ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரம் வளர்ச்சிப் பாதைக்குத் திரும்புகின்றது என்பதை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி, பணவீக்க வீதம், ஏற்றுமதி வருமானம், அரச வருவாய் போன்ற தேசியப் பொருளாதாரக் குறிகாட்டிகள் மூலம் மதிப்பிட முடியும். ஆனால், அந்த வளர்ச்சி மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் எத்தகைய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது என்பதே பொருளாதார முன்னேற்றத்தின் உண்மையான அளவுகோலாக அமைகின்றது. குறிப்பாக, குடும்பங்களின் வருமானம் உயர்ந்துள்ளதா, அந்த வருமானத்தால் முன்னரை விட அதிகமான பொருட்களையும் சேவைகளையும் கொள்வனவு செய்ய முடிகின்றதா, வறிய குடும்பங்களின் வாழ்க்கைத் தரம் மேம்பட்டுள்ளதா என்பன முக்கியமான கேள்விகளாகும்.
இலங்கையின் 2025ஆம் ஆண்டுக்கான குடும்ப வருமானம் மற்றும் செலவின ஆய்வின் (Household Income and Expenditure Survey – HIES) அண்மையில் வெளியிடப்பட்ட ஆரம்ப முடிவுகள் இக்கேள்விகளுக்கு முக்கியமான பதில்களை வழங்குகின்றன. 2016ஆம் ஆண்டுடன் ஒப்பிடுகையில், 2025ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் குடும்பங்களின் பெயரளவு வருமானம் (Nominal Income) கணிசமாக அதிகரித்திருந்தாலும், பணவீக்கத்தின் தாக்கத்தைக் கழித்துப் பார்க்கும்போது வழக்கமான குடும்பத்தின் உண்மையான கொள்வனவுச் சக்தி (Purchasing Power) குறைந்திருப்பதை இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்துகின்றது. அதைவிட முக்கியமாக, இந்தப் பொருளாதார மாற்றத்தின் சுமையும் பயன்களும் சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவுகளுக்கும் சமமாகப் பகிரப்படவில்லை என்பதையும் தரவுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
குடும்பங்களின் சராசரி மாத வருமானம் 2016ஆம் ஆண்டில் 62,237 ரூபாவாக இருந்த நிலையில், 2025ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் 120,266 ரூபாவாக அதிகரித்துள்ளது. இது சுமார் 93 சதவீத உயர்வாகும். மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது, குடும்பங்களின் வருமானம் ஏறத்தாழ இரட்டிப்பாகியிருப்பது ஒரு சாதகமான முன்னேற்றமாகத் தோன்றலாம். எனினும், இந்த அதிகரிப்பின் பெரும்பகுதி பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் விலையேற்றத்தினால் ஏற்பட்ட பெயரளவு மாற்றமாகும். பணவீக்கத்தின் தாக்கத்தைச் சரிசெய்த பின்னர், உண்மையான சராசரி குடும்ப வருமானம் (Real Mean Household Income) ஒன்பது ஆண்டுகளில் வெறும் 6 சதவீதம் மட்டுமே அதிகரித்துள்ளது.
ஆனால், சராசரி வருமானத்தைவிட வழக்கமான குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலையைத் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கும் இடைநிலை வருமானம் (Median Income) இன்னும் கவலைக்குரிய செய்தியை வழங்குகின்றது. 2016ஆம் ஆண்டில் 43,511 ரூபாவாக இருந்த உண்மையான இடைநிலை மாத வருமானம், 2025ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் 41,623 ரூபாவாகக் குறைந்துள்ளது. இது 4.3 சதவீத வீழ்ச்சியாகும். அதாவது, தேசிய அளவில் சராசரி வருமானம் உயர்ந்திருந்தாலும், வருமானப் பகிர்வின் நடுப்பகுதியில் உள்ள வழக்கமான குடும்பத்தின் கொள்வனவுச் சக்தி 2016ஆம் ஆண்டைவிடக் குறைந்துள்ளது.
2016ஆம் ஆண்டுக்கும் 2019ஆம் ஆண்டுக்கும் இடையில் உண்மையான இடைநிலை குடும்ப வருமானம் 7.6 சதவீதம் அதிகரித்திருந்தது. ஆனால், அதன் பின்னர் ஏற்பட்ட கொவிட்-19 பெருந்தொற்று, பொருளாதார நெருக்கடி மற்றும் பிற வெளிப்புற அதிர்ச்சிகளின் தாக்கத்தினால் அந்த முன்னேற்றம் முற்றாகத் தலைகீழாகியுள்ளது. 2019ஆம் ஆண்டுடன் ஒப்பிடுகையில், 2025ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் உண்மையான இடைநிலை வருமானம் 11.1 சதவீதம் வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது. இதன் பொருள், பொருளாதார நெருக்கடிக்கு முன்னர் குடும்பங்கள் பெற்றிருந்த வருமான முன்னேற்றத்தைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது என்பதாகும்.
இந்தத் தேசிய சராசரிகளுக்குப் பின்னால் மறைந்துள்ள இன்னொரு முக்கியமான உண்மை வருமானப் பகிர்வில் ஏற்பட்டுள்ள வேறுபாடாகும். குடும்பங்களை வருமான அடிப்படையில் ஐந்து சமமான குழுக்களாகப் பிரித்து ஆராயும் போது (Income Quintiles), மிகக் குறைந்த வருமானம் பெறும் 20 சதவீதக் குடும்பங்களுக்கும் அதிக வருமானம் பெறும் 20 சதவீதக் குடும்பங்களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்டுள்ள இடைவெளி தெளிவாகத் தெரிகின்றது.
பணவீக்கத்தின் தாக்கத்தைச் சரிசெய்த பின்னர், மிகக் குறைந்த வருமானம் பெறும் 20 சதவீதக் குடும்பங்களின் சராசரி மாத வருமானம் 2016ஆம் ஆண்டில் சுமார் 14,843 ரூபாவாக இருந்தது. அது 2025ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் 12,403 ரூபாவாகக் குறைந்துள்ளது. இது 16.4 சதவீத வீழ்ச்சியாகும். இதற்கு மாறாக, அதிக வருமானம் பெறும் 20 சதவீதக் குடும்பங்களின் உண்மையான சராசரி வருமானம் 158,072 ரூபாவிலிருந்து 184,129 ரூபாவாக அதிகரித்துள்ளது. இது 16.5 சதவீத உயர்வாகும்.
இரண்டு பிரிவுகளுக்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு வெறும் புள்ளிவிபர வேறுபாடு அல்ல. பொருளாதார அதிர்ச்சிகளை எதிர்கொள்ளும் திறன், சேமிப்பை உருவாக்கும் வாய்ப்பு, கல்வி மற்றும் சுகாதாரச் சேவைகளைப் பெறும் ஆற்றல், உணவு மற்றும் அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கான செலவினங்களைச் சமாளிக்கும் திறன் ஆகியவற்றில் குடும்பங்களுக்கிடையே காணப்படும் அடிப்படை வேறுபாடுகளையும் இது பிரதிபலிக்கின்றது.
குறிப்பாக, 2019ஆம் ஆண்டுக்கும் 2025ஆம் ஆண்டுக்கும் இடையில் மிகக் குறைந்த வருமானம் பெறும் குடும்பங்களின் உண்மையான வருமானம் சுமார் 19.6 சதவீதம் வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது. அதே காலப்பகுதியில் அதிக வருமானம் பெறும் குடும்பங்களின் உண்மையான வருமானம் சுமார் 6.8 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது. இதனால், பொருளாதார நெருக்கடியின் தாக்கம் சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரிவுகளிலும் ஒரே மாதிரியாகப் பதிவாகவில்லை என்பது தெளிவாகின்றது. குறைந்த வருமானம் பெறும் குடும்பங்கள் தமது அத்தியாவசியத் தேவைகளைக்கூடச் சுருக்க வேண்டிய நிலையை எதிர்கொண்டிருக்கக்கூடிய அதே காலப்பகுதியில், உயர்வருமானக் குடும்பங்கள் தமது வருமான முன்னேற்றத்தைத் தொடர்ந்துள்ளன என்பதை இந்தப் போக்கு சுட்டிக்காட்டுகின்றது.
மிகவும் செல்வந்தமான 20 சதவீதக் குடும்பங்களின் சராசரி வருமானம், மிகக் குறைந்த வருமானம் பெறும் 20 சதவீதக் குடும்பங்களின் சராசரி வருமானத்தை விட எத்தனை மடங்கு அதிகம் என்பதும் இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டிய விடயமாகும். 2016ஆம் ஆண்டில் இந்த விகிதம் 10.6 மடங்காகவும், 2019ஆம் ஆண்டில் 11.2 மடங்காகவும் இருந்தது. 2025ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் அது 14.8 மடங்காக உயர்ந்துள்ளது. அதாவது, அதிக வருமானம் பெறும் குடும்பங்கள், மிகக் குறைந்த வருமானம் பெறும் குடும்பங்களைவிட சராசரியாக ஏறத்தாழ 15 மடங்கு அதிக வருமானத்தைப் பெற்றுள்ளன.
இதனுடன் சராசரி வருமானத்திற்கும் இடைநிலை வருமானத்திற்கும் இடையிலான அதிகரித்து வரும் இடைவெளியையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். 2016ஆம் ஆண்டில் சராசரி குடும்ப வருமானம், இடைநிலை வருமானத்தைவிட சுமார் 43 சதவீதம் அதிகமாக இருந்தது. 2019ஆம் ஆண்டிலும் இந்த உறவு பெரும்பாலும் மாறாமல் காணப்பட்டது. ஆனால், 2025ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் சராசரி வருமானம் இடைநிலை வருமானத்தைவிட சுமார் 59 சதவீதம் அதிகமாகியுள்ளது. 2019ஆம் ஆண்டுக்கும் 2025ஆம் ஆண்டுக்கும் இடையில் உண்மையான சராசரி வருமானம் 1.7 சதவீதம் மட்டுமே வீழ்ச்சியடைந்துள்ள நிலையில், இடைநிலை வருமானம் 11.1 சதவீதம் வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது.
இதற்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். சராசரி வருமானம் (Mean) என்பது அனைத்து குடும்பங்களின் வருமானத்தையும் கூட்டி குடும்பங்களின் எண்ணிக்கையால் வகுத்துப் பெறப்படும் அளவாகும். எனவே, மிக அதிக வருமானம் பெறும் குடும்பங்களின் வருமான உயர்வு தேசிய சராசரியை மேல்நோக்கி இழுக்க முடியும். ஆனால், இடைநிலை வருமானம் (Median) என்பது வருமான வரிசையில் நடுவில் உள்ள குடும்பத்தின் வருமானத்தைக் குறிக்கின்றது. இதனால், சராசரி வருமானம் உயர்ந்திருப்பது மட்டும் பெரும்பான்மையான குடும்பங்களின் வாழ்க்கைத் தரம் மேம்பட்டுள்ளது என்பதற்கான உறுதிப்படுத்தலாக அமையாது.
இருப்பினும், இந்த இரண்டு குறிகாட்டிகளையும் மட்டும் கொண்டு நாட்டின் முழுமையான வருமானச் சமத்துவமின்மையைத் தீர்மானிப்பது பொருத்தமானதல்ல. வருமான கினி குணகம் (Income Gini Coefficient) உள்ளிட்ட விரிவான அளவீடுகளும் அவசியமாகின்றன. 2016ஆம் ஆண்டில் 0.45 ஆக இருந்த கினி குணகம், 2019ஆம் ஆண்டில் 0.46 ஆகப் பதிவாகியுள்ளது. 2025ஆம் ஆண்டுக்கான முழுமையான ஆய்வு முடிவுகள் வெளிவரும் போதே, வருமானச் சமத்துவமின்மையின் பரந்த போக்கில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றத்தை மேலும் துல்லியமாக மதிப்பிட முடியும். எனவே, ஆரம்ப முடிவுகள் வெளிப்படுத்தும் எச்சரிக்கைகளைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது; அதேவேளை, அவற்றை முழுமையான சமத்துவமின்மை அளவீடாகவும் கருதக்கூடாது.
வறுமை நிலை தொடர்பான புள்ளிவிபரங்களும் இதே கவலையை வலுப்படுத்துகின்றன. 2016ஆம் ஆண்டில் 16 சதவீதமாக இருந்த வறுமை வீதம், 2019ஆம் ஆண்டில் 14.3 சதவீதமாகக் குறைந்திருந்தது. ஆனால், 2025ஆம் ஆண்டுக்கான ஆரம்ப HIES முடிவுகளின்படி, வறுமை வீதம் மீண்டும் 16 சதவீதத்தை எட்டியுள்ளது. 2019ஆம் ஆண்டுக்கும் 2025ஆம் ஆண்டுக்கும் இடையில் தொடர்ச்சியான குடும்பத் தரவுகள் இல்லாததால், இந்தக் காலப்பகுதியில் வறுமை எவ்வாறு உயர்ந்து பின்னர் மாற்றமடைந்தது என்பதை முழுமையாகக் கண்காணிப்பது சாத்தியமில்லை. உலக வங்கியின் திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடுகள், பொருளாதார நெருக்கடியின் போது வறுமை வீதம் சுமார் 20 சதவீதத்தை எட்டியிருக்கலாம் எனக் குறிப்பிடுகின்றன.
இங்கு ஒரு எதிர்வாதம் முன்வைக்கப்படலாம். இலங்கை கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மீண்டு, மீண்டும் பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பதிவு செய்யும் நிலையை அடைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்க சாதனையாகும். பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையை மீட்டெடுத்தல், அரச நிதி முகாமைத்துவத்தைச் சீரமைத்தல் போன்ற நடவடிக்கைகள் உடனடியாக மக்களின் வருமானத்தை உயர்த்திவிட முடியாது. மேலும், பொருளாதார மீட்சியின் பயன்கள் குடும்பங்களைச் சென்றடைவதற்கு கால அவகாசம் தேவைப்படும். எனவே, 2025ஆம் ஆண்டின் குடும்ப வருமான நிலைமையை மட்டும் வைத்து பொருளாதார மீட்சி தோல்வியடைந்துவிட்டதாகக் கூறுவது நியாயமானதல்ல.
இந்த வாதத்தில் ஒரு பகுதி ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது. பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மை என்பது வளர்ச்சிக்கான அடித்தளமாகும். நெருக்கடிக்குப் பின்னர் நிதி ஒழுங்கை மீட்டெடுப்பதும், பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதும், முதலீட்டுச் சூழலை மேம்படுத்துவதும் அவசியமானவை. ஆனால், பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மை என்பது இறுதி இலக்கு அல்ல; அது மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான வழிமுறையாகும். பொருளாதார வளர்ச்சி மீண்டும் தொடங்கியுள்ளதென்ற காரணத்தால், குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களின் கொள்வனவுச் சக்தி வீழ்ச்சியையும் வறுமையின் மீளுயர்வையும் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளிவிட முடியாது.
அதேபோன்று, உயர்வருமானக் குடும்பங்களின் வருமான உயர்வு முதலீடு, சேமிப்பு மற்றும் பொருளாதாரச் செயற்பாடுகளுக்கு உதவக்கூடும் என்ற வாதமும் முன்வைக்கப்படலாம். அதுவும் பொருளாதார ரீதியில் பொருத்தமான கருத்தாகும். ஆனால், அந்த வருமான உயர்வு உற்பத்தி முதலீடுகளாகவும் வேலைவாய்ப்புகளாகவும் மாற்றமடைகின்றதா, அல்லது வருமானப் பகிர்வில் ஏற்கனவே காணப்படும் இடைவெளியை மேலும் விரிவுபடுத்துகின்றதா என்பதே முக்கியமான கேள்வியாகும். வளர்ச்சியின் பயன்கள் பரந்த சமூகத்திற்குச் சென்றடையாதபோது, அதன் நீண்டகால நிலைத்தன்மையும் கேள்விக்குறியாகும்.
எனவே, இலங்கையின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் மொத்த வளர்ச்சி விகிதத்தை உயர்த்துவதுடன் மட்டும் நின்றுவிடக்கூடாது. உண்மையான குடும்ப வருமானத்தை உயர்த்துவதும், குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களின் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதும் தேசிய வளர்ச்சியின் அளவிடக்கூடிய இலக்குகளாக மாற்றப்பட வேண்டும். இதற்காக, வேலைவாய்ப்புகளின் எண்ணிக்கையை மட்டும் கணக்கிடாமல், அவற்றின் தரம், ஊதியத்தின் கொள்வனவுச் சக்தி, தொழில் பாதுகாப்பு மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றையும் மதிப்பிட வேண்டும்.
முதலாவதாக, உற்பத்தித்திறன் சார்ந்த வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவது அவசியம். சிறிய மற்றும் நடுத்தரத் தொழில் முயற்சிகள் (MSMEs), விவசாயம், மீன்பிடி, சுற்றுலாத்துறை, உற்பத்தித் தொழில் மற்றும் டிஜிட்டல் சேவைகள் ஆகிய துறைகளில் புதிய பொருளாதார வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்த வேண்டும். குறிப்பாக, கிராமப்புற மற்றும் பின்தங்கிய பிரதேசங்களில் உள்ள உற்பத்தியாளர்களுக்கு சந்தை அணுகல், நிதி வசதி, தொழில்நுட்பம், திறன் பயிற்சி மற்றும் பெறுமதிச் சங்கிலி (Value Chain) இணைப்புகளை ஏற்படுத்துவது அவசியமாகும். இதன் மூலம் வருமானம் பெறும் வாய்ப்புகள் நகர்ப்புற மையங்களுக்குள் மட்டும் குவிவதைத் தவிர்க்க முடியும்.
இரண்டாவதாக, குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களுக்கான சமூகப் பாதுகாப்பு (Social Protection) திட்டங்கள் தரவுகளின் அடிப்படையில் மறுசீரமைக்கப்பட வேண்டும். உதவிகளை வழங்குவதில் தகுதி, தேவையின் தீவிரம், குடும்ப அளவு, குழந்தைகள், முதியவர்கள் மற்றும் மாற்றுத்திறனாளிகள் போன்ற காரணிகள் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். பண உதவிகள் மட்டும் போதுமானதல்ல; ஊட்டச்சத்து, கல்வி, சுகாதாரம், தொழிற்பயிற்சி மற்றும் வாழ்வாதார மேம்பாட்டை ஒருங்கிணைக்கும் அணுகுமுறை தேவை. சமூகப் பாதுகாப்பு என்பது தற்காலிக நிவாரணமாக மட்டுமல்லாமல், வறுமையிலிருந்து மீள்வதற்கான பொருளாதாரப் பாலமாகவும் அமைய வேண்டும்.
மூன்றாவதாக, ஊதியக் கொள்கை மற்றும் தொழிலாளர் உற்பத்தித்திறன் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைக்கப்பட வேண்டும். பெயரளவு ஊதிய உயர்வுகள் மட்டும் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்தாது. அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலையேற்றத்துடன் ஒப்பிடுகையில் ஊதியத்தின் உண்மையான பெறுமதி எவ்வாறு மாறுகின்றது என்பதைக் கண்காணிக்க வேண்டும். அதேவேளை, தொழிலாளர்களின் திறன்களை மேம்படுத்துதல், தொழில்நுட்பப் பயிற்சி, தொழில் மாற்றத்திற்கான வாய்ப்புகள் மற்றும் பெண்களின் பொருளாதாரப் பங்கேற்பை அதிகரித்தல் ஆகியவை நீண்டகால வருமான உயர்வுக்கு வழிவகுக்கும்.
நான்காவதாக, பொருளாதாரத் திட்டமிடலில் தேசிய சராசரிகளுக்கு அப்பால் குடும்பங்களின் உண்மையான வாழ்க்கை நிலைமைகளை அளவிடும் முறைமையை வலுப்படுத்த வேண்டும். சராசரி வருமானம், இடைநிலை வருமானம், வருமானக் குழுக்களுக்கிடையிலான விகிதம், வறுமை வீதம் மற்றும் பிரதேச ரீதியான வேறுபாடுகள் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து வெளியிட வேண்டும். குடும்ப வருமானம் மற்றும் செலவின ஆய்வுகள் முறையான கால இடைவெளியில் நடத்தப்பட்டு, அதன் முழுமையான முடிவுகள் பொதுமக்களுக்கும் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கும் எளிதில் கிடைக்கச் செய்யப்பட வேண்டும். இதனால், அரசாங்கத்தின் கொள்கைகள் எந்தக் குடும்பப் பிரிவுகளுக்கு பயனளிக்கின்றன, எந்தப் பிரிவுகள் இன்னும் பின்னடைவைச் சந்திக்கின்றன என்பதைத் துல்லியமாக அறிய முடியும்.
மேலும், அரச வரவுசெலவுத் திட்டத்தில் ஒதுக்கப்படும் நிதி, குடும்பங்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் ஏற்படுத்தும் விளைவுகளுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்ட நிதி எவ்வளவு செலவிடப்பட்டது என்பதுடன், அதன் மூலம் எத்தனை தரமான வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன, எத்தனை குடும்பங்களின் உண்மையான வருமானம் உயர்ந்தது, வறுமை மற்றும் பிரதேச ஏற்றத்தாழ்வுகள் எவ்வாறு மாறின என்பதையும் மதிப்பிட வேண்டும். இதற்காக விளைவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட வரவுசெலவுத் திட்டமிடல் (Outcome-based Budgeting) மற்றும் காலாண்டு முன்னேற்ற அறிக்கைகள் போன்ற அணுகுமுறைகள் பயனுள்ளதாக அமையும்.
இறுதியாக, பொருளாதார மீட்சியின் வெற்றியைப் பங்குச் சந்தைச் செயற்பாடுகள், தேசிய வருமானம் அல்லது அரச வருவாய் உயர்வு போன்ற குறிகாட்டிகளால் மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது. ஒரு குடும்பம் தனது மாத வருமானத்தில் உணவு, கல்வி, சுகாதாரம், போக்குவரத்து மற்றும் வீட்டு வசதிக்கான செலவுகளை முன்னைவிடச் சிறப்பாகச் சமாளிக்க முடிகின்றதா என்பதே அதன் நேரடி அளவுகோலாகும். குறிப்பாக, பொருளாதார வளர்ச்சி குறைந்த வருமானம் பெறும் மக்களின் வாழ்க்கையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறதா என்பதற்கான பதில், நாட்டின் வளர்ச்சிப் பாதையின் தரத்தைத் தீர்மானிக்கும்.
2016ஆம் ஆண்டுடன் ஒப்பிடுகையில், 2025ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் இலங்கையின் வழக்கமான குடும்பம் அதிக கொள்வனவுச் சக்தியைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதை ஆரம்ப HIES முடிவுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. அதேவேளை, வறிய குடும்பங்களின் உண்மையான வருமானம் வீழ்ச்சியடைந்துள்ளதும், செல்வந்த குடும்பங்களின் வருமானம் அதிகரித்துள்ளதும், வறுமை மீண்டும் 2016ஆம் ஆண்டின் நிலையை எட்டியுள்ளதும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய உண்மைகளாகும். முழுமையான 2025 ஆய்வு முடிவுகள் வெளிவரும் வரை சில மதிப்பீடுகள் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தாலும், தற்போதைய தரவுகள் வழங்கும் எச்சரிக்கையைப் புறக்கணிப்பதற்கு இடமில்லை.
ஒரு நாட்டின் பொருளாதார மீட்சி, அதன் செல்வந்த குடும்பங்களின் வருமான உயர்வில் மட்டும் அளவிடப்படக்கூடாது; சாதாரண குடும்பத்தின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றத்திலேயே அளவிடப்பட வேண்டும். பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது புள்ளிவிபரங்களில் தெரியும் உயர்வாக மட்டுமல்லாமல், மக்களின் உணவுப் பாதுகாப்பு, வருமான நிலைத்தன்மை, வேலைவாய்ப்பு, கல்வி மற்றும் வாழ்வாதாரத்தில் உணரக்கூடிய மாற்றமாகவும் அமைய வேண்டும். 2016ஆம் ஆண்டைவிட 2025ஆம் ஆண்டில் இலங்கைச் சமூகத்தின் பெரும்பான்மையான குடும்பங்கள் சிறந்த வாழ்க்கையைப் பெற்றுள்ளனவா என்ற கேள்விக்கான பதில் இன்னும் திருப்திகரமாக இல்லை. அந்தப் பதிலை மாற்றுவதே இலங்கையின் அடுத்தகட்ட பொருளாதார மீட்சியின் உண்மையான சவாலாகும்.


0 comments:
Post a Comment