வெனிசூலா நெருக்கடியும் உலகளாவிய பூகோள அரசியலும்: இலங்கையின் இராஜதந்திரச் சவால்கள்

வெகுதூரத்தில் உள்ள வெனிசூலாவில் (Venezuela) அரங்கேறியுள்ள அரசியல் நாடகமானது, இலங்கையின் தற்போதைய ஜே.வி.பி-என்.பி.பி (JVP-NPP) அரசாங்கத்தின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் உள்ள இரட்டைத் தன்மையை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளது. ஒரு இறையாண்மையுள்ள நாட்டின் ஜனாதிபதி மற்றொரு நாட்டினால் கடத்தப்பட்டதை கட்சியின் தலைமையகம் வன்மையாகக் கண்டித்துள்ள அதேவேளை, அரசாங்கத் தரப்போ ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் (United Nations) ஊடாக மிகவும் நிதானமான போக்கைக் கடைப்பிடித்து வருகின்றது. இச்சம்பவமானது மார்க்சிய சித்தாந்த அடித்தளத்தை உள்நாட்டில் தக்கவைத்துக்கொண்டு, உலகளாவிய யதார்த்த அரசியலுக்கு (Realpolitik) ஏற்ப இயங்க வேண்டிய அரசாங்கத்தின் இக்கட்டான நிலையை வெளிப்படுத்துகின்றது. இது ஒரு புரட்சிகரக் கட்சியாக இருந்து, பின்னர் இடதுசாரிக் கட்சியாக மாறி, தற்போது ஒரு மத்தியவாதக் கட்சியாக (Centrist Party) உருவெடுத்துள்ள அரசாங்கத்தின் அரசியல் மாற்றத்தின் ஒரு முக்கிய புள்ளியாகக் கருதப்படுகின்றது.

வெனிசூலா ஜனாதிபதிக்கு எதிராக முன்னெடுக்கப்பட்ட அமெரிக்காவின் இந்நடவடிக்கையானது சர்வதேச சட்டங்களின் (International Law) அடிப்படை விழுமியங்களை அப்பட்டமாக மீறுவதாக அமைந்துள்ளது. அமெரிக்க ஜனாதிபதி இந்த நடவடிக்கையானது அந்நாட்டின் எண்ணெய் (Oil) வளங்களைக் கைப்பற்றுவதற்கானது என்பதை வெளிப்படையாகவே ஒப்புக்கொண்டுள்ளமை, சர்வதேச அரங்கில் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. எனினும், வெனிசூலாவில் ஏற்பட்டுள்ள பொருளாதார வீழ்ச்சிக்கு தசாப்த காலமாக நிலவிய சோசலிச அரசாங்கங்களின் தவறான பொருளாதார முகாமைத்துவமும் (Economic Management) ஒரு முக்கிய காரணமாகும். இயற்கை வளங்கள் செழித்துக் காணப்படும் ஒரு நாடு, காலாவதியான சித்தாந்தங்களினாலும் அமெரிக்கப் பொருளாதாரத் தடைகளினாலும் (US Sanctions) வறுமையின் பிடிக்குள் சிக்கியுள்ளமை கசப்பான உண்மையாகும்.

இந்த விவகாரத்தில் சர்வதேச சமூகத்தின் நிலைப்பாடு பிளவுபட்டுள்ளதைக் காண முடிகின்றது. சீனா உள்ளிட்ட எஞ்சியுள்ள இடதுசாரி நாடுகள் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தை (American Imperialism) பகிரங்கமாகக் கண்டித்துள்ளன. மாறாக, ஐக்கிய நாடுகளின் பொதுச்செயலாளர் வெளியிட்ட அறிக்கையானது பலவீனமானதாகக் கருதப்படுகின்றது. அமெரிக்காவின் நிதிப் பங்களிப்பை (US Funding) இழக்க நேரிடும் என்ற அச்சத்தில், அவர் ஐக்கிய நாடுகள் சாசனத்தின் (UN Charter) மீறலைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், அதனை வெனிசூலாவின் மோசமான ஆட்சி நிர்வாகத்துடன் (Bad Governance) சமப்படுத்த முயன்றுள்ளார். வெனிசூலாவின் பதில் ஜனாதிபதி கூட ஆரம்பத்தில் அமெரிக்காவின் இறையாண்மை மீறலைக் கண்டித்தாலும், பின்னர் இக்கட்டான நிலையைச் சமாளிக்க 'ஒத்துழைப்பு' (Cooperation) அவசியம் என்ற நிலைப்பாட்டிற்கு வந்துள்ளமை சர்வதேச அழுத்தத்தின் தீவிரத்தைக் காட்டுகின்றது.

மறுபுறம், அமெரிக்காவின் இந்த நடவடிக்கையை ஆதரிப்பவர்கள், ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்டவும் ஒரு சர்வாதிகார ஆட்சியிலிருந்து மக்களை விடுவிக்கவும் இத்தகைய கடுமையான நடவடிக்கைகள் அவசியம் என்று வாதிடுகின்றனர். வெனிசூலாவின் மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும் பொருளாதாரச் சீரழிவு ஆகியவற்றைக் கருத்திற்கொண்டு, சர்வதேச சமூகத்தின் தலையீடு தவிர்க்க முடியாதது என்பது இவர்களின் வாதமாகும். இருப்பினும், ஈராக் (Iraq), லிபியா (Libya) மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் (Afghanistan) போன்ற நாடுகளில் அமெரிக்கா மேற்கொண்ட இராணுவத் தலையீடுகள் அந்த நாடுகளைப் பேரழிவிலும் குழப்பத்திலுமே ஆழ்த்தின என்பதை வரலாறு நிரூபித்துள்ளது. ஒரு நாட்டின் உள்நாட்டு விவகாரங்களில் வெளிநாட்டு சக்திகள் இராணுவ ரீதியாகத் தலையிடுவது ஜனநாயகத்தை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, நீண்டகாலப் பிராந்திய ஸ்திரமின்மையையே ஏற்படுத்தும் என்பதுதான் யதார்த்தமான உண்மையாகும்.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரை, ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையில் (UNHRC) வெனிசூலா தொடர்ச்சியாக இலங்கைக்கு ஆதரவாகச் செயற்பட்டு வந்துள்ளது. இறைமையுள்ள நாடுகளின் உள்விவகாரங்களில் தலையிடக் கூடாது என்ற கொள்கையின் அடிப்படையில் வெனிசூலா வழங்கிய அந்த ஆதரவானது, தற்போதைய சூழலில் இலங்கைக்கு ஒரு தார்மீகச் சவாலை ஏற்படுத்தியுள்ளது. 2022 ஆம் ஆண்டில் இலங்கை சந்தித்த பொருளாதார வான் திவாலாகுதலும் (Bankruptcy), மக்கள் கடவுச்சீட்டு திணைக்களங்களில் (Passport Department) நீண்ட வரிசைகளில் நின்றமையும் வெனிசூலாவின் தற்போதைய நிலைக்கு ஒப்பானதாகும். எனவே, ஒரு நாடு தனது பொருளாதாரத்தை முறையாக முகாமைத்துவம் செய்யத் தவறினால் ஏற்படும் விளைவுகளை இலங்கை நன்குணர்ந்துள்ளது.

அமெரிக்காவின் தற்போதைய 'அமெரிக்கா முதலில்' (America First) என்ற கொள்கையானது சர்வதேச நிறுவனங்களுடனான உறவை முற்றாகச் சிதைத்து வருகின்றது. கொழும்புத் திட்டம் (Colombo Plan) உள்ளிட்ட பல சர்வதேச அமைப்புகளுக்கான நிதியுதவியை அமெரிக்கா நிறுத்தியுள்ளமை இலங்கையை நேரடியாகப் பாதித்துள்ளது. சர்வதேச அமைப்புகள் அமெரிக்காவின் இறையாண்மைக்கும் நலன்களுக்கும் தடையாக இருப்பதாகக் கருதும் வெள்ளை மாளிகையின் புதிய தேசிய பாதுகாப்பு மூலோபாயமானது (National Security Strategy), உலகளாவிய ஒழுங்கை அச்சுறுத்தலுக்குள்ளாக்கியுள்ளது. சர்வதேச சட்டங்களை தமக்குச் சாதகமாக இருக்கும்போது மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு, மற்ற நேரங்களில் அவற்றைப் புறக்கணிக்கும் அமெரிக்காவின் போக்கு, வருங்காலத்தில் இந்தோ-பசிபிக் பிராந்தியத்திலும் (Indo-Pacific Region) பாரிய தாக்கங்களை ஏற்படுத்தும். குறிப்பாக, தென் சீனக் கடல் விவகாரத்தில் சீனாவைக் கட்டுப்படுத்த அமெரிக்கா சர்வதேச சட்டங்களையே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துகின்றது.

இத்தகைய சிக்கலான பூகோள அரசியல் சூழலில், இலங்கை தனது வெளியுறவுக் கொள்கையை மிகவும் நுணுக்கமாக வடிவமைக்க வேண்டியுள்ளது. அமெரிக்கா தனது 'மேற்கு அரைக்கோளம்' (Western Hemisphere) பற்றிய கொள்கையின் மூலம் தனது ஆதிக்கத்தைச் செலுத்த முயல்வது போல, ஏனைய வல்லரசுகளும் தத்தமது பிராந்தியங்களில் ஆதிக்கத்தைச் செலுத்த முற்படலாம். இந்தியப் பெருங்கடல் பிராந்தியத்தில் இந்தியா மற்றும் சீனாவின் உயர்மட்ட இராஜதந்திர விஜயங்கள் இதற்குச் சான்றாகும். இலங்கை போன்ற சிறிய நாடுகள் இத்தகைய வல்லரசுப் போட்டிகளுக்குள் (Great Power Competition) சிக்கிக்கொள்ளாமல் தற்காத்துக் கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும்.

இதற்கான மாற்றுத் தீர்வாக, இலங்கை ஒரு நிறுவனமயப்படுத்தப்பட்ட அணிசேரா வெளியுறவுக் கொள்கையை (Institutionalized Non-aligned Foreign Policy) முன்னெடுக்க வேண்டும். கட்சி அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டு, தேசிய நலனை முதன்மைப்படுத்தும் வகையில் வெளியுறவுத் திணைக்களம் பலப்படுத்தப்பட வேண்டும். அத்துடன், பிராந்திய ஒத்துழைப்புக்கான தெற்காசிய சங்கம் (SAARC) மற்றும் இந்தியப் பெருங்கடல் விளிம்பு சங்கத்தை (IORA) வலுப்படுத்துவதன் மூலம், தனிப்பட்ட வல்லரசுகளின் அழுத்தங்களிலிருந்து விடுபட முடியும். பொருளாதார ரீதியாக, விவசாயம் (Agriculture) மற்றும் உற்பத்தித் துறைகளில் தன்னிறைவு காண்பதன் மூலமே இராஜதந்திர ரீதியான சுயேட்சைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்த முடியும். இலங்கையின் பொருளாதார முகாமைத்துவமானது வெளிநாட்டுக் கடன்களை மட்டும் நம்பியிருக்காமல், உள்நாட்டு வளங்களை வினைத்திறனாகப் பயன்படுத்துவதை நோக்கியதாக அமைய வேண்டும்.

வெனிசூலாச் சம்பவமானது உலக நாடுகளுக்கு ஒரு எச்சரிக்கைச் செய்தியாகும். சர்வதேசச் சட்டங்களும் நிறுவனங்களும் பலவீனமடைந்து, 'வல்லமையுள்ளவனுக்கே நீதி' என்ற நிலை உருவாகுவது சிறிய நாடுகளின் பாதுகாப்பிற்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாகும். சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது போல, சர்வதேச சட்டங்களின் இறையாண்மையும் ஆள்புல ஒருமைப்பாடும் (Territorial Integrity) பாதுகாக்கப்படுவது அனைத்து நாடுகளினதும் கூட்டுப் பொறுப்பாகும். வல்லரசுகளின் நலன்களுக்காக சர்வதேச விதிகள் மீறப்படுவதை அனுமதிக்க முடியாது.

முடிவாக, இலங்கை தனது சித்தாந்தப் பற்றுக்களுக்கும் யதார்த்த அரசியலுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைத்து, ஒரு தீர்க்கமான நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டிய தருணம் இதுவாகும். சர்வதேச சட்டங்களை மதிப்பதும், அதேவேளை தனது தேசிய நலன்களைப் பாதுகாப்பதும் ஒரு சமநிலையான இராஜதந்திரத்தின் மூலமே சாத்தியமாகும். சர்வதேச ஒழுங்கு சிதைந்து வரும் நிலையில், சிறிய நாடுகள் தமக்கிடையிலான ஒற்றுமையை வலுப்படுத்துவதன் மூலமே இத்தகைய அராஜகப் போக்குகளுக்கு (International Anarchy) எதிராகக் குரல் கொடுக்க முடியும். உலகளாவிய ரீதியில் இறையாண்மை என்பது பேரம் பேச முடியாத ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.

நீங்கள் விரும்பினால், இந்தப் பகுப்பாய்வின் அடிப்படையில் தற்போதைய அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கை இலங்கை போன்ற சிறிய நாடுகளின் பொருளாதாரத்தில் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் குறித்து மேலதிக விவரங்களை நான் வழங்க முடியும். உங்களுக்கு இது பயனுள்ளதாக இருக்குமா?