நிலையான அபிவிருத்தி மட்டும் போதாது — வளர்ச்சியே இலக்கு!

 வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

ஒரு கேள்வி உங்களிடம் கேட்கிறேன். ஒரு கப்பல் புயலில் சிக்கி, கடலில் மூழ்கி, அரைகுறையாக மேலே மிதந்தது என்றால் — "கப்பல் காப்பாற்றப்பட்டுவிட்டது!" என்று கொண்டாடுவோமா? இல்லை, அந்தக் கப்பல் கரை சேரவேண்டும். பயணிகள் நலமாக இறங்கவேண்டும். அது மட்டுமே வெற்றி.

இன்று இலங்கை அரசு பற்றி நாம் கேட்கும் செய்திகளும் அப்படியே இருக்கின்றன. "பொருளாதாரம் நிலைப்படுத்தப்பட்டுவிட்டது. அடித்தளம் போடப்பட்டுவிட்டது." — இதனைக் கேட்கும்போது மனம் ஆறுதல் அடைகிறது. ஆனால் மனசாட்சி கேட்கிறது: சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கை நிலைப்பட்டதா?

நான் இந்தக் கேள்வியை மேடையில் நின்று கேட்பவன். ஏனென்றால், நான் பொருளாதாரத்தின் எண்களையும் அறிவேன், மக்களின் கண்ணீரையும் அறிவேன். அரசின் அரங்குகளில் பேசப்படும் வார்த்தைகளும் தெரியும், வீதிகளில் வாழும் மக்களின் வலியும் தெரியும்.

ஆகவேதான் இன்று நான் நேர்மையாக உங்களிடம் பேசுவேன்.

உலக வங்கியின் சமீபத்திய அறிக்கையை எடுத்துப் பாருங்கள். 2025 ஆம் ஆண்டின் முதல் ஆறு மாதங்களில் இலங்கையின் பொருளாதாரம் 4.8 சதவிகிதம் வளர்ச்சியடைந்தது. நாணயவியல் நிதியம் — IMF — "சீர்திருத்தங்கள் பலன் தருகின்றன, மீட்சி குறிப்பிடத்தக்கது" என்று அறிவித்துள்ளது. வரிவருமானம் 2022 ஆம் ஆண்டில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 7.3 சதவிகிதமாக இருந்தது 2025 ல் 14.8 சதவிகிதமாக உயர்ந்துள்ளது. பணவீக்கம் 70 சதவிகிதத்திலிருந்து 2-3 சதவிகிதத்திற்கு இறங்கியுள்ளது.

இவை சிறிய சாதனைகள் அல்ல. இவை வலியின் நடுவில் பிடித்த வெற்றிகள்.

இந்த அரசு பலரின் சந்தேகங்களை மீறி IMF நிரலை தொடர்ந்தது. திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கைகளை விட்டுவிடவில்லை. இதற்குப் பாராட்டு உரியது. நேர்மையான பாராட்டு.

ஆனால் நண்பர்களே — பாலத்தின் ஒரு கால் நிலைத்தது என்று பாலம் கட்டப்பட்டுவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது.

பிரபல Management சிந்தனையாளர் பீட்டர் ட்ரக்கர் ஒருமுறை சொன்னார்: "What gets measured gets managed — but what matters most is what reaches the people." எண்ணிக்கை நிர்வாகிகளுக்கானது. வாழ்க்கை மக்களுக்கானது.

இன்று மக்களின் வாழ்க்கையை அளவிட்டால் என்ன தெரிகிறது?

வாழ்க்கைச் செலவு — இன்னும் அண்ணாந்து பார்க்க வைக்கிறது. 2021 க்கும் 2024 க்கும் இடையில் உணவுப் பொருள்களின் விலை இரட்டிப்பாகியுள்ளது. நிலையான சம்பளம் வாங்குபவர் — ஆசிரியர், அரசு அலுவலர், செவிலியர் — மாதாந்திர சம்பாத்தியத்தை இறுதி வரை கொண்டுசெல்ல படாத பாட்டுப்படுகிறார். குடும்பம் ஒடுங்கி, கனவுகள் சுருங்கி, நம்பிக்கை தளர்கின்றன.

இளைஞர் வேலையின்மை 25 சதவிகிதத்திற்கும் அதிகமாக நிற்கிறது. இது வெறும் எண் அல்ல — இது ஒரு தலைமுறையின் விரக்தி. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், 1971 இல், இந்த வேலையின்மையும் ஏமாற்றமும்தான் ஒரு புரட்சிக்கு இட்டுச் சென்றது என்பதை, இன்று ஆட்சியில் இருப்பவர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். வரலாறு மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது — செவிமடுங்கள்.

2028 ஆம் ஆண்டிலிருந்து வெளிநாட்டுக் கடன்களை திரும்பச் செலுத்த வேண்டியிருக்கும். அரசின் கடனுக்கான சுமை இன்னும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 100 சதவிகிதத்திற்கும் அதிகமாகவே தொடரும் என்கிறது உலக வங்கி. இது தாங்கத்தக்க நிலைமையா என்று கேட்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஆயினும், நான் நம்மை விரக்திக்கு அழைக்கவில்லை. நான் ஒரு மாற்றத்திற்கு அழைக்கிறேன்.

ஏனென்றால் இலங்கைக்கு இயல்பான வலிமைகள் இருக்கின்றன — பயன்படுத்தப்படாத வலிமைகள்.

பாருங்கள் — 2025 ஆம் ஆண்டில் மட்டும் 8 பில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களுக்கும் அதிகமான பணம் வெளிநாட்டில் உழைக்கும் நம் உறவுகளிடமிருந்து நாட்டிற்கு வந்தது. இது இலங்கையின் நிதியியல் வரலாற்றில் உயர்ந்தபட்ச அளவு. நம் சாதாரண மனிதன் — குவைத்தில் வெயிலில் வேர்வை சிந்தியவன், துபாயில் நள்ளிரவில் வேலை செய்தவன், கனடாவில் பனியில் நடந்தவன் — இந்த நாட்டை தாங்கிப் பிடிக்கிறான்.

ஒரு நாட்டின் மிகவும் திறமையான "மத்திய வங்கி" அந்நாட்டு உழைத்து வாழும் மக்கள்தான் என்று நான் நம்புகிறேன்.

ஆகவே அவர்களுக்காக நாட்டின் பொருளாதாரம் வேலை செய்யவேண்டும். அவர்கள் சம்பாதித்த பணம் மட்டும் வருமா? அல்லது அவர்கள் உருவாக்கிய நம்பிக்கையும் வரவேண்டுமா?

இப்போது நான் ஒரு முக்கியமான விடயத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.

அரசின் கடமை என்ன? ஆட்சி செய்வது. நிர்வகிப்பது. நீதி நிலை நாட்டுவது. அடிப்படை உரிமைகளை உறுதி செய்வது.

வியாபாரம் செய்வது அரசின் கடமை அல்ல.

நாட்டில் வளர்ச்சி வரவேண்டும் என்றால், தனியார் துறை வலுப்பட வேண்டும். நேரடி வெளிநாட்டு முதலீடுகள் வரவேண்டும். தொழில்முனைவு மனப்பான்மை வளரவேண்டும். இதற்காக அரசு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஒரே ஒரு வரியில் சொல்கிறேன்: வழி ஒதுக்கவேண்டும், வழியில் நிற்கக்கூடாது.

தொடர்ச்சியான கொள்கை மாற்றங்கள் முதலீட்டாளர்களை வெரிட்டி விரட்டுகின்றன. அமெரிக்க வெளியுறவு அமைச்சகமே எழுதியுள்ளது: "Frequent policy changes, especially with changes of governments, cause uncertainty for investors." முதலீட்டாளன் நம்பிக்கை வேண்டுகிறான். நீதிமன்றங்கள் நேர்மையாக இருக்கவேண்டும். நிர்வாகம் ஊழலிலிருந்து விடுபடவேண்டும்.

அன்றாடம் அரசாங்க அலுவலகங்களில் நடக்கும் சிறு ஊழல்கள்தான் இந்த நாட்டின் மிகப்பெரிய பொருளாதார எதிரி. கோடிக்கணக்கான முதலீடுகளை இந்த சிறு ஊழல்கள் விரட்டியடிக்கின்றன.

இப்போது ஒரு கடுமையான உண்மையைச் சொல்கிறேன்.

கடந்த காலங்களில் ஆட்சி செய்த அனைவரும் நாட்டை உயர்த்த விரும்பினார்கள் — சந்தேகமில்லை. ஆனால் அவர்களில் பலர் ஒரு தவறை செய்தனர்: ஆட்சியில் தொடர வேண்டும் என்பதற்காக, வளர்ச்சியை கருவியாக்கினர். ஊழல் மூலம் ஆதரவு பெற்றனர், கூட்டாளிகளை கட்டிப் போட்டனர், விவாதிக்கக்கூடாத சட்டங்களை கொண்டு வந்தனர். இப்படிப்பட்ட அரசியல் பண்பாடு மாற வேண்டும்.

அமெரிக்க 32வது குடியரசுத் தலைவர் ஃப்ராங்க்ளின் டி. ருஸ்வெல்ட் ஒரு முக்கியமான வார்த்தை சொன்னார்: "The test of our progress is not whether we add more to the abundance of those who have much; it is whether we provide enough for those who have too little." நம் வளர்ச்சி, வசதியானவனை இன்னும் வசதியாக்குகிறதா? அல்லது வறியவனை சொந்த கால்களில் நிறுத்துகிறதா? — இதுவே தரமான கேள்வி.

இன்று எதிரணிகளுக்கும் ஒரு வார்த்தை.

நீங்கள் "அரசாங்கத்தை காத்திருக்கும் தரப்பு." ஒரு நாள் நீங்களும் ஆட்சிக்கு வருவீர்கள். அந்த நாட்டை ஒரு சீரான பாதையில் தருவது உங்கள் தார்மிக பொறுப்பு. தடைகல்லாக நிற்காமல், படிக்கட்டாக மாறுங்கள்.

அரசியலுக்கான மேடைகள் வேறு, நாடு கட்டுவதற்கான மேடைகள் வேறு. இரண்டையும் குழைக்காமல் பாருங்கள்.

மக்களும் தமக்கான கடமையை மறக்கக்கூடாது. நாட்டின் வளர்ச்சி ஒரு அரசின் தனிப்பட்ட சாதனை அல்ல — அது ஒவ்வொரு குடிமகனின் கூட்டுப் பங்களிப்பு.

நண்பர்களே, இறுதியாக ஒன்று சொல்கிறேன்.

நெல்சன் மண்டேலா சொன்னார்: "It always seems impossible until it is done." 2022 இல் எரிபொருள் இல்லாமல் வரிசையில் நின்ற இலங்கையர்கள் இன்று 2025 இல் 4-5 சதவிகித வளர்ச்சியை சாதித்த நாட்டில் வாழ்கின்றனர். இது சாத்தியமற்றது சாத்தியமானது என்

பதற்கான சாட்சி.

ஆனால் இந்த யாத்திரை இங்கே முடியவில்லை. நிலைப்படுத்துவது மட்டும் இலக்கு அல்ல — வாழ்க்கை தரமே இலக்கு. குளிர்ந்த வீட்டில் படிக்கும் குழந்தை, கணக்கான சம்பளத்தில் குடும்பம் நடத்தும் இளைஞன், நம்பிக்கையோடு தொழில் தொடங்கும் முதல்தலைமுறை தொழில்முனைவோர் — இவர்களின் கனவுகளே உண்மையான பொருளாதார இலக்கு.

அந்த இலக்கை அடைய — அரசு நேர்மையாக ஆட்சி செய்யட்டும். எதிரணி நேர்மையாக மேற்பார்வை செய்யட்டும். மக்கள் நேர்மையாக பங்காற்றட்டும்.

இது ஒரு கட்டளை அல்ல — இது ஒரு அன்பான வேண்டுகோள்.

இந்த நாட்டை நாம் அனைவரும் சேர்ந்து கட்டவேண்டும். நிலைப்படுத்துவோம், வளர்ப்போம், வாழ்ப்போம்!

நன்றி! வணக்கம்!

உங்கள் அன்பின்,

சி. தணிகசீலன்