முடங்கும் முதலீடுகள்- நிர்வாகத் தடைகளை அகற்ற தேவை சட்ட அடித்தளமும் காலவரையறையும்

நன்கு திட்டமிடப்பட்டு, நிதியிடப்பட்டு, தேவையான ஒப்புதல்களுடன் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஒரு திட்டம் நிர்வாக நடைமுறைகளுக்குள் காலவரையின்றிச் சிக்கிக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படலாகாது; இதுவே இவ்விடயத்தின் அடிப்படைக் கொள்கையாகும். முதலீட்டாளர் ஒருவர் மூலதனத்தை ஈடுபடுத்தும்போது, ஒப்புதல்கள் நியாயமான காலத்துக்குள் கிடைக்கும் என்றும், அமுல்படுத்தல் நிறுவப்பட்ட கால அட்டவணைப்படி நகரும் என்றும் எதிர்பார்க்கிறார். இந்த எதிர்பார்ப்பு மீண்டும் மீண்டும் பொய்க்கும்போது, இழப்பு தனிப்பட்ட முதலீட்டாளருடன் நின்றுவிடுவதில்லை; வேலைவாய்ப்பு, உற்பத்தி, அரச வருமானம் ஆகியவற்றின் வடிவில் அது நாட்டுக்கே சுமையாகிறது. இந்தப் பின்னணியிலேயே, ஜனாதிபதி செயலகத்தின் கீழ் ‘வியாசா’ (ViYASA) எனவும் அழைக்கப்படும் தேசிய வணிக வசதியளிப்பு நிலையம் (National Business Facilitation Centre – NBFC) திறக்கப்பட்டிருப்பதை நோக்க வேண்டியுள்ளது.

இலங்கையின் பொருளாதார வரலாறு இது தொடர்பில் சுவாரசியமான படிப்பினையொன்றை வழங்குகிறது. பிரித்தானியர் ஆட்சிக் காலத்தில் பல தனிநபர்களும் வணிகக் குழுமங்களும் தொடங்கிய தொழில்முயற்சிகள் பிற்காலத்தில் பெரும் வர்த்தக நிறுவனங்களாக வளர்ந்தன. அக்காலத்தில் நிறுவப்பட்ட முன்னணி நிறுவனங்களில் பல பெருந்தோட்டத்துறையிலும் ஏனைய துறைகளிலும் முக்கிய பங்காற்றின; சில சுதந்திரத்தின் பின்னரும் நிலைத்து, இலங்கையர் உரிமையிலான நிறுவனங்களாக மாற்றமடைந்து, தமது பழைய பெயர்களிலேயே தொடர்ந்து இயங்கின. இந்நிறுவனங்களின் பல்வகைமையும் நீடித்த ஆயுளும், தேவையற்ற நிர்வாகத் தடைகளின்றி வணிகங்கள் நிலைபெறவும் விரிவடையவும் பொருளாதார வாய்ப்புகளுக்கு விரைந்து பதிலளிக்கவும் கூடிய சூழலை உருவாக்குவதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகின்றன.

இந்தப் பின்னணியிலேயே இன்று புதிய திட்டங்கள் எதிர்கொள்ளும் இடர்ப்பாடுகள் கவனத்துக்குரியவை. புதிய திட்டங்களைத் திட்டமிடும் தொழில்முனைவோர் (entrepreneurs) தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கும் முறைப்பாடுகளில் ஒன்று, அமுல்படுத்தலுடன் தொடர்புடைய நிர்வாக இயந்திரத்தைக் கடந்து செல்வதிலுள்ள சிரமமாகும். ஒப்புதல்கள், அனுமதிகள், அனுமதிப்பத்திரங்கள் (licences) உள்ளிட்ட அரச சேவைகளைப் பெறுவதில் ஏற்படும் தாமதங்கள் செலவை அதிகரிப்பதுடன், சில சந்தர்ப்பங்களில் பயனுள்ள திட்டமொன்றின் வணிக ரீதியான சாத்தியத்தையே பாதிக்கின்றன. திட்டங்களுக்கு வேகம் (momentum) தேவை. தீர்மானங்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிற்போடப்படும்போது செலவுகள் உயர்கின்றன, வாய்ப்புகள் கைநழுவுகின்றன, முதலீட்டாளர் நம்பிக்கையும் குன்றுகிறது.

தாமதத்தின் விலை பெரிய முதலீட்டாளர்களுடன் மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. பெரிய நிறுவனங்கள் நீண்ட காத்திருப்பைச் சமாளிக்கக்கூடிய நிதி வலிமையையும் சட்ட ஆலோசனைக் குழுக்களையும் கொண்டிருக்கலாம்; ஆனால் சிறு, நடுத்தரத் தொழில்முயற்சியாளர்களுக்கு ஒவ்வொரு மாதத் தாமதமும் கடன் வட்டி, வாடகை, ஊழியர் செலவு எனக் கூடுதல் சுமையாகவே சேர்கிறது. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட திணைக்களங்களிடம் வெவ்வேறு படிவங்களுடனும் ஆவணங்களுடனும் அணுக வேண்டியிருக்கும்போது, எந்த அனுமதி எந்த நிலையில் உள்ளது என்பதே தெரியாத நிச்சயமற்ற தன்மை (uncertainty) முதலீட்டு முடிவுகளையே பின்தள்ளிவிடுகிறது. ஆகவே, செயன்முறையின் வெளிப்படைத்தன்மையும் கணிக்கக்கூடிய தன்மையும் (predictability) வரிச்சலுகைகளைப் போலவே முதலீட்டுக்கு முக்கியமானவை.

இது இலங்கைக்கு மட்டுமேயான பிரச்சினையல்ல. அளவுக்கதிகமான அதிகாரத்துவம் (bureaucracy) முதலீட்டுக்கும் புத்தாக்கத்துக்கும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் தடையாகலாம் என்பதை வளர்ந்த, வளர்முக நாடுகளின் அரசாங்கங்கள் உணர்ந்துள்ளன. அதன் விளைவாக, ஒழுங்குமுறைத் தடைகளை இனங்கண்டு, மூலோபாய முக்கியத்துவமுள்ள திட்டங்களை விரைவுபடுத்தச் சிறப்பு முகவராண்மைகளும் குழுக்களும் செயலணிகளும் பல நாடுகளில் நிறுவப்பட்டுள்ளன. அமெரிக்காவில் சமஷ்டி அனுமதி நடைமுறைகள் மேம்பாட்டு வழிநடத்தல் சபை (Federal Permitting Improvement Steering Council – FPISC), பாரிய உட்கட்டமைப்பு மற்றும் பொருளாதாரத் திட்டங்களுடன் தொடர்புடைய சமஷ்டி அனுமதி நடைமுறைகளை ஒருங்கிணைத்து எளிமைப்படுத்தும் பணியைக் கொண்டுள்ளது. முகாமைத்துவ, வரவுசெலவு அலுவலகத்தினுள் இயங்கும் தகவல் மற்றும் ஒழுங்குமுறை விவகாரங்கள் அலுவலகம் (Office of Information and Regulatory Affairs – OIRA), முக்கிய சமஷ்டி ஒழுங்குவிதிகளைப் பரிசீலித்து, அவற்றின் தாக்கத்தையும் செலவு–பயன் பகுப்பாய்வையும் (cost-benefit analysis) ஆராய்வதுடன், குடிமக்கள் மீதும் வணிகங்கள் மீதும் சுமத்தப்படும் தேவையற்ற தகவல் சேகரிப்புச் சுமையைக் குறைப்பதிலும் பங்காற்றுகிறது. பிரித்தானியாவின் ஒழுங்குமுறைப் புத்தாக்க அலுவலகம் (Regulatory Innovation Office) புதிய தொழில்நுட்பங்களும் சேவைகளும் அறிமுகமாவதைத் தாமதப்படுத்தும் தடைகளைக் குறைக்க முயல்கிறது; ஜப்பானில் அமைச்சரவைச் செயலகத்திலும் டிஜிட்டல் முகவராண்மையிலும் (Digital Agency) ஒழுங்குமுறைச் சீர்திருத்தத்தை ஒருங்கிணைக்கும் பொறிமுறைகள் உள்ளன; இந்தியாவில் வர்த்தக, கைத்தொழில் அமைச்சின் கீழுள்ள கைத்தொழில் மற்றும் உள்நாட்டு வர்த்தக மேம்பாட்டுத் திணைக்களம் (DPIIT) முதலீட்டை ஊக்குவிப்பதிலும் வணிகச் சூழலை மேம்படுத்துவதிலும் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது; வங்காளதேசம் முதலீட்டு அபிவிருத்தி அதிகாரசபை (BIDA) ஊடாக முதலீட்டு நடைமுறைகளை எளிமையாக்கும் சீர்திருத்தங்களை மேற்கொண்டுள்ளது. இவற்றுள் பிலிப்பைன்ஸ் மிகப் பொருத்தமான எடுத்துக்காட்டாகும். அங்கு சட்டத்தின் மூலம் நிறுவப்பட்ட சிவப்புநாடா எதிர்ப்பு அதிகாரசபை (Anti-Red Tape Authority – ARTA), செயலாக்கக் காலக்கெடுக்கள் பின்பற்றப்படுகின்றனவா என்பதைக் கண்காணித்து, தேவையற்ற நிர்வாகச் சுமைகளைக் குறைக்கிறது; அரச பரிவர்த்தனைகள் வரையறுக்கப்பட்ட காலத்துக்குள் முடிவடைவதை உறுதிசெய்வதே அந்நாட்டின் ‘3-7-20’ கட்டமைப்பின் நோக்கமாகும்.

இந்த நிறுவனங்களின் அமைப்பு வடிவங்கள் வேறுபட்டாலும் அவற்றுக்கிடையே சில பொதுப் பண்புகளைக் காணலாம்: பல நிறுவனங்களை ஒருங்கிணைக்கும் மையப் பொறுப்பு, ஒழுங்குமுறைச் சுமையைச் சீர்தூக்கிப் பார்க்கும் பகுப்பாய்வு நடைமுறை, காலக்கெடுக்களைக் கண்காணிக்கும் பொறிமுறை ஆகியனவே அவை. இவை எதுவும் முதலீட்டாளருக்குச் சலுகை வழங்குவதை மட்டும் நோக்கமாகக் கொண்டவையல்ல; அரச சேவையை மக்களுக்கும் வணிகத்துக்கும் பயனுள்ளதாகவும் கணிக்கக்கூடியதாகவும் மாற்றுவதே அவற்றின் அடிப்படை நோக்கம். இதனால் அவை பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு மட்டுமன்றி, குடிமக்கள் அரசு மீது கொள்ளும் நம்பிக்கைக்கும் பங்களிக்கின்றன.

இவ்வெடுத்துக்காட்டுகள் ஒரு பொதுப் படிப்பினையைச் சுட்டுகின்றன: முதலீட்டை ஈர்ப்பது ஊக்குவிப்புகளை வழங்குவதால் மட்டும் சாத்தியமாவதில்லை; முதலீட்டாளர் கடந்து செல்ல வேண்டிய நிர்வாக இயந்திரமும் அதே அளவு முக்கியமானது. இலங்கையில் இந்த நோக்கில் உருவாக்கப்பட்ட பொறிமுறையே NBFC ஆகும். அரச நிறுவனங்களை ஒருங்கிணைத்து, அனுமதிச் செயன்முறையிலுள்ள துண்டாடலைக் (fragmentation) குறைப்பதை இலக்காகக் கொண்டு ஜனாதிபதி செயலகத்தின் கீழ் நிறுவப்பட்ட இந்நிலையம், 2026 ஆகஸ்ட் 24 அமைச்சரவைத் தீர்மானத்தைத் தொடர்ந்து, செப்டெம்பர் 22 அன்று கொழும்பு 07, ஹெக்டர் கொப்பேகடுவ மாவத்தையில் உத்தியோகபூர்வமாகத் திறந்து வைக்கப்பட்டது. ஜனாதிபதியின் மூத்த மேலதிகச் செயலாளர் சீவலி அருகொட இதற்குத் தலைமை தாங்குகிறார். வணிகங்களைத் தொடங்கி நடத்தும்போது எதிர்கொள்ளப்படும் சிக்கல்களுக்குத் தொடர்புடைய நிறுவனங்களுடன் இணைந்து விரைவாகத் தீர்வு காண்பதே இதன் குறிக்கோளாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இத்தகைய ஒருங்கிணைப்பு முயற்சி வரவேற்புக்குரியது; ஏனெனில் முதலீட்டாளர் ஒவ்வொரு திணைக்களத்தின் கதவையும் தனித்தனியாகத் தட்டும் நிலையை மாற்றி, சிக்கல்கள் எழும்போது அவற்றை மையத்தில் முன்வைக்கக்கூடிய ஒரு முகவரியை அது வழங்குகிறது. எனினும் ஒரு முகவரி இருப்பது மட்டுமே தீர்வாகாது; அம்முகவரி தீர்மானங்களை நகர்த்தும் வலிமை பெற்றிருக்க வேண்டும்.

இதன் பொருளாதாரப் பங்கு குறைத்து மதிப்பிடத்தக்கதல்ல. புதிய முதலீடுகள் தாமதமின்றி நடைமுறைக்கு வரும்போது புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகின்றன, உற்பத்தியும் ஏற்றுமதியும் விரிவடைகின்றன, அரசுக்கான வரி வருமானமும் அதிகரிக்கின்றது. மாறாக, அனுமதிகளுக்காகத் திட்டங்கள் நீண்ட காலம் காத்திருக்கும்போது, அதே மூலதனம் வேறு நாடுகளை நாடக்கூடிய சாத்தியமும் உண்டு. பிராந்தியத்தில் பல நாடுகள் ஒழுங்குமுறைச் சீர்திருத்தங்களை முன்னெடுத்துவரும் நிலையில், முதலீட்டாளர்கள் ஒவ்வொரு நாட்டினதும் நிர்வாக வேகத்தை ஒப்பிட்டே தீர்மானம் எடுக்கின்றனர் என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இருப்பினும், இம்முயற்சி குறித்துப் பொருளாதாரப் பகுப்பாய்வாளர்கள் எழுப்பும் ஐயங்கள் புறக்கணிக்கத்தக்கவையல்ல. ஏற்கனவே பல திணைக்களங்களும் அதிகாரசபைகளும் உள்ள நிலையில், இன்னொரு கட்டமைப்பு ஜனாதிபதி செயலகத்தின் கீழ் அமைவது சமாந்தர அதிகாரத்துவமாக (parallel bureaucracy) மாறி, ஏற்கனவே உள்ள நிறுவனங்களால் அமைதியாகச் செயலிழக்கச் செய்யப்படலாம் என்பது முதல் வாதம். தெளிவான சட்ட அதிகாரமின்றி இயங்கும் ஒருங்கிணைப்பு நிலையம் அறிவுரை வழங்கும் அளவிலேயே நின்றுவிடும் என்பது இரண்டாவது. அனுமதிகளை விரைவுபடுத்தும் முயற்சி சூழல், காணி, தொழிலாளர் பாதுகாப்பு போன்ற ஒழுங்குமுறைப் பாதுகாப்புகளைப் பலவீனப்படுத்தக்கூடும் என்பது மூன்றாவது. தாமதங்களின் மூலகாரணம் நிறுவன ஒருங்கிணைப்பின்மையில் அல்ல, காலத்துக்கு ஒவ்வாத சட்டங்களிலும் எண்ணிம மயமாக்கலின்மையிலும் உள்ளது என்பது நான்காவது. ஐந்தாவதாக, நிலையம் திறக்கப்பட்டு சில வாரங்களே ஆகியுள்ளதால் இப்போதே மதிப்பிடுவது அவசரம் என்ற கருத்தும் உண்டு. இவ்வாதங்கள் அனைத்தும், நிலையம் தொடங்கிய இந்தக் கட்டத்திலேயே, அதன் அதிகாரம், வடிவமைப்பு, அளவீடுகள் குறித்து நேரடியான கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.

முதல் இரண்டு வாதங்களும் நிலையத்தை நிராகரிப்பதற்கான காரணங்களாக அன்றி, அதன் வடிவமைப்பைச் சீரமைப்பதற்கான எச்சரிக்கைகளாகவே அணுகப்பட வேண்டும். சர்வதேச அனுபவம் காட்டுவது யாதெனில், இத்தகைய அமைப்புகளின் வலிமை அவற்றின் சட்ட ஆணையிலும் அளவிடக்கூடிய காலக்கெடுக்களிலுமே தங்கியுள்ளது; பிலிப்பைன்ஸின் ARTA சட்டத்தின் மூலம் நிறுவப்பட்டதும், செயலாக்கக் காலக்கெடுக்களைக் கண்காணிப்பதும் இதற்குச் சான்றாகும். ஆகவே சமாந்தர அதிகாரத்துவம் என்ற அபாயத்துக்கான மருந்து ஒருங்கிணைப்பைக் கைவிடுவதல்ல; அதற்குச் சட்ட அடித்தளத்தை வழங்குவதே. மூன்றாவது கவலை தொடர்பில், வசதியளிப்பு (facilitation) என்பது தரநிலைகளைத் தளர்த்துவதைக் குறிக்காது; நடைமுறையைத் தெளிவாக்கி விரைவுபடுத்துவதையே குறிக்கும். அமெரிக்காவின் OIRA செலவு–பயன் மற்றும் தாக்க மதிப்பீடுகளின் மூலம் ஒழுங்குவிதிகளை ஆராய்கிறது என்பது, நோக்கங்களைக் கைவிடாமலே ஒழுங்குமுறைச் சுமையைக் குறைக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது. நான்காவது வாதத்தில் உண்மை உண்டு; சட்டச் சீரமைப்பும் எண்ணிம மயமாக்கலும் இன்றியமையாதவை. ஆயினும் அவை ஒருங்கிணைப்புக்கு மாற்றானவையல்ல, துணையானவை; ஜப்பானில் டிஜிட்டல் முகவராண்மையும் ஒழுங்குமுறைச் சீர்திருத்த ஒருங்கிணைப்பும் இணைந்து செல்வது இதனை உணர்த்துகிறது. ஐந்தாவது கருத்தைப் பொறுத்தவரை, தொடக்கக் கட்டமே கட்டமைப்பைச் சீர்செய்வதற்கு மிகப் பொருத்தமான காலமாகும்; பின்னர் வேரூன்றிய நடைமுறைகளை மாற்றுவதைவிட, ஆரம்பத்திலேயே அதிகாரத்தையும் அளவீடுகளையும் தெளிவுபடுத்துவது இலகுவானது.

இத்தகைய நிலையமொன்றின் வெற்றியை மூன்று அளவுகோல்களால் மதிப்பிடலாம்: தீர்மானம் எடுக்கும் காலம் குறைகிறதா, எந்தத் திணைக்களம் எவ்வளவு காலம் தாமதித்தது என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறதா, தாமதத்துக்குப் பொறுப்பானவர் பதில் கூற வேண்டிய நிலை உள்ளதா என்பனவே அவை. இவற்றுக்குப் பதிலளிக்காத எந்த ஏற்பாடும் அறிக்கைகளில் மட்டுமே பயனுள்ளதாகத் தோன்றும்; நடைமுறையில் முதலீட்டாளரின் அனுபவத்தை மாற்றாது.

இவ்விடயத்தில் முன்வைக்கப்படக்கூடிய நிபுணத்துவ மதிப்பீடு, கட்டமைப்பை நிறுவுவது தொடக்கம் மட்டுமே; அதன் வெற்றி வடிவமைப்பிலேயே தங்கியுள்ளது என்பதாகும். இதற்குச் சில ஆக்கபூர்வமான வழிகளைப் பரிசீலிக்கலாம். முதலாவது, NBFC க்குத் தெளிவான சட்ட ஆணையையும், ஏனைய திணைக்களங்களிடம் தகவல் கோரித் தாமதங்களைத் தீர்க்கும் அதிகாரத்தையும் வழங்குதல். இரண்டாவது, ஒவ்வொரு ஒப்புதலுக்கும் அனுமதிப்பத்திரத்துக்கும் பிலிப்பைன்ஸின் ‘3-7-20’ போன்ற, இலங்கைச் சூழலுக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்பட்ட, பகிரங்கமாக வெளியிடப்படும் சேவை உறுதிமொழிக் காலக்கெடுக்களை (service charter) நிர்ணயித்தல்; குறைந்த இடருடைய அனுமதிகளுக்குக் காலக்கெடுவுக்குள் பதில் கிடைக்காவிடின் தானியங்கி ஒப்புதல் (deemed approval) வழங்கும் ஏற்பாட்டை ஆராய்தல். மூன்றாவது, ஒற்றைச் சாளர எண்ணிம தளத்தை (single-window digital platform) உருவாக்கி, விண்ணப்பம் எந்தப் பிரிவில் எவ்வளவு காலமாக உள்ளது என்பதை முதலீட்டாளர் நிகழ்நிலையில் அறியச் செய்வதுடன், ஒரே தகவலை ஒவ்வொரு திணைக்களமும் மீண்டும் கோருவதைத் தவிர்த்தல்.

நான்காவது, ஒழுங்குமுறைத் தாக்க மதிப்பீட்டைப் (Regulatory Impact Assessment) புதிய விதிகளுக்குக் கட்டாயமாக்குவதுடன், பழைய அனுமதி நடைமுறைகளையும் காலந்தோறும் மீளாய்வு செய்து தேவையற்றவற்றை நீக்குதல். ஐந்தாவது, கொழும்பை மட்டும் மையமாகக் கொள்ளாது மாவட்ட, மாகாண மட்டங்களில் வசதியளிப்பு மேசைகளை அமைத்தல்; வடக்கு, கிழக்கு உள்ளிட்ட பிரதேசங்களின் சிறு, நடுத்தரத் தொழில்முயற்சியாளர்கள் ஒப்புதலுக்காகத் தலைநகருக்கு அலையும் நிலையைத் தவிர்க்க இது உதவும். ஆறாவது, நிலையத்தின் செயல்திறனை — பெறப்பட்ட விண்ணப்பங்கள், தீர்க்கப்பட்டவை, சராசரிச் செயலாக்க நேரம், தாமதம் ஏற்படும் திணைக்களங்கள் — காலாண்டுதோறும் பகிரங்கமாக அறிக்கையிட்டுப் பொறுப்புக்கூறலை (accountability) வலுப்படுத்துதல். ஏழாவது, விரைவான ஒப்புதல்களுடன் சூழல், காணி, தொழிலாளர் பாதுகாப்புத் தரநிலைகள் பேணப்படுவதை உறுதிசெய்யும் சுயாதீனக் கண்காணிப்பையும் இணைத்தல்; இது வேகத்துக்கும் பாதுகாப்புக்கும் இடையிலான முரண்பாடு என்ற வாதத்துக்குச் செயல்முறைப் பதிலாக அமையும்.

இவற்றுடன், அரச அலுவலர்களின் செயல்திறன் மதிப்பீட்டில் அனுமதிகளைக் குறித்த காலத்துக்குள் தீர்ப்பதையும் ஓர் அளவுகோலாகச் சேர்ப்பது, அலுவலர் மட்டத்தில் முகாமைத்துவ முறைமையையே மாற்றக்கூடியது. தீர்மானம் எடுக்கும் அதிகாரம் கொண்ட அலுவலர்கள் ஒருங்கிணைப்புக் கூட்டங்களில் தவறாது பங்கேற்பதும், அங்கு எடுக்கப்படும் தீர்மானங்கள் குறித்த காலத்துக்குள் அமுல்படுத்தப்படுவதும் உறுதிசெய்யப்பட வேண்டும். காலத்துக்கு ஒவ்வாத சட்டங்களே தாமதத்தின் மூலகாரணம் என்ற வாதத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், அத்தகைய சட்டங்களைப் பட்டியலிட்டு, குறித்த காலவரையறைக்குள் திருத்தும் அல்லது நீக்கும் திட்டத்தையும் இந்நிலையம் அரசுக்குப் பரிந்துரைக்கலாம்.

நடைமுறைச் சாத்தியத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, முதற்கட்டத்தில் ஏற்றுமதி, உற்பத்தி, சுற்றுலா, விவசாயம் சார்ந்த, அதிக வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கக்கூடிய திட்டங்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்கி, பெறப்படும் அனுபவங்களின் அடிப்படையில் படிப்படியாக விரிவாக்குவது பொருத்தமாக அமையும். இதன் மூலம் நிலையத்தின் செயல்திறனை உண்மையான தரவுகளுடன் மதிப்பிடவும், தேவையான திருத்தங்களை விரைவாக மேற்கொள்ளவும் முடியும்.

இதனுடன், தனியார் துறையுடன் தொடர்ச்சியான கலந்துரையாடலுக்கான நிலையான வாய்ப்பையும் உருவாக்க வேண்டும். வர்த்தக, கைத்தொழில் சம்மேளனங்கள், மாகாண மட்டத் தொழில்முயற்சியாளர் அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் பிரதிநிதிகளை உள்ளடக்கிய ஆலோசனை மன்றம் (consultative forum), எந்த நடைமுறைகள் அதிகத் தாமதத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதை நேரடியாக நிலையத்துக்கு எடுத்துரைக்க உதவும். அத்துடன், குறித்த காலத்துக்குள் தீர்மானம் கிடைக்காத விண்ணப்பதாரர் முறையிடக்கூடிய தெளிவான மேன்முறையீட்டு வழிமுறையும் (appeal mechanism) அவசியம்.

நிறுவன ரீதியான தொடர்ச்சியும் இங்கு முக்கியமானது. அரசாங்கங்களும் முன்னுரிமைகளும் மாறினாலும், முதலீட்டாளர்கள் நம்பியிருக்கக்கூடிய நிலையான விதிமுறைகள் இருக்க வேண்டும். சட்ட அடித்தளமின்றித் தனிப்பட்ட தலைமையின் ஆர்வத்தில் மட்டும் தங்கியிருக்கும் அமைப்பு, அத்தலைமை மாறும்போது வலுவிழக்கும் அபாயத்தை எதிர்கொள்ளும். ஆகவே நிலையத்தின் பணிகள், அதிகாரங்கள், பொறுப்புக்கூறல் முறைகள் ஆகியவற்றைச் சட்டத்தில் தெளிவாக வரையறுப்பது அதன் நீடித்த நிலைப்புக்கு இன்றியமையாதது.

முடிவாக, முதலீட்டுச் சூழலை மேம்படுத்தும் முயற்சி அறிவிப்புகளிலும் புதிய அலுவலகங்களைத் திறப்பதிலும் நிறைவடைவதில்லை; ஒரு விண்ணப்பம் எவ்வளவு காலத்துக்குள் தீர்க்கப்படுகிறது என்பதிலேயே அதன் உண்மையான பெறுமதி அளவிடப்படும். ‘வியாசா’ தற்காலிக ஏற்பாடாக மங்கிவிடாமல், சட்ட அடித்தளமும் காலவரையறையும் வெளிப்படைத்தன்மையும் கொண்ட நிலையான நிறுவனமாக வளர வேண்டும். காத்திருப்பே முதலீட்டின் மிகப் பெரிய செலவு; காலவரையறையே அதன் நம்பிக்கை. ஒப்புதலுக்காகக் கோப்புகளில் முடங்கிக் கிடக்கும் ஒவ்வொரு திட்டமும் உருவாகாத வேலைவாய்ப்புகளையும் தவறவிடப்பட்ட வாய்ப்புகளையும் குறிக்கிறது என்பதை உணர்ந்து செயற்படுவதே இன்றைய தேவை. ஒவ்வொரு விண்ணப்பத்தின் பின்னாலும் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரமும் ஒரு பிரதேசத்தின் வளர்ச்சியும் இருக்கின்றன; அவற்றை அலுவலக மேசைகளுக்கிடையே அலையவிடுவது பொருளாதாரத்துக்கு மட்டுமன்றி, அரசுக்கும் குடிமக்களுக்குமிடையிலான நம்பிக்கைக்கும் இழப்பாகும்.