நவநீதம் பிள்ளை அவர்களுக்கு, 2026ஆம் ஆண்டின் நோபல் அமைதிப் பரிசு

 உலகம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்த நாளில், ஒரு குறிப்பைச் சொல்லிவிட்டுத் தொடங்குகின்றேன்: "மனிதர்களின் உரிமைகளை மறுப்பது என்பது, அவர்களின் மனிதத்தன்மையையே மறுப்பதாகும்" என்றார் நெல்சன் மண்டேலா. அந்த வார்த்தைகளைச் சட்டமாகவும், தீர்ப்பாகவும், உலகளாவிய முறைமையாகவும் மாற்றிய ஒரு பெண்மணிக்குத்தான் இன்று உலகின் மிக உயர்ந்த அமைதிக்கான பரிசு கிடைத்திருக்கின்றது. தென்னாபிரிக்காவின் டர்பன் நகரில், ஒரு பேருந்துச் சாரதியின் மகளாகப் பிறந்து, தமிழ் வேர்களைத் தன் நெஞ்சில் சுமந்து, நிறவெறிச் சட்டங்கள் கதவுகளை மூடிய காலத்தில் அந்தக் கதவுகளையே உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்த

வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது.

நண்பர்களே, இது ஒரு தனிமனிதரின் வெற்றி மட்டுமல்ல. நீதிக்காக ஏங்கும் ஒவ்வொரு சாதாரண மனிதனுக்கும் கிடைத்த அங்கீகாரம் இது. வள்ளுவர் சொன்னார், "அறத்தான் வருவதே இன்பம் மற்றெல்லாம் புறத்த புகழும் இல." அறவழியில் வருவதே உண்மையான இன்பம், மற்றவை எல்லாம் புகழற்றவை என்பது அதன் பொருள். இன்று உலகம் அந்த அறத்தை ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் கண்டு தலைவணங்குகின்றது. நாங்களும் தலைவணங்குகின்றோம். ஆனால் தலைவணங்குவதோடு நின்றுவிடலாமா? இந்தப் பரிசு எமது வீதிகளுக்கும், எமது பாடசாலைகளுக்கும், எமது திணைக்களங்களுக்கும் என்ன செய்தியைச் சொல்கின்றது என்பதைத்தான் இன்று உங்களோடு பேசவிரும்புகின்றேன்.

ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சியை நாம் வளர்ச்சியின் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, ஒரு உண்மை தெளிவாகத் தெரியும். பொருளாதாரம் என்பது வெறும் எண்களின் விளையாட்டு அல்ல. அது நம்பிக்கையின் மீது கட்டப்பட்ட கட்டடம். ஒரு முதலீட்டாளர் ஒரு நாட்டுக்குள் டொலரைக் கொண்டுவருவது, அந்த நாட்டில் ஒப்பந்தம் மதிக்கப்படும், நீதிமன்றம் நடுநிலையாக நிற்கும், சட்டம் எல்லோருக்கும் ஒன்றாக இருக்கும் என்று நம்புவதால்தான். அந்த நம்பிக்கை உடைந்துவிட்டால் எந்த வட்டிவீதக் குறைப்பும், எந்தச் சலுகைப் பொதியும் அதைத் தைத்துவிட முடியாது. திணைக்களங்களின் நடைமுறைகளை அருகிலிருந்து பார்த்தவர்களுக்குத் தெரியும்: ஒரு கோப்பு மேசை மேசையாக நகர்வதற்கு எடுக்கும் காலம், ஒரு தொழில் முயற்சியாளனின் மூலதனத்தை எவ்வாறு விழுங்குகின்றது என்பது. இந்தத் தாமதத்தை நாம் செலவுக் கணக்கில் எழுதுவதில்லை. ஆனால் அது ஒவ்வொரு ஆண்டும் நமது உற்பத்தித்திறனில் பல சதவிகிதத்தைக் கரைத்துக்கொண்டே இருக்கின்றது.

நவநீதம் பிள்ளை அவர்கள் செய்த பணியின் சாரத்தை எளிமையாகச் சொல்கின்றேன். யாருக்கும் பொறுப்புக்கூறல் இல்லாத அதிகாரம் ஆபத்தானது என்பதை அவர் உலகுக்கு நிறுவினார். ருவாண்டா இனப்படுகொலையை விசாரித்த தீர்ப்பாயத்தில் நீதிபதியாக இருந்தபோது, பாலியல் வன்முறையையும் இனப்படுகொலையின் ஒரு கருவியாக அங்கீகரித்த தீர்ப்பில் அவர் பங்காற்றினார். சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியாக அமர்ந்தார். பின்னர் 2008 முதல் 2014 வரை ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் ஆணையாளராக இருந்தார். உண்மையிலேயே, அதிகாரத்தின் முன் உண்மையைப் பேசுவதற்குத் தனி வகையான துணிவு வேண்டும்.

இனி நமது நாட்டுக்கு வருவோம். நாம் சங்கடமான உண்மைகளை எதிர்கொள்ளத் தயங்கக்கூடாது. நம் நாடு கடந்த சில ஆண்டுகளில் அனுபவித்த பொருளாதார நெருக்கடி வெறும் டொலர் பற்றாக்குறையால் மட்டும் வந்ததல்ல. அது முகாமைத்துவத்தின் தோல்வி, வெளிப்படைத்தன்மையின் தோல்வி, கேள்வி கேட்கும் பாரம்பரியம் பலவீனமாகியதன் விளைவு. "ஊரார் பிள்ளையை ஊட்டி வளர்த்தால் தன் பிள்ளை தானே வளரும்" என்று எங்கள் பெரியோர் சொன்னார்கள். நீதி என்பதும் அப்படித்தான். மற்றவனுக்கு நீதி கிடைக்கும் சூழலை உருவாக்கினால், நாளை எமக்கும் அது கிடைக்கும். மற்றவனுக்கு மறுக்கப்படும் இடத்தில் ஒருநாள் எமக்கும் மறுக்கப்படும்.

நான் ஒரு கணக்கைச் சொல்கின்றேன், கவனமாகக் கேளுங்கள். வடக்கு, கிழக்கு, மலையகம், தெற்கு என்று எந்த வலயத்துக்குப் போனாலும் விவசாயியின் கதை ஒன்றுதான். நூறு ரூபாய்க்கு நுகர்வோர் வாங்கும் மரக்கறியில், பல இடங்களில் விவசாயியின் கைக்குச் செல்வது முப்பதோ நாற்பதோ ரூபாய்தான். மிகுதி இடைத்தரகர்களின் பைகளுக்குப் போகின்றது. வயலில் வியர்வை சிந்துபவன் வறுமையில் இருக்கின்றான். வீதியோரத்தில் வாங்குபவன் விலையேற்றத்தில் தவிக்கின்றான். இடையில் இருப்பவன் மட்டும் கொழுக்கின்றான். இதைத்தான் "ஆடு நனைகிறதென்று ஓநாய் அழுததாம்" என்று பழமொழி சொல்கின்றது. இடைத்தரகர்களின் அனுதாபம் ஒருபோதும் விவசாயியைக் காப்பாற்றாது.

இந்த இடைத்தரகர் முறை பொருளாதாரத்தில் மட்டுமல்ல, நீதியிலும் இருக்கின்றது. ஒரு காணிப் பிரச்சினைக்காக, ஒரு காணாமல் போனவரைத் தேடுவதற்காக, ஒரு சாதாரணக் குடிமகன் திணைக்களத்திலிருந்து திணைக்களத்துக்கு அலைகின்றான். ஆண்டுக்கணக்கில் வழக்குகள் தேங்கிக் கிடக்கின்றன. "நீதி தாமதமானால் நீதி மறுக்கப்பட்டதற்குச் சமம்" என்ற சட்ட வாசகம் எங்கள் மக்களின் வாழ்க்கையில் நித்தமும் நிஜமாகின்றது. நவநீதம் பிள்ளை 2013ஆம் ஆண்டு எமது நாட்டுக்கு வந்தபோது, வடக்கிலும் கிழக்கிலும் உள்ள மக்களை நேரில் சந்தித்து, அவர்கள் வலியைக் கேட்டார். அவர் சொன்ன கருத்துகள் சிலருக்கு வேப்பங்காயாகக் கசந்தன. ஆனால் "அரசன் அன்றே கொல்லும், தெய்வம் நின்று கொல்லும்" என்பார்கள். உண்மையைத் தள்ளிப்போடுவதால் அது அழிந்துவிடுவதில்லை; வட்டியோடு திரும்பி வருகின்றது.

அதேவேளை, நான் நிச்சயமாக ஒரு தரப்பைக் குற்றம்சாட்டி இன்னொரு தரப்பைப் புகழ வரவில்லை. இது அரசியல் மேடைப் பேச்சல்ல. கடந்த காலத்தின் காயங்கள் எல்லா சமூகங்களிலும் இருக்கின்றன. தமிழ் மக்களுக்கு இருக்கின்றன, சிங்கள மக்களுக்கு இருக்கின்றன, முஸ்லிம் மக்களுக்கு இருக்கின்றன, மலையக மக்களுக்கும் இருக்கின்றன. காயத்தை மறைத்தால் அது புரையோடும். சுத்தம் செய்தால்தான் ஆறும். திருக்குறள் சொல்வதுபோல, "தக்கார் தகவிலர் என்பது அவரவர் எச்சத்தால் காணப்படும்." ஒரு நாடு நல்லதா கெட்டதா என்பது, அது தன் எதிர்காலச் சந்ததிக்கு எதை விட்டுச்செல்கின்றது என்பதில்தான் தெரியும்.

அப்படியானால் தீர்வு என்ன? நான் மூன்று விடயங்களை முன்வைக்கின்றேன். முதலாவது, சட்டங்களும் திட்டங்களும் காகிதத்தில் அழகாக இருப்பது போதாது; அவற்றின் அமுலாக்கமே அளவுகோல். நூற்றுக்கணக்கான அறிக்கைகள் அலமாரிகளில் தூசி படிந்து கிடக்கின்றன. எந்தத் திட்டத்தையும் தொடங்குமுன் யார் பொறுப்பு, எப்போது முடிவு, எவ்வளவு செலவு, எவ்வாறு அளவிடுவது என்று வெளிப்படையாக அறிவிக்கும் முறைமை வேண்டும். அமுல்படுத்தல் இல்லாத கொள்கை, விதைக்காத வயலில் அறுவடை எதிர்பார்ப்பது போன்றது.

இரண்டாவது, இடைத்தரகர்களின் ஆதிக்கத்தை உடைக்க தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தவேண்டும். ஒண்லைன் சந்தைகள், இ கொமர்ஸ் தளங்கள், கூட்டுறவுச் சபைகள் மூலம் விவசாயியை நேரடியாக நுகர்வோரோடு இணைக்கலாம். ஒவ்வொரு பிரதேச செயலகத்திலும் விலை, விளைச்சல், கொள்வனவுத் தகவல்களைப் பொதுவில் வெளியிடலாம். வெளிப்படைத்தன்மையே இடைத்தரகருக்குத் தரும் மிகப்பெரிய அடி. அதேபோல, வழக்குகளுக்கும் அரச சேவைகளுக்கும் ஒண்லைன் கண்காணிப்பு முறைமையை உருவாக்கினால், "என் கோப்பு எங்கே?" என்ற குடிமகனின் கேள்விக்குப் பதில் கிடைக்கும்.

மூன்றாவது, மீண்டெழு பொருளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்புவது. அதாவது, ஒரு அதிர்ச்சி வந்தால் உடைந்துவிடாமல் மீண்டும் எழுந்துநிற்கும் வலிமை. அதற்கு எமது இளையோருக்குத் தரமான பாடசாலைக் கல்வியும் தொழிற்பயிற்சியும் வேண்டும். சிறு, நடுத்தரத் தொழில்முயற்சிகளுக்கு நம்பகமான நிதியும் சந்தையும் வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, எந்த இனத்தவராக இருந்தாலும் தனக்கு நீதி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை வேண்டும். சட்டத்தின் ஆட்சி இருக்கும் இடத்தில்தான் முதலீடு தங்கும், புலம்பெயர்ந்த உறவுகளின் டொலர் முதலீடாக மாறும், இளையோர் நாட்டை விட்டு ஓடாமல் நாட்டிலேயே நிற்பார்கள்.

தோமஸ் பெயின் என்ற சிந்தனையாளர் சொன்னார்: சுதந்திரத்தின் ஆசீர்வாதங்களை அறுவடை செய்ய எதிர்பார்ப்பவர்கள், அதைக் காக்கும் சோர்வையும் ஆண்கள் போல் தாங்கிக்கொள்ளவேண்டும். இதுதான் நவநீதம் பிள்ளையின் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் பாடம். அவர் தனியாக ஒரு நாட்டையோ ஒரு தரப்பையோ மாற்றவில்லை. தொடர்ந்து, பொறுமையாக, அஞ்சாமல் நீதிக்காக நின்றார். "ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித் தாழாது உஞற்று பவர்" என்கிறார் வள்ளுவர். தளராமல் முயல்பவர்கள் விதியையும் வென்றுவிடுவார்கள்.

ஆகவே, இன்றைய சிந்தனையாக ஒன்றை உங்கள் முன் வைக்கின்றேன். நோபல் பரிசு ஒருவருக்கே கிடைக்கலாம், ஆனால் அது சுட்டிக்காட்டும் பொறுப்பு எம் எல்லோருக்குமானது. தலைவர்கள் மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு அதிகாரியும், ஆசிரியரும், வணிகரும், விவசாயியும், மாணவனும், வாக்காளனும் தம் இடத்தில் நீதியின் காவலனாக நிற்கவேண்டும். இலஞ்சம் கேட்கப்படும்போது மறுப்பதிலும், அநீதியைக் காணும்போது குரல் கொடுப்பதிலும், உண்மையைச் சொல்லத் தயங்காமல் இருப்பதிலும்தான் எமது நாட்டின் எதிர்காலம் அடங்கியிருக்கின்றது.

மார்ட்டின் லூதர் கிங் சொன்னார், "எங்கோ ஓரிடத்தில் நடக்கும் அநீதி, எல்லா இடங்களிலும் நீதிக்கு அச்சுறுத்தல்." நாளை காலை நீங்கள் கண்விழிக்கும்போது, உங்கள் கையில் ஒரு சிறிய அதிகாரம் இருக்கும். ஒரு கையொப்பம், ஒரு தீர்மானம், ஒரு வாக்கு, ஒரு வார்த்தை. அதை எந்தப் பக்கம் பயன்படுத்தப்போகின்றீர்கள்? அந்தக் கேள்வியோடு உங்களை விட்டுச் செல்கின்றேன். நீதி வெல்லும்; அதை நாமே வெல்லவைக்கவேண்டும். நன்றி, வணக்கம்