அரசியல் கலாசாரத்தின் புதிய அத்தியாயம்: சிறப்புரிமைகளைத் துறந்து மக்கள் நம்பிக்கையை மீட்டெடுத்தல்

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் பல தசாப்தங்களாக வேரூன்றியிருந்த ஒரு பாரிய இடைவெளியைக் குறைக்கும் நோக்கில், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் அவர்களது வாழ்க்கைத் துணைவர்களுக்கான ஆயுட்கால ஓய்வூதியத்தை ரத்து செய்யும் அரசாங்கத்தின் தீர்மானமானது, நாட்டின் அரசியல் கலாசாரத்தில் (Political Culture) மேற்கொள்ளப்பட்ட மிக முக்கியமான சீர்திருத்தங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. நாடாளுமன்ற ஓய்வூதிய (நீக்கல்) சட்டமூலத்திற்கான [Parliamentary Pensions (Repeal) Bill] வர்த்தமானி அறிவித்தல் வெளியிடப்பட்டுள்ள நிலையில், மக்களுக்கும் அவர்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகளுக்கும் இடையிலான பொருளாதார மற்றும் சமூக இடைவெளியைக் குறைப்பதற்கான ஒரு தீர்க்கமான நடவடிக்கையாக இது அமைந்துள்ளது. சட்டவாக்கத்துறையினர் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கை மிகவும் பலவீனமடைந்துள்ள இக்காலகட்டத்தில், பொருளாதார மீட்சிக்காகத் தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசாங்கம் திரட்ட வேண்டிய ஒவ்வொரு துளி நம்பகத்தன்மைக்கும் இந்த நடவடிக்கை உரமூட்டுவதாக அமைகிறது.

1977 ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட நாடாளுமன்ற ஓய்வூதியச் சட்டமானது, ஒரு காலத்தில் மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட கௌரவமாகவும் பாதுகாப்பாகவும் பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், காலப்போக்கில் அது அரசியல்வாதிகளுக்கும் சாதாரண குடிமக்களுக்கும் இடையிலான சமத்துவமின்மையின் குறியீடாக மாறியது. முன்மொழியப்பட்டுள்ள புதிய சட்டமூலம் நிறைவேற்றப்பட்டவுடன், வெறும் ஐந்து ஆண்டுகள் – அதாவது ஒரேயொரு பதவிக்காலம் – நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகப் பதவி வகித்த எவருக்கும் ஆயுட்கால ஓய்வூதியம் வழங்கும் நடைமுறை உத்தியோகபூர்வமாக முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்படும். இந்தச் சட்டமூலம் கடந்த காலங்களில் வழங்கப்பட்ட கொடுப்பனவுகளைத் திரும்பப் பெறாது என்றாலும், எதிர்காலத்தில் இத்தகைய உரிமைகோரல்களை (Entitlements) முற்றாக முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

தற்போதைய தரவுகளின்படி, 2024 ஜனவரி நிலவரப்படி, 330 முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் உயிரிழந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் 182 வாழ்க்கைத் துணைவர்கள் உட்பட 500 இற்கும் மேற்பட்டோர் பொதுமக்களின் வரிப்பணத்தில் (Public Purse) முழுமையாக நிதியளிக்கப்படும் ஓய்வூதியத்தைப் பெற்று வருகின்றனர். நாடு கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மீண்டு வரும் சூழலில், இத்தகையதொரு பெரும் செலவினம் அரச திறைசேரிக்கு மேலதிகச் சுமையாகவே இருந்து வந்துள்ளது. முன்னதாக, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான காப்புறுதித் திட்டத்தின் (Insurance Coverage) அளவை 1 மில்லியன் ரூபாயிலிருந்து 250,000 ரூபாயாகக் குறைப்பதற்கான தீர்மானம் எடுக்கப்பட்டிருந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து இப்போது ஓய்வூதியத்தை ரத்து செய்யும் முடிவு எடுக்கப்பட்டுள்ளமையானது, பொதுப் பதவிகளை வகிப்பதன் மூலம் அரசியல்வாதிகள் எதனைப் பெறலாம் என்பதை மறுசீரமைக்க (Recalibrate) அரசாங்கம் உறுதியாக உள்ளதைக் காட்டுகிறது. முன்னாள் ஜனாதிபதிகள் அனுபவித்து வந்த பல சலுகைகளை நீக்கியமையும் இந்த விரிவான முயற்சியின் ஒரு பகுதியாகும். பல ஆண்டுகளாக அரசியல் சிறப்புரிமை என்பது ‘மிகைப்படுத்தப்பட்ட ஆடம்பரம்’ என்பதற்கான மறுபெயராக மாறியிருந்த நிலையில், பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை மீட்டெடுப்பதற்கான ஒரு பரந்த முயற்சியாகவே இதனைக் காண முடிகிறது.

இந்தத் தீர்மானத்தின் முக்கியத்துவத்தை வெறும் பொருளாதாரக் கண்ணோட்டத்தில் மட்டும் பார்த்துவிட முடியாது. உலகெங்கிலும் உள்ள நாடாளுமன்ற முறைகள் குறித்த ஆய்வுகள், ஓய்வூதியத் திட்டங்களின் வடிவமைப்பு அரசியல் நடத்தை (Political Behaviour) மற்றும் ஜனநாயகப் பொறுப்புக்கூறலின் தரம் ஆகியவற்றில் ஆழமான தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதைக் காட்டுகின்றன. 2022 ஆம் ஆண்டில் இத்தாலியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு ஆய்வு, இரண்டு தசாப்தகால நாடாளுமன்ற வாக்கெடுப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அந்த ஆய்வின்படி, ஓய்வூதியத்திற்கான தகுதி (Pension Eligibility) சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் எவ்வாறு வாக்களிக்கிறார்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் காரணியாக அமைகிறது என்று கண்டறியப்பட்டது. இத்தாலியில் 2008 ஆம் ஆண்டு மேற்கொள்ளப்பட்ட சீர்திருத்தத்தின் மூலம், எம்பிக்களின் ஓய்வூதியம் குறைந்தபட்சச் சேவைக் காலத்துடன் இணைக்கப்பட்டபோது, அந்தக் குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவை நெருங்கும் எம்பிக்கள் நம்பிக்கையில்லா வாக்கெடுப்புகளில் அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவாக வாக்களிக்கும் போக்கு அதிகரித்தது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், ஓய்வூதியம் என்பது அரசாங்கங்களைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு பொருள்சார் ஊக்கத்தொகையாக (Material Incentive) மாறியது. அது பொது நலனுடன் ஒத்துப்போகாத சந்தர்ப்பங்களில் கூட, தமது ஓய்வூதியத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக அரசாங்கத்தைக் கவிழ்க்காமல் இருக்கும் நிலையை உருவாக்கியது.

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றை உற்றுநோக்கும் எவருக்கும் இந்த ஆய்வு முடிவு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தாது. இலங்கையில் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மை என்பது வரலாற்று ரீதியாகவே பலவீனமான கூட்டணிகள் மற்றும் தனிநபர் சார்ந்த கூட்டணிகளை நம்பியே இருந்துள்ளது. கொள்கை ரீதியான விளைவுகளை விடத் தனிப்பட்ட நன்மைகளைப் பாதுகாக்கும் வகையிலேயே இலங்கை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் வாக்களிப்பதாகப் பலமுறை குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. ஐந்து வருடச் சேவையுடன் இணைக்கப்பட்ட ஓய்வூதியமானது, நாடாளுமன்றத்தின் பதவிக்காலத்தை நீடிக்கவோ அல்லது அரசியல் கொந்தளிப்புகளைத் தவிர்க்கவோ எம்பிக்களைத் தூண்டும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. இது வாக்காளர்களுக்கு நன்மையளிக்கும் நோக்கில் அல்லாமல், தமது ஓய்வூதிய வருமானத்தைப் பாதுகாக்கும் நோக்கிலேயே அமைந்திருக்கும். எனவே, ஓய்வூதியத்தை ரத்து செய்வது என்பது சட்டமன்ற நடத்தைக்கும் தனிப்பட்ட நிதி வெகுமதிக்கும் இடையிலான இணைப்பைத் துண்டிப்பதன் மூலம் இந்தத் தவறான ஊக்கத்தொகையை (Incentive) நீக்குகிறது. இது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தமது சொந்தப் பொருள்சார் நலன்களுக்குப் பதிலளிப்பதை விட, வாக்காளர்களுக்கு அதிகம் பதிலளிக்கக்கூடியவர்களாக மாறுவதை உறுதி செய்கிறது. தொடர்ச்சியான அரசியல் ஸ்திரமின்மையைச் சந்தித்து வரும் ஒரு நாட்டுக்கு, இந்த மாற்றம் மிக முக்கியமானதாகும்.

பிரித்தானிய எம்பிக்களின் ஊதியம் குறித்து 1999 இல் பெயிம்பிரிட்ஜ் மற்றும் டார்சி (Baimbridge & Darcy) மேற்கொண்ட புகழ்பெற்ற ஆய்வானது, எம்பிக்களுக்கான ஓய்வூதியங்கள் மற்றும் சலுகைகள் வெறும் நிதிக் கருவிகள் மட்டுமல்ல, அவை அரசியல் குறியீடுகள் (Political Symbols) என்பதையும் சுட்டிக்காட்டியது. ஐக்கிய இராச்சியத்தில் 1911 இல் எம்பிக்களுக்குச் சம்பளம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது, நாடாளுமன்றம் செல்வந்தர்களின் தனிச்சொத்தாக இருக்கக்கூடாது என்பதையும், சாதாரண மக்களும் அரசியலுக்கு வருவதை உறுதி செய்வதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் தசாப்தங்கள் கடந்த நிலையில், குறிப்பாகப் பொருளாதார நெருக்கடி காலங்களில் வழங்கப்படும் பெரிய ஊதிய உயர்வுகள் அல்லது சலுகைகள் பொதுமக்களின் கோபத்தைத் தூண்டும் காரணிகளாக மாறின. 

1977 இல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இலங்கையின் ஓய்வூதியத் திட்டம், அரச வளங்கள் தாராளமாக உயரடுக்கு வர்க்கத்தினருக்கு (Elites) ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு அரசியல் கலாசாரத்தின் அடையாளமாக இருந்தது. காலம் செல்லச் செல்ல, பொருளாதார நெருக்கடிகள் அதிகரித்து, மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் வீழ்ச்சியடைந்தபோது, எம்பிக்களின் ஓய்வூதியம் ஒரு ஆழ்ந்த சமச்சீரற்ற தன்மையை (Profound Asymmetry) வெளிப்படுத்தியது. அதாவது, சாதாரண அரச ஊழியர்கள் ஓய்வூதியப் பாதுகாப்பிற்காகப் பல தசாப்தங்கள் சேவை செய்ய வேண்டிய நிலையில், ஒரு எம்பிக்கு ஐந்தே ஆண்டுகள் போதுமானதாக இருந்தது.

இந்தச் சமச்சீரற்ற தன்மை மக்கள் மத்தியில் நம்பிக்கையைச் சிதைத்தது. இது சமூகத்தின் ஏனைய பகுதியினர் எதிர்கொள்ளும் கஷ்டங்களிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரு தனித்துவமான அரசியல் வர்க்கம் உருவானதைச் சுட்டிக்காட்டியது. பொருளாதாரச் சரிவிலிருந்து மீண்டு வரும் ஒரு நாட்டுக்கு, இத்தகைய எண்ணங்கள் சீர்திருத்தங்களுக்கும் ஒருமித்த கருத்துக்களைக் கட்டியெழுப்புவதற்கும் தடையாக அமைகின்றன. ஓய்வூதியத்தை ரத்து செய்தல் மற்றும் காப்புறுதித் திட்டத்தைச் சுருக்கியமை ஆகியவை இந்தச் சமநிலையின்மையைச் சரிசெய்ய உதவுகின்றன. 

தலைமைத்துவம் என்பது தியாகத்துடன் தொடங்க வேண்டும் என்பதையும், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் சிக்கன நடவடிக்கைகளிலிருந்து (Austerity) பாதுகாக்கப்பட்ட ஒரேயொரு வகை அரச அதிகாரிகளாக இருக்க முடியாது என்பதையும் இது அங்கீகரிக்கிறது. இலங்கையின் நிதி நிலைமை இன்னும் பலவீனமாகவே உள்ளது. அரச செலவினத்தின் ஒவ்வொரு ரூபாயும் பொதுப் பெறுமதியின் (Public Value) அடிப்படையில் நியாயப்படுத்தப்பட வேண்டும். ஓய்வூதியத்தை ரத்து செய்வது வரவு செலவுத் திட்டத்தை முழுமையாக மாற்றியமைக்காது போனாலும், அது பொறுப்பான செலவினம் என்ற பரந்த கலாசாரத்திற்குப் பங்களிக்கிறது.

எவ்வாறாயினும், இந்தச் சீர்திருத்தத்திற்கு எதிரான கருத்துக்களும் சில தரப்பிலிருந்து முன்வைக்கப்படலாம். ஓய்வூதியங்களை நீக்குவது திறமையான நபர்கள் அரசியலுக்கு வருவதைத் தடுக்கும் என்று சிலர் வாதிடலாம். அதாவது, நிதிப் பாதுகாப்பு இல்லாவிட்டால், புத்திஜீவிகள் மற்றும் நேர்மையான தொழில் வல்லுநர்கள் அரசியலை ஒரு தொழிலாகத் தேர்ந்தெடுக்கத் தயங்குவார்கள் என்றும், இது அரசியலை மீண்டும் செல்வந்தர்களின் கைகளுக்குள் தள்ளிவிடும் என்றும் ஒரு சாரார் கவலை தெரிவிக்கின்றனர்.

ஆனால், இத்தாலிய மற்றும் பிரித்தானிய ஆய்வுகள் இக்கருத்துக்கு மாறுபட்ட முடிவுகளையே தருகின்றன. இழப்பீட்டுக் கட்டமைப்புகள் (Compensation Structures) முக்கியமானவை என்றாலும், திறமையானவர்களை அரசியலுக்கு உண்மையில் ஈர்ப்பது அரசியல் கலாசாரம், கட்சி கட்டமைப்புகள் மற்றும் பொதுத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகளே (Pathways to Public Impact) ஆகும். திறமையானவர்கள் அரசியலுக்கு வருவதற்குத் தடையாக இருப்பது ஊதியம் அல்ல, மாறாக ஊழல் மிகுந்த அரசியல் சூழலும், வன்முறை கலாசாரமுமே ஆகும். எனவே, ஓய்வூதியத்தை நீக்குவது திறமையானவர்களைத் தடுக்கும் என்பதற்கான ஆதாரங்கள் மிகவும் குறைவு. மாறாக, இது பொதுச் சேவையைத் தொழிலாகக் கருதி இலாபம் ஈட்ட நினைப்பவர்களை வடிகட்ட உதவும்.

மேலும், ஒரு மாற்றுக் கருத்தாக, நீண்ட காலம் நேர்மையாகச் சேவையாற்றிய, வேறு வருமானம் இல்லாத அரசியல்வாதிகளின் நிலை என்ன என்ற கேள்வியும் எழலாம். இது நியாயமான கவலையே. ஆனால், இதற்கான தீர்வாக ஆயுட்கால ஓய்வூதியம் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதற்குப் பதிலாக, பங்களிப்புச் செய்த ஓய்வூதியத் திட்டம் (Contributory Pension Scheme) போன்ற மாற்று வழிகளை ஆராயலாம். அதாவது, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தமது பதவிக்காலத்தில் ஒரு தொகையைச் சேமித்து, அரசும் ஒரு தொகையைச் சேர்த்து, பதவிக்காலம் முடிந்த பின்னர் ஒரு மொத்தத் தொகையை (Gratuity) அல்லது வரையறுக்கப்பட்ட காலத்திற்கான உதவியை வழங்கும் முறையை அறிமுகப்படுத்தலாம். இது பொதுமக்களின் வரிப்பணத்தில் ஆயுட்காலச் சுமையை ஏற்றாமல், அரசியல்வாதிகளின் எதிர்காலப் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்யும்.

நமது பார்வையில், இந்தச் சீர்திருத்தம் மிகவும் அவசியமானது மற்றும் வரவேற்கத்தக்கது. ஆனால் இது ஒரு ஆரம்பம் மட்டுமே. உண்மையான மாற்றம் என்பது அரசியல்வாதிகளின் சம்பளம் மற்றும் சலுகைகளைத் தீர்மானிப்பதற்குச் சுயாதீனமான ஆணைக்குழுவொன்றை (Independent Commission) உருவாக்குவதிலேயே தங்கியுள்ளது. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களே தமக்குத் தாமே சம்பளத்தையும் சலுகைகளையும் தீர்மானிக்கும் முறைமை (Self-determination of Pay) உலகளாவிய ரீதியில் விமர்சிக்கப்படுகிறது. இலங்கையிலும் இந்த நடைமுறை மாற்றப்பட வேண்டும். அரச ஊழியர்களின் சம்பள நிர்ணயத்திற்குச் சம்பள ஆணைக்குழு இருப்பது போல, அரசியல்வாதிகளின் சலுகைகளைத் தீர்மானிக்கவும் ஒரு சுயாதீனக் குழு நியமிக்கப்பட வேண்டும். அக்குழுவானது நாட்டின் பொருளாதார நிலை, சராசரி மக்களின் வருமானம் மற்றும் பணவீக்கம் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு நியாயமான ஊதியத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

அத்துடன், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் சொத்துக்கள் மற்றும் பொறுப்புகள் குறித்த வெளிப்படைத்தன்மை (Transparency) அதிகரிக்கப்பட வேண்டும். ஓய்வூதியத்தை ரத்து செய்வதன் மூலம் மட்டும் ஊழலை ஒழித்துவிட முடியாது. அரசியல்வாதிகள் பதவியேற்கும்போதும், பதவி விலகும்போதும் அவர்களின் சொத்து விபரங்கள் பகிரங்கப்படுத்தப்பட்டு, சுயாதீனக் கணக்காய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். இதுவே மக்கள் நம்பிக்கையை வெல்வதற்கான அடுத்தக்கட்ட நடவடிக்கையாக இருக்க வேண்டும். மேலும், அரசாங்கம் தனது தேர்தல் விஞ்ஞாபனமான "வளமான நாடு, அழகான வாழ்க்கை" (Thriving Nation, Beautiful Life) கட்டமைப்பின் கீழ், சமமான பொதுச் சேவை என்ற கோட்பாட்டில் இந்தச் சீர்திருத்தத்தை வெளிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. அந்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவது அரசியல் விருப்பத்தை (Political Will) வெளிப்படுத்துகிறது. அத்துடன், இத்தகைய ஆழமான வேரூன்றிய சிறப்புரிமையை நீக்குவது, குடிமக்கள் கோரும் சீர்திருத்தங்களுக்கு எவரும் அப்பாற்பட்டவர்கள் அல்ல என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

முடிவாக, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான ஆயுட்கால ஓய்வூதியத்தை ரத்து செய்யும் முடிவு, இலங்கையின் அரசியல் முகாமைத்துவத்தில் (Political Management) ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. இது வெறும் பணத்தைச் சேமிக்கும் நடவடிக்கை மட்டுமல்ல; இது தார்மீக ரீதியான ஒரு நிலைப்பாடாகும். நாடு கடுமையான பொருளாதாரச் சவால்களை எதிர்கொண்டிருக்கும் வேளையில், தலைவர்கள் முன்மாதிரியாகத் திகழ வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை இது பூர்த்தி செய்கிறது. அரசியல் அதிகாரம் என்பது சுயநலத்திற்கான வழிமுறை அல்ல, அது பொதுமக்களுக்கான சேவை என்பதை இந்தச் சீர்திருத்தம் உரத்துச் சொல்கிறது. இந்த நடவடிக்கை வெற்றியடைவது என்பது சட்டத்தை நிறைவேற்றுவதில் மட்டுமல்ல, அதனைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்படும் ஏனைய கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தங்களிலுமே தங்கியுள்ளது. மக்களுக்கும் நாடாளுமன்றத்திற்கும் இடையிலான நம்பிக்கை பாலத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப, இதுபோன்ற துணிச்சலான மற்றும் நேர்மையான முடிவுகள் தொடர்ந்து எடுக்கப்பட வேண்டும். அதுவே உண்மையான ஜனநாயகத்தின் வெற்றியாக அமையும்.