மக்கள் ஆணையும் சட்டத்தின் ஆட்சியும்: நிலைபேறான மீட்சிக்கான அடித்தளம்

இலங்கையின் தேர்தல் வரலாற்றில் 2024ஆம் ஆண்டு தனித்த இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. செப்டெம்பர் 21ஆம் திகதி நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் அநுர குமார திசாநாயக்க முதற்சுற்றில் ஏறத்தாழ 42.3 சதவீத வாக்குகளைப் பெற்றார். எந்த வேட்பாளரும் 50 சதவீதத்தைத் தாண்டாத நிலையில், நாட்டின் வரலாற்றில் முதன்முறையாக இரண்டாம் விருப்பு வாக்குகள் எண்ணப்பட்டு வெற்றியாளர் தீர்மானிக்கப்பட்டார். இரண்டு மாதங்களின் பின்னர் நவம்பர் 14ஆம் திகதி நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் தேசிய மக்கள் சக்தி ஏறத்தாழ 61.6 சதவீத வாக்குகளுடன் 225 ஆசனங்களில் 159 ஆசனங்களைக் கைப்பற்றி, மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையை (two-thirds majority) உறுதிசெய்தது. பரம்பரை அரசியல் குடும்பப் பின்னணி, பெருநிதிப் பிரசாரம், ஊடகங்களின் பெரும் ஆதரவு ஆகியவற்றைச் சார்ந்திராத ஒரு தலைமைக்கு இத்தகைய ஆணை (mandate) கிடைத்திருப்பது, இலங்கை அரசியல் கலாசாரத்தில் ஏற்பட்டுள்ள அடிப்படை மாற்றத்தின் அடையாளமாக நோக்கப்படுகிறது.

இந்த மாற்றத்தின் பின்னணியை 2022ஆம் ஆண்டின் பொருளாதாரப் பேரிடரிலிருந்தே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவ்வாண்டு ஏப்ரலில் வெளிநாட்டுக் கடன் மீளச்செலுத்தல் இடைநிறுத்தப்பட்டு, நாடு இறைமைக் கடன் தவறுகை (sovereign default) நிலைக்குள்ளானது. அவ்வாண்டில் பொருளாதாரம் ஏறத்தாழ 7.3 சதவீதம் சுருங்கியதுடன், செப்டெம்பரில் நுகர்வோர் விலைச் சுட்டெண் அடிப்படையிலான பணவீக்கம் 69.8 சதவீதத்தை எட்டியது. எரிபொருள், சமையல் எரிவாயு ஆகியவற்றுக்காக மக்கள் நாட்கணக்கில் வரிசைகளில் காத்திருந்த வேளையில், அதிகாரத்திலிருந்தோருக்கும் அவர்களுடன் தொடர்புடையோருக்கும் விசேட ஏற்பாடுகள் இருந்ததாக எழுந்த குற்றச்சாட்டுகள் பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை ஆழமாகச் சிதைத்தன. பொருளாதாரச் சுமை சாதாரணக் குடிமக்கள்மீது விழுந்தபோது, ஆட்சியாளர்கள் அதன் தாக்கத்திலிருந்து விலகியிருந்தனர் என்ற பொது உணர்வே 2024 தேர்தல் முடிவுகளின் முதன்மைக் காரணியாக அமைந்தது.

நிக்கவெரட்டியவில் நடைபெற்ற தேசிய மக்கள் சக்தியின் கூட்டத்தில் உரையாற்றிய ஜனாதிபதி, பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையே (economic stability) எதிர்காலத்தின் அடித்தளம் எனக் குறிப்பிட்டார். அதனை உறுதிப்படுத்த சட்டத்தின் ஆட்சி (rule of law), ஊழல் மற்றும் வீண்விரயமற்ற அரச நிர்வாகம், வலுவான வெளிநாட்டு உறவுகள், மீண்டும் யுத்தம் ஏற்படாத இனவாதமற்ற நாடு ஆகிய நான்கு தூண்களை வலுப்படுத்த வேண்டும் என அவர் வலியுறுத்தினார். இவற்றுள் சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் (equality before the law) என்ற கோட்பாடு அடிப்படையானது. கடந்த காலங்களில் செல்வாக்குமிக்கோர் தொடர்புபட்ட பாரிய நிதிமோசடிக் குற்றச்சாட்டுகள் தண்டனையின்றிக் கடந்துசென்றன (impunity). அதேவேளை சிறிய குற்றங்களுக்குக் கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்கப்படுகிறது என்ற பொது அபிப்பிராயமும் நிலவியது. தற்போது முன்னாள் அமைச்சர்கள், உயர்பதவி வகித்தோர் உள்ளிட்ட பலர் தொடர்பான விசாரணைகளும் வழக்குகளும் முன்னெடுக்கப்படுவது, இந்த அபிப்பிராயத்தை மாற்றும் பாராட்டத்தக்க முதற்படியாகும்.

இருப்பினும், இந்த மதிப்பீட்டை விமர்சிப்போர் முன்வைக்கும் கருத்துகள் புறக்கணிக்கத்தக்கவை அல்ல. முதலாவதாக, "ஏழு தசாப்தகால ஆட்சியாளர்களை மக்கள் முற்றாக நிராகரித்தனர்" என்பது மிகைப்படுத்தப்பட்ட கூற்று என்றும், ஜனாதிபதித் தேர்தலின் முதற்சுற்றில் ஏறத்தாழ 58 சதவீத வாக்காளர்கள் வேறு வேட்பாளர்களைத் தெரிவுசெய்தனர் என்றும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இந்த எண்ணிக்கை உண்மையே. ஆயினும் இரண்டாம் விருப்பு வாக்குகளுடன் அவர் 50 சதவீதத்தைத் தாண்டியமையும், பொதுத்தேர்தலில் 61.6 சதவீத ஆதரவு கிடைத்தமையும், வடக்கு, கிழக்கு உள்ளிட்ட பல்லின மாவட்டங்களிலும் கணிசமான ஆதரவு பதிவானமையும் இந்த ஆணையின் பரந்த தன்மையை உறுதிப்படுத்துகின்றன. அதேவேளை, வாக்கு விகிதம் எவ்வாறாயினும் ஆணை என்பது அதிகாரத்துக்கான அனுமதி மட்டுமன்றி, பொறுப்புக்கூறலுக்கான (accountability) கடப்பாடுமாகும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும்.

இரண்டாவதாக, பொருளாதார மீட்சிக்கான அடித்தளம் 2022–2023 காலப்பகுதியிலேயே இடப்பட்டதென்றும், சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் வேலைத்திட்டமே மீட்சியை வழிநடத்துகிறதென்றும் வாதிடப்படுகிறது. 2.9 பில்லியன் டொடாலர் பெறுமதியான விரிவாக்கப்பட்ட நிதி வசதி (Extended Fund Facility) 2023 மார்ச்சில் அங்கீகரிக்கப்பட்டமையும், 2023இல் 2.3 சதவீதம் சுருங்கிய பொருளாதாரம் 2024இல் ஏறத்தாழ 5 சதவீத வளர்ச்சிக்குத் திரும்பியமையும் உண்மையே. எனினும், ஒரு வேலைத்திட்டத்தை அங்கீகரிப்பதும் அதன் நிபந்தனைகளை அமுல்படுத்தல் செய்வதும் வெவ்வேறு சவால்கள். அரச வருவாய் திரட்டல், நிதி ஒழுக்கம் (fiscal discipline), கடன் மறுசீரமைப்பு ஆகியவற்றில் தொடர்ச்சியைப் பேணுவதும், வாக்குகளுக்காகக் கொள்கையை மாற்றாமல் இருப்பதும் அரசாங்கத்தின் பொறுப்பான தெரிவாகும். கொள்கைத் தொடர்ச்சியும் ஒரு கொள்கைச் சாதனையே.

மூன்றாவதாக, சட்ட நடவடிக்கைகள் தெரிவுசெய்யப்பட்டவர்கள்மீதே (selective) எடுக்கப்படுகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டும், பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் இன்னும் அமுலில் உள்ளது என்ற விமர்சனமும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. நீதியின் தரத்தை அளவிடுவது கைதுகளின் எண்ணிக்கை அல்ல; சுதந்திரமான நீதித்துறை, ஆதாரங்களின் அடிப்படையிலான குற்றப்பத்திரங்கள், நியாயமான விசாரணை ஆகியவையே அதன் அளவுகோல்கள். ஆனால், இந்தச் சட்ட நடைமுறைகள் ஆளுந்தரப்பைச் சார்ந்தோருக்கும் ஒரே அளவில் பொருந்தும்போதே சட்டத்தின் ஆட்சி முழுமை பெறும். பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் தொடர்பான விமர்சனம், வடக்கு, கிழக்கு மக்களின் நேரடி அனுபவத்தில் வேரூன்றியது. ஆகவே அதனைப் புறக்கணிப்பது நான்காவது தூணான இனவாதமற்ற நாடு என்ற இலக்கை நிறைவேற்றுவதற்குத் தடையாகும்.

நான்காவதாக, பெரும்பொருளாதார (macro-economic) ஸ்திரத்தன்மை குடும்பங்களின் வாழ்க்கைச் செலவு நெருக்கடியை உடனடியாகத் தீர்க்கவில்லை என்றும், வறுமை நிலை 2019க்கு முந்தைய மட்டத்தைவிட உயர்வாகவே உள்ளதென உலக வங்கி உள்ளிட்ட மதிப்பீடுகள் சுட்டுகின்றன என்றும் கூறப்படுகிறது. இது நியாயமான அவதானிப்பு. ஆயினும் ஸ்திரத்தன்மை என்பது இலக்கு அல்ல; வாழ்வாதார மேம்பாட்டுக்கான முன்நிபந்தனை. நாணயமும் விலைகளும் நிலைபெறாத சூழலில் எந்தச் சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டமும் நீடிக்க முடியாது. எனவே சவால் ஸ்திரத்தன்மையை மறுப்பதில் அல்ல; அதன் பயன் கீழ்மட்டம்வரை சென்றடைவதை உறுதிசெய்வதில் உள்ளது.

இத்தகைய நிலையில், சட்டத்தின் ஆட்சியைத் தனிநபர்களின் நல்லெண்ணத்தில் அன்றி, நிறுவனங்களின் வலுவில் நிலைநிறுத்துவதே நீண்டகால இலக்காக அமையவேண்டும். இதற்குப் பல நடைமுறைச் சாத்தியமான வழிகள் உள்ளன. முதலாவதாக, பாரிய ஊழல், நிதிமோசடி வழக்குகளுக்கான விசேட நீதிமன்றங்களை (Trial-at-Bar) அமைத்து, கால எல்லையுடன் கூடிய விசாரணைகளை உறுதிசெய்வது அவசியம். இலஞ்ச அல்லது ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளை விசாரணை செய்யும் ஆணைக்குழு, சட்டமா அதிபர் திணைக்களம் ஆகியவற்றுக்குத் தேவையான நிதி, ஆளணி, தொழில்நுட்ப வளங்களை வழங்கி, சுதந்திரமான வழக்குத் தொடுப்பை (independent prosecution) உறுதிப்படுத்தவேண்டும். இரண்டாவதாக, குற்றச்செயல் மூலம் ஈட்டிய சொத்துகளை மீட்கும் (asset recovery) சட்டக் கட்டமைப்பை அமுல்படுத்தல், ஊழல் தகவல் வழங்குவோருக்கான பாதுகாப்பு (whistle-blower protection) ஆகியவை ஊழலுக்கெதிரான நடவடிக்கைகளை மக்கள் நம்பிக்கைக்குரியதாக்கும்.

மூன்றாவதாக, அரச கொள்வனவில் மின்னணுக் கொள்வனவு முறைமையையும் திறந்த ஒப்பந்தத் தரவு (open contracting data) வெளியீட்டையும் கட்டாயமாக்குவது, வீண்விரயத்தையும் முறைகேடுகளையும் தொடக்கத்திலேயே தடுக்கும். பொதுநிதி முகாமைத்துவம் (public financial management) தொடர்பான காலாண்டு அறிக்கைகளைப் பொதுவெளியில் வெளியிடுவதும் இதற்குத் துணைநிற்கும். நான்காவதாக, சமூகப் பாதுகாப்பு (social protection) நலன்கள் உண்மையான தேவையுடையோரைச் சென்றடைவதை உறுதிசெய்வதுடன், விவசாயம், மீன்பிடி, சிறு, நடுத்தர தொழில்முயற்சிகள், திறன் மேம்பாடு ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்து, மீட்சியின் பயன் மாவட்ட மட்டங்களில், குறிப்பாகப் பின்தங்கிய வடக்கு, கிழக்குப் பகுதிகளில், உணரப்படச் செய்யவேண்டும்.

ஐந்தாவதாக, இனவாதமற்ற நாடு என்ற தூணுக்குச் செயல்வடிவம் கொடுக்கும் வகையில், பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்துக்குப் பதிலாக சர்வதேசத் தரங்களுக்கு இணங்கிய புதிய சட்டத்தை இயற்றுவதும், நீண்டகாலமாகத் தாமதமாகியுள்ள மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்துவதும், காணி விடுவிப்பு, காணாமலாக்கப்பட்டோர் தொடர்பான செயல்முறைகளை விரைவுபடுத்துவதும் அவசியம். சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் என்பது இனம், மதம், பிரதேசம் ஆகியவற்றைக் கடந்து அனைத்துக் குடிமக்களுக்கும் உணரப்படும்போதே அது தேசிய ஒருமைப்பாட்டின் அடித்தளமாகும். இறுதியாக, சட்டத்தின் ஆட்சி, ஊழல் எதிர்ப்பு, பொருளாதார மீட்சி ஆகியவற்றின் முன்னேற்றத்தை அளவிடும் சுயாதீன மதிப்பீட்டு அறிக்கையை ஆண்டுதோறும் வெளியிடுவது, ஆட்சியின் வெளிப்படைத்தன்மைக்கு வலுச்சேர்க்கும்.

2022ஆம் ஆண்டின் வரிசைகளையும் வெற்றுச் சமையலறைகளையும் மக்கள் மறந்துவிடவில்லை. அதேபோல், 2024ஆம் ஆண்டில் வாக்குச்சீட்டின் மூலம் வழங்கிய தீர்ப்பையும் அவர்கள் எளிதில் மீளப்பெறக்கூடியவர்களே. இன்றைய ஆட்சியாளர்களுக்குக் கிடைத்துள்ளது ஒரு தேர்தல் வெற்றி மட்டுமன்று; அது அவர்கள் மீது வைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையின் உடன்படிக்கை. அந்த நம்பிக்கை நிலைக்க வேண்டுமாயின், சட்டம் எதிர்த்தரப்புக்கு மட்டுமன்றி ஆளுந்தரப்புக்கும் ஒரே அளவில் பொருந்தவேண்டும். சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பது ஒரு மேடைப் பேச்சாக அன்றி, நாளாந்த நடைமுறையாக மாறும்போதே மக்கள் ஆணை நிலைபேறான மீட்சியாக மலரும்.