வறட்சிப் பேரிடர்: நிவாரணங்களுக்கு அப்பால் தொலைநோக்குத் தீர்வுகள்

இலங்கையின் பல்வேறு பகுதிகளில் நிலவும் கடும் வறட்சியான காலநிலை, நாட்டின் பொதுச் சுகாதார மற்றும் விவசாயம் சார்ந்த கட்டமைப்பின் மீது பாரிய சவால்களைத் தோற்றுவித்துள்ளது. அனர்த்த நிவாரண சேவை நிலையத்தின் சமீபத்திய தரவுகளின்படி, நாடு முழுவதும் நிலவும் வறட்சியால் மூன்று மாவட்டங்களில் உள்ள ஒன்பது பிரதேச செயலகப் பிரிவுகளில் 12,182 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 39,019 பேர் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். இவர்களில் 3,478 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 12,212 பேர் தற்போது குடிநீர் நெருக்கடியை [Acute Water Scarcity] எதிர்கொண்டு வருகின்றனர் என்பது மிகுந்த கவலைக்குரிய விடயமாகும். அம்பாறை, மொனராகலை மற்றும் பதுளை ஆகிய மாவட்டங்களில் குடிநீர் பற்றாக்குறை உச்சகட்டத்தை எட்டியுள்ளது. வளிமண்டலவியல் திணைக்களம் [Department of Meteorology] எச்சரித்துள்ளதைப் போல, எல் நினோ [El Niño] காலநிலை நிகழ்வின் தாக்கம் அடுத்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் வரை நீடிக்கக்கூடும் என்பது, தற்போதைய நெருக்கடியானது ஒரு தற்காலிக நிகழ்வல்ல, மாறாக இது நீண்டகாலப் பாதிப்புகளைக் கொண்ட ஒரு பேரிடர் என்பதை உணர்த்துகிறது.

இந்தச் சூழலில், வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்குத் தடையின்றி குடிநீரை விநியோகிப்பதற்காகத் தேவையான நிதி ஒதுக்கீடுகளை மாவட்ட செயலாளர்கள் ஊடாகப் பிரதேச செயலாளர்களுக்கு வழங்க அரசு நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது. போதுமான நீர் பவுசர் வாகனங்கள் [Water Bowsers] இல்லாத சந்தர்ப்பங்களில், தனியார் நீர் பவுசர் வாகனங்களை வாடகைக்குப் பெற்றுக்கொண்டு குடிநீர் விநியோகத்தை முன்னெடுக்குமாறு அதிகாரிகளுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. இது உடனடி நிவாரண நடவடிக்கையாகக் கருதப்பட்டாலும், இது ஒரு நிலையான தீர்வாக அமையாது. குடிநீர் விநியோகத்தில் தொடர்ச்சியாகப் பவுசர்களை நம்பியிருப்பது, நாட்டின் நீர் முகாமைத்துவக் கட்டமைப்பில் [Water Resource Management] நிலவும் பாரிய இடைவெளிகளையே பிரதிபலிக்கிறது. வடக்கு, வடமத்திய, கிழக்கு மற்றும் ஊவா மாகாணங்களில் நிலவும் இக்கடுமையான வறட்சி, வெறும் இயற்கைச் சீற்றமாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், நீர் முகாமைத்துவ மற்றும் திட்டமிடல் தோல்வியாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும்.

சில தரப்பினர், காலநிலை மாற்றம் [Climate Change] என்பது உலகளாவிய ஒரு பிரச்சினை என்றும், எல் நினோ போன்ற இயற்கை நிகழ்வுகளை எவராலும் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்றும், அரசாங்கத்தின் தற்போதைய நிவாரண நடவடிக்கைகள் போதுமானவை என்றும் வாதிடுகின்றனர். இக்கருத்து இயற்கைச் சூழலின் உண்மையை வெளிப்படுத்தினாலும், அரசாங்கத்தின் பொறுப்பில் இருந்து தப்பிப்பதற்கான ஒரு தர்க்கமாகவே அமைகிறது. இயற்கைச் சீற்றங்கள் தவிர்க்க முடியாதவை என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால், அந்தச் சீற்றங்களால் ஏற்படும் பாதிப்புகளைக் குறைப்பதற்கான முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் மற்றும் உட்கட்டமைப்பு வசதிகளை உருவாக்குவது அரசின் கடமையாகும். ஒவ்வொரு முறையும் வறட்சி வரும்போது பவுசர்களை நாடுவதும், பெரும் தொகையை வாடகைக்குச் செலவிடுவதும் முறையான நீர் முகாமைத்துவத்திற்குப் பதிலாக அமைவதில்லை. வறட்சி வரும் என்று தெரிந்தே திட்டமிடல்களைச் செய்யாமல் இருப்பதும், அந்தந்தப் பருவ காலங்களுக்கு ஏற்றவாறு நீர் சேமிப்பு மற்றும் விநியோகத் திட்டங்களைச் சரியாக அமுல்படுத்தல் செய்யாமல் இருப்பதும் நிர்வாக ரீதியான பலவீனமாகும்.

தற்போதைய நெருக்கடியிலிருந்து மீள்வதற்கும், எதிர்காலத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்கும் குறுகிய கால மற்றும் நீண்டகாலத் தீர்வுகளை உள்ளடக்கிய ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறை [Integrated Approach] அவசியமாகும். முதலாவதாக, குடிநீர் தேவைக்காகப் பவுசர்களை நம்பியிருக்கும் நிலை மாறி, ஒவ்வொரு பிரதேச செயலகப் பிரிவிலும் சிறிய அளவிலான நீர் சேமிப்பு மற்றும் சுத்திகரிப்பு மையங்கள் [Water Treatment Plants] அமைக்கப்பட வேண்டும். மழைநீர் அறுவடை [Rainwater Harvesting] நுட்பங்கள் வீடுகள் மற்றும் பொது இடங்களிலும் கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, விவசாயம் சார்ந்த பகுதிகளில் நீர்ப்பாசன முறைகளில் நவீனமயமாக்கல் தேவைப்படுகிறது. நீரை வீணாக்காத சொட்டு நீர்ப்பாசன [Drip Irrigation] முறை போன்ற தொழில்நுட்பங்களை ஊக்குவிப்பதன் மூலம், குறைந்த நீரில் அதிக விளைச்சலைப் பெற முடியும். மூன்றாவதாக, பழைய நீர்ப்பாசனக் குளங்களை [Ancient Irrigation Tanks] மீளப் புனரமைப்பதன் மூலம் நிலத்தடி நீர் மட்டத்தை உயர்த்துவதுடன், வறட்சிக் காலங்களில் அந்த நீரை விவசாயத் தேவைகளுக்கும் பயன்படுத்த முடியும். இத்தகைய கட்டுமானப் பணிகள் வெறும் நிவாரண நிதியினைச் செலவிடுவதை விட, நாட்டிற்கு நிலையான சொத்துக்களை உருவாக்கும்.

தவிர்க்க முடியாத காலநிலை மாற்றங்களின் தாக்கங்களைச் சமாளிக்க, வெறும் நிர்வாகச் செயல்பாடுகளோடு மட்டும் நின்றுவிடாமல், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் நிலைபேறான வளர்ச்சி [Sustainable Development] சார்ந்த கொள்கைகளை அரசு முன்னெடுக்க வேண்டும். எல் நினோ போன்ற காலநிலை நிகழ்வுகள் அடிக்கடி நிகழும் சூழலில், நீர் மேலாண்மை என்பது ஒரு தேசியப் பாதுகாப்பின் [National Security] அங்கமாகக் கருதப்பட வேண்டும். குடிநீருக்காக மக்கள் அலைய வேண்டிய சூழல் உருவாகாமல் தடுப்பதே ஒரு பொறுப்பான அரசாங்கத்தின் வெற்றியாகும். வறட்சி என்பது வெறும் வானிலை மாற்றமல்ல; அது மனிதர்களின் வாழ்வாதாரம் மற்றும் பொருளாதாரத்தின் மீதான தாக்குதல். இதனை எதிர்கொள்ள வெறும் நிவாரணப் பொதிகளும், தற்காலிக நீர் விநியோகமும் போதுமானதல்ல. நீர் முகாமைத்துவத்தில் தொழில்நுட்பப் புரட்சியும், தொலைநோக்குப் பார்வையுமே இப்போதைய உடனடித் தேவையாகும். இயற்கை எம்மைப் பல வழிகளில் சோதிக்கலாம், ஆனால் அந்தச் சோதனைகளைத் தாங்கிக்கொள்ளும் திறனை வளர்த்துக்கொள்வதே அறிவார்ந்த சமூகத்தின் அடையாளமாகும்.