போலிச் சான்றிதழ்கள்: பொதுச் சேவையின் நம்பகத்தன்மைக்கு எழும் சவால்

கல்வித்தகைமைகள் (Qualifications) என்பவை, ஒரு தொழில் துறையில் அடியெடுத்து வைப்பதற்கான அடிப்படை அறிவை வழங்குகின்றன. அவை பணி அனுபவம் இல்லாத தருணத்தில் அடிப்படைப் பயிற்சிக்கான சான்றாக அமைந்து, ஒருவரை கவனத்திற்குள்ளாக்கும் தொடக்கப் புள்ளியாகவும் செயல்படுகின்றன. பட்டங்களும் சான்றிதழ்களும் மையக் கோட்பாடுகளையும் நெறிமுறைகளையும் கற்பிப்பதன் மூலம், அரச மற்றும் தனியார் துறைகளில் நியமனங்களுக்கான அடித்தளமாக அமைகின்றன. இதனாலேயே, ஆட்சேர்ப்புச் செயன்முறையில் சான்றிதழ்களின் நம்பகத்தன்மை (credibility) என்பது ஒரு தொழில்நுட்பமான தேவை மாத்திரமன்றி, முழு நிர்வாக அமைப்பினதும் நேர்மையை உறுதிசெய்யும் அடித்தளமாகவும் கருதப்படுகின்றது. 

ஒரு நபரின் தகைமைச் சான்றிதழ், அவரது திறமையை மாத்திரமன்றி, அவர் பணியில் சேரும் நிறுவனத்தின் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கையையும் பிரதிநிதிப்படுத்துகின்றது. இந்நிலையில், அரச சேவையின் நம்பகத்தன்மையையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் ஒரு தகவல் சமீபத்தில் தணிக்கை அறிக்கைகளை (Audit Reports) மேற்கோள் காட்டி ஊடகங்கள் மூலம் வெளிவந்துள்ளது. சமுர்த்தி அபிவிருத்தித் திணைக்களத்தில் (Samurdhi Development Department) 363 உத்தியோகத்தர்கள் போலிக் கல்வித் தகைமைச் சான்றிதழ்களை சமர்ப்பித்து பணி நியமனங்களைப் பெற்றுள்ளதாக இந்த வெளிப்பாடு சுட்டிக்காட்டுகின்றது. வறுமை ஒழிப்பு மற்றும் சமூக நலன் தொடர்பான திட்டங்களை அடிமட்டத்தில் அமுல்படுத்தும் பொறுப்பை ஏந்தியுள்ள ஒரு திணைக்களத்திலேயே இத்தகைய மோசடி வெளிப்பட்டிருப்பது, அதன் தாக்கத்தை இன்னும் தீவிரமானதாக ஆக்குகின்றது. ஏனெனில், இத்திணைக்களத்தின் உத்தியோகத்தர்கள் நேரடியாக பொருளாதார ரீதியில் பின்தங்கிய சமூகங்களுடன் தொடர்பு கொண்டு, அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை மேம்படுத்தும் பொறுப்பை சுமந்துள்ளனர்.

தனிநபர் கோப்புகள் மீதான தணிக்கை சரிபார்ப்பின்போது, ஆட்சேர்ப்புத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதற்காக 363 உத்தியோகத்தர்கள் போலி கல்வி சான்றிதழ்களைச் சமர்ப்பித்திருந்தமை கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இவர்களுள் பொலன்னறுவை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த 13 சமுர்த்தி அபிவிருத்தி உத்தியோகத்தர்களும், ஓய்வு பெற்ற இரு உத்தியோகத்தர்களும் அடங்குவர். சமுர்த்தித் திணைக்களத்தின் உயர் அதிகாரிகளில் சிலரும் இப்பட்டியலில் இடம்பெற்றுள்ளனர் என தணிக்கை அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. பொதுச் சேவை ஆணைக்குழுவின் (Public Service Commission) நடைமுறைகளின்படி, போலிச் சான்றிதழ்களைப் பயன்படுத்துதல் உடனடி பணிநீக்கத்தையும், அரசு ஏற்கனவே செலுத்திய முழுத் தொகையையும் மீளப்பெறுதலையும் கட்டாயமாக்குகின்றது. போலிக் கல்வித் தகைமைகளை வழங்குதல் 1968ஆம் ஆண்டின் 25ஆம் இலக்க பொதுப் பரீட்சைகள் சட்டத்தின் கீழ் ஒரு குற்றமாகவும், நிறுவனங்கள் நெறிமுறைச் சட்டத்தின் (Establishments Code) கீழும் தண்டனைக்குரிய குற்றமாகவும் கருதப்படுகின்றது.

இது தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு நிர்வாகப் பிழையன்று; ஆட்சேர்ப்புச் செயன்முறையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் — விண்ணப்பங்கள் பரிசீலிக்கப்படும் தருணத்திலிருந்து, நேர்முகப் பரீட்சைகள், இறுதி நியமனம் வரையிலும் — சரிபார்வை பொறிமுறைகள் (verification mechanisms) பலவீனமாக இருந்திருப்பதன் நேரடி வெளிப்பாடாகவே இதனைக் கருதவேண்டும். ஒரு பொறிமுறையின் வெளிப்படையான தோல்வி, அத்தோடு நிறுத்திக்கொள்ளாது, அது மறைத்து வைத்திருந்த ஆழமான நிர்வாகக் குறைபாடுகளையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகின்றது.

அரசு தணிக்கையாளர் நாயகத்தின் (Auditor General) அதிகாரபூர்வ அறிக்கை, தகுதியற்ற அல்லது மோசடி உத்தியோகத்தர்களுக்கு கணிசமான அரச நிதி செலுத்தப்பட்டுள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. தணிக்கைச் சோதனைச் சரிபார்ப்புக்கு உட்பட்ட ஹம்பாந்தோட்டை மாவட்டத்தில் பணியிலிருக்கும் மற்றும் ஓய்வு பெற்ற 30 உத்தியோகத்தர்களுக்கு ரூபா 195 மில்லியன் செலுத்தப்பட்டுள்ளதாக அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. 1999ஆம் ஆண்டு முதல் மொணராகலை மாவட்டத்தில் நான்கு உத்தியோகத்தர்களுக்கு மேலும் ரூபா 40 மில்லியன் வழங்கப்பட்டுள்ளது. 2023ஆம் ஆண்டு ஒன்றில் மாத்திரம், கொழும்பு மற்றும் மாத்தறை மாவட்டங்களில் சரிபார்க்கப்படாத 17 உத்தியோகத்தர்களுக்காக ரூபா 8.7 மில்லியனுக்கும் அதிகமான தொகை விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளது. பொதுச் சேவை நெறிமுறைகளின் இத்தகைய பகிரங்க மீறல்கள் இருந்தும், பொறுப்பான நிர்வாக அதிகாரிகள் காலத்துக்குக் காலம் ஊதியங்களையும் கொடுப்பனவுகளையும் மீளப்பெறுவதில் தவறியுள்ளதை தணிக்கை அறிக்கைகள் கவலையுடன் சுட்டிக்காட்டியுள்ளன. இந்த மீளப்பெறாமை, தனியொரு மாவட்டத்திற்கோ ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதிக்கோ மட்டுப்படுத்தப்பட்டதன்று. 1999ஆம் ஆண்டு முதல் 2023ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலப்பரப்பில் இந்த முறைகேடு தொடர்ந்து இடம்பெற்று வந்துள்ளமை, இது ஒரு தற்செயலான நிகழ்வன்று, மாறாக ஆட்சேர்ப்பு முறைமையிலேயே வேரூன்றியிருந்த ஒரு நீடித்த குறைபாடு என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றது. பல்வேறு அரசாங்கங்களின் காலத்திலும், பல்வேறு மாவட்டங்களிலும் இந்த முறைகேடு தொடர்ந்திருப்பது, ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் தரப்பையோ நிர்வாகத்தையோ மாத்திரம் பொறுப்புக்கூற வைப்பதைவிட, முறைமை ரீதியான ஒரு பரந்த மறுசீரமைப்பே தேவை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகின்றது.

ஒருவர் குற்றவாளி எனக் கண்டறியப்பட்டால், அவரது நியமனம் உடனடியாக இரத்துச் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதுடன், சம்பளம், கொடுப்பனவுகள் உள்ளிட்ட அனைத்து அரச நிதியையும் அவர் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டும் என்பது நடைமுறை நெறி. எனினும், போலிக் கல்வித் தகைமைகள் மூலம் சமுர்த்தித் திணைக்களத்தில் பணி பெற்ற உத்தியோகத்தர்கள் தொடர்பில் இதுவரை பொருத்தமான நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை. சுட்டிக்காட்டப்பட்ட குழுவினரில் 77 பேர் மாத்திரம் பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளனர்; 20 பேர் சர்ச்சைக்குரிய ஈடுபாடு ஒப்பந்தமொன்றின் கீழ் தமது பதவிகளிலிருந்து விலகியுள்ளனர். இந்த ஈடுபாடு ஒப்பந்தமும் தனியாக விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டிய மற்றொரு முறைகேடாக கருதப்பட வேண்டும். 363 பேரில் பெரும்பான்மையானோர் இன்னும் தமது பதவிகளில் தொடர்கின்றனர் என்பதே இந்நிலைமையின் மிக முக்கியமான அம்சமாகும். சட்டமும் நெறிமுறையும் தெளிவாக இருந்தும், அமுலாக்கத்தில் (implementation) ஏற்பட்டுள்ள இந்த வெற்றிடம், சட்டத்தின் இருப்பு மாத்திரம் போதுமானதன்று, அதனை நடைமுறைப்படுத்தும் நிர்வாக உறுதிப்பாடும் இன்றியமையாதது என்பதை வலியுறுத்துகின்றது.

இந்த அதிர்ச்சியூட்டும் வெளிப்பாடு, நாட்டின் அனைத்து உயர் அரச உத்தியோகத்தர்களினதும் — சாத்தியமான வரையில் அனைத்து அரச உத்தியோகத்தர்களினதும் — கல்வித் தகைமைகளையும் சான்றிதழ்களின் செல்லுபடித்தன்மையையும் மீள்சரிபார்வை செய்வதற்கு அரசுக்கு ஒரு விழிப்புணர்வூட்டும் தருணமாக அமைகின்றது. கடந்த ஒன்று அல்லது இரு தசாப்தங்களில் ஓய்வு பெற்ற அனைவரையும் உள்ளடக்கி இம்மீள்சரிபார்வை மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் எனினும், குறைந்தபட்சம் தற்போது பணியிலிருக்கும் அனைத்து அரச உத்தியோகத்தர்களுக்காவது இது நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். நிறுவன மட்டத்தில் இதை எளிமையாக அமுல்படுத்தல் சாத்தியமானதே. அரச துறையில் 1.1 மில்லியனுக்கும் சற்று அதிகமான உத்தியோகத்தர்களே உள்ளனர் என்பதால், இது சாதிக்க முடியாத இலக்கு அல்ல; தனியார் துறையில் 8.1 மில்லியனுக்கும் அதிகமான பணியாளர்கள் இருக்கும் நிலையில், அரச துறையின் அளவு ஒப்பீட்டளவில் முகாமைத்துவம் செய்யக்கூடியதே. ஒப்பீட்டளவில் சிறிய அளவிலான இந்த உத்தியோகத்தர் தொகையை முழுமையாக மீள்சரிபார்வை செய்வதற்கான தொழில்நுட்ப தடங்கல் எதுவும் இல்லை; தேவைப்படுவது அரசியல் விருப்பமும் நிர்வாக ஒழுங்கமைப்பும் மாத்திரமே.

இவ்வாறான மீள்சரிபார்வை நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக சில வாதங்கள் முன்வைக்கப்படலாம். நீண்ட காலமாக பணிபுரிந்து அனுபவம் பெற்ற உத்தியோகத்தர்களை, தற்போது சான்றிதழ் பிரச்சினையை முன்னிட்டு அகற்றுவது நிர்வாக ரீதியான குழப்பத்தையும் சேவை தடங்கலையும் ஏற்படுத்தும் என்ற கவலை நியாயமானதே. மேலும், மீள்சரிபார்வை செயன்முறை அரசியல் ரீதியான பழிவாங்கலுக்கான கருவியாக துஷ்பிரயோகிக்கப்படலாம் என்ற அச்சமும் இல்லாமலில்லை. எனினும், இந்த வாதங்கள் அடிப்படைக் கொள்கையை மாற்றியமைக்கவில்லை: சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமமானவர்கள் என்ற தத்துவமும், பொது நிதியின் பொறுப்புக்கூறலும் (accountability) எந்தவொரு நிர்வாக வசதிக்காகவும் தியாகம் செய்யப்படக்கூடாது. அனுபவம் மதிப்புமிக்கது என்பது உண்மையே; ஆயினும் அனுபவத்தை அங்கீகரிப்பதற்கும், மோசடியான ஆவணங்களை அனுமதிப்பதற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை தெளிவாக வரையறுக்க வேண்டியது அவசியம். ஒருவர் பல ஆண்டுகள் திறமையுடன் பணியாற்றியிருந்தாலும், அவர் பணிக்கு பிரவேசித்த வழிமுறையே சட்டவிரோதமானதாக இருந்தால், அந்த ஆரம்பப் புள்ளியை புறக்கணிப்பது ஒட்டுமொத்த ஆட்சேர்ப்பு முறைமையின் மீதான நம்பிக்கையையே அரித்துவிடும். எதிர்காலத்தில் விண்ணப்பிக்கும் தகுதிவாய்ந்த இளைஞர்கள், நேர்மையான வழியில் தகைமைகளைப் பெறுவதற்குப் பதிலாக, குறுக்குவழிகளை நாடும் ஒரு கலாசாரம் வேரூன்றுவதற்கே இது வழிவகுக்கும். அரசியல் துஷ்பிரயோகம் தொடர்பான அச்சத்தை நிவர்த்தி செய்வதற்கு, சுயாதீனமான, கட்சி நடுநிலைமை கொண்ட ஒரு தணிக்கை முகாமைத்துவ அமைப்பே (management structure) தீர்வாக அமையும்; மீள்சரிபார்வையைக் கைவிடுவது தீர்வாக அமையாது.

மேலும் ஒரு வாதமாக, சிறிய அளவிலான ஒழுங்கின்மைகளை பெரிதுபடுத்தி காட்டுவதன் மூலம், உண்மையிலேயே கவனம் செலுத்த வேண்டிய பெரிய அளவிலான அரச நிதி முறைகேடுகளிலிருந்து பொதுமக்களின் கவனத்தை திசைதிருப்ப முயற்சிக்கப்படுகின்றதா என்ற கேள்வியும் எழுப்பப்படலாம். இக்கேள்வி முற்றிலும் தவறானதன்று; எனினும், இது ஒரு தேர்வு நிலைமையாக பார்க்கப்படக்கூடாது. போலிச் சான்றிதழ் மோசடியை நிவர்த்தி செய்வதும், பிற பெரிய அளவிலான நிதி முறைகேடுகளை விசாரிப்பதும் ஒரே நேரத்தில், ஒன்றுக்கொன்று பாதிப்பின்றி மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய இரு தனித்தனி பொறுப்புக்கூறல் நடவடிக்கைகளாகும்.

இந்த முறைகேடு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு நிகழ்வாக பார்க்கப்படக்கூடாது; அது நீண்டகாலமாக அரச நியமன முறைமையில் வேரூன்றியுள்ள ஒரு பரந்த போக்கின் ஒரு அறிகுறி மாத்திரமே என்பதை புரிந்துகொள்வது அவசியம். பல தசாப்தங்களாக முன்னாள் ஆட்சிகள் தமது ஆதரவாளர்களை தகுதியின்றி அரச சேவையில் இணைத்துள்ளதை நாடு முழுவதும் நன்கு அறியும். தகுதியற்ற ஒருவர் ஒரு திணைக்களத்தையோ நிறுவனத்தையோ தலைமை தாங்கும்போது, பதவியேற்ற உடன் அவர் மேற்கொள்ளும் முதல் பணியாக, தமக்குக் கீழ் பணிபுரியும் தகுதிவாய்ந்த ஊழியர்களை அகற்றுவதையே காணமுடிகின்றது. கடந்த பல தசாப்தங்களாக நாடு முழுவதும் இந்தத் தீங்கான நடைமுறை காணப்பட்டுள்ளது. தகுதியற்ற உயர் பதவி வகிப்போர் சிலர், பொறுப்பேற்ற உடனேயே தகுதிவாய்ந்த ஊழியர்களை வேறு திணைக்களங்களுக்கு இடமாற்றம் செய்வதன் மூலமோ, அல்லது அப்பாவியான தகுதிவாய்ந்த ஊழியர்கள் தமது பதவிகளையும் சில வேளைகளில் வேலைகளையும் விட்டு வெளியேறும் வகையில் சூழலை கடினமாக்குவதன் மூலமோ இதனை நிறைவேற்றியுள்ளனர். ஊதிய அதிகரிப்புகள், வெளிநாட்டுப் பயணங்கள், புலமைப்பரிசில்கள் போன்ற அனைத்து நன்மைகளையும் வழங்கும்போது, மிகவும் தகுதிவாய்ந்த ஊழியர்களே அதிகமாக புறக்கணிக்கப்படுகின்றனர். இத்தகைய ஒரு சூழலில், தகுதிவாய்ந்த இளைஞர்கள் அரச சேவையை ஒரு கவர்ச்சிகரமான தொழில் தெரிவாக பார்க்காமல் போவதும், அவர்களில் பலர் வெளிநாடுகளுக்கோ தனியார் துறைக்கோ இடம்பெயர்வதும் ஆச்சரியமானதன்று. இது நீண்ட காலத்தில், அரச நிர்வாகத்தின் ஒட்டுமொத்த தரத்தையே பாதிக்கும் ஒரு பொறுப்புக்கூறல் இழப்பாக (loss of accountability) அமையும்.

இந்நிலைமையை மாற்றுவதற்கு, விமர்சனத்திற்கு அப்பால் செல்லும் ஆக்கபூர்வமான, புதுமையான தீர்வுகள் முன்வைக்கப்பட வேண்டும். முதலாவதாக, அனைத்து அரச உத்தியோகத்தர்களினதும் கல்வித் தகைமைகளை மத்திய அளவில் சரிபார்க்கும் ஒரு டிஜிட்டல் தரவுத்தள முகாமைத்துவ முறைமை (digital verification system) அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும். பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழு, தேசிய கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்லூரிகளின் தரவுத்தளங்களுடன் இணைக்கப்பட்ட இம்முறைமை, ஆட்சேர்ப்பின்போதே சான்றிதழ்களை தானியங்கு முறையில் சரிபார்க்கும் திறன் கொண்டதாக அமைய வேண்டும். இத்தகைய ஒரு முறைமை ஒருமுறை நிறுவப்பட்டால், அதன் பேணுகைச் செலவு ஒப்பீட்டளவில் குறைவானது; ஆனால் அது தடுக்கக்கூடிய நிதி இழப்பும், நிர்வாக நம்பகத்தன்மைக்கு ஏற்படும் சேதமும் கணக்கிலடங்காதது. இரண்டாவதாக, ஆட்சேர்ப்புச் செயன்முறையில் சான்றிதழ் சரிபார்வையை புறக்கணித்த அல்லது மறைத்த நிர்வாக அதிகாரிகளுக்கும் பொறுப்புக்கூறல் நீட்டிக்கப்பட வேண்டும்; தனிநபர் உத்தியோகத்தர்கள் மாத்திரமல்லாது, அவர்களை நியமித்த நிறுவனக் கட்டமைப்பும் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். மூன்றாவதாக, மீளப்பெறல் செயன்முறையை துரிதப்படுத்துவதற்கு, தணிக்கையாளர் நாயகத்தின் திணைக்களத்திற்கு நிதி மீளப்பெறல் தொடர்பான நேரடி அமுலாக்க அதிகாரம் (direct enforcement authority) வழங்கப்படுவது பரிசீலிக்கப்படலாம்; தற்போதைய நிலையில் அறிக்கையிடல் மாத்திரமே தணிக்கைத் திணைக்களத்தின் பணியாக உள்ளதால், பரிந்துரைகள் நிறைவேற்றப்படாமல் கிடப்பில் போடப்படுகின்றன.

நான்காவதாக, உண்மையான தொழில்முறைத் திறமை கொண்ட, ஆனால் முறையான சான்றிதழ் இல்லாத ஊழியர்களுக்கு — முறைகேடு புரியாதவர்களுக்கு — திறன் மதிப்பீட்டு (skills assessment) பாதை ஒன்றை வழங்குவது பரிசீலிக்கத்தக்கது. இது மோசடிக்கு இடம் வழங்காது, மாறாக அனுபவத்தை நியாயமான முறையில் அங்கீகரிக்கும் ஒரு மாற்று வழிமுறையாக அமையும். இத்தகைய ஒரு பாதை, மோசடியான ஆவணங்களை சமர்ப்பித்தவர்களுக்கும், நேர்மையாக, ஆனால் முறையான ஆவணங்களின்றி பணிக்குச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் இடையேயான வேறுபாட்டை தெளிவாக வரையறுக்க உதவும்; இருவகையினரையும் ஒரே தராதரத்தில் வைத்து அணுகுவது நியாயமற்றது. ஐந்தாவதாக, பொதுச் சேவை ஆட்சேர்ப்பு பதிவேடுகள் பகிரங்கப்படுத்தப்பட வேண்டும்; வெளிப்படைத்தன்மை, எதிர்காலத்தில் இத்தகைய முறைகேடுகளுக்கு தடையாக அமையும் மிக வலிமையான கருவியாகும். ஆறாவதாக, ஒவ்வொரு திணைக்களத்திலும் தகைமைச் சான்றிதழ் தணிக்கையை தனியொரு தணிக்கையாளர் நாயகத்தின் அறிக்கைக்காக மாத்திரம் காத்திராது, வருடாந்த உள்ளக தணிக்கைச் சுழற்சியில் (internal audit cycle) ஒரு நிரந்தர அங்கமாக இணைக்க வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், முறைகேடுகள் பல ஆண்டுகள் கடந்த பின்னர் வெளிச்சத்திற்கு வருவதைத் தவிர்க்க முடியும்.

ஏழாவதாக, மீள்சரிபார்வையின் பின்னர் பணிநீக்கம் செய்யப்படும் உத்தியோகத்தர்களின் இடங்களை நிரப்புவதற்கு, ஏற்கனவே தகுதிவாய்ந்த, ஆனால் அரசியல் தொடர்பின்மையால் புறக்கணிக்கப்பட்ட விண்ணப்பதாரர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் ஒரு தெளிவான நெறிமுறை வகுக்கப்பட வேண்டும். இதன் மூலம், முறைகேடு கண்டறியப்பட்ட இடங்களில் மீண்டும் அதே வகையான தகுதியற்ற நியமனங்கள் நிகழாமல் தடுக்க முடியும். எட்டாவதாக, தணிக்கை அறிக்கையின் பரிந்துரைகள் தொடர்பான அமுலாக்க முன்னேற்றத்தை பாராளுமன்றத்தின் பொதுக் கணக்குகள் குழுவிற்கு (Committee on Public Accounts) வருடாந்தம் அறிக்கையிடும் ஒரு கடமை, ஒவ்வொரு திணைக்களத்தின் செயலருக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும். இது, பரிந்துரைகள் காகிதத்திலேயே தங்கிவிடாது, செயல்படுத்தப்படுவதை உறுதிசெய்யும் ஒரு பொறுப்புக்கூறல் வளையமாக அமையும்.

சமுர்த்தி அபிவிருத்தித் திணைக்களத்தில் வெளிச்சத்திற்கு வந்த இந்த மோசடி, ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சம்பவமன்று; அது பொதுச் சேவையின் ஆட்சேர்ப்பு முறைமையில் காலம் காலமாக வேரூன்றியுள்ள கட்டமைப்புச் சிக்கலின் அறிகுறி. போலிச் சான்றிதழ் வைத்திருப்போரை பதவியில் தொடர அனுமதிப்பது, தகுதியின் அடிப்படையில் நியமனம் பெற்ற ஊழியர்களை அவமதிப்பதுடன், பொதுமக்களின் வரிப்பணத்தையும் வீணடிக்கின்றது. மேலும், இத்தகைய அமைதியான புறக்கணிப்பு, எதிர்காலத்தில் இதே வகையான முறைகேடுகளுக்கு ஒரு மறைமுக அனுமதியை வழங்குவதற்குச் சமமாகும் என்பதையும் கவனத்திற்கொள்ள வேண்டும். தணிக்கை அறிக்கைகள் வெளிப்படுத்திய உண்மைகளை புறக்கணிக்காது, உடனடியாகவும் நடுநிலையாகவும் நடவடிக்கை எடுப்பதே, பொதுச் சேவையின் நம்பகத்தன்மையை மீளக் கட்டியெழுப்புவதற்கான ஒரே பாதையாகும். தகுதியும் நேர்மையும் மாத்திரமே அரச சேவையில் இடம்பெற வேண்டும் என்ற கோட்பாட்டை, சொற்களால் மாத்திரமன்றி செயல்களால் நிரூபிக்கும் தருணம் இதுவே. தணிக்கை அறிக்கைகள் ஒவ்வொரு வருடமும் இதுபோன்ற முறைகேடுகளை பட்டியலிடுவதோடு நிறுத்திக்கொள்ளாது, அவை சுட்டிக்காட்டும் பரிந்துரைகள் காலந்தாழ்த்தாது அமுலாக்கப்படும்போது மாத்திரமே, பொதுச் சேவை மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கை மீள்கட்டப்பட முடியும். தகுதிவாய்ந்த, நேர்மையான உத்தியோகத்தர்களை ஊக்குவிக்கும் ஒரு அரச சேவை அமைப்பே, நீடித்த அபிவிருத்திக்கும் நிர்வாக நம்பகத்தன்மைக்கும் உறுதியான அடித்தளமாக அமையும்.