே, பாதிப்பின் அளவை பெரிதாக்குகிறது. முன்கூட்டிய எச்சரிக்கை அமைப்புகள் (Early Warning Systems), பயிர்க் காப்புறுதி (Crop Insurance), நீர் முகாமைத்துவ உள்கட்டமைப்பு ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்யாத வரை, இந்த வகையான நெருக்கடிகள் ஒவ்வொரு சில வருடங்களுக்கும் ஒரு முறை மீண்டும் மீண்டும் நிகழவே செய்யும்.

இளைஞர் சக்தியின் பங்கும் இங்கு முக்கியமானது. இ கொமர்ஸ் (E-commerce) தளங்கள் மற்றும் ஒண்லைன் சந்தைப்படுத்தல் வழிமுறைகள் மூலம், விவசாயிகள் இடைத்தரகர்களை (Middlemen) தவிர்த்து நேரடியாக நுகர்வோரை அடையக்கூடிய வாய்ப்புகள் இன்று உருவாகியிருக்கின்றன. மட்டக்களப்பு, மட்டளை போன்ற மாவட்டங்களில் இளைஞர்கள் தலைமையிலான டிஜிட்டல் விவசாய முயற்சிகள், சிறிய அளவிலேனும், சந்தை அணுக்கத்தையும் விலை நிர்ணய அதிகாரத்தையும் விவசாயிகளிடம் திருப்பிக் கொண்டு வரும் சாத்தியத்தை காண்பிக்கின்றன. கல்வியாளர் மற்றும் தத்துவவாதி கன்பூசியஸ் கூறியதுபோல, “ஒரு பயணம் எத்தனை நீண்டதாக இருந்தாலும், அது ஒரு அடியில் இருந்தே தொடங்குகிறது” — இளைஞர்களின் இந்த சிறிய தொடக்கங்களே, நாளை ஒரு பெரிய கட்டமைப்பு மாற்றமாக வளரும் வித்துக்கள்.

வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்ட ஏழு மாவட்டங்களில் திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு, அம்பாறை ஆகிய கிழக்கு மாகாண மாவட்டங்களும் இடம்பெற்றிருப்பது, வட-கிழக்கு பிராந்தியத்தின் பொருளாதார பலவீனத்தன்மையை (Vulnerability) மீண்டும் நிரூபிக்கிறது. போருக்குப் பின்னரான மறுசீரமைப்பு இன்னும் முழுமையடையாத பிராந்தியங்களில், ஒரு தட்பவெப்ப அதிர்ச்சி அதிக ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இது கட்சி அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட, தேசிய அளவிலான கவனத்தை வேண்டி நிற்கும் விடயம்.

தென் ஆபிரிக்காவின் விடுதலைத் தலைவர் நெல்சன் மண்டேலா கூறியதுபோல, “எதிலும் சாத்தியமற்றது என தோன்றும் வரையிலேயே, அது சாத்தியமற்றதாகத் தெரியும்” (It always seems impossible until it's done). வாழ்வாதார பாதுகாப்பு வலையமைப்பை முறைசாரா துறைக்கும் விஸ்தரிப்பது, இன்று சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றலாம். ஆனால் இந்தியா, வங்காளதேசம் போன்ற அண்டை நாடுகள் ஏற்கனவே அதை நிரூபித்துள்ள நிலையில், இலங்கையால் இயலாதது என்று கூற எந்த நியாயமும் இல்லை.

ஆகவே, 78,368 பேரின் வாழ்வாதார இழப்பு என்பது, ஒரு தற்காலிக இயற்கைச் சீற்றத்தின் விளைவு மாத்திரமல்ல; அது இலங்கையின் ஆளுகை அமைப்பு, முகாமைத்துவ முன்னெச்சரிக்கை, மற்றும் பாதுகாப்பு வலையமைப்பு ஆகியவற்றின் எல்லைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் ஒரு கண்ணாடி. முறைசாரா துறையை புறக்கணிக்கும் கொள்கை அமைப்புகளிலிருந்து, அனைவரையும் உள்ளடக்கிய (Inclusive) நீண்டகால திட்டமிடலுக்கு நகர்வதே, இதுபோன்ற நெருக்கடிகள் மீண்டும் மீண்டும் தலைவிரித்தாடாமல் தடுக்கும் ஒரே நியாயமான பாதை.