திறன் மேம்பாட்டில் முதலீடு- கடனின் வெற்றியை முடிவுகளே தீர்மானிக்கும்

ஆசிய அபிவிருத்தி வங்கியிடமிருந்து (Asian Development Bank – ADB) 100 மில்லியன் டொடாலர் பெறுமதியான முடிவு அடிப்படையிலான கடனைப் (results-based loan) பெற்றுக்கொள்வதற்கு அமைச்சரவை அங்கீகாரம் வழங்கியுள்ளது. தொழில்நுட்ப மற்றும் தொழிற்கல்வி, பயிற்சித் துறையைப் (Technical and Vocational Education and Training – TVET) பலப்படுத்தும் நோக்கில், திறன் அபிவிருத்தி முறைமை உருமாற்றல் வேலைத்திட்டத்தை (Skills Development System Transformation Programme) அமுல்படுத்தல் இதன் நோக்கமாகும். இந்த நிதித்தொகுப்பில் 50 மில்லியன் டொடாலர் வழமையான சாதாரண மூலதன வளங்களிலிருந்தும் (regular ordinary capital resources), 50 மில்லியன் டொடாலர் சலுகை அடிப்படையிலான சாதாரண மூலதன வளங்களிலிருந்தும் (concessional ordinary capital resources) கிடைக்கும் என அமைச்சர் நளிந்த ஜயதிஸ்ஸ தெரிவித்துள்ளார். துறைசார் சீர்திருத்தங்களுக்கு ஆதரவளிப்பதும், தொழிற்சந்தைத் தேவைகளுக்கு இசைவான, பயனுறுதிமிக்க திறன் அபிவிருத்தி முறைமையை உருவாக்குவதும் இதன் இலக்கு என்றும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். எனவே இது ஒரு நிதிச் செய்தி மட்டுமன்றி, இளைய தலைமுறையின் எதிர்காலத்துடனும் நாட்டின் கடன் சுமையுடனும் தொடர்புடைய கொள்கை முடிவாகவும் மதிப்பிடப்படவேண்டியதாகும்.

முடிவு அடிப்படையிலான கடன் என்பது, உள்ளீடுகளுக்கான (inputs) செலவை அல்லாமல், முன்கூட்டியே இணங்கப்பட்டு சரிபார்க்கப்படும் அடைவுகளுடன் (verified results) நிதி விடுவிப்பை இணைக்கும் நிதியளிப்பு முறையாகும். ஆசிய அபிவிருத்தி வங்கியின் அறிவிப்பின்படி, 2026 செப்டெம்பர் 29ஆம் திகதி அங்கீகரிக்கப்பட்ட இத்தொகுப்பில் 50 மில்லியன் டொடாலர் வழமையான கடன், 50 மில்லியன் டொடாலர் சலுகைக் கடன் ஆகியவற்றுடன், 5 இலட்சம் டொடாலர் தொழில்நுட்ப உதவி மானியமும் (technical assistance grant) உள்ளடங்குகிறது. வேலைத்திட்டத்தின் மையக் கூறுகளாகத் தேசிய அங்கீகார முறைமை (national accreditation system), செயல்திறன் அடிப்படையிலான நிதியளிப்பு (performance-based financing), ஒருங்கிணைந்த இலக்கமுறைப் பயிற்சி முகாமைத்துவத் தகவல் முறைமை (digital training management information system) ஆகியன குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இவை புதிய கட்டடங்களையும் உபகரணங்களையும் விட, துறையின் ஆளுகை, தரம், பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவற்றைச் சீர்செய்யும் முறைமை மாற்றத்தை நோக்கியவை என்பது கவனிக்கத்தக்கது.

இத்தகைய சீர்திருத்தத்தின் தேவையைத் தொழிலாளர் சந்தை நிலைவரம் உணர்த்துகிறது. பொருளாதாரம் மீட்சி பெற்றுவரும் நிலையிலும், முன்னுரிமைத் துறைகளில் திறன் பற்றாக்குறை, உயர்ந்த இளைஞர் வேலையின்மை, பெண்களின் குறைந்த தொழிற்படை பங்கேற்பு ஆகியன தொடர்கின்றன என ஆசிய அபிவிருத்தி வங்கி சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. தொழிற்கல்வித் துறையில் மூன்றாம்நிலைக் கல்வி மற்றும் தொழிற்கல்வி ஆணைக்குழு (TVEC), தொழிற்பயிற்சி அதிகாரசபை (VTA), தேசிய பயிலுநர் மற்றும் கைத்தொழில் பயிற்சி அதிகாரசபை (NAITA), தொழில்நுட்பக் கல்வி மற்றும் பயிற்சித் திணைக்களம் (DTET), தேசிய இளைஞர் சேவைகள் மன்றம் (NYSC) உள்ளிட்ட பல நிறுவனங்கள் இயங்குகின்றன. பல நிறுவனங்கள் வெவ்வேறு பாடநெறிகளையும் தர நடைமுறைகளையும் பேணுவதால், பயிற்சியின் தரம், தொழில் வழங்குநர்களின் நம்பிக்கை, பட்டதாரிகளின் தொழில் வாய்ப்பு ஆகியவற்றில் சீரற்ற நிலை உருவாகிறது என்ற கருத்து துறைசார் வட்டாரங்களில் நீண்டகாலமாக நிலவுகிறது.

திறன் இடைவெளி என்பது கல்வி முறைமையின் ஒரு பகுதிப் பிரச்சினை மட்டுமன்று; அது பொருளாதார உருமாற்றத்தின் மையச் சவாலாகும். ஏற்றுமதி சார்ந்த, உயர் பெறுமதிசேர் பொருளாதாரத்துக்கு மாறவேண்டுமாயின், உற்பத்தி, சேவைத் துறைகளில் திறன்மிக்க பணியாளர்கள் இன்றியமையாதவர்கள். பொருளாதார நெருக்கடியின் பின்னர் திறன்மிக்க தொழிலாளர்கள் வெளிநாடு செல்வது குறித்த கவலை பரவலாகப் பேசப்படுகிறது. உள்நாட்டில் திறன் உருவாக்கமும் தக்கவைப்பும் ஒருசேர நடைபெறாவிடில், பயிற்சிக்கான முதலீடு பிற நாடுகளுக்கே பயனளிக்கும் நிலை ஏற்படக்கூடும். அதேவேளை, வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பினூடாக வரும் பணவனுப்பல்கள் அந்நியச் செலாவணிக்கு முக்கிய பங்களிப்பு வழங்குவதால், இவ்விரு இலக்குகளையும் சமநிலைப்படுத்தும் கொள்கை அவசியமாகிறது.

இது தொழிற்கல்வித் துறைக்கான ஆசிய அபிவிருத்தி வங்கியின் முதலாவது உதவியுமல்ல. 2014இல் அங்கீகரிக்கப்பட்ட 100 மில்லியன் டொடாலர் கடனுடன் ஆரம்பமான திறன் துறை அபிவிருத்தி வேலைத்திட்டத்துக்கு (Skills Sector Development Program), 2018இல் மேலும் 100 மில்லியன் டொடாலர் முடிவு அடிப்படையிலான கூடுதல் நிதி வழங்கப்பட்டது. அப்போது இளைஞர்களின் திறன்களுக்கும் தொழிற்சந்தைத் தேவைகளுக்கும் இடையே தெளிவான இடைவெளி இருப்பதாக வங்கியே குறிப்பிட்டிருந்தது. பல ஆண்டுகளின் பின்னரும் அதே இடைவெளி குறித்துப் பேசவேண்டிய நிலை இருப்பது, நிதி வளம் மட்டுமன்றி அமுல்படுத்தல் முறைமையும் மீளாய்வுக்குரியது என்பதையே காட்டுகிறது.

முடிவு அடிப்படையிலான முறையின் பலமும் பலவீனமும் அதன் குறிகாட்டிகளின் தரத்திலேயே தங்கியுள்ளது. நிதி விடுவிப்பு சரிபார்க்கப்பட்ட அடைவுகளுடன் இணைக்கப்படுவது பொறுப்புக்கூறலை உயர்த்தும் சிறந்த ஏற்பாடாகும். ஆனால், வழங்கப்பட்ட சான்றிதழ்களின் எண்ணிக்கை போன்ற எளிதில் அடையக்கூடிய வெளியீடுகளே (outputs) குறிகாட்டிகளாக அமைந்தால், பட்டதாரிகளின் தொழில்வாய்ப்பு, வருமானம் போன்ற உண்மையான விளைவுகள் (outcomes) புறக்கணிக்கப்படக்கூடிய அபாயம் உள்ளது. அத்துடன், கடன் காலம் முடிவடைந்த பின்னர் பயிற்சி முறைமையைத் தொடர்ந்து இயக்குவதற்கான மீண்டெழும் செலவினத்தை (recurrent expenditure) உள்நாட்டு வரவுசெலவுத் திட்டம் ஏற்கவேண்டியிருக்கும். ஆகவே கடனின் வெற்றி, வேலைத்திட்டம் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்படுகிறது, எவ்வாறு அமுல்படுத்தப்படுகிறது என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது.

இக்கடன் தொடர்பாக நான்கு முக்கிய விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. முதலாவதாக, கடன் மறுசீரமைப்பின் பின்னரும் புதிய வெளிநாட்டுக் கடன்களைப் பெறுவது கடன் சுமையை (debt burden) அதிகரிக்கும் என்றும், பயிற்சித் துறைக்கான செலவை உள்நாட்டு வரவுசெலவுத் திட்டத்தின் மூலம் ஈடுசெய்யலாம் என்றும் வாதிடப்படுகிறது. இந்த அச்சம் நியாயமானது. எனினும், கடனின் பாதிப் பகுதி சலுகை அடிப்படையிலானது என்பதுடன், நிதி விடுவிப்பு அடைவுகளுடன் இணைக்கப்படுவதால், பயனற்ற செலவுக்கான அபாயம் ஒப்பீட்டளவில் குறைவடைகிறது. அத்துடன், திறன்மிக்க பணியாளர் படை உற்பத்தித்திறன், ஏற்றுமதி, வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றினூடாக வருமானத்தையும் அந்நியச் செலாவணியையும் ஈட்டும் ஆற்றல் கொண்டது. ஆகவே திறன் முதலீடு எதிர்காலக் கடன் மீளச்செலுத்தும் ஆற்றலை வலுப்படுத்தும் முதலீடாகவும் அமையக்கூடும். ஆயினும் இந்த நன்மை தானாக விளையாது; அளவிடக்கூடிய தொழில் வாய்ப்பு அதிகரிப்பே இக்கடனுக்கான நியாயமாகும்.

இரண்டாவதாக, முன்னைய வேலைத்திட்டங்களால் திறன் இடைவெளி முழுமையாக நீங்கவில்லை என்பதால், புதிய கடனும் அதே விளைவையே தரும் என்ற ஐயம் எழுப்பப்படுகிறது. கடந்த காலச் சவால்களை ஒப்புக்கொள்ளும் அதேவேளை, இம்முறை கவனம் உட்கட்டமைப்பிலிருந்து முறைமைக்கு, அதாவது அங்கீகாரம், நிதியளிப்பு, தரவு ஆகியவற்றை நோக்கி நகர்ந்துள்ளது என்பதையும் கருத்தில்கொள்ளவேண்டும். அதேவேளை இது எதிர்பார்ப்பேயன்றி உத்தரவாதமல்ல. நிறுவனங்களுக்கிடையிலான அதிகாரப் பகிர்வு, நிர்வாகத் தடைகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து சீர்திருத்தங்கள் அமுல்படுத்தப்படும்போதே அதன் பெறுமதி வெளிப்படும்.

மூன்றாவதாக, திறன் பயிற்சியால் மட்டும் வேலைவாய்ப்பு உருவாகாது என்றும், தொழில்துறை வளர்ச்சியும் முதலீடும் இல்லாவிடில் பயிற்சி பெற்றோர் வேலையின்றி இருக்கநேரிடும் என்றும், தொழிற்கல்வி மீதான சமூகத்தின் தாழ்வான மதிப்பீடு (social perception) இளைஞர்களை இத்துறையிலிருந்து விலக்குகிறது என்றும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இவை அடிப்படை உண்மைகளே. ஆனால் பயிற்சியும் தொழில் தேவையும் எதிரெதிரானவை அல்ல; ஒன்றையொன்று சார்ந்தவை. தேவையற்ற பாடநெறிகளில் பயிற்சி வழங்குவதைத் தவிர்க்கவும், சுற்றுலா, கட்டுமானம், தகவல் தொழில்நுட்பம், விவசாயம் சார்ந்த பெறுமதிசேர் உற்பத்தி போன்ற துறைகளில் உண்மையாக உள்ள பற்றாக்குறையை நிரப்பவும், தொழிற்சந்தைத் தரவுகளுடன் இணைந்த திறன் முறைமை அவசியமாகிறது. தொழில்துறை அங்கீகாரம் பெற்ற தரமான சான்றிதழ்கள் தொழிற்கல்வியின் சமூக மதிப்பை உயர்த்தும் வழியாகவும் அமையும்.

நான்காவதாக, தேசிய அங்கீகார முறைமையும் இலக்கமுறைத் தகவல் முறைமையும் நிர்வாகச் சுமையை மட்டுமே அதிகரிக்கும் என்றும், வளம் குறைந்த சிறிய தனியார் பயிற்சி நிறுவனங்கள் கடுமையான தரநிர்ணயங்களால் துறையிலிருந்து வெளியேற நேரிடும் என்றும் கவலை தெரிவிக்கப்படுகிறது. தரநிர்ணயம் இல்லாத பயிற்சி, சான்றிதழுக்கான மதிப்பையும் தொழில் வழங்குநர்களின் நம்பிக்கையையும் குறைக்கிறது என்பதால் அங்கீகாரம் அவசியமே. எனினும், சிறிய நிறுவனங்கள் தரத்தை எட்டுவதற்கான காலஅவகாசம், தொழில்நுட்ப ஆலோசனை, படிப்படியான அமுல்படுத்தல் அட்டவணை ஆகியவற்றை வழங்கினால், சீர்திருத்தம் தண்டனையாக அன்றி, ஆதரவாகவே உணரப்படும். குறிப்பாகப் பிராந்திய, கிராமியப் பகுதிகளில் இயங்கும் நிறுவனங்கள் வெளியேறுவது அப்பகுதி இளைஞர்களின் வாய்ப்புகளைக் குறைக்கும் என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

இந்நிலையில், கடன் அங்கீகாரம் என்பது பயணத்தின் தொடக்கமேயன்றி இலக்கல்ல என்பதே அடிப்படைத் தீர்மானமாகும். திறன் அபிவிருத்தி முறைமை, தொழிற்சந்தைத் தேவைகளுக்கு இசைவாக அமையும் என்ற கூற்று, நடைமுறையில் எவ்வாறு உறுதிப்படுத்தப்படும் என்பது இன்னும் விரிவாக விளக்கப்படவில்லை. அதற்கு முதலாவதாக, வேலைத்திட்டத்தின் முடிவுச் சட்டகத்தையும் (results framework), நிதி விடுவிப்புடன் இணைந்த குறிகாட்டிகளையும் (disbursement-linked indicators) பொதுவெளியில் வெளியிட்டு, சுயாதீன சரிபார்ப்புடன் கூடிய முன்னேற்ற அறிக்கைகளை ஆண்டுதோறும் சமர்ப்பிக்கவேண்டும். இரண்டாவதாக, பல நிறுவனங்களிடையே சிதறிக் கிடக்கும் பொறுப்புகளை ஒருங்கிணைக்கும் வகையில், தொழில்துறைப் பிரதிநிதிகளை உள்ளடக்கிய தேசிய திறன் சபையின் (National Skills Council) கீழ் ஒருங்கிணைந்த முகாமைத்துவக் கட்டமைப்பு உருவாக்கப்படவேண்டும்.

மூன்றாவதாக, துறைசார் திறன் சபைகள் (sector skills councils), தொழில் வழங்குநர்கள் இணைந்து நிதியளிக்கும் பயிலுநர் முறை (apprenticeship), திறன் நிதியம் (skills fund) போன்ற தொழில்துறைப் பங்களிப்பு வழிமுறைகளை அறிமுகப்படுத்தினால், பாடத்திட்டம் தொழிற்சந்தைக்கு இசைவாக மாறும். நான்காவதாக, பயிற்சி நிறுவனங்களுக்கான நிதியை, பட்டதாரிகளின் தொழில்வாய்ப்பு, வருமானம் ஆகியவற்றைக் கண்காணிக்கும் பின்தொடர் ஆய்வுகளுடன் (graduate tracer studies) இணைத்தால், பதிவு செய்தோர் எண்ணிக்கை என்ற அளவீட்டிலிருந்து தொழில் பெற்றோர் எண்ணிக்கை என்ற அளவீட்டுக்கு மாற முடியும். ஐந்தாவதாக, பயிற்றுநர்களின் தொழில்சார் மேம்பாடு, தொழில்துறை நிறுவனங்களில் அவர்களுக்கான பணிப் பயிற்சி, உரிய ஊதிய அமைப்பு ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்யாவிடில், உபகரணங்களும் கட்டடங்களும் மட்டும் தரத்தை உயர்த்தாது.

ஆறாவதாக, மாவட்ட மட்டத்தில் பிராந்தியத் தொழிற்சந்தைத் தேவைகளை அடையாளம் காணும் திறன் திட்டங்களை மாவட்டச் செயலகங்கள், அபிவிருத்திக் குழுக்கள், உள்ளூர்த் தொழில்துறை ஆகியவற்றின் ஒத்துழைப்புடன் தயாரிக்கவேண்டும். வடக்கு, கிழக்கு, மலையகம், கிராமியப் பகுதிகள் பலவற்றில் போக்குவரத்து, தங்குமிடம், இணைய வசதி போன்ற குறைபாடுகள் பயிற்சி வாய்ப்புகளுக்குத் தடையாக உள்ளன. நடமாடும் பயிற்சி அலகுகள், கலப்பு முறைக் கற்றல் (blended learning), பெண்களுக்கான பிள்ளைப் பராமரிப்பு வசதியுடனான பயிற்சி ஆகியன இத்தடைகளைக் குறைக்கும். மேலும், வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்புக்குச் செல்லும் அல்லது அனுபவ அடிப்படையில் திறன் பெற்ற தொழிலாளர்களுக்கு முன்னைய கற்றல் அங்கீகாரம் (recognition of prior learning) மூலம் சான்றிதழ் வழங்குவது, அவர்களின் வருமானத்தையும் தொழில் வாய்ப்பையும் உயர்த்தும் குறைந்த செலவிலான வழியாகும்.

ஏழாவதாக, கடன் காலத்தின் பின்னரும் முறைமை நிலைத்திருக்க, பயிற்சித் துறைக்கான உள்நாட்டு ஒதுக்கீட்டைப் படிப்படியாக அதிகரிக்கும் மத்தியகால நிதித் திட்டத்தை இப்போதே தயாரிக்கவேண்டும். எட்டாவதாக, எதிர்காலத் தொழிற்சந்தை இலக்கமுறைத் திறன்கள், பசுமைத் திறன்கள் (green skills), மொழித்திறன், மென்திறன்கள் ஆகியவற்றை அதிகம் கோருவதால், இவற்றைப் பாடநெறிகளில் ஒருங்கிணைப்பது அவசியம். பாரம்பரிய விவசாயம், மீன்பிடி, கைத்தொழில் போன்ற துறைகளிலும் நவீன தொழில்நுட்பப் பயன்பாடு, தரநிர்ணயம், சந்தைப்படுத்தல் ஆகியவற்றுக்கான குறுகியகாலப் பயிற்சிகள் கிராமியப் பொருளாதாரத்தின் வருமானத்தை உயர்த்தும்.

இறுதியாக, பாராளுமன்றக் கண்காணிப்புக் குழுக்கள், கணக்காய்வாளர் தலைமை அதிபதி திணைக்களம் ஆகியவற்றின் மேற்பார்வையுடன், பயன்பெறும் இளைஞர்களின் கருத்துகளையும் (beneficiary feedback) முறையாகத் திரட்டி, வேலைத்திட்ட மீளாய்வில் இணைக்கவேண்டும். பயிற்

சியைப் பெற்றவர்களின் அனுபவமே, பாடநெறியின் பயன் குறித்த மிக நேரடியான சான்றாகும். ஊடகங்களும் சிவில் சமூக அமைப்புகளும் இந்த அறிக்கைகளை ஆய்வு செய்யும் வாய்ப்பைப் பெறும்போது, கடனின் பயன் குறித்த பொது நம்பிக்கையும் வலுவடையும்.

முடிவாக, 100 மில்லியன் டொடாலர் என்ற தொகை செய்தித் தலைப்பாகலாம்; ஆனால் அதன் உண்மையான மதிப்பு, இதன் மூலம் எத்தனை இளைஞர்கள் தரமான சான்றிதழுடன் நிலையான தொழிலைப் பெற்றனர் என்பதிலேயே தீர்மானிக்கப்படும். திறன் மேம்பாட்டுக்கான கடன், வெறும் கடனாக அன்றி, தொழில் வாய்ப்பையும் உற்பத்தித்திறனையும் வழங்கும் முதலீடாக மாறும்போதே நாட்டுக்கு நன்மை பயக்கும். அந்த மாற்றத்தை வெளிப்படையாக அளவிட்டு, பொதுமக்களிடம் அறிக்கையிடுவதே இளைஞர்களினதும் வரி செலுத்துவோரினதும் நம்பிக்கையைப் பெறுவதற்கான முதல் நிபந்தனையாகும்.