ராகிங் பாரம்பரியம் அல்ல, தண்டனைக்குரிய குற்றம்

2026ஆம் ஆண்டிலும், இலங்கையின் அரச பல்கலைக்கழகங்களில் இராகிங் (Ragging) எனும் பிரச்சினை ஒரு தீர்க்கப்படாத மர்மமாகவே பேசப்பட்டு வருகிறது என்பது தேசிய அவமானமாகும். இது வெறுமனே ஒரு பழக்கவழக்கக் குறைபாடல்ல; ஆவணப்படுத்தப்பட்ட, மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் ஒரு குற்றச் செயல். மாணவர்கள் உயிரிழந்துள்ளனர். சிலர் உடல் உறுப்புகளை இழந்துள்ளனர். பலர், தாங்கள் ஆண்டுகணக்கில் உழைத்து பெற்ற பட்டப்படிப்பையே பாதியில் விட்டு வெளியேறியுள்ளனர்.

ஒரு பதினெட்டு வயது மாணவர் க.பொ.த உயர்தரப் பரீட்சையை (GCE Advanced Level) எதிர்கொள்ளும்போது, அது வெறும் ஒரு பரீட்சை மாத்திரமல்ல. பெரும்பாலான இலங்கை குடும்பங்களுக்கு, அரச பல்கலைக்கழக வாய்ப்பு, வாழ்க்கையில் வாய்ப்புகள் நிறைந்த எதிர்காலத்துக்கும், வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு எதிர்காலத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத் தீர்மானிக்கும் ஒரு தருணம். அந்த போட்டி இத்தனை தீவிரமாக இருப்பதற்குக் காரணம், அதில் ஈடுபட்டிருக்கும் பங்கு அத்தனை பெரியது என்பதே. வெற்றி பெறும் மாணவர்களுக்கு கிடைப்பது சாதாரண வெகுமதியல்ல — முழுமையான நிதியுதவியுடன் கூடிய பட்டப்படிப்பு, விடுதி வசதி, மஹபொல புலமைப்பரிசில்கள், தேவைப்படுவோருக்கான உதவித்தொகைகள். பெற்றோர்கள் தமது பிள்ளைகளை பல்கலைக்கழகத்துக்கு அனுப்பும்போது, தமது அனைத்து எதிர்பார்ப்புகளையும் உடன் அனுப்புகிறார்கள்.

எனினும், பல மாணவர்கள் பல்கலைக்கழகத்தில் காணுவது, பெற்றோர்கள் கற்பனை செய்த கற்றல் கலாசாரமல்ல; மாறாக, அச்சம் நிறைந்த ஒரு சூழல். “அறிமுகம்” என்ற பெயரில், புதிதாக சேரும் மாணவர்கள் அவமானப்படுத்தப்படுகிறார்கள், தாக்கப்படுகிறார்கள், இழிவுபடுத்தப்படுகிறார்கள் — பெரும்பாலும் முறையாக, சிரேஷ்ட மாணவர்களின் முழு பார்வையில், அவர்களே இதை ஒரு பாரம்பரியமாக முன்வைக்கும் நிலையில். நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்கள் இதை மௌனமாக அனுபவிக்கின்றனர் — அதை ஏற்றுக்கொள்வதால் அல்ல, மாறாக, தமது குடும்பங்கள் இத்தனை நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் ஒரே வாய்ப்பை இழக்க அஞ்சுவதால். அவநம்பிக்கையிலிருந்து பிறக்கும் அந்த மௌனமே, இராகிங் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்க அனுமதிக்கிறது.

வெளிச்சத்திற்கு வரும் மற்றுமொரு உண்மை, இது தனிமையான சம்பவங்களல்ல, ஒரு அமைப்புரீதியான தோல்வி (Systemic Failure) என்பதே. அடுத்தடுத்து பதவியேற்ற அரசாங்கங்கள் இராகிங்கை அரச பல்கலைக்கழகங்களிலிருந்து ஒழிக்க பல நடவடிக்கைகளை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளன. எனினும், சில குழுக்கள் இப்பழக்கத்தை கிட்டத்தட்ட தண்டனையின்றியே தொடர்கின்றன, சிலவேளைகளில் அறிந்திருக்க வேண்டிய விரிவுரையாளர்களின் மறைமுக ஆதரவுடனும். சட்டங்கள் உள்ளன. சுற்றறிக்கைகள் உள்ளன. ஒழுக்காற்றுக் குழுக்கள் உள்ளன. ஆண்டுதோறும் காணாமல் போனது, அந்த நடவடிக்கைகளுக்கு அர்த்தமூட்டும் அரசியல், நிறுவனரீதியான உறுதிப்பாடு, மற்றும் இராகிங்கை அது என்னவாக இருக்கிறதோ அந்த தாக்குதலாகவே பல்கலைக்கழக அதிகாரிகள் நடத்தும் விருப்பமே.

இந்நிலையில், பிரதமரும் கல்வி, உயர் கல்வி மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்வி அமைச்சருமான டாக்டர் ஹரிணி அமரசூரிய, பாராளுமன்ற உயர் கல்வி துணைக்குழுவில் இந்த வாரம் தெரிவித்த கருத்து ஊக்கமளிப்பதாக அமைந்தது. இராகிங் சம்பவங்கள் தொடர்பான விசாரணைகளில் பாதிக்கப்பட்டோர் நம்பிக்கை கொள்ளும் வகையில் பல்கலைக்கழகங்கள் செயற்பட வேண்டும் என அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார். இராகிங்கைத் தடுப்பதும் கட்டுப்படுத்துவதும் பல்கலைக்கழகங்களின் தார்மீகப் பொறுப்பு (Moral Responsibility) என்றும், விசாரணைகள் தாமதமின்றி பாதிக்கப்பட்டோருக்கு நிவாரணம் வழங்கும் வகையில் திறமையாகவும் பயனுள்ளதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

திறந்த பல்கலைக்கழகத்தில் முன்னாள் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றிய அவரது பின்னணி, இக்கருத்துக்கு கூடுதல் எடையை வழங்குகிறது. மாணவர்கள் இராகிங் என்ற பெயரில் அனுபவிக்கும் துன்புறுத்தலை நெருக்கமாகக் கண்டிருக்கக்கூடிய ஒருவரின் வார்த்தைகள் இவை. எனினும், பாராளுமன்றத் தளத்தில் இருந்து வெளிப்படும் அக்கறையின் வார்த்தைகளுக்கும், நடைமுறைப்படுத்தப்படும் நடவடிக்கைகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளியே, இந்தப் பிரச்சினையின் உண்மையான சவால்.

இந்த விடயத்தில் மாறுபட்ட கருத்துகளும் முன்வைக்கப்படுவதுண்டு. சட்டங்கள் ஏற்கனவே உள்ளன (Laws already exist), ஒழுங்குவிதிகள் உள்ளன, ஒழுக்காற்றுக் குழுக்கள் உள்ளன என்ற வாதம் அடிக்கடி முன்வைக்கப்படுகிறது; எனவே புதிய சட்டங்கள் அல்ல, ஏற்கனவே உள்ள கட்டமைப்பை பலப்படுத்துவதே தேவை என சிலர் கருதுகின்றனர். இக்கருத்தில் ஓரளவு உண்மை இருந்தாலும், சட்டங்கள் இருந்தும் அவை அமுல்படுத்தப்படாமையே உண்மையான பிரச்சினை என்பதை இது புறக்கணிக்கிறது. சட்டம் காகிதத்தில் இருப்பது ஒரு விடயம்; அது தரைமட்டத்தில் நடைமுறைக்கு வருவது வேறு விடயம்.

மற்றொரு வாதம், இராகிங் ஒரு “பாரம்பரியம்”, “சமூகமயமாதல் செயல்முறை” (Socialization Process) என்பதாகும். இக்கருத்து, தலைமுறை தலைமுறையாக பல்கலைக்கழக கலாசாரத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தாலும், தார்மீக ரீதியாகவோ சட்ட ரீதியாகவோ ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது. ஒரு மாணவரின் உடல் நலனையோ மனநலனையோ சேதப்படுத்தும் எந்தச் செயலும், அது எத்தனை பழமையான வழக்கமாக இருந்தாலும், குற்றமே தவிர பாரம்பரியமல்ல. சர்வதேச அளவில், அமெரிக்கா, இந்தியா உள்ளிட்ட பல நாடுகளின் உயர்கல்வி நிறுவனங்கள், இதேபோன்ற “அறிமுகச் சடங்குகளை” கடுமையான சட்டங்கள் மூலம் ஒழித்துக் கட்டியுள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இன்னொரு எதிர்வாதம், ஒழுக்காற்று நடவடிக்கைகள் கடுமையாக இருந்தால், அது மாணவர்களின் எதிர்காலத்தை நிரந்தரமாகச் சேதப்படுத்திவிடும் என்பதாகும். எனினும், இந்த வாதம் ஒரு அடிப்படை உண்மையைத் தவறவிடுகிறது: குற்றம் செய்தவரின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்க, பாதிக்கப்பட்டவரின் நிகழ்காலத்தை பலிகொடுக்க முடியாது. நீதி என்பது இரு தரப்புக்கும் சமமாக கிடைக்க வேண்டியது; ஒரு தரப்பினருக்கு மாத்திரம் கருணை காட்டப்படும்போது, அது நீதியல்ல, பாரபட்சமே.

ஒரு விசாரணையின் மீதான நம்பிக்கை, வெறும் வாக்குறுதிகளால் கட்டமைக்கப்படுவதில்லை; அது விளைவுகளால் (Outcomes) கட்டமைக்கப்படுகிறது. இராகிங் புகார் அளிக்கும் ஒரு மாணவர், குற்றவாளி இடைநிறுத்தப்படுவதையோ, வெளியேற்றப்படுவதையோ, சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப்படுவதையோ காண வேண்டும் — வேறு ஒரு விடுதிக்கு மாற்றப்பட்டு, வழக்கு ஒரு குழுவுக்குள் மறைந்துபோவதை அல்ல. இராகிங்கைக் கண்டும் காணாமல் இருக்கும், அல்லது மறைமுகமாக ஆதரிக்கும் விரிவுரையாளர்களும், தமக்கான விளைவுகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும். இதற்குக் குறைவான எதுவும், அமைப்பே இறுதியில் பாதிக்கப்பட்டவரை அல்ல, குற்றவாளியைப் பாதுகாக்கும் என்ற செய்தியையே அடுத்த தலைமுறை குற்றவாளிகளுக்கு உறுதிப்படுத்தும்.

தண்டனை மாத்திரம் ஒரு முழுமையான தீர்வல்ல. மாணவர் ஆலோசனை மையங்கள் (Student Counselling Centres), அநாமதேயமாக புகார் அளிக்கக்கூடிய ஒண்லைன் தளங்கள், புதிதாக சேரும் மாணவர்களுக்கான முறையான வழிகாட்டல் திட்டங்கள் (Orientation Programmes) ஆகியவை பல்கலைக்கழக நுழைவின் முதல் வாரத்திலிருந்தே அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும். சிரேஷ்ட மாணவர்களை குற்றவாளிகளாக மாத்திரம் பார்க்காமல், அவர்களை நேர்மறையான வழிகாட்டி முகாமைத்துவத்தில் (Peer Mentorship) இணைக்கும் மாற்று அமைப்புகளும் உருவாக்கப்படலாம். பல்கலைக்கழக நிர்வாக திணைக்களங்கள், மாணவர் ஒன்றியங்கள், பெற்றோர் சங்கங்கள் ஆகியவை இணைந்து செயற்படும் ஒரு பொது மேற்பார்வை அமைப்பும் அவசியம்.

ஆசிரிய நிறுவனங்களுக்கும் இதில் பொறுப்புண்டு. விரிவுரையாளர்கள் இராகிங்கை “இளைஞர் அரசியல் பயிற்சி” என்றோ, “தலைமைத்துவ வளர்ச்சி” என்றோ மென்மையாக்கும் மனநிலையிலிருந்து விடுபட வேண்டும். ஒரு நிறுவனத்தின் கல்விச் சிறப்பு, அதன் பரீட்சை பெறுபேறுகளால் மாத்திரமல்ல, அது தனது மாணவர்களின் பாதுகாப்பையும் கண்ணியத்தையும் எவ்வளவு உறுதிப்படுத்துகிறது என்பதாலும் அளவிடப்பட வேண்டும்.

எந்தவொரு பரீட்சை பெறுபேறும், எவ்வளவு கடினமாக பெறப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு மாணவருக்கு மற்றொரு மாணவரின் கண்ணியத்தையோ, உடல்நலனையோ, உயிரையோ பறிக்கும் உரிமையை வழங்குவதில்லை. இலங்கையின் அரச பல்கலைக்கழகங்கள் கதவுகளைத் திறப்பதற்காக நிறுவப்பட்டவை, அத்தனை கடினமாகப் போராடி அந்தக் கதவுகளைக் கடந்து வந்த இளைஞர்களை உடைப்பதற்காக அல்ல. பேச்சளவிலான அக்கறையை, உறுதியான நடவடிக்கையுடன் பொருத்தும் நேரம் இது. இராகிங் எப்போதும் எதுவாக இருக்க வேண்டுமோ, அதுவாகவே இப்போது அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் — தண்டனையின்றி தப்பிக்க முடியாத, தண்டனைக்குரிய ஒரு குற்றமாக.