கிராமங்களின் மௌன புரட்சி: அபிவிருத்தி அதிகாரம் மீண்டும் மக்களிடம் திரும்புமா?

 ஒரு நாட்டின் உண்மையான இருப்பு நிலைக் கணக்கு (Balance Sheet) அதன் தலைநகர வானளாவிய கட்டிடங்களில் அல்ல, மாறாக அதன் தொலைதூர கிராமத்து மண் வீதியில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றது. அந்த வீதி எத்தனை பாதுகாப்பானது, அதன் விவசாயி விற்பனைக்கு எடுத்துச் செல்லும் விளைபொருள் எத்தனை நியாயமான விலைக்கு விற்பனையாகின்றது, அந்த கிராமத்துப் பெண் தனது வருமானத்தை யாருடைய அனுமதியுமின்றி தீர்மானிக்க முடிகின்றதா என்பதிலேயே, ஒரு தேசத்தின் அபிவிருத்தி என்னும் சொல் அதன் உண்மையான அர்த்தத்தை பெறுகின்றது. இந்த பின்னணியிலேயே, பதினாலாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களை இலக்காகக் கொண்ட ஒரு தேசிய கிராமிய அபிவிருத்தி முகாமைத்துவம் [Prajashakthy], இலங்கையில் தற்போது அமுல்படுத்தல் கட்டத்தை எட்டியுள்ளது.

இது வெறுமனே இன்னுமொரு அரசாங்கத் திட்டம் அல்ல. இது, அபிவிருத்தி எனும் கருத்தாக்கத்தையே மறுவரையறை செய்யும் ஒரு சோதனை முயற்சியாகும்: நிதி உதவி (Welfare Cash Transfer) அடிப்படையிலான வறுமை நிவாரணத்திலிருந்து, உற்பத்தி பொருளாதாரம் (Production Economy) அடிப்படையிலான வளர்ச்சிக்கு மாறும் ஒரு கட்டமைப்பு மாற்றம். உலக வங்கியின் (World Bank) அபிவிருத்திக் கோட்பாட்டில் இது சமூகம் இயக்கும் அபிவிருத்தி (Community-Driven Development - CDD) என அழைக்கப்படுகின்றது - தேவைகளை உள்ளூர் மக்களே இனங்காணவும், நிதி முகாமைத்துவத்தை மத்திய அரசு வழங்கவும், அமுல்படுத்தலை இரண்டும் இணைந்து மேற்பார்வையிடவும் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு முக்கோண முகாமைத்துவ மாதிரி.

இந்த மாதிரி புதியதல்ல; அது உலகளாவிய அபிவிருத்தி வரலாற்றின் ஒரு தொடர்ச்சியான பரிசோதனையாகும். இந்தியாவின் பஞ்சாயத்து ராஜ் முகாமைத்துவம், அறுபத்தைந்து இலட்சத்திற்கும் அதிகமான கிராமங்களை உள்ளடக்கி, மகாத்மா காந்தி தேசிய கிராமிய வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாத சட்டத்தின் (MGNREGA) மூலம் ஆண்டுதோறும் எண்பத்தாறாயிரம் கோடி ரூபாய் - ஏறத்தாழ பத்து பில்லியன் டொலர் - நிதியை கிராமிய வேலைவாய்ப்புக்காக ஒதுக்குகின்றது [1]. சீனாவின் இலக்கு வைத்த வறுமை ஒழிப்பு முகாமைத்துவம் (Targeted Poverty Alleviation), 2021ஆம் ஆண்டளவில் எண்பது கோடிக்கும் அதிகமான மக்களை தீவிர வறுமையிலிருந்து மீட்டெடுத்ததாக ஐக்கிய நாடுகள் சபை பதிவு செய்துள்ளது [2]. இந்த இரு உதாரணங்களும் ஒரு பொதுவான உண்மையை உறுதிப்படுத்துகின்றன: கிராமிய பொருளாதாரத்தை மையப்படுத்தாத எந்த தேசிய வளர்ச்சி மாதிரியும், முழுமையான அபிவிருத்தியை அடைய முடியாது.

இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட தலைவர் மகாத்மா காந்தி ஒருமுறை குறிப்பிட்டதுபோல, "இந்தியா வாழ்வது அதன் நகரங்களில் அல்ல, அதன் கிராமங்களிலேயே" [3]. இந்த வாக்கியம் தென்னாசியா முழுவதற்குமான ஒரு அபிவிருத்தி உண்மையை பிரதிபலிக்கின்றது. ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் புள்ளிவிபரங்களின்படி, உலகின் தீவிர வறுமையில் வாழும் மக்களில் எழுபத்தொன்பது சதவீதத்தினர் கிராமிய பிரதேசங்களிலேயே வாழ்கின்றனர் [4]. இலங்கையிலும் இந்த போக்கு வேறுபட்டதல்ல; பல்பரிமாண வறுமையால் பாதிக்கப்பட்டோரில் கணிசமான பெரும்பான்மையினர் கிராமிய மற்றும் தோட்டப் பிரதேசங்களைச் சேர்ந்தவர்களே என அண்மைய ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன [5].

பொருளாதார அபிவிருத்தி ஆய்வாளர் அமர்த்திய சேன் தனது "அபிவிருத்தி என்பது சுதந்திரம்" (Development as Freedom) எனும் கோட்பாட்டில் வலியுறுத்துவதுபோல, வறுமை என்பது வெறும் வருமானக் குறைவு அல்ல; அது ஆற்றல்களை (Capabilities) செயற்படுத்த முடியாத ஒரு நிலையாகும் [6]. இந்த பார்வையில் நோக்கும்போது, ஒரு கிராமத்திற்கு நிதி உதவி வழங்குவதை விட, அந்த கிராமம் தனது சொந்த முடிவுகளை எடுக்கும் ஆற்றலை பெறுவதே உண்மையான அபிவிருத்தியாகும். சமூக அபிவிருத்தி சபைகள் (Community Development Councils) எனும் கட்டமைப்பு, கோட்பாட்டு ரீதியில் இந்த இலக்கை நோக்கியே அமைந்துள்ளது.

எனினும், கோட்பாடும் நடைமுறையும் எப்போதும் ஒன்றுபட்டவை அல்ல. அமெரிக்க அறிவுஜீவி நோம் சோம்ஸ்கி பல தசாப்தங்களாக வலியுறுத்தி வரும் ஒரு எச்சரிக்கை இங்கு பொருத்தமானது: அதிகாரப் பரவலாக்கம் (Decentralisation) எனும் பெயரில் அறிமுகப்படுத்தப்படும் புதிய கட்டமைப்புகள், பெரும்பாலும் மையப்படுத்தப்பட்ட முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை மறைமுகமாக தக்கவைத்துக் கொண்டு, வெறுமனே ஒரு புதிய நிர்வாக அடுக்கை மட்டுமே உருவாக்குகின்றன. பதின்மூன்றாயிரத்திற்கும் அதிகமான கிராம சேவகர் பிரிவு மட்ட சபைகள் ஏற்கனவே நிறுவப்பட்டுள்ள நிலையில், அவற்றுக்கு உண்மையான நிதி ஒதுக்கீட்டு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளதா, அல்லது அவை வெறுமனே மத்திய தீர்மானங்களை பதிவு செய்யும் இடமாக மட்டுமே செயற்படுகின்றனவா என்பதே இந்த முகாமைத்துவத்தின் நம்பகத்தன்மையை நிர்ணயிக்கும் அடிப்படை கேள்வியாகும்.

உலக வங்கியின் சுயாதீன மதிப்பீட்டுப் பிரிவே (Independent Evaluation Group) இதனை உறுதிப்படுத்துகின்றது: சமூகம் இயக்கும் அபிவிருத்தித் திட்டங்களில், வளமூட்டல் மட்டும் மேற்கொள்ளப்பட்டு, தொடர்ச்சியான மேற்பார்வையும், உள்ளூர் தலைமைத்துவ கட்டமைப்பும் பலவீனமாக இருக்குமிடத்து, செல்வாக்குமிக்கோர் அந்த வளங்களைக் கையகப்படுத்தும் ஆபத்து (Elite Capture) கணிசமாக அதிகரிக்கின்றது [7]. இலங்கையின் முந்தைய வறுமை நிவாரண திட்டங்களின் அனுபவமும் இந்த எச்சரிக்கையை உறுதிப்படுத்துகின்றது: கட்டமைப்புகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதனால் மட்டும் முடிவுகள் தானாக மாறிவிடுவதில்லை; அமுல்படுத்தல் திறனும், அரசியல் தொடர்ச்சியும் இல்லாதவிடத்து, எத்தனை பெரிய திட்டமும் காலப்போக்கில் தனது வேகத்தை இழந்துவிடுகின்றது.

இந்த முகாமைத்துவத்தின் மற்றொரு முக்கிய பரிமாணம், உலகமயமாக்கல் மற்றும் சந்தை இணைப்பு (Market Linkage) தொடர்பானதாகும். அமெரிக்க பத்திரிகையாளர் தோமஸ் பிரீட்மனின் புகழ்பெற்ற "உலகம் தட்டையானது" (The World is Flat) எனும் கோட்பாட்டின் மையக் கருத்து, தொழில்நுட்பமும், இணைப்பும் இருக்குமிடத்து, மிகச் சிறிய உற்பத்தியாளர் கூட உலகளாவிய சந்தையுடன் நேரடியாக இணையக்கூடும் என்பதேயாகும் [8]. கிராமிய உற்பத்தியை - அது நெல் ஆகட்டும், பால் பொருட்கள் ஆகட்டும், அல்லது கைவினைப் பொருட்கள் ஆகட்டும் - இடைத்தரகர்கள் இன்றி நேரடியாக நுகர்வோரை சென்றடையச் செய்யும் இ-கொமர்ஸ் (E-commerce) தளங்கள், கிராமிய வருமானத்தை உயர்த்துவதற்கான மிக முக்கிய கருவியாக மாறியுள்ளன. எனினும், சர்வதேச எரிசக்தி முகவரகத்தின் (International Energy Agency - IEA) தரவுகள் நினைவூட்டுவதுபோல், நம்பகமான மின்சாரமும், இணையத் தொடர்பும் இல்லாத ஒரு கிராமத்திற்கு, இ-கொமர்ஸ் என்பது வெறும் கோட்பாடாகவே எஞ்சிவிடும் [9]. வீதி, மின்சாரம், இணையம் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாக அமையாதவரை, சந்தை இணைப்பு பற்றிய எந்த கனவும் நிறைவேறாது.

வரலாற்று ஆய்வாளர் யுவல் நோவா ஹராரி மனித நாகரிக வளர்ச்சியை விளக்கும்போது சுட்டிக்காட்டுவதுபோல, மனிதகுலத்தின் மிகப்பெரிய ஆற்றல், லட்சக்கணக்கான அந்நியர்களை ஒரு பொதுவான நோக்கத்தை நோக்கி ஒருங்கிணைத்து இயங்கச் செய்யும் திறனிலேயே அடங்கியுள்ளது [10]. பதினாலாயிரம் கிராமங்களை ஒரு தேசிய கட்டமைப்பின் கீழ் இணைக்கும் இந்த முயற்சியும், அந்த பரந்துபட்ட ஒத்துழைப்பு கோட்பாட்டின் ஒரு நடைமுறை பரிசோதனையே. ஆயினும், அந்த ஒத்துழைப்பு உண்மையான நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அமையுமா, அல்லது வெறும் நிர்வாக கட்டாயத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் நீடிக்குமா என்பதே, இதன் நீண்டகால வெற்றியை நிர்ணயிக்கும்.

புள்ளிவிபரங்களை ஒரு படிட்டமான வரைபடமாக அமைக்கும்போது (பின்வரும் அட்டவணை 1ஐ காணவும்), உலகின் பல்வேறு கிராமிய அபிவிருத்தி மாதிரிகளுக்கிடையேயான ஒரு பொதுவான தர்க்கத்தை அவதானிக்க முடிகின்றது: அளவு பெரிதாக இருந்தாலும், மத்திய-உள்ளூர் ஒருங்கிணைப்பு பலவீனமாக இருக்குமிடத்து, முடிவுகள் எதிர்பார்ப்புக்கு குறைவாகவே அமைகின்றன. இதற்கு நேர்மாறாக, ஜேர்மனியின் மறுசீரமைப்பு அனுபவமோ, அல்லது தென் கொரியாவின் "செமாவுல் உந்தோங்" (Saemaul Undong) கிராமிய இயக்கமோ, தெளிவான அளவீட்டு குறியீடுகளுடன், அரசியல் தொடர்ச்சியுடன் அமுல்படுத்தப்பட்டதனாலேயே நீடித்த பலனை அளித்தன. இந்த ஒப்பீட்டு அட்டவணை, ஒரு முகாமைத்துவத்தின் வெற்றியை நிர்ணயிப்பது வெறும் நிதி அளவு அல்ல, மாறாக அமுல்படுத்தல் தரமும், மேற்பார்வை கட்டமைப்பும், அரசியல் தொடர்ச்சியும் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகின்றது.

 

நாடு / முகாமைத்துவம்	வரம்பு (கிராமங்கள்)	ஆண்டு நிதி ஒதுக்கீடு	மேற்பார்வை முறை
இந்தியா - MGNREGA	6,65,000+	~10 பில். டொலர்	சமூக கணக்காய்வு (Social Audit)
சீனா - இலக்கு வறுமை ஒழிப்பு	நாடு தழுவிய	பல பில். டொலர்	மத்திய-மாகாண இணை மேற்பார்வை
தென் கொரியா - Saemaul Undong	33,000+	வரலாற்று காலகட்டம்	அளவீட்டு குறியீட்டு அடிப்படை
இலங்கை - கிராமிய அபிவிருத்தி	14,000+	~25 பில். ரூபாய்	சமூக அபிவிருத்தி சபைகள்

அட்டவணை 1: உலகளாவிய கிராமிய அபிவிருத்தி முகாமைத்துவங்களின் ஒப்பீடு

இலங்கையின் சூழலில் இந்த ஒப்பீடு இன்னும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. கடந்த பதிற்றாண்டுகளில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட சமுர்த்தி போன்ற வறுமை நிவாரண முகாமைத்துவங்கள், ஆரம்பத்தில் பரந்துபட்ட எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்கியபோதிலும், காலப்போக்கில் அரசியல் தேர்தல் சுழற்சிகளுடன் பிணைக்கப்பட்டு, தமது அசல் இலக்கிலிருந்து விலகியதாக பல சுயாதீன ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளன. இதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டிய பாடம் தெளிவானது: புதிய முகாமைத்துவங்கள் அறிமுகப்படுத்துவதை விட, ஏற்கனவே உள்ள முகாமைத்துவங்களின் நிறைகுறைகளை நேர்மையாக மதிப்பீடு செய்து, அதன் அடிப்படையில் புதிய கட்டமைப்புகளை வடிவமைப்பதே நீடித்த வெற்றிக்கான பாதையாகும்.

ஆங்கிலப் பொருளாதார சிந்தனையாளர் இ.எஃப். சூமாக்கர் தனது "சிறியது அழகானது" (Small is Beautiful) எனும் நூலில் முன்வைத்த கருத்தும் இங்கு நினைவுகூரத்தக்கது: மிகப் பெரிய, மையப்படுத்தப்பட்ட தொழில்துறை மாதிரிகளை விட, மனித அளவிலான, உள்ளூர் வளங்களை மையப்படுத்திய சிறிய பொருளாதார அலகுகளே நீடித்த நிலைத்தன்மையை (Sustainability) வழங்கக்கூடியவை [11]. நீர்ப்பாசன கால்வாய் மீளமைப்பு, கால்நடை வளர்ச்சி, பயிர் பல்வகைப்படுத்தல், அறுவடைக்குப் பிந்தைய சேமிப்பு வசதிகள் போன்ற, தற்போதைய திட்டத்தில் முன்னுரிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ள துறைகள், சூமாக்கரின் இந்த மனித அளவிலான பொருளாதார தத்துவத்துடன் நேரடியாக ஒத்துப்போகின்றன.

இந்நிலையில், இந்த முகாமைத்துவம் நிலைத்த வெற்றியை அடைவதற்கு சில கட்டமைப்பு ரீதியான உறுதிப்பாடுகள் அவசியமானவை. முதலாவதாக, நிதி ஒதுக்கீட்டு தரவுகளை பொது வெளியில், மாவட்ட வாரியாக, காலாண்டுக்கு ஒருமுறை வெளியிடும் ஒரு டிஜிட்டல் வெளிப்படைத்தன்மை முகாமைத்துவத்தை (Transparency Dashboard) நிறுவுவது அவசியம். இரண்டாவதாக, இந்தியாவின் MGNREGA திட்டத்தில் பின்பற்றப்படும் சமூக கணக்காய்வு (Social Audit) முறையை பின்பற்றி, ஒவ்வொரு கிராம சபை திட்டத்தையும் சுயாதீன பொது மக்கள் குழுக்கள் மூலம் ஆண்டுதோறும் மீளாய்வு செய்வது, செல்வாக்குமிக்கோர் வளங்களைக் கையகப்படுத்தும் ஆபத்தைக் குறைக்கும். மூன்றாவதாக, சமூக அபிவிருத்தி சபைகளில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை கட்டாயமாக்குவது, வளங்களின் நியாயமான பங்கீட்டை உறுதிசெய்யும். நான்காவதாக, கிராமிய உற்பத்தியை இ-கொமர்ஸ் தளங்களுடன் இணைக்கும் "ஒரு கிராமம் - ஒரு டிஜிட்டல் சந்தை" எனும் துணை முகாமைத்துவத்தை உருவாக்குவது, சூமாக்கர் மற்றும் பிரீட்மன் இருவரது கோட்பாடுகளையும் ஒருங்கிணைத்த ஒரு நடைமுறை தீர்வாக அமையும். ஐந்தாவதாக, நிதி ஒதுக்கீட்டு அதிகாரத்தை உண்மையான வகையில் கிராம மட்டத்திற்கு பரவலாக்குவதன் மூலமே, இந்த முழு முகாமைத்துவமும் ஒரு உண்மையான ஆளுகை மறுசீரமைப்பாக (Governance Reform) மாறும்; இல்லையெனில், அது இன்னுமொரு நல்லெண்ணமிக்க, ஆனால் கட்டமைப்பு ரீதியாக பலவீனமான நிர்வாக அடுக்காகவே எஞ்சிவிடும்.

படம் 1: வறுமை இன்னும் கிராமிய நிலப்பரப்பிலேயே குவிந்துள்ளது - உலகளாவிய மற்றும் இலங்கை ஒப்பீடு

பாதுகாப்புச் செலவினங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, அபிவிருத்திச் செலவினங்களின் முன்னுரிமை மேலும் தெளிவாகின்றது. ஸ்டொக்ஹோம் அனைத்துலக சமாதான ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் (SIPRI) தரவுகளின்படி, தெற்காசிய நாடுகள் பொதுவாக தமது தேசிய உற்பத்தியில் கணிசமான பங்கை பாதுகாப்புச் செலவினங்களுக்கு ஒதுக்குகின்றன [12]. கிராமிய அபிவிருத்திக்கு ஒதுக்கப்படும் ஒவ்வொரு ரூபாயும், நீண்டகால உற்பத்தித் திறனை உருவாக்கும் ஒரு முதலீடாக மாறுமா, அல்லது தற்காலிக நிவாரணமாக மட்டும் மறைந்துவிடுமா என்பதே, பொருளாதார திட்டமிடலின் தரத்தை நிர்ணயிக்கும் அடிப்படை அளவுகோலாகும்.

கிராமிய அபிவிருத்தி என்பது எண்ணிக்கை அடிப்படையிலான ஒரு போட்டி அல்ல. பதினாலாயிரம் திட்டங்கள் என்பது ஒரு அரசியல் அறிவிப்பாக ஈர்ப்புடையதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதன் உண்மையான மதிப்பு, ஒவ்வொரு கிராமமும் அடுத்த பத்தாண்டுகளில் தன்னிச்சையாக தமது பொருளாதார முடிவுகளை எடுக்கும் ஆற்றலை பெறுகின்றதா என்பதிலேயே அளக்கப்பட வேண்டும். மையப்படுத்தப்பட்ட நிதி ஆதாரமும், உள்ளூர்மயமாக்கப்பட்ட முடிவெடுக்கும் அதிகாரமும் சரியான விகிதத்தில் இணையுமிடத்திலேயே, கிராமங்களின் மௌனம் உண்மையான பொருளாதார குரலாக மாறும். அந்த மாற்றத்தை அளவிடும் அளவுகோல், அறிக்கைகளில் பதிவாகும் திட்ட எண்ணிக்கையில் அல்ல, மாறாக அடுத்த தலைமுறை கிராமத்து இளைஞர்கள் தமது சொந்த மண்ணிலேயே கண்ணியமான எதிர்காலத்தைக் காணும் தருணத்திலேயே பதிவாகும்.

ஆதாரங்கள்

[1] Ministry of Rural Development, Government of India, Demand for Grants 2025-26 Analysis: Rural Development, PRS Legislative Research.

[2] United Nations, cited in global reporting on China's Targeted Poverty Alleviation programme, 2021.

[3] Gandhi, M.K., widely cited statement on village-centred development philosophy.

[4] World Bank / UN Sustainable Development Goals Report, "Poverty rate in rural areas", 2024-2025 update.

[5] BRIGHT Integrated Household Survey (2024-2025), "Multidimensional Poverty and Vulnerability in Sri Lanka".

[6] Sen, A. (1999), Development as Freedom, Oxford University Press.

[7] World Bank Independent Evaluation Group (IEG), Rural Non-Farm Economy review.

[8] Friedman, T.L. (2005), The World is Flat, Farrar, Straus and Giroux.

[9] International Energy Agency (IEA), rural electrification and digital access reporting.

[10] Harari, Y.N. (2011), Sapiens: A Brief History of Humankind, Harvill Secker.

[11] Schumacher, E.F. (1973), Small is Beautiful: Economics as if People Mattered, Blond & Briggs.

[12] Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI), Military Expenditure Database, South Asia regional data.