இரு ஆண்டுகள்: அரசியல் வெற்றியிலிருந்து ஆளுகைச் சவால்கள் வரை

செப்டம்பர் 21, 2024 அன்று நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தேசிய மக்கள் சக்தி (National People's Power – NPP) தலைவர் அனுர குமார திசாநாயக்க வெற்றி பெற்று, இலங்கையின் 9வது நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதியாக பதவியேற்ற நாளிலிருந்து இன்றுடன் சரியாக இரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன. முதல் விருப்ப வாக்குகள் எண்ணப்பட்டபோது திசாநாயக்க 5,634,915 வாக்குகளுடன் (42.31%) முன்னிலை வகித்தார்; சமகி ஜன பலவேகய (SJB) தலைவர் சஜித் பிரேமதாஸ 4,363,035 வாக்குகளைப் பெற்றார். எந்தவொரு வேட்பாளரும் 50% வாக்குகளைத் தாண்டாத நிலையில், இலங்கை வரலாற்றில் முதன்முறையாக இரண்டாம் விருப்ப வாக்குகள் எண்ணப்பட்டன. அதன் இறுதி முடிவில் திசாநாயக்க 5,740,179 வாக்குகளுடன் வெற்றியை உறுதிசெய்தார். தெற்கு, மேற்கு, வடமேற்கு, மத்திய வடக்கு மற்றும் சபரகமுவ மாகாணங்களில் NPP வலுவான ஆதரவைப் பெற்ற அதேவேளை, வடக்கு, கிழக்கு மற்றும் தோட்டப்புற மாகாணங்களில் சஜித் பிரேமதாஸவுக்கே பெரும்பான்மை கிடைத்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

செப்டம்பர் 23, 2024 அன்று அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதவியேற்ற ஜனாதிபதி திசாநாயக்க, டாக்டர் ஹரிணி அமரசூரியவை பிரதமராக நியமித்து, புதிய பொதுத் தேர்தலுக்கு வழிவகுக்கும் விதமாக செப்டம்பர் 24 அன்று பாராளுமன்றத்தைக் கலைத்தார். தொடர்ந்து நவம்பர் 14, 2024 அன்று நடைபெற்ற 10வது பாராளுமன்றத் தேர்தலில் NPP 6,863,186 வாக்குகளுடன் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பெரும்பான்மையை — 141 தொகுதி இருக்கைகளும் 18 தேசியப் பட்டியல் இருக்கைகளும் உள்ளடங்கலாக 159 இருக்கைகளை — பெற்றது. இலங்கையின் விகிதாசார பிரதிநிதித்துவ முறையில் ஒரு அரசியல் கட்சி பெற்ற இதுவரையிலான அதிகபட்ச வாக்குச் சதவீதமும் இருக்கைகளும் இவையேயாகும். SJB 40 இருக்கைகளுடன் பிரதான எதிர்க்கட்சியாகவும், இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி (ITAK) 8 இருக்கைகளுடனும், புதிய ஜனநாயக முன்னணி (NDF) 5 இருக்கைகளுடனும், ஸ்ரீ லங்கா பொதுஜன பெரமுன (SLPP) 3 இருக்கைகளுடனும் பாராளுமன்றத்தில் இடம்பெற்றன.

இந்த இரண்டாண்டு நிறைவை முன்னிட்டு, ஆளும் கட்சி "எம் அரசாங்கம் இரண்டு ஆண்டுகளில் — தேசத்திற்கு செழுமை" எனும் கருப்பொருளில் தீவு முழுவதும் பொதுக் கூட்டங்களை ஏற்பாடு செய்துள்ளது. ஜனாதிபதி திசாநாயக்க தலைமையில் நடைபெறும் இக்கூட்டங்கள், அரசாங்கத்தின் சட்டவாக்க சாதனைகள், பொருளாதார உறுதிப்படுத்தல் நடவடிக்கைகள் மற்றும் வரவிருக்கும் அபிவிருத்தி திட்டப்பணி ஆகியவற்றை முன்னிலைப்படுத்தும் நோக்கம் கொண்டவை. எனினும், தொடர்ச்சியான அரசியல் விமர்சனங்களும் சமூக-பொருளாதார சவால்களும் இன்னும் தீர்க்கப்படாத நிலையிலேயே இந்த ஆண்டு நிறைவு வந்தமைவது கவனிக்கத்தக்கது.

இரண்டு ஆண்டுகால ஆளுகையை மதிப்பீடு செய்யும்போது, அரசாங்கத்தின் சாதனைகளாகச் சுட்டிக்காட்டப்படும் விடயங்கள் பல உள்ளன. 2022ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட கடும் பொருளாதார நெருக்கடிக்குப் பின்னர், நாணய உறுதிப்பாடு, பணவீக்க அளவு குறைவு, மற்றும் சர்வதேச நாணய நிதியத்துடன் (IMF) ஏற்படுத்திய ஒப்பந்த முகாமைத்துவம் தொடர்பான ஈடுபாடு ஆகியவை பொருளாதார உறுதிப்படுத்தலின் அடையாளங்களாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. ஊழல் ஒழிப்பு தொடர்பான புதிய நிறுவனக் கட்டமைப்புகள், பொதுத்துறை திணைக்களங்களின் வெளிப்படைத்தன்மை மேம்பாடு, மற்றும் டிஜிட்டல் பொது உள்கட்டமைப்பு அபிவிருத்தி ஆகியனவும் அரசாங்கத்தின் முன்னெடுப்புகளாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன.

எனினும், இவ்வெற்றிக் கதைக்கு எதிரான கருத்துக்களும் பொது வெளியில் வலுவாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. முதலாவதாக, வாழ்க்கைச் செலவு உயர்வு, குறிப்பாக உணவுப் பொருட்கள் மற்றும் போக்குவரத்துச் செலவுகளில் ஏற்பட்டுள்ள சுமை, சாதாரண குடிமக்களால் தொடர்ந்தும் உணரப்படுகிறது என்பது விமர்சனமாக முன்வைக்கப்படுகிறது. வேலைவாய்ப்பின்மை, குறிப்பாக இளைஞர்களிடையே, குறையவில்லை என்பதும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இரண்டாவதாக, வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களில் NPPக்குப் பெரும்பான்மை கிடைக்காத வரலாற்று யதார்த்தம், அரசாங்கத்தின் கொள்கை முன்னுரிமைகளில் தமிழ் அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் பிராந்திய அபிவிருத்தி தேவைகள் போதிய கவனம் பெறவில்லை என்ற விமர்சனத்திற்கு அடிப்படையாக அமைகிறது — காணாமல் போனோர் தொடர்பான நீதி வழங்கல், நிலம் மீட்பு, மற்றும் அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம் தொடர்பான வாக்குறுதிகள் இன்னும் முழுமையாக அமுல்படுத்தப்படவில்லை என்பது இதில் அடங்கும். மூன்றாவதாக, பொருளாதார உறுதிப்பாடு என்பது கடன் மறுசீரமைப்பு மற்றும் வரி உயர்வுகள் மூலம் அடையப்பட்டிருப்பதால், அதன் சமூக விலை — குறிப்பாக நடுத்தர மற்றும் கீழ்மட்ட வருமானக் குடும்பங்கள் மீதான சுமை — போதுமான அளவு கவனத்திற்கு உட்படுத்தப்படவில்லை என்ற எதிர்க்கருத்தும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

இக்கருத்துக்களுக்கு பதிலிறுப்பாக, அரசாங்கம் சார்பாக முன்வைக்கப்படும் தரவுகள் சில உண்மைகளை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. பணவீக்க விகிதம் கணிசமாகக் குறைந்திருப்பதும், மத்திய வங்கியின் வெளிநாட்டு நாணயக் கையிருப்பு உயர்ந்திருப்பதும், டொடாலர் மாற்று விகிதம் ஒப்பீட்டளவில் நிலைப்புத்தன்மை அடைந்திருப்பதும் புள்ளிவிவரரீதியாக மறுக்கமுடியாத யதார்த்தங்களாகும். எனினும், இத்தகைய பெருந்திணைக்கள (macro) அளவிலான உறுதிப்பாடு, குடும்ப அளவிலான (micro) வாழ்க்கைத் தரத்தில் உடனடியாக பிரதிபலிக்கும் என்பதற்கு உத்தரவாதம் இல்லை என்பதே பொருளியல் நோக்கிலான நியாயமான மதிப்பீடாகும். பொருளாதார அறிக்கைகள் காட்டும் மேம்பாட்டிற்கும், மக்களின் அன்றாட அனுபவத்திற்கும் இடையேயான இடைவெளியே, எந்தவொரு அரசாங்கமும் எதிர்கொள்ளும் முக்கிய ஆளுகைச் சவாலாக அமைகிறது.

இந்நிலையில், விமர்சனத்தை மட்டும் முன்வைப்பதைவிட, கட்டமைப்பு ரீதியான மாற்று வழிமுறைகளை பரிசீலிக்க வேண்டியது காலத்தின் தேவையாகும். முதலாவதாக, பொருளாதார உறுதிப்பாட்டு நடவடிக்கைகளுக்கு இணையாக, குறிப்பிட்ட நேர அட்டவணையுடன் கூடிய இலக்கு வைக்கப்பட்ட வறுமை தணிப்பு மற்றும் சமூக பாதுகாப்பு வலைப்பின்னல் விரிவாக்கத் திட்டங்கள் வெளிப்படையாக வெளியிடப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களுக்கான அபிவிருத்தி முன்னுரிமைகளை — மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் உள்ளிட்ட அரசியல் கட்டமைப்பு உரிமைகளையும் இணைத்து — தனித்துவமான, அளவிடக்கூடிய திட்டப்பணியாக வகுத்து, குறித்த காலப்பகுதிக்குள் முன்னேற்ற அறிக்கைகளை பொதுவெளியில் வெளியிடுவது நம்பிக்கையை மீட்கும் நடவடிக்கையாக அமையும். மூன்றாவதாக, சிறு, நடுத்தரத் தொழில்முனைவோர் (MSME) மற்றும் விவசாயம் சார்ந்த ஊரக பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்தும் திறன் அபிவிருத்தி மற்றும் சந்தைத் தொடர்பு திட்டங்களை பிராந்திய அளவில் விரிவுபடுத்துவதன் மூலம், பெருந்திணைக்கள உறுதிப்பாட்டையும் ஊரக மட்ட வாழ்வாதார மேம்பாட்டையும் இணைக்க முடியும். நான்காவதாக, காணாமல் போனோர் தொடர்பான அலுவலகம் (OMP) உள்ளிட்ட மாற்றுநீதி நிறுவனங்களுக்கு தெளிவான, காலக்கெடு நிர்ணயிக்கப்பட்ட அதிகாரப் பொறுப்புகளை வழங்குவதன் மூலம், நல்லிணக்கச் செயன்முறையில் நடைமுறை முன்னேற்றத்தைக் காட்ட முடியும்.

இறுதியாக, ஒரு அரசாங்கத்தின் இரண்டாண்டு பயணத்தை மதிப்பீடு செய்வது, வெறும் வாக்கு எண்ணிக்கை அல்லது பெருந்திணைக்கள புள்ளிவிவரங்களை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டதாக இருக்கக்கூடாது; அது, கொள்கை வாக்குறுதிகளுக்கும் நடைமுறை அமுல்படுத்தலுக்கும் இடையேயான இடைவெளியை எந்தளவு குறுக்க முடிந்தது என்பதிலேயே தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். பொருளாதார உறுதிப்பாட்டை சமூக நீதியுடனும், தேசிய கொள்கை முன்னுரிமைகளை பிராந்திய சமத்துவத்துடனும் இணைக்கும் ஆளுகை மாதிரியே, அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கான நம்பகமான அடித்தளமாக அமையும். அந்த இணைப்பை உறுதிசெய்வதே, அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளின் மிகப் பெரிய அரசியல் மற்றும் ஆளுகைச் சவாலாக நிலைத்திருக்கும்.