சூரியனை வணங்கி, சகல உயிர்களையும் மதிக்கும் தமிழ் நாகரிகத்தின் வெளிப்பாடு -நான்கு நாள் பொங்கல் விழா

"தைப் பிறந்தால் வழி பிறக்கும்" என்ற காலத்தால் அழியாத முதுமொழியைத் தாரகமாகக் கொண்டு, உழைக்கும் மக்கள் இயற்கைக்கும், சகல ஜீவராசிகளுக்கும் தமது நன்றியுணர்வைக் காணிக்கையாக்கும் ஒரு தொன்மையான விழாவாகப் பொங்கல் கொண்டாடப்படுகிறது. மனித நாகரிகத்தின் (Human Civilisation) ஆரம்ப காலங்களில் கொண்டாடப்பட்ட மிகத் தொன்மையான பண்டிகைகளில் ஒன்றாகத் தைப் பொங்கல் கருதப்படுவதாக ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். வள்ளுவப் பெருந்தகையின் சிந்தனைகளுக்கு ஏற்பத் தமிழர்கள் தமது வாழ்க்கை முறையை வடிவமைத்த நிலையில், இந்த விழா உழைப்பின் மகத்துவத்தையும், இயற்கையின் பேராதரவையும் போற்றும் ஒரு பண்பாட்டுப் பெருவிழாவாக நான்கு நாட்களுக்குத் தொடர்ச்சியாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

இந்தப் பண்டிகையின் முதல் நாள், அதாவது மார்கழி மாதத்தின் கடைசி நாள், போகிப் பண்டிகையாக (Bhogi Festival)க் கொண்டாடப்படுகிறது. 'பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும்' என்பதன் குறியீடாக இது அமைகிறது. வீட்டிலுள்ள தேவையற்ற மற்றும் பயன்படுத்தப்படாத பொருட்கள் அகற்றப்படுகின்றன. இது வெறும் வீட்டைச் சுத்தம் செய்யும் செயல் அல்ல; இது எதிர்மறைச் சிந்தனைகளை மனதிலிருந்து நீக்கிப் புத்துணர்ச்சியுடன் புதிய அத்தியாயத்தை வரவேற்கும் ஆழமான உளவியல் அர்த்தத்தைக் (Psychological Meaning) கொண்டுள்ளது. வீட்டின் கூரைகளில் பூளைப் பூவை வைப்பது, மஞ்சள் பூசுவது போன்ற சடங்குகளுடன் வீடுகள் முழுமையாகச் சுத்தம் செய்யப்படுகின்றன.

இரண்டாவது நாளாக, தை மாதத்தின் முதல் நாள் தைப் பொங்கல் (Thai Pongal) திருநாளாக அமைகிறது. இந்த நாளில் சூரியன் மகர இராசிக்குட் பிரவேசிப்பதால், இது மகர சங்கிராந்தி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அதிகாலையில் நீராடி, வீட்டு முற்றத்தில் ஒரு இடத்தைத் தெரிவு செய்து, பசுஞ்சாணத்தால் மெழுகி, பச்சரிசி மாவினால் கோலமிடுவது தொன்று தொட்டு வரும் மரபு. இந்தக் கோலமானது, எறும்புகள் மற்றும் சிறு உயிரினங்களுக்கு உணவளித்து, சகல உயிர்களிடத்தும் அன்பு செலுத்தும் தமிழரின் கருணைப் பண்பை (Compassion) அடையாளப்படுத்துகிறது.

புதிய மட்பாண்டத்தின் மீது கிருமிநாசினி (Antiseptic) பண்பு கொண்ட மஞ்சளைக் கட்டி, அதனை மையத்தில் வைத்து, புதிதாக அறுவடை செய்யப்பட்ட அரிசியைக் கொண்டு பொங்கல் சமைக்கப்படுகிறது. பொங்கல் காய்ச்சப்படும் இடம் வாழை மரங்கள் மற்றும் மா இலைகளால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது. வாழைமரம் சந்ததியின் தொடர்ச்சியைச் (Continuity of Generations) சுட்டிக்காட்டுகிறது; மா இலைகள், மக்கள் அதிகமாகக் கூடும்போது உருவாகும் தீங்கு விளைவிக்கும் வாயுக்களை (Harmful Gases) உறிஞ்சும் வல்லமை கொண்டதாக நம்பப்படுகிறது.

மனித உடலின் குறியீடாகக் கருதப்படும் பூரண கும்பம் (Purna Kumbham) வைக்கப்பட்டு, விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டுச் சூரியக் கடவுளுக்குப் பிரார்த்தனைகள் செய்யப்படுகின்றன. தடைகளை நீக்குவதற்காக மஞ்சள் அல்லது பசுஞ்சாணத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு சிறிய பிள்ளையார் உருவமும் அருகம்புல்லுடன் வைக்கப்படுகிறது. பால் பொங்கி வழியும் போது, குடும்ப உறுப்பினர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் "பொங்கலோ பொங்கல்" என்று குரலெழுப்பி, அரிசியை இடுகின்றனர். இந்தச் சடங்கின் மூலம், வருடம் முழுவதும் செழிப்பும் மகிழ்ச்சியும் பொங்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை வலுப்பெறுகிறது. சமைக்கப்பட்ட பொங்கல் முதலில் சூரியக் கடவுளுக்குப் படைக்கப்பட்டு, பின்னர் உறவினர்கள் மற்றும் அயலவர்களுடன் பகிரப்பட்ட பிறகே குடும்பத்தினரால் உட்கொள்ளப்படுகிறது.

சூரியன் தான் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும், பருவ காலங்களுக்கும், மழைக்கும், சக்திக்கும் மூல காரணமாகும் என்பதை நவீன விஞ்ஞானமும் இன்று ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. இத்தகைய இயற்கைச் சக்திக்கு நன்றி தெரிவிப்பது என்பது, தமிழரின் அறிவியல் பூர்வமான, நடைமுறை சார்ந்த ஆன்மீகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

மூன்றாவது நாளாக, தைப் பொங்கலுக்கு அடுத்த நாள், மாட்டுப் பொங்கல் (Mattu Pongal) கொண்டாடப்படுகிறது. இது விவசாயத்திற்குத் துணையாக இருக்கும் கால்நடைகளுக்காக (Cattle) ஒதுக்கப்பட்ட நாளாகும். இது பட்டிப் பொங்கல் அல்லது கன்றுப் பொங்கல் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. கால்நடைகள் புனிதமானவையாக வணங்கப்படுவதுடன், மனித வாழ்விற்கு அவை ஆற்றும் பங்கிற்காக நன்றி தெரிவிக்கப்படுகிறது. கால்நடை கொட்டகைகள் சுத்தம் செய்யப்பட்டு, மாடுகள் குளிப்பாட்டப்பட்டு, அவற்றின் கொம்புகளுக்குச் சாயம் பூசப்பட்டு, மணிகள், மாலைகள், திருநீறு, குங்குமம் மற்றும் புதிய கயிறுகளால் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக, இனப்பெருக்கத்தை மேம்படுத்தும் என்று நம்பப்படும் பூசணிக்காய் போன்ற சத்தான காய்கறிகள் அவற்றுக்கு உணவாக வழங்கப்படுகின்றன. விவசாயக் கருவிகளும் சுத்தம் செய்யப்பட்டு வணங்கப்படுகின்றன. கால்நடைகள் இருக்கும் கொட்டகையிலேயே பொங்கல் சமைக்கப்பட்டு, விளக்கேற்றிப் படையலிடப்படுகிறது. பொங்கல் சமைத்த பின்னர் எஞ்சிய நீர், செழிப்புக்கான பாரம்பரிய மந்திரங்களை உச்சரித்தவாறு கொட்டகையில் தெளிக்கப்படுகிறது. இந்தச் சமயத்தில் ஜல்லிக்கட்டு (Jallikattu) போன்ற பாரம்பரிய விளையாட்டுக்களும் நடத்தப்படுகின்றன.

நான்காவது நாளான காணும் பொங்கல் (Kaanum Pongal) சமூகப் பிணைப்புகளை (Social Bonding) வலுப்படுத்தும் நாளாகும். மக்கள் உறவினர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் பெரியோர்களைச் சந்தித்து ஆசீர்வாதம் பெறுகின்றனர். கபடி, உறியடி, பல்லாங்குழி போன்ற பாரம்பரிய விளையாட்டுக்கள், மற்றும் சமூக விவாதங்கள் நடத்தப்படுகின்றன. வயதில் மூத்த சுமங்கலிகளிடம் ஆசி பெற்று, பொங்கல் பானையில் கட்டிய மஞ்சளை இளம் பெண்கள் அணிந்துகொண்டால், விரைவில் திருமணம் கைகூடும் என்ற நம்பிக்கை நிலவுகிறது.

இத்தகைய நான்கு நாள் கொண்டாட்டங்களும், காலப்போக்கில் ஏற்பட்ட மத மற்றும் பிராந்தியத் தாக்கங்களால் சிறிது வேறுபட்டாலும், அதன் அடிப்படைக் கருப்பொருள் மாறாமல் இருப்பதுவே பொங்கலின் தனித்துவமாகும். ஒரு சிலர், பொங்கல் வெறும் இந்துப் பண்டிகை என்றும், சடங்குகள் மிகுந்த ஒரு மூடநம்பிக்கை சார்ந்த கொண்டாட்டம் என்றும் விமர்சிக்கலாம். ஆனால், பொங்கல் என்பது ஒரு விவசாயச் சமுதாயத்தின் வாழ்வியல் தத்துவத்தின் (Philosophy of Life) வெளிப்பாடு ஆகும். எந்த மதத்தைச் சேர்ந்த தமிழராக இருந்தாலும், உழைப்பிற்கு மதிப்பளிக்கும் இக்கலாசாரத்தை ஏற்றுக்கொள்வதில் எந்த முரண்பாடும் இல்லை. அறிவியல் ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, மாட்டுச் சாணத்தைக் கொண்டு முற்றத்தை மெழுகுவது, மஞ்சள் மற்றும் மா இலைகளைப் பயன்படுத்துவது போன்ற சடங்குகள் அனைத்தும் சுகாதாரம் மற்றும் இயற்கை மருத்துவத்துடன் இணைந்தே உள்ளன.

இன்று, புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழ்ச் சமூகம் தமது வாழ்வாதாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இந்தப் பாரம்பரியத்தைப் பேணி வருவது, தமிழரின் தேசிய அடையாளம் (Tamil Identity) மற்றும் கலாசாரத்தை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவதற்கான ஒரு மிக முக்கியமான முயற்சியாகும். இந்த முயற்சியை மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டும்.

இந்தப் பண்டிகை வெறும் சடங்குகளுடன் நின்றுவிடாமல், அதன் தத்துவார்த்த ரீதியான நோக்கங்களை நாம் உள்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். நவீன உலகில் விவசாயம் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் மிக அதிகம். பருவநிலை மாற்றம், இரசாயன உரப் பயன்பாடு, விவசாய நிலப்பரப்பு குறைதல் போன்ற காரணங்களால் உழவர்களின் வாழ்வு கேள்விக்குறியாகியுள்ளது. எனவே, பொங்கல் திருநாளைக் கொண்டாடும் நாம், பாரம்பரிய விவசாய முறைகளை (Traditional Farming Methods) மீட்டுருவாக்கம் செய்வதற்கு ஆதரவளிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு தமிழரும் தமது வாழ்விலும் சூழலிலும் இயற்கையைக் கெளரவிக்கும் நடைமுறைகளைத் தொடர வேண்டும். உதாரணமாக, சமுதாய மட்டத்திலான மாட்டுப் பொங்கல் கொண்டாட்டங்களை ஊக்குவிக்கலாம். இதன்மூலம் விவசாயத்தின் முக்கியத்துவத்தை இளம் தலைமுறையினர் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஜல்லிக்கட்டு போன்ற விளையாட்டுகளை அதன் பாரம்பரிய விழுமியங்களுடன், கால்நடைகளுக்கு எந்தவிதமான துன்புறுத்தலும் இன்றிப் பாதுகாப்பான முறையில் நடத்துவது குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

தைப்பொங்கல் என்பது வெறும் அறுவடையை மட்டுமல்ல, கடின உழைப்பின் (Hard Work) மூலம் பெற்ற வெற்றியைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் மனிதநேயத்தின் வெளிப்பாடாகும். சமய எல்லைகளைக் கடந்து ஒரு தேசிய விழாவாக இது நிலைபெற்றுள்ளது. பசி, நீர், உணவு, சூரியன் மற்றும் மழை ஆகியவை உலகளாவிய தேவைகளாகும். தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை, தை மாதத்தின் முதல் நாள், தங்கள் பண்பாடு மற்றும் பாரம்பரியத்தின் உச்சபட்ச வெளிப்பாடாகும். தமிழினத்தின் வேர்களையும், இயற்கை மீதான அதன் அன்பையும் பறைசாற்றும் இந்தக் கலாசாரப் பெருமையை நாம் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்குக் கடத்துவதே, நாம் பொங்கலுக்குச் செய்யும் மிகப் பெரிய மரியாதையாகும்.