டெங்கு பேரிடர்: கூட்டுப் பொறுப்பும் அவசியமான மாற்றங்களும்

இலங்கையின் பொதுச் சுகாதாரக் கட்டமைப்பின் மீதான பெரும் சவாலாக டெங்கு நோய் உருவெடுத்துள்ளது. தேசிய டெங்கு கட்டுப்பாட்டுப் பிரிவின் சமீபத்திய தரவுகளின்படி, இந்த ஆண்டின் ஆரம்பம் முதல் நேற்று (13) வரை நாடளாவிய ரீதியில் 91,346 டெங்கு நோயாளர்கள் பதிவாகியுள்ளனர். இக்காலப்பகுதியில் டெங்கு நோயினால் 68 பேர் உயிரிழந்துள்ளதாகவும் அந்தப் பிரிவு தெரிவித்துள்ளது. குறிப்பாக, வருடத்தில் இதுவரையான காலப்பகுதியில் அதிகூடிய டெங்கு நோயாளர்கள் கடந்த ஜூலை மாதத்தில் பதிவாகியுள்ளதுடன், அந்த மாதத்தில் மாத்திரம் 29,968 பேர் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளனர். இதேவேளை, ஆகஸ்ட் மாதம் முதல் 13 நாட்களில் 6,004 டெங்கு நோயாளர்கள் பதிவாகியுள்ளதாக தேசிய டெங்கு கட்டுப்பாட்டுப் பிரிவு சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

மாகாணங்களைப் பொறுத்தமட்டில் இந்த வருடம் அதிக டெங்கு நோயாளர்கள் மேல் மாகாணத்தில்தான் பதிவாகியுள்ளனர். அந்த எண்ணிக்கை 48,383 ஆகும். இது மொத்தப் பதிவு செய்யப்பட்ட வழக்குகளின் கணிசமான சதவீதத்தைக் குறிக்கிறது. தேசிய டெங்கு கட்டுப்பாட்டுப் பிரிவின் தரவுகளின்படி, தென் மாகாணத்தில் 13,479 டெங்கு நோயாளர்களும், மத்திய மாகாணத்தில் 8,160 நோயாளர்களும் பதிவாகியுள்ளனர். இவ்வாறான புள்ளிவிபரங்கள் டெங்கு [Epidemic] என்பது வெறும் சுகாதாரத் திணைக்களத்தின் [Department of Health] பிரச்சினையல்ல, மாறாக இதுவொரு சமூகப் பேரிடர் என்பதை உணர்த்துகின்றன.

சில தரப்பினர், டெங்கு பரவல் என்பது இயற்கைச் சீற்றங்களாலும், பருவநிலை மாற்றத்தாலும் [Climate Change] ஏற்படும் தவிர்க்க முடியாத விளைவு என்றும், அதிகாரிகளின் கட்டுப்பாட்டு நடவடிக்கைகளை விட மழையின் அளவே பரவலைத் தீர்மானிக்கிறது என்றும் வாதிடுகின்றனர். இக்கருத்து ஓரளவிற்குத் தர்க்கரீதியானதாகத் தோன்றினாலும், நோய்ப் பரவலை வெறும் இயற்கை காரணியாக மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. நுளம்பு இனப்பெருக்கத்திற்குத் தேவையான சூழலை உருவாக்குவதில் மனிதத் தவறுகளும், கழிவு முகாமைத்துவ [Waste Management] குறைபாடுகளுமே பிரதான காரணிகளாக உள்ளன. டெங்குவின் தாக்கம் அதிகரித்து வரும் நிலையில், நுளம்பு ஒழிப்பு நடவடிக்கைகளில் [Mosquito Control Measures] கவனம் செலுத்துவதுடன் டெங்கு பெருகும் இடங்களை அழிப்பதன் முக்கியத்துவத்தை சுகாதார அதிகாரிகள் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகின்றனர். எனவே, பொறுப்பினை இயற்கையின் மீது சுமத்துவது முறையற்றது.

சுகாதாரப் பிரிவினர் நுளம்பு ஒழிப்பு நடவடிக்கைகளைத் தீவிரப்படுத்துமாறு கோரி வருகின்றனர். இருப்பினும், வெறும் மருந்தடித்தல் அல்லது தண்டப்பணம் விதித்தல் என்பன நீண்டகாலத் தீர்வாக அமையாது. நீண்டகால மற்றும் குறுகியகாலத் திட்டங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு விரிவான அணுகுமுறை [Comprehensive Approach] தேவைப்படுகிறது. முதலாவதாக, நகரக் கழிவு முகாமைத்துவத்தில் தொழில்நுட்பப் பயன்பாட்டை அதிகரிக்க வேண்டும். தரம் பிரிக்கப்படாத கழிவுகள் நுளம்புகளின் அடைக்கலமாக மாறுகின்றன. உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் [Local Government Authorities] கழிவுகளை அகற்றுவதிலும், அதனை முறையாகக் கையாள்வதிலும் பாரிய சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன. இதற்கான நிதி ஒதுக்கீட்டில் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, சமூக விழிப்புணர்வுத் திட்டங்களில் மாற்றங்கள் தேவை. டெங்கு ஒழிப்பு என்பது ஏதோ ஒரு நாள் வேலையல்ல, அது அன்றாட வாழ்க்கை முறையின் ஒரு பகுதியாக மாற வேண்டும். இதற்காகப் பாடசாலைகள் மற்றும் பணியிடங்களில் [Workplaces] தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு அமுல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இறுதியாக, டெங்கு ஒரு சுகாதாரச் சிக்கலைத் தாண்டி, நாட்டின் மனித வளத்தையும் [Human Capital], பொருளாதாரத்தையும் [Economy] பாதிக்கும் ஒரு காரணியாகும். சுகாதாரக் கட்டமைப்பு மீதான அழுத்தம் குறைய வேண்டுமாயின், நோய் தடுப்பு முறைமைகளில் [Disease Prevention Systems] நவீனமயமாக்கல் அவசியம். நுளம்பு பெருகும் இடங்களை அழிப்பது என்பது ஒரு கடமை மட்டுமல்ல, அது ஒவ்வொரு குடிமகனின் சமூகப் பொறுப்பும் ஆகும். இப்போதே விழித்துக்கொண்டு, ஒருங்கிணைந்த முறையில் செயற்படாவிடின், எதிர்வரும் காலங்களில் இதன் பாதிப்புகள் இன்னும் தீவிரமடையக்கூடும். நோய் வந்த பின் சிகிச்சை பெறுவதை விட, வருமுன் காப்பதே [Prevention is better than cure] சிறந்த வழிமுறையாகும். இந்தச் சவாலை எதிர்கொள்ள அரசு, உள்ளூராட்சி நிறுவனங்கள் மற்றும் பொதுமக்களின் கூட்டு பங்களிப்பே ஒரே வழியாகும்.