வெளிநாட்டு பணப்பரிமாற்றத்தைச் சார்ந்த குடும்பப் பொருளாதாரம்: வாழ்வியல் சவால்களும், எதிர்கால வழிகளும்

இன்று நான் உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புவது, நமது வடக்கு–கிழக்கு மாகாணங்களின் ஒவ்வொரு தெருவிலும், ஒவ்வொரு வீட்டிலும் நேரடியாக உணரப்படும் ஒரு பொருளாதார யதார்த்தம் பற்றியது — வெளிநாட்டு பணப்பரிமாற்றத்தைச் சார்ந்து இயங்கும் குடும்பப் பொருளாதாரம்.

இலங்கையின் மத்திய வங்கி புள்ளிவிபரங்களின்படி, 2025 ஆம் ஆண்டில் நாடு பெற்ற தொழிலாளர் பணப்பரிமாற்றம் 8.076 பில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களைத் தாண்டி, வரலாற்றிலேயே மிக உயர்ந்த அளவை எட்டியுள்ளது. இது 2024 ஆம் ஆண்டு பெற்ற 6.6 பில்லியனுடன் ஒப்பிடும்போது 22.8 விழுக்காடு வளர்ச்சியைக் குறிக்கிறது. பொருளாதார ஆய்வாளர்களின் மதிப்பீட்டின்படி, இந்த பணப்பரிமாற்றங்கள் நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 6 முதல் 9 விழுக்காடு வரை பங்களிக்கின்றன. 2022 ஆம் ஆண்டு பொருளாதார நெருக்கடியின்போது இந்த வருமானம் 3.8 பில்லியனாகக் குறைந்திருந்த நிலையில், 2023 ஆம் ஆண்டு முதல் அது படிப்படியாக மீண்டு வந்திருப்பது, இந்த வருமான ஆதாரம் நாட்டின் வெளிநாட்டுச் செலாவணி இருப்புக்கும், நடைமுறைக் கணக்கு உறுதிப்பாட்டுக்கும் எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்த தேசிய புள்ளிவிபரங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருப்பது, யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நமது பிரதேசங்களின் தனித்துவமான கதை. யுத்தத்திற்குப் பிந்தைய குடியேற்ற சமூகங்களை மையப்படுத்திய ஆய்வுகள், பணப்பரிமாற்றத்தைப் பெறும் குடும்பங்களின் செல்வம் காலப்போக்கில் அதிகரிப்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. வறுமையிலிருந்து மீள்வதற்கும், பிள்ளைகளின் கல்விக்கும், வீடமைப்புக்கும் இந்த வருமானம் பெரும் ஆதரவாக அமைந்துள்ளது என்பதை நாம் மறுக்க முடியாது. எனினும், இந்த பொருளாதார நன்மைக்கு ஈடாக, குடும்ப அமைப்பிலும் சமூக வாழ்விலும் ஏற்படும் விலை என்ன என்பதையும் நாம் நேர்மையுடன் ஆராய வேண்டும்.

பன்னாட்டு இடம்பெயர் தொழிலாளர் குடும்பங்கள் தொடர்பான ஆய்வுகள் பல தொந்தரவூட்டும் உண்மைகளை வெளிக்கொணர்கின்றன. ஆறு மாவட்டங்களை மையப்படுத்திய ஒரு ஆய்வில், வெளிநாடு சென்ற பெற்றோரின் துணைவர்கள் மற்றும் பராமரிப்பாளர்களிடையே பொதுவான மனநல பாதிப்புகள் கணிசமான அளவில் காணப்பட்டன. தாய் வெளிநாடு சென்றுள்ள வீடுகளில் வளரும் பிள்ளைகளிடையே நடத்தை மற்றும் ஊட்டச்சத்து சார்ந்த பிரச்சினைகள் கூடுதலாகக் காணப்படுவதாக, மூன்று தனித்தனி ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. இன்னும் கவலைக்குரிய விடயம் என்னவெனில், 178,000-க்கும் மேற்பட்டோரை உள்ளடக்கிய ஒரு நீண்டகால ஆய்வில், வெளிநாட்டு இடம்பெயர்வு நிகழ்ந்த குடும்பங்களில் தற்கொலை முயற்சி அபாயம் அதிகரித்திருப்பதற்கான தொடர்பு அடையாளம் காணப்பட்டது. "Save the Children" அமைப்பு நடத்திய ஆய்வொன்று, தாய்மார் வெளிநாடு வேலைக்குச் செல்வதால் ஏறத்தாழ பத்து லட்சம் இலங்கைப் பிள்ளைகள் பாதிக்கப்படுவதாக மதிப்பிட்டுள்ளது.

இவை வெறும் புள்ளிவிபரங்கள் அல்ல. இவை நம் கிராமங்களில், நம் அயலவீடுகளில் நடைபெறும் வாழ்க்கைக் கதைகள். தந்தை அல்லது தாய் இல்லாத வீட்டில் வளரும் பிள்ளை, பாட்டன்–பாட்டியின் சுமையில் விடப்படும் பராமரிப்பு, நீண்டகால பிரிவால் நெருக்கடிக்குள்ளாகும் திருமண உறவுகள், பணம் வந்தும் அரவணைப்பு இல்லாத வீடுகள் — இவை அனைத்தும் நமது வடக்கு–கிழக்கு சமூகத்தின் அன்றாட யதார்த்தமாக மாறியுள்ளன. இதனை நாம் இன்னும் திறந்த மனதுடன் பேசத் தொடங்கவில்லை என்பதே பெரும் குறையாகும்.

இந்த நிலைமையில், நாம் வேறு நாடுகளின் அனுபவங்களைக் கற்றுக்கொள்வது அவசியமாகிறது.

பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டை எடுத்துக்கொள்வோம். அந்நாட்டு மக்கள் தொகையில் பத்தில் ஒரு பங்கினர் வெளிநாட்டில் வேலை செய்கின்றனர். 2024 ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் அனுப்பிய பணப்பரிமாற்றம் 38.34 பில்லியன் டொலர்களைத் தாண்டியது — இது அவர்களது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 8.3 விழுக்காட்டுக்கு நிகரானது. இந்த மிகப்பெரிய வருமான ஓட்டத்தை வெறும் நுகர்வுக்காக மட்டும் விட்டுவிடாமல், நீண்டகால முதலீடாக மாற்றுவதற்கென்றே "Overseas Workers Welfare Administration" எனும் தனி அரச நிறுவனம் செயற்படுகிறது. வெளிநாட்டு வேலையை முடித்துத் திரும்பும் தொழிலாளர்களுக்கு தொழில்முனைவு கடன் திட்டங்கள், பொருளாதார கல்வியறிவு பயிற்சிகள், மற்றும் மறுசீரமைப்பு நிலையங்கள் மூலம் ஆதரவு வழங்கப்படுகிறது. குடும்பங்கள் பணத்தை எவ்வாறு சேமிப்பு, கல்வி, சிறு தொழில் முதலீடு என பகிர்ந்து பயன்படுத்தலாம் என்பது குறித்த வழிகாட்டல் திட்டங்களும் அங்கு முறையாக அமுல்படுத்தப்படுகின்றன.

இந்தியாவின் கேரள மாநிலமும் நமக்கு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றுத்தருகிறது. 1996 ஆம் ஆண்டிலேயே, "NORKA" எனும் தனி அரசுத் திணைக்களத்தை கேரள அரசு நிறுவி, வெளிநாடு சென்ற கேரளத்தவர்களின் நலனை மையப்படுத்திய கொள்கைகளை வகுத்தது. நெருக்கடி காலங்களில் குடும்பங்களுக்கு உடனடி நிதி உதவி வழங்கும் "சாந்த்வன திட்டம்", திரும்பி வரும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கான தொழில்முனைவு பயிற்சி மையங்கள், ஓய்வூதியத் திட்டங்கள், மற்றும் புலம்பெயர்ந்தோரை நாட்டு அபிவிருத்தித் திட்டங்களுடன் இணைக்கும் "லோக கேரள சபை" ஆகியவை இதன் மூலம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. வெறும் நான்கு ஆண்டுகளில் மட்டும், தொழில்முனைவு பயிற்சி மையங்கள் ஐந்நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட புதிய தொழில் நிறுவனங்களை உருவாக்க உதவியுள்ளன. இது காட்டுவது என்ன? வெளிநாட்டுப் பணம் ஒரு முறையான திட்டமிடலுடன் வழிநடத்தப்பட்டால், அது வெறும் நுகர்வுக்கு மட்டுமல்லாமல், நிலையான உள்நாட்டு பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் அடித்தளமாக அமையும் என்பதே.

இந்த இரு உதாரணங்களும் நமக்குச் சொல்வது ஒரே செய்தி — பணப்பரிமாற்றத்தை நிர்வகிப்பது தனிநபர் குடும்பங்களின் பொறுப்பு மட்டுமல்ல, அது ஒரு தேசியக் கொள்கைத் தேவை.

இந்த அடிப்படையில், வடக்கு–கிழக்கு மாகாணங்களுக்கென நாம் என்ன நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்க வேண்டும் என்பதை பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

முதலாவதாக, மாவட்ட செயலகங்கள் மட்டத்தில், புலம்பெயர் தொழிலாளர் குடும்பங்களுக்கென தனித்துவமான சேவை மையங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும். சுகாதார, சமூக நலன்புரி, கல்வி அதிகாரிகள் இணைந்து செயற்படும் ஒரு ஒருங்கிணைந்த பராமரிப்புத் திட்டம் இதன் மூலம் வழங்கப்பட வேண்டும். சர்வதேச புலம்பெயர்வு நிறுவனம் பரிந்துரைப்பதைப் போல, வெளிநாடு செல்லும் ஒவ்வொரு பெற்றோரினதும் பிள்ளைகள் எதிர்கொள்ளும் அபாயங்களை முன்கூட்டியே மதிப்பீடு செய்யும் நடைமுறை அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, பணப்பரிமாற்றத்தைப் பெறும் குடும்பங்களுக்கான பொருளாதார கல்வியறிவு திட்டங்கள் தொடர்ச்சியாக நடத்தப்பட வேண்டும். பணத்தை எவ்வாறு சேமிப்பு, குழந்தைகளின் கல்வி, சிறு தொழில் முதலீடு எனப் பங்கிடலாம் என்பது குறித்த நடைமுறை அறிவு, வங்கிகள், கூட்டுறவுச் சங்கங்கள், சமூக அமைப்புகள் ஊடாக கிராம மட்டத்தில் எட்டப்பட வேண்டும்.

மூன்றாவதாக, மனநல ஆதரவு சேவைகள் நமது சுகாதார முறைமையுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். தனிமையில் பிள்ளைகளை வளர்க்கும் தாய்மார், பாட்டன்–பாட்டிகள், தந்தையர் ஆகியோருக்கான ஆலோசனை மற்றும் ஆதரவுக் குழுக்கள் பிரதேச மட்டத்தில் கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும்.

நான்காவதாக, திரும்பி வரும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கான தொழில்முனைவு ஆதரவு — கேரள மாதிரியிலான வணிக வசதி மையங்கள் மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ் மாதிரியிலான மறுசீரமைப்பு நிதி உதவி — மட்டக்களப்பு, மட்டளை போன்ற எமது மாவட்டங்களில் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும். இதன் மூலம், வெளிநாட்டுப் பணம் நுகர்வுக்கு மட்டுமல்லாமல், உள்ளூர் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கும் முதலீடாகவும் மாறும்.

இறுதியாக, புலம்பெயர்ந்த சமூகங்களை — புலம்பெயர்ந்த தமிழ் சமூகத்தை உள்ளடக்கியவாறு — எமது அபிவிருத்தித் திட்டமிடலுடன் நேரடியாக இணைக்கும் ஒரு வெளிநாட்டு தொடர்பு மேடை அமைக்கப்பட வேண்டும். இது வெறும் பண அனுப்புநர்களாக மட்டுமல்லாமல், எமது பிரதேச அபிவிருத்தியில் பங்குதாரர்களாக அவர்களை மாற்றும்.

நண்பர்களே, வெளிநாட்டு பணப்பரிமாற்றம் நம் குடும்பங்களுக்கு உயிர்மூச்சாக அமைந்திருக்கிறது என்பதில் மறுப்பில்லை. ஆனால் அந்த மூச்சு, குடும்ப அமைப்பையும் அடுத்த தலைமுறையையும் சிதைத்துவிடக் கூடாது. பணம் மட்டும் ஒரு குடும்பத்தை வாழவைக்காது — அரவணைப்பு, பாதுகாப்பான வளர்ப்பு, அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை வழிமுறை ஆகியவை அதனுடன் இணைந்தே வர வேண்டும்.

நமது கொள்கை வகுப்பாளர்கள், சமூகத் தலைவர்கள், மற்றும் ஒவ்வொரு குடும்பமும் இணைந்து செயற்பட்டால், வெளிநாட்டு வருமானத்தை நிலையான உள்ளூர் அபிவிருத்தியாக மாற்றி, சிதையும் குடும்பங்களை மீண்டும் பலப்படுத்த முடியும் என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை உண்டு. அது மட்டுமே, வடக்கு–கிழக்கின் எதிர்காலத்தை உண்மையான அர்த்தத்தில் பாதுகாக்கும் வழியாக அமையும்.

நன்றி.