நாய் பதிவு, விசர்நோயற்ற இலங்கை - புதிய முன்மொழிவு , பழைய சவால்கள்

நாட்டில் மனித இழப்புகளை நிகழ்த்தும் விசர்நோய் (Rabies) ஒழிப்பு, நாய் வளர்ப்பு வணிக நடவடிக்கைகள் மீதான கட்டுப்பாடு மற்றும் கட்டாய நாய் பதிவு ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட புதிய முன்மொழிவு செப்டம்பர் 24ஆம் திகதி பாராளுமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. விசர்நோய் ஒழிப்பு மற்றும் நாய் பதிவு முன்மொழிவு (Elimination of Rabies and Registration of Dogs Bill) என்ற பெயரிலான இச்சட்ட மூலம், பொது நிர்வாகம், மாகாண சபைகள் மற்றும் உள்ளூராட்சி அமைச்சர் பேராசிரியர் ஏ.எச்.எம்.எச். அபயரத்ன அவர்களால் முன்வைக்கப்பட்டது. இதன் இரண்டாம் வாசிப்பு நாளை, செப்டம்பர் 25ஆம் திகதி இடம்பெற இருக்கிறது. பொது சுகாதாரத்தையும் விலங்கு நல முகாமைத்துவத்தையும் ஒரே சட்டச் சட்டகத்திற்குள் கொண்டுவரும் இம்மசோதா, நாட்டின் பல தசாப்த கால விசர்நோய் கட்டுப்பாட்டு முயற்சிகளில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமையக்கூடும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

இலங்கை ஆண்டுதோறும் விசர்நோய் தடுப்புக்காக ரூபாய் 5 பில்லியனுக்கும் அதிகமான தொகையை செலவிடுகிறது. இந்த முதலீட்டின் விளைவாக, 2025ஆம் ஆண்டில் மனித விசர்நோய் இறப்புகளின் எண்ணிக்கை 14ஆக குறைந்துள்ளது; முன்னைய ஆண்டுகளில் இது 15 முதல் 30 வரை இருந்தது. இந்த முன்னேற்றம் ஊக்கமளிப்பதாக இருந்தாலும், இறப்புகள் முற்றிலும் தடுக்கக்கூடியவை என்பதை உலக சுகாதார நிறுவனமும் விலங்கியல் நிபுணர்களும் தொடர்ந்து வலியுறுத்துகின்றனர். தற்போதைய விசர்நோய் கட்டளைச் சட்டம் (Rabies Ordinance, Chapter 476) மற்றும் நாய் பதிவு கட்டளைச் சட்டம் (Dog Registration Ordinance, Chapter 477) ஆகியவை பதிற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு உருவாக்கப்பட்டவை; இன்றைய நகரமயமாக்கல், தெரு நாய்கள் தொகை அதிகரிப்பு, மற்றும் வணிக ரீதியான நாய் வளர்ப்பு துறையின் விரிவாக்கத்தை கையாள்வதற்கு அவை போதுமானதாக இல்லை என்ற கருத்து நீண்ட காலமாக முன்வைக்கப்பட்டு வருகிறது.

புதிய முன்மொழிவு முன்வைக்கும் திட்டமிடல் விரிவானது. உள்ளூராட்சி அமைப்பு ஒவ்வொன்றின் நிர்வாக எல்லைக்குள் உள்ள ஒவ்வொரு நாயும் ஆண்டுதோறும் விசர்நோய்க்கு எதிராக தடுப்பூசி போடப்பட்டு, உரிய கட்டணம் செலுத்தி பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறது. தடுப்பூசி போடாத அல்லது பதிவு செய்யாத நாய் உரிமையாளருக்கு ரூபாய் 2,000 அபராதம் விதிக்கப்படும் என்று திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.

கூடவே, தெரு நாய்கள் தொகையை கட்டுப்படுத்த மலட்டாக்கல் (sterilization) முறை முறைமைப்படுத்தப்படும். இறக்குமதி செய்யப்படும் நாய்களுக்கு 30 நாள் தனிமைப்படுத்தல் (quarantine) கட்டாயமாக்கப்படுவது, வெளிநாட்டிலிருந்து புதிய நோய்த்தொற்றுகள் நுழைவதைத் தடுக்கும் நோக்கில் அமைந்துள்ளது. வணிக ரீதியான நாய் வளர்ப்பகங்களுக்கு உரிமம் கட்டாயமாக்கப்பட்டு, அங்கீகரிக்கப்படாத விற்பனை தடை செய்யப்படுகிறது. மேலும், ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தேசிய அளவிலான நாய் தொகை கணக்கெடுப்பு நடத்தப்படும் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்த முழு முகாமைத்துவத்தையும் ஒருங்கிணைத்து மேற்பார்வையிட தேசிய விசர்நோய் ஒழிப்பு ஆலோசனைக் குழு ஒன்றும், அதற்கு இணையான பிராந்திய ஆலோசனைக் குழுக்களும் அமைக்கப்படும். இச்சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டதும், முன்னர் குறிப்பிட்ட இரு பழைய கட்டளைச் சட்டங்களும் ஒழிக்கப்பட்டு, அவற்றின் இடத்தை இந்த ஒற்றை, நவீன சட்டச் சட்டகம் நிரப்பும்.

இம்மசோதா தொடர்பில் பல்வேறு தரப்புகளிடமிருந்து கவலைகளும் விமர்சனங்களும் எழுந்துள்ளன. முதலாவதாக, குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்கள் அல்லது கிராமப்புற பகுதிகளில் வளர்க்கப்படும் நாய்களுக்கு ஆண்டுதோறும் பதிவுக் கட்டணமும் தடுப்பூசி செலவும் ஒரு கூடுதல் பொருளாதார சுமையாக அமையக்கூடும் என்ற அச்சம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இரண்டாவதாக, உள்ளூராட்சி நிறுவனங்கள் ஏற்கனவே பணியாளர் பற்றாக்குறை மற்றும் வள வரம்பு பிரச்சினைகளால் சிரமப்படும் நிலையில், புதிய பொறுப்புகளை திறம்பட நிறைவேற்ற முடியுமா என்ற சந்தேகமும் நிலவுகிறது. மூன்றாவதாக, சில விலங்கு நல அமைப்புகள், "மக்கள்தொகை கட்டுப்பாடு" என்ற சொல் தெரு நாய்களை வலுக்கட்டாயமாக அகற்றுதல் அல்லது கொல்லுதலை மறைமுகமாக அனுமதிக்குமோ என்ற கவலையை பதிவு செய்துள்ளன.

இந்த கவலைகள் நியாயமானவை என்றாலும், கிடைக்கும் தரவுகள் வேறு ஒரு பரிமாணத்தை காட்டுகின்றன. தற்போதைய, பலவீனமான சட்டகத்தின் கீழேயே மனித இறப்புகள் 14ஆக குறைந்துள்ளன என்பது, முறைமைப்படுத்தப்பட்ட தடுப்பூசி நடவடிக்கை பயனளிக்கும் என்பதை நிரூபிக்கிறது; அதை தேசிய அளவில் விரிவாக்கினால் மேலும் சிறந்த பலன் கிடைக்கும் என்பதே தர்க்கரீதியான முடிவு. மேலும், மசோதாவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மக்கள்தொகை கட்டுப்பாட்டு முறை மலட்டாக்கலாகவே அமைந்துள்ளதே தவிர, அழிப்பு அல்ல என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ரூபாய் 2,000 அபராதத் தொகையும், ஒப்பீட்டளவில், ஒரு நாயின் ஆண்டு பராமரிப்புச் செலவுடன் ஒப்பிடும்போது பெரிய சுமையாக கருத முடியாது.

எனினும், சட்டத்தின் நோக்கம் நல்லதாக இருந்தாலும், அதன் அமுல்படுத்தல் திறன் குறித்த கேள்விகள் நியாயமானவை. வளங்கள் குறைந்த உள்ளூராட்சி அமைப்புகள், குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் உள்ள கிராமப்புற பிரதேச சபைகள், இப்புதிய பொறுப்புகளை ஏற்க போதிய நிதி, பயிற்சி பெற்ற பணியாளர்கள், மற்றும் கால்நடை மருத்துவ வசதிகள் இல்லாத நிலையில் இருக்கலாம். இது தொடர்பில் ஆக்கபூர்வமான, விரிவான தீர்வுகள் முன்வைக்கப்பட வேண்டியது அவசியம்.

முதலாவதாக, பதிவு மற்றும் தடுப்பூசி செலவை குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களுக்கு சுமையாக்காமல் இருக்க, கிராம நிலாதாரி பிரிவுகள் மூலம் இலவச அல்லது மானிய தடுப்பூசி முகாம்கள் தொடர்ச்சியாக நடத்தப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, பதிவு செயல்முறையை எளிமையாக்க, மொபைல் செயலிகள் (mobile applications) மற்றும் டிஜிட்டல் தரவுத்தளங்கள் மூலமான பதிவு முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும்; இது கிராம நிலாதாரி பதிவுகளுடன் இணைக்கப்பட்டால், மறுநகல் வேலைப்பளுவைக் குறைக்கும். மூன்றாவதாக, மைக்ரோசிப் (microchip) தொழில்நுட்பத்தை நீண்ட கால இலக்காகக் கொண்டு, தொடக்க கட்டத்தில் இதனை உயர் ஆபத்துள்ள மாவட்டங்களில் முன்னுரிமையாக அறிமுகப்படுத்துவது பொருத்தமானது. நான்காவதாக, தனியார்-அரசு கூட்டிணைவு (public-private partnership) மூலம் கால்நடை மருத்துவர்களையும் விலங்கு நல தொண்டு நிறுவனங்களையும் ஒருங்கிணைத்தால், அரசின் தனிப்பட்ட சுமை குறையும். ஐந்தாவதாக, உள்ளூராட்சி நிறுவனங்களுக்கு பொறுப்புகளை மட்டும் வழங்காமல், அதற்கேற்ற பிரத்யேக நிதி ஒதுக்கீடும் பயிற்சி நிகழ்ச்சிகளும் மத்திய அரசு மற்றும் மாகாண சபைகள் மூலம் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.

தமிழ் மற்றும் சிங்கள ஊடகங்கள் இரண்டிலும் பொது விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களை மேற்கொள்வது அவசியமாகிறது; சட்டத்தின் நோக்கம் தண்டனை அல்ல, பொது சுகாதாரப் பாதுகாப்பு என்பதை தெளிவுபடுத்த வேண்டும். மேலும், தேசிய மற்றும் பிராந்திய ஆலோசனைக் குழுக்களில் விலங்கு நல அமைப்புகள், கால்நடை மருத்துவ சங்கங்கள் மற்றும் சமூக அமைப்புகளின் பிரதிநிதித்துவம் உறுதி செய்யப்பட்டால், சட்டத்தின் அமுல்படுத்தல் மனிதாபிமானமும் நடைமுறைச் சாத்தியமும் கொண்டதாக அமையும்.

விசர்நோய் ஒழிப்பு மற்றும் நாய் பதிவு மசோதா, சட்டவாக்க ரீதியாக ஒரு காலத்திற்குப் பொருந்தாத சட்டகத்தை நவீனப்படுத்தும் அவசியமான முயற்சியாக மதிப்பிடப்பட வேண்டும். ஆயினும், எந்தவொரு சட்டமும் அதன் வார்த்தைகளால் மட்டும் பலன் தராது; அது தரையில் அமுல்படுத்தப்படும் விதத்தாலேயே அளவிடப்படும். போதிய நிதி ஒதுக்கீடு, உள்ளூராட்சி நிறுவனங்களின் ஆற்றல் வளர்ப்பு, தொழில்நுட்ப புதுமை, மற்றும் சமூக பங்களிப்பு ஆகியவை இணைந்தால் மட்டுமே, இச்சட்டம் தனது உண்மையான இலக்கான — விசர்நோயற்ற இலங்கை — ஒன்றை அடைய முடியும். பாராளுமன்றம் நாளை இரண்டாம் வாசிப்பை மேற்கொள்ளும் நிலையில், சட்டவாக்கம் மட்டும் போதாது, அதற்கு அப்பால் நிலைத்த அரசியல் உறுதிப்பாடும் நிர்வாக திறனும் இணைந்தால்தான் இந்த மசோதா உண்மையான மாற்றத்தை உருவாக்க முடியும் என்பதே இக்கட்டத்தில் வலியுறுத்தப்பட வேண்டிய முக்கிய செய்தி.