சிறுவர் துஷ்பிரயோகம்: நீதித் தீர்ப்பும் சமூகப் பொறுப்புக்கூறலும்

இலங்கையின் நீதித்துறையில் அண்மையில் பதிவான வவுனியா மேல் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு, சமூகத்தில் வேரூன்றியுள்ள சிறுவர் துஷ்பிரயோகங்களுக்கு [Child Abuse] எதிரான ஒரு வலிமையான எச்சரிக்கையாகக் கருதப்படுகிறது. 2015 மற்றும் 2016 காலப்பகுதியில் வவுனியா, தரணிக்குளம் பகுதியில் தனது நண்பனின் 11 வயது மகளை பாலியல் துஷ்பிரயோகத்திற்கு உட்படுத்திய நபருக்கு, வவுனியா மேல் நீதிமன்ற நீதிபதி ஏ.ஏ.ஆனந்தராஜா 40 ஆண்டுகள் கடூழிய சிறைத்தண்டனை விதித்துத் தீர்ப்பளித்துள்ளார். இத்தீர்ப்பு, பாதிக்கப்பட்ட சிறுமிக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைக்குக் கிடைத்த நீதியாக அமைவதுடன், குற்றம் புரிபவர்களுக்குச் சட்டத்தின் முன் தப்பிக்க இடமில்லை என்பதை மீண்டுமொருமுறை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. 2016 ஆம் ஆண்டு வவுனியா நீதிவான் நீதிமன்றில் அறிக்கை தாக்கல் செய்யப்பட்டிருந்த நிலையில், 2025 ஆம் ஆண்டு சட்டமா அதிபர் திணைக்களத்தினால் [Attorney General's Department] குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டு, சந்தேகநபர் தலைமறைவாக இருந்த போதிலும், சட்டத்தினால் தண்டனை உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருப்பது சட்டத்தின் ஆட்சிக்குக் கிடைத்த வெற்றியாகும்.

சமூகத்தின் மிகவும் பாதுகாப்பான இடமாகக் கருதப்பட வேண்டிய வீடுகளுக்குள்ளேயே இவ்வாறான துர்ப்பாக்கியமான சம்பவங்கள் நிகழ்கின்றமை, சிறுவர் பாதுகாப்பில் நிலவும் பாரிய ஓட்டைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. பாதிக்கப்பட்ட சிறுமி, தாயினால் கைவிடப்பட்டுத் தந்தையின் பராமரிப்பில் இருந்தபோது, தந்தையின் நண்பரால் இக்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டமை, நம்பிக்கைக்குரிய நபர்கள் மூலமே சிறுவர்கள் அதிக ஆபத்தைச் சந்திக்கின்றனர் என்பதைத் துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இச்சம்பவத்தில் பாதிக்கப்பட்ட சிறுமிக்கு ஏற்பட்ட கடுமையான உடல் மற்றும் உள பாதிப்புகள் [Physical and Psychological Trauma] ஈடுசெய்ய முடியாதவை. குற்றவாளிக்கு விதிக்கப்பட்ட 20 இலட்சம் ரூபாய் இழப்பீடு என்பது, ஒரு சிறுமியின் தொலைந்த வாழ்க்கையை மீளப் பெற்றுத்தராது என்றாலும், நீதித்துறையின் உயரிய அக்கறையை வெளிப்படுத்துகிறது.

இவ்வாறான வழக்குகளில் வழங்கப்படும் கடுமையான தண்டனைகள் குறித்து சமூகத்தில் மாறுபட்ட கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன. கடுமையான சிறைத்தண்டனைகள் குற்றம் புரிபவர்களைத் தடுக்குமா அல்லது குற்றத்தின் தன்மையைக் குறைக்குமா என்ற கேள்வி சில தரப்பினரால் முன்வைக்கப்படுகிறது. தண்டனை சட்டங்களை விட, சமூக விழுமியங்களை வளர்ப்பதே நிரந்தரத் தீர்வைத் தரும் என்றும், இத்தகைய கடுமையான தண்டனைகள் குற்றவாளியை மேலும் வன்முறைக்குத் தூண்டக்கூடும் என்றும் ஒரு சாரார் வாதிடுகின்றனர். இருப்பினும், இக்கருத்துக்கள் சிறுவர் பாதுகாப்பு என்ற அவசரத் தேவையின் முன்னால் வலுவிழக்கின்றன. சட்டத்தின் தண்டனை என்பது வெறும் பழிவாங்கல் அல்ல; அது ஒரு தடுப்பு நடவடிக்கை [Deterrence]. குற்றவாளிகள் சட்டத்தின் தண்டனைக்கு அஞ்சும் சூழல் உருவாகாத வரை, குற்றங்களின் வீதம் குறையப் போவதில்லை. எனவே, இவ்வாறான கடுமையான தீர்ப்புகள் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு நீதி வழங்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், எதிர்காலத்தில் இத்தகைய குற்றங்களைச் செய்ய நினைக்கும் எவருக்கும் ஒரு பாடமாக அமையும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் ஒருபுறமிருக்க, சிறுவர் துஷ்பிரயோகத்தைத் தடுப்பதற்கு அரசும் சமூகமும் இணைந்து முன்னெடுக்க வேண்டிய ஆக்கபூர்வமான வழிமுறைகள் பல உள்ளன. முதலாவதாக, சமூக அடிப்படையிலான கண்காணிப்பு முறைமைகள் பலப்படுத்தப்பட வேண்டும். உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் மற்றும் கிராம மட்டத்திலான சிறுவர் பாதுகாப்புப் பிரிவுகள் [Child Protection Units] மிகவும் செயற்திறனுடன் இயங்க வேண்டும். ஆபத்துக்குள்ளாகக்கூடிய நிலையில் இருக்கும் குழந்தைகள், குறிப்பாகத் தாய் அல்லது தந்தையரை இழந்த குழந்தைகள் அல்லது பாதுகாப்பற்ற சூழலில் வாழும் குழந்தைகளின் தரவுகளை முறையாகப் பராமரிப்பதும், அவர்களின் பாதுகாப்பு குறித்துத் தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு மேற்கொள்வதும் அவசியமாகும். இரண்டாம் கட்டமாக, சிறுவர் பாதுகாப்பு குறித்த விழிப்புணர்வை மாணவர் பருவத்திலிருந்தே கல்வியின் ஒரு அங்கமாக அமுல்படுத்தல் [Implement] மிக அவசியமாகும். குழந்தைகள் தங்களுக்கு எதிராக நடக்கும் தவறான தொடுதல்கள் அல்லது வற்புறுத்தல்களைத் துணிச்சலுடன் வெளிப்படுத்தவும், முறையிடவும் உரிய பயிற்சியும் மனோதிடமும் வழங்கப்பட வேண்டும். மூன்றாவதாக, வறிய குடும்பங்களில் உள்ள சிறுவர்களுக்குப் போதிய சமூகப் பாதுகாப்பு மற்றும் நிதி உதவி வழங்கும் முறையான முகாமைத்துவம் [Management] அவசியம். வறுமை, சிறுவர் துஷ்பிரயோகத்திற்கான ஒரு தூண்டுதலாக மாறுவதைத் தடுக்க வேண்டியது அரசின் பொறுப்பாகும்.

இறுதியாக, வவுனியா மேல் நீதிமன்றத்தின் இத்தீர்ப்பு, நீதித்துறை தனது கடமையைச் சரியாக நிறைவேற்றியுள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால், சமூகத்தின் கடமை இதோடு முடிந்துவிடவில்லை. சிறுவர் துஷ்பிரயோகம் என்பது சமூகத்தின் கூட்டுத் தவறு. பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கான நீதி என்பது தண்டனையுடன் முடிந்துவிடக் கூடாது; அவர்களுக்குத் தேவையான உளநல ஆலோசனைகள் மற்றும் சமூக மறுவாழ்வுக்கான சூழலை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். இப்போதே விழித்துக்கொண்டு, சமூகத்தின் ஒவ்வொரு அங்கமும் சிறுவர்களின் பாதுகாப்பில் அக்கறை காட்டினால் மட்டுமே, இவ்வாறான சம்பவங்கள் மீண்டும் நிகழாத ஒரு பாதுகாப்பான எதிர்காலத்தை உருவாக்க முடியும். சிறுவர் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதும், அவர்களுக்கு அச்சமற்ற வாழ்வை உறுதி செய்வதும் ஒவ்வொரு குடிமகனின் தார்மீகப் பொறுப்பாகும். சட்டத்தின் தண்டனை ஒரு வழி என்றால், சமூகத்தின் விழிப்புணர்வு மற்றொரு வழி. இவ்விரு வழிகளும் இணையும் புள்ளியிலேயே எமது சிறுவர்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள்.

(குறிப்பு: இப்பத்தி வவுனியா மேல் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பினை அடிப்படையாகக் கொண்டு, சிறுவர் பாதுகாப்புத் தொடர்பான அவசியத்தையும், சமூகப் பொறுப்புக்கூறலையும் வலியுறுத்தி எழுதப்பட்டுள்ளது.)