செயற்கை நுண்ணறிவின் தீங்கு: இயந்திரத்தின் மீது அல்ல, மனிதர் மீதே பொறுப்பு

செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence – AI) இன்று வெறும் உதவியாளர் மட்டுமல்ல; அது ஓர் உட்கட்டமைப்பாக (infrastructure) மாறிவிட்டது. உணர்திறன் மிக்க தகவல்களைத் திரட்டுகிறது, நம்பத்தகுந்த ஆள்மாறாட்டங்களை (impersonation) உருவாக்குகிறது, தீர்மானங்களை வடிவமைக்கிறது, மனித ஈடுபாடு குறைந்த நிலையிலும் செயற்படத் தொடங்கியுள்ளது. இந்த மாற்றம் வேகமடையும் வேளையில், ஆவணப்படுத்தப்பட்ட சம்பவங்களிலிருந்து ஒரு தெளிவான வடிவம் புலப்படுகிறது. தீங்கு பெரும்பாலும் இயந்திரம் தனியாகச் செயற்படுவதால் ஏற்படுவதில்லை. வெளிப்படைத்தன்மையற்ற கருவிகளைப் பயன்படுத்தும் நிறுவனங்கள், தேவைக்கு மிஞ்சிய தரவைச் சேகரிக்கும் தரப்புகள், தானியங்கி முடிவுகளைச் சோதிக்காமல் ஏற்கும் அலுவலர்கள், பொறுப்பை யார் ஏற்பது என்பதை எப்போதும் தீர்மானிக்காத முகாமைத்துவங்கள் ஆகியவையே தீங்குக்கு வழிவகுக்கின்றன. செயற்கை நுண்ணறிவின் தீங்குக்கு யார் பதில் சொல்வது என்ற இடைவெளியே இன்றைய அடிப்படைச் சிக்கல்.

சம்பவ ஆய்வுகள் பதிவுசெய்துள்ள பாதிப்புகள் உறுதியானவை. தனியுரிமையும் அடையாள மறைவும் (anonymity) இழக்கப்படுதல், சமமற்ற நடத்தை, நிதிரீதியான சேதம், நற்பெயர் பாதிப்பு, உணர்வுரீதியான துன்பம், உடல்ரீதியான துன்புறுத்தல், ஏன், நடமாடும் சுதந்திர இழப்பு வரை இவை நீள்கின்றன. இவ்விடத்தில் மனித உரிமை ஆய்வாளர்கள் ஒரு முக்கிய கேள்வியை மாற்றியமைக்கின்றனர். "இந்த முறைமை எவ்வளவு துல்லியமானது?" என்பது முதற்கேள்வியாக இருக்கக்கூடாது. அம்முறைமையைக் கட்டுப்படுத்துவது யார், அது எவருடைய தரவில் இயங்குகிறது, தவறு நிகழும்போது அதன் விலையைச் செலுத்துவது யார், பாதிக்கப்பட்டவர் அந்த முடிவைப் புரிந்துகொண்டு, சவாலுக்கு உட்படுத்தி, திருத்த முடியுமா என்பவையே அடிப்படை வினாக்கள்.

தரவுப் பாதுகாப்பே முதல் பிரச்சினை. உரையாடல்கள், புகைப்படங்கள், குரல் பதிவுகள், ஆவணங்கள், இணைய உலாவல் வரலாறு, உயிரியல் அடையாளங்கள் (biometric identifiers), தொழில் பதிவுகள் ஆகியவற்றை AI முறைமைகள் பெருமளவில் குவிக்கின்றன. குற்றவாளிகள் தேடுவதும் இவற்றையே. 2025ஆம் ஆண்டு AI சம்பவங்கள் தொடர்பான ஆய்வு, படிமுறைகள் (algorithms), சேமிப்பு, துணை உட்கட்டமைப்பு ஆகியவற்றின் பலவீனங்களைப் பயன்படுத்திய தரவு மீறல்களைக் (data breaches) கண்டறிந்துள்ளது. ஒரு சம்பவத்தில், செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் இயங்கும் ஆள்சேர்ப்பு உரையாடல் இயந்திரத்திலிருந்து (hiring chatbot) உணர்திறன் மிக்க தகவல்கள் கணினி ஊடுருவலாளர்களால் (hackers) எடுக்கப்பட்டன. உரையாடல்கள், படங்கள், மாணவர் கட்டுரைகள், உலாவி நடவடிக்கைகள் உள்ளிட்ட பயனர் தரவு அனுமதியின்றி விற்கப்பட்டதும் அதே ஆய்வில் பதிவாகியுள்ளது. இத்தகைய மீறல் ஒருவரின் அந்தரங்க வாழ்க்கை, அடையாளம், வேலைவாய்ப்பு, நற்பெயர், பாதுகாப்பு ஆகிய அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தக்கூடும்.

துஷ்பிரயோகத்தின் வேகமும் அளவும் அடுத்த கவலை. அதே ஆய்வின் மாதிரியில் மூன்று தரவு மீறல்களுடன் ஒப்பிடுகையில், மனிதர் AI முறைமைகளைத் துஷ்பிரயோகம் செய்த 54 சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன. அதாவது, AI தானாகத் தீங்கைத் தெரிவு செய்வதைவிட, மனிதர் அதை முறைகேடாகப் பயன்படுத்துவதே சான்றுகளில் மேலோங்கி நிற்கிறது. ஒரு சம்பவத்தில், செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட போலி நிர்வாணப் படங்களையும், பெண் பேராசிரியர் ஒருவரைப் போல நடிக்கும் உரையாடல் இயந்திரத்தையும் பயன்படுத்தி, குறித்த பெண்ணைப் பின்தொடர்ந்து, தனிப்பட்ட தகவல்களை வெளியிட்டு (doxing), துன்புறுத்திய செயல் பதிவாகியுள்ளது. தனியுரிமை மீறல், பாலியல் துஷ்பிரயோகம், நற்பெயர் சேதம், வற்புறுத்தல் கட்டுப்பாடு ஆகியவை ஒரே நடவடிக்கையில் இணைந்தன. 2026ஆம் ஆண்டு ஆய்வுக்கட்டுரை, தீங்கிழைக்கும் அரச சார்பற்ற தரப்புகள் AI மூலம் அளவிடக்கூடிய தீங்கை விளைவித்த 581 சம்பவங்களைத் தொகுத்துள்ளது. மலிவான, எளிதில் கிடைக்கும் கருவிகள் அதிநவீனக் கருவிகளைப் போலவே முக்கியமாகலாம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. எனினும், இது அறிக்கையிடப்பட்ட சம்பவங்களின் போக்கைக் காட்டுவதேயன்றி, AI உதவியுடன் நடந்த அனைத்துக் குற்றங்களின் மொத்த எண்ணிக்கையல்ல என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

கண்காணிப்பும் பாகுபாடும் மற்றொரு தளம். AI மூலம் மேம்படுத்தப்பட்ட கண்காணிப்பு, மக்களை அடையாளம் காணுதல், வகைப்படுத்துதல், முன்கணித்தல் ஆகியவற்றைத் தொடர்ச்சியானதாகவும் மலிவானதாகவும் ஆக்கியுள்ளது. தற்போதுள்ள பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் கடுமையாகப் போதாதவை என்றும், தன்னார்வ ஒழுக்கநெறிக் கோவைகளும் தொழில்துறையின் சுயகட்டுப்பாடும் போதுமானவை அல்ல என்றும் ஆய்வாளர்கள் முடிவுக்கு வந்துள்ளனர். 2024ஆம் ஆண்டுப் பகுப்பாய்வின்படி, முழுமையற்ற அல்லது நம்பகமற்ற தரவில் பயிற்றுவிக்கப்படும் மீளக்குற்றம் புரிவதைக் கணிக்கும் மாதிரிகளும் (recidivism models), படிமுறை அடிப்படையிலான பொலிஸ் கண்காணிப்பும் பாகுபாட்டை ஆழப்படுத்தக்கூடும். பாலினம், வயது, தோலின் நிறம், அரசியல் அல்லது மத நம்பிக்கை, உடல்நலம், பாலியல் நாட்டம், மாற்றுத்திறன், மொழி, வசிப்பிடம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்த சாய்வான கணிப்புகள் அவதானிக்கப்பட்டுள்ளன. தவறான முக அடையாளப் பொருத்தம் (facial recognition match) பொலிஸாரை ஒருவரது வீட்டு வாசலுக்குக் கொண்டுவரலாம்; ஆபத்து மதிப்பெண் (risk score) சுதந்திரத்தையோ சேவைகளுக்கான அணுகலையோ பாதிக்கலாம். தொடர் கண்காணிப்பு, பேசுவதற்கும் ஒன்றுகூடுவதற்கும் முன்பே மக்களைத் தயங்கச் செய்யும்.

தெரிவுச் சுதந்திரத்தின் அமைதியான அரிப்பும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. போலி ஒளிப்படக் காட்சிகளும் (deepfakes) குரல் நகலாக்கமும் (voice cloning) கற்பனையான சொற்களையும் படங்களையும் உண்மையான ஒருவரினுடையவை போலக் காட்டுகின்றன. தவறான தகவல் பரப்புதல், தேர்தல் தலையீடு, கண்காணிப்பு, தனிநபர் தன்னாட்சி வலுவிழத்தல் ஆகியவற்றை மனித உரிமை ஆய்வாளர்கள் பிணைந்த ஒரே அச்சுறுத்தலாகவே நோக்குகின்றனர். பரிந்துரை முறைமைகள் ஒருவர் எதைப் பார்க்கிறார், எதை நம்புகிறார், எதைத் தெரிவு செய்கிறார் என்பதை வடிவமைக்கின்றன. தானியங்கி முடிவுகள், ஒருவர் தன்னை விளக்கவும், பதிவைத் திருத்தவும், தனிப்பட்ட தீர்ப்பைப் பெறவும் உள்ள வாய்ப்பையும் பறிக்கக்கூடும். வெளிப்படைத்தன்மையற்ற முறைமைகள் தெரிவுகளை முன்கூட்டியே ஒழுங்குபடுத்திவிடுகின்றன என்ற கருத்து, நீண்டகால எச்சரிக்கையே தவிர, ஒவ்வொரு பரிந்துரை இயந்திரமும் உரிமைகளை மீறுகிறது என்பதற்கான நிரூபணமல்ல என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்தப் பின்னணியில் எழும் எதிர்க்கருத்துகளையும் நியாயமாக ஆராய வேண்டும். முதலாவதாக, "AI முறைமைகளுக்கே சட்டரீதியான பொறுப்பை வழங்கலாம்" என்ற யோசனை முன்வைக்கப்படுகிறது. தானாகத் தீர்மானிக்கும் முறைமைக்கு நேரடிப் பொறுப்பு என்பது தர்க்கரீதியாகத் தோன்றலாம். ஆயினும், இயந்திரத்துக்குச் சட்ட ஆளுமை (legal personality) வழங்கினால், அதை வடிவமைத்து, தரவு வழங்கி, நடைமுறைப்படுத்திய மனிதர்களும் நிறுவனங்களும் இயந்திரத்தின் பின்னால் ஒளிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு உருவாகும். அபராதம் செலுத்த முடியாத, சிறைக்குச் செல்ல முடியாத, பாதிக்கப்பட்டவருக்கு இழப்பீடு வழங்க முடியாத ஒரு முறைமையை "பொறுப்பாளர்" ஆக்குவது பொறுப்புக்கூறலை வலுப்படுத்தாது; அதைக் கரைத்துவிடும். சட்டத்தின் அடிப்படை வினா, முன்கூட்டியே ஊகிக்கக்கூடிய தீங்குகளுக்கு அடையாளம் காணக்கூடிய மனிதர்களும் நிறுவனங்களும் பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டவர்களா என்பதே.

இரண்டாவதாக, "புதுமையைத் தடுக்காமல், தொழில்துறையின் சுயகட்டுப்பாடே போதும்; துல்லியம் உயர்ந்தால் தீங்கு குறையும்" என்ற வாதம் உள்ளது. இதற்குச் சான்றுகள் ஆதரவளிக்கவில்லை. தன்னார்வ ஒழுக்கநெறிக் கோவைகளும் சுயகட்டுப்பாடும் போதுமானவை அல்ல என்றே ஆய்வாளர்கள் முடிவு செய்துள்ளனர். சராசரித் துல்லியம் உயர்வாக இருந்தாலும், குறிப்பிட்ட சிறுபான்மைக் குழுக்கள் மீதான தவறுகள் அந்தச் சராசரியில் மறைந்துவிடும். மேலும், இயல்பாகத் திரைகளைப் பதிவுசெய்யும் கருவிகள், தனியுரிமைக் கவலைகளை எழுப்பும் AI வேகக் கண்காணிப்புக் கமெராக்கள் ஆகியவை ஊடுருவலாளர் நுழையும் முன்பே தீங்கு நிகழக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகின்றன. எனவே தரவுக் குறைப்பு (data minimisation) செயற்றிறன் சார்ந்த தெரிவல்ல; அது மனித உரிமைத் தேவை.

மூன்றாவதாக, "ஒவ்வொரு தீர்மானத்திலும் மனிதர் இருக்கிறார் (human in the loop); எனவே அச்சம் தேவையற்றது" என்ற நம்பிக்கை காணப்படுகிறது. தகவல், நேரம், தகைமை, அதிகாரம் ஆகியவை இல்லாத மனிதக் கண்காணிப்பு பெயரளவிலானதே. AI மீதான அதீத நம்பிக்கையை (over-trust) சம்பவ ஆய்வாளர்கள் தனிப்பட்ட தீங்குக் காரணியாகப் பெயரிடுகின்றனர். அதாவது, தானியங்கி முடிவுகளைச் சரிபார்க்காமல் ஏற்கும் மனிதர் "முத்திரை குத்துபவராக" (rubber stamp) மட்டுமே செயற்படுகிறார். உயர் ஆபத்துள்ள இடங்களில், பாதிக்கப்பட்டவருக்கு எதிர்த்து நிற்க நடைமுறையில் வழியே இல்லை.

இத்தகைய வாதங்கள் புதுமையின் பயன்களை மறுப்பவையல்ல என்பதையும், ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய வரம்புகள் உள்ளன என்பதையும் வெளிப்படையாகக் கூறலாம். காரண-விளைவு குறித்த சுயாதீனமாகச் சரிபார்க்கப்பட்ட சான்றுகள் குறைவு; நீண்டகால விளைவுகள் போதுமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படவில்லை; உண்மையான பயன்பாட்டில் சோதிக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் சொற்பம். சுயாதீனமாக இயங்கும் AI முகவர்கள் (autonomous AI agents) குறித்த எச்சரிக்கைகள் ஏற்கனவே நிகழ்ந்த தீங்குகளின் பட்டியலல்ல; அவை நிகழக்கூடிய தீங்குகளைப் படம்பிடிக்கும் முன்னெச்சரிக்கை வரைபடம். எனினும் இந்த நிச்சயமின்மை, செயலற்றிருப்பதற்கான காரணமாக அமையாது. அது கண்காணிப்பையும் படிப்படியான அமுல்படுத்தலையும் (implementation) வலியுறுத்தும் காரணமே.

இந்நிலையில் வெறும் விமர்சனத்துக்கு அப்பால், நடைமுறைச் சாத்தியமான வழிகளே தேவை. முதலாவதாக, அரச திணைக்களங்களும் நிறுவனங்களும் AI முறைமையை அறிமுகப்படுத்து முன், மனித உரிமைத் தாக்க மதிப்பீட்டை (human rights impact assessment) கட்டாயமாக்க வேண்டும்; பொது நிதியில் கொள்வனவு செய்யப்படும் முறைமைகளுக்கு இது கொள்முதல் நிபந்தனையாகவும் அமையலாம். இரண்டாவதாக, ஒவ்வொரு முறைமைக்கும் பெயர் குறிப்பிடப்பட்ட பொறுப்பு அலுவலர் இருக்க வேண்டும்; வடிவமைப்பு, தரவு வழங்கல், நடைமுறைப்படுத்தல், தீர்மானம் ஆகிய ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பொறுப்பைத் தடமறியும் பதிவேடு பேணப்பட வேண்டும். மூன்றாவதாக, தரவைக் குறைவாகச் சேகரித்தல், குறைந்தபட்ச அணுகல் அனுமதி, குறியாக்கம் (encryption), பதிவுகளைப் பேணுதல், தாக்குதல் சோதனை (red-team testing), பாதிப்புகளை வெளிப்படுத்தும் வழிமுறை, விரைவான கட்டுப்படுத்தல் ஆகியவை ஒரு தொகுப்பாகப் பின்பற்றப்பட வேண்டும். நான்காவதாக, சராசரித் துல்லியத்துக்குப் பதிலாக, பாதுகாக்கப்பட்ட மற்றும் பாதிக்கப்படக்கூடிய குழுக்களிடையே விளைவுகளைச் சுயாதீனக் கண்காணிப்புடன் சோதிக்க வேண்டும். ஐந்தாவதாக, AI தீர்மானத்தைப் பொருளுள்ள முறையில் வடிவமைக்கும்போது அதை அறிவித்தல், விளங்கும் மொழியில் விளக்குதல், திருத்த அனுமதித்தல், முடிவை மாற்றும் அதிகாரம் கொண்ட தகுதிவாய்ந்த மனிதரின் மீளாய்வை உறுதிசெய்தல் ஆகியவை உரிமையாக்கப்பட வேண்டும். இலக்குகளைத் தெரிவு செய்யும், கட்டாய நடவடிக்கைகளைப் பரிந்துரைக்கும், சந்தேக நபர்களைக் குறிக்கும் முறைமைகளுக்கு எல்லைப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரம், நம்பகமான மனிதக் கட்டுப்பாட்டு மீறல் வசதி, சுயாதீன மேற்பார்வை, பயனுள்ள நிவாரணம் ஆகியவை அவசியம்.

மேலதிகமாக, புதுமையான இரு நடைமுறைகளையும் பரிசீலிக்கலாம். ஒன்று, உயர் ஆபத்துள்ள பயன்பாடுகளை முதலில் எல்லைப்படுத்தப்பட்ட முன்னோடித் திட்டமாக (pilot) மட்டும் அனுமதித்து, மதிப்பீட்டுக்குப் பின்னரே விரிவாக்கும் நிபந்தனை முறை; இது சோதிக்கப்படாத பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் என்ற இடைவெளியை நிரப்பும். மற்றது, AI தொடர்பான சம்பவங்களைப் பகிரங்கமாக அறிக்கையிடும் தேசிய சம்பவப் பதிவேடு (incident registry); இதனால் உள்ளூர்ச் சான்றுகள் உருவாகி, கொள்கை ஊகங்களில் அன்றி, தரவில் தங்கியிருக்கும். போலி ஒளிப்படக் காட்சிகளால் பாதிக்கப்படுவோருக்கு விரைவான நீக்கம், சட்ட ஆலோசனை, உளவியல் ஆதரவு ஆகியவற்றை வழங்கும் ஒருங்கிணைந்த உதவி வழிமுறையும் இதில் அடங்க வேண்டும். இலங்கையில் தனிப்பட்ட தரவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (Personal Data Protection Act) ஏற்கனவே நிறைவேற்றப்பட்டுள்ள நிலையில், அதன் அமுல்படுத்தல் உறுதிப்பாட்டையும், AI சார்ந்த புதிய இடர்களைத் தாங்கும் வகையிலான இடர் முகாமைத்துவத்தையும் இணைத்துச் செயற்படுவது பொருத்தமானது. சிறுவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள், இன மற்றும் மொழிச் சிறுபான்மையினர், புலம்பெயர்ந்தோர், அரசியல் எதிர்ப்பாளர்கள், இலக்கமுறை அணுகல் குறைந்தோர் ஆகியோர் மீது இத்தகைய பாதுகாப்புகள் முதன்மையாகக் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

இறுதியாக, சம்பவப் பதிவுகள் தரும் படிப்பினை தெளிவானது. அச்சம் கொள்ள வேண்டியது இயந்திரங்கள் தம் கடிவாளத்தை அறுத்துக்கொண்டு ஓடிவிடும் என்பதல்ல. கடிவாளத்தைக் கையில் வைத்திருப்பவர்களே அதை விட்டுவிட்டு, "யாரும் பொறுப்பல்ல" என்று கூறும் நிலையே உண்மையான ஆபத்து. பொறுப்பை இயந்திரத்தின் மீது சுமத்தி எவரும் தப்பிக்க முடியாத ஒரு நடைமுறையை உருவாக்குவதே இன்றைய கடமை.