யாரும் பைத்தியக்காரர் இல்லை

 பணத்தைப் பற்றிய நம்முடைய பார்வை எங்கிருந்து வருகிறது?

மோர்கன் ஹௌசலின் “The Psychology of Money” நூலின் முதலாம் அத்தியாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட கட்டுரை

பணம் தொடர்பான முடிவுகளை மக்கள் எடுக்கும் விதம், பெரும்பாலும் வினோதமாகவும் முரண்பாடாகவும் தோன்றும். ஒருவர் சம்பளம் வாங்கும் ஒவ்வொரு மாதமும் சேமிக்காமல் இருப்பது நமக்கு அறிவீனமாகத் தெரியலாம். இன்னொருவர் வருமானம் குறைவாக இருந்தும் லாட்டரி டிக்கெட்டுகளில் செலவு செய்வது வேறொருவருக்கு புரியாமல் போகலாம். ஆனால் மோர்கன் ஹௌசல் தனது “The Psychology of Money” நூலின் முதலாம் அத்தியாயமான “No One’s Crazy” (யாரும் பைத்தியக்காரர் இல்லை) எனும் பகுதியில் ஒரு முக்கியமான உண்மையை முன்வைக்கிறார்: பணத்தைப் பற்றி ஒவ்வொருவரும் கொண்டிருக்கும் பார்வை, அவரவர் வாழ்க்கை அனுபவத்தின் விளைவே தவிர, அறிவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல.

ரொனால்ட் ரீட் மற்றும் ரிச்சர்ட் ஃபுஸ்கோன்: இரு வேறு பாதைகள்

இந்த அத்தியாயம் இரு மனிதர்களின் கதைகளுடன் தொடங்குகிறது. ரொனால்ட் ரீட் என்பவர் அமெரிக்காவின் கிராமப்புறமான வெர்மாண்ட் மாகாணத்தில் பிறந்தவர். அவர் 25 ஆண்டுகள் ஒரு பெட்ரோல் நிலையத்தில் வாகனங்களைப் பழுதுபார்த்தும், 17 ஆண்டுகள் ஒரு கடையில் தரை துடைத்தும் தனது வாழ்க்கையைக் கழித்தார். வெளிப்படையாகப் பார்த்தால், அவருடைய வாழ்க்கை மிகவும் சாதாரணமானது. ஆனால் 2014இல் அவர் இறந்தபோது, அவர் விட்டுச்சென்ற சொத்து மதிப்பு எட்டு மில்லியன் டொலருக்கும் மேல் என்பது அனைவரையும் வியப்பிலாழ்த்தியது. அவருக்கு எந்த சீட்டுக்குலுக்கல் வெற்றியோ, பரம்பரைச் சொத்தோ கிடைக்கவில்லை. அவர் கையில் சிக்கிய சிறிய தொகையை நிலையான பங்குகளில் முதலீடு செய்து, பல பத்தாண்டுகள் பொறுமையாகக் காத்திருந்தார். அந்தப் பொறுமையே அவரை ஒரு தொண்டர்ப் பெருந்தகையாக மாற்றியது.

இதற்கு நேர்மாறாக, ரிச்சர்ட் ஃபுஸ்கோன் என்பவர் ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்து, பெரிய நிதி நிறுவனமான மெரில் லிஞ்சில் உயர் பதவி வகித்த, பெரும் புகழ்பெற்ற நிபுணர். குறுகிய காலத்திலேயே வெற்றி பெற்று, நாற்பதுகளிலேயே ஓய்வு பெற்று தொண்டுப் பணியில் ஈடுபட்டவர். ஆனால் 2008 ஆம் ஆண்டின் உலகளாவிய நிதி நெருக்கடியின்போது, அதிக கடன் வாங்கி பெரிய மாளிகை கட்டிய அவருடைய சொத்துக்கள் முழுவதும் இழக்கப்பட்டன. இறுதியில் அவர் திவாலானார். கல்வியிலும் அனுபவத்திலும் மிகப் பெரிய இடைவெளி இருந்தபோதிலும், ரீடின் பொறுமையும் ஃபுஸ்கோனின் பேராசையும்தான் இந்த இரு முடிவுகளுக்கும் காரணமாக அமைந்தது.

பணம் என்பது அறிவியல் அல்ல, ஒரு மென் திறன்

ஹௌசல் வலியுறுத்தும் முக்கியக் கருத்து இதுவே: நிதிநிலை வெற்றியடைவது என்பது ஒரு கடினமான அறிவியல் அல்ல; அது ஒரு மென் திறன் (soft skill). எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதைவிட, எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறீர்கள் என்பதே இங்கு தீர்மானிக்கும் காரணியாக அமைகிறது. வங்கி வட்டி விகிதங்களின் சரித்திரத் தொடர்பை அறிந்திருப்பது மட்டும் போதாது; ஒருவர் தனது சேமிப்பை இழக்கும் அபாயம் வரும்போது தனது குடும்பத்தை நினைத்து என்ன உணர்கிறார் என்பதே அவருடைய முடிவை தீர்மானிக்கிறது. கணக்கு வழிமுறைகள் (formulas) நமக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறக்கூடும், ஆனால் அதை நடைமுறையில் செய்யும்போது நம் மனதில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அவை விளக்காது.

அனுபவங்களின் வேறுபாடே பார்வையின் வேறுபாடு

வெவ்வேறு தலைமுறையினர், வெவ்வேறு பெற்றோரால் வளர்க்கப்பட்டு, வெவ்வேறு பொருளாதார நிலைமைகளில், வெவ்வேறு வேலைவாய்ப்புச் சூழல்களில் வாழ்ந்தவர்கள், பணத்தைப் பற்றி முற்றிலும் வேறுபட்ட பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்கின்றனர். ஏழ்மையில் வளர்ந்தவரின் இடர் மற்றும் வெகுமதி (risk and reward) பற்றிய புரிதல், ஒரு செல்வந்தர் வீட்டில் வளர்ந்த பிள்ளையால் கற்பனை செய்துகூட பார்க்க இயலாது. பெரும் பணவீக்கத்தைக் கண்ட காலத்தில் வளர்ந்தவருக்கும், விலைகள் நிலையாக இருந்த காலத்தில் வளர்ந்தவருக்கும் இடையே பணத்தைப் பற்றிய பார்வையில் பெரும் இடைவெளி உள்ளது. ஒருவருடைய சொந்த அனுபவம் உலகில் நடப்பவற்றில் மிகச் சிறிய பகுதியே என்றாலும், அதுவே அவர் உலகம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்று நம்புவதில் பெரும்பகுதியை தீர்மானிக்கிறது.

இதற்கு உதாரணமாக, அமெரிக்க ஜனாதிபதி வேட்பாளராக இருந்த ஜான் எஃப். கென்னடி, பெருமந்த நெருக்கடி (Great Depression) காலத்தில் தனக்கு நேரடி அனுபவம் இல்லை என்று ஒப்புக்கொண்ட நிகழ்வை நூலாசிரியர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அவருடைய குடும்பம் செல்வச் செழிப்பில் இருந்ததால், அந்தப் பொருளாதார நெருக்கடியை அவர் புத்தகங்களில்தான் படித்தறிந்தாரே தவிர, அதை வாழ்ந்து உணரவில்லை. ஆனால் அதே காலத்தில் வாழ்ந்த சாதாரண மக்கள், அந்த நெருக்கடியின் உணர்ச்சித் தழும்புகளை வாழ்நாள் முழுவதும் சுமந்தனர். வரலாற்றைப் படிப்பது ஒரு விடயத்தைப் புரிந்துகொண்டதாக நமக்கு உணர்வைத் தரும்; ஆனால் அதை நேரடியாக வாழ்ந்து உணராதவரை, அதன் உண்மையான தாக்கத்தை நாம் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

லாட்டரி டிக்கெட்டுகள்: “பைத்தியக்காரத்தனம்” அல்ல, ஒரு கனவு

குறைந்த வருமானம் கொண்டவர்கள் அதிக அளவில் லாட்டரி டிக்கெட் வாங்குவதை நூலாசிரியர் ஓர் எடுத்துக்காட்டாக முன்வைக்கிறார். அவசரகாலத் தேவைக்கு கூட பணம் இல்லாதவர்கள், வெற்றி வாய்ப்பு மிகக் குறைவான லாட்டரியில் செலவிடுவது, மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது அறிவீனமாகத் தோன்றும். ஆனால் அவர்களுடைய பார்வையில் இருந்து சிந்தித்தால், அது ஒரு வேறுபட்ட கதையாக மாறுகிறது. சேமிப்பு என்பதே எட்டாக்கனியாக இருக்கும் ஒருவருக்கு, லாட்டரி டிக்கெட் என்பது ஒரு சிறிய கனவை, ஒரு வாய்ப்பை வாங்குவதாக அமைகிறது. மற்றவர்கள் ஏற்கனவே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையை, தாங்களும் ஒரு கணம் கற்பனை செய்துகொள்ள அந்தத் டிக்கெட் வழிவகுக்கிறது. இதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை என்றாலும், இது ஏன் நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

நவீன நிதி அறிவு: இன்னும் இளமையானது

நாம் பணத்தில் தவறு செய்வது ஏன் என்பதற்கான இன்னொரு முக்கியக் காரணத்தையும் ஹௌசல் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: சேமிப்பு, முதலீடு, ஓய்வூதியம் ஆகியவை தொடர்பான நவீனக் கருத்துக்கள் வரலாற்று அளவில் மிகவும் புதியவை. இரண்டாம் உலகப் போருக்கு முன்னர், பெரும்பாலான மக்கள் இறக்கும் வரை வேலை செய்தனர். ஓய்வூதியம் என்ற கருத்தே ஓரிரு தலைமுறைகளுக்கு முன்புதான் பரவலானது. 401(k) எனப்படும் சேமிப்புத் திட்டம் 1978 ஆம் ஆண்டுதான் தோன்றியது; ரோத் ஐ.ஆர்.ஏ. திட்டம் 1998 ஆம் ஆண்டுதான் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த அடிப்படையில் பார்த்தால், நாம் அனைவரும் இந்த நவீன நிதி அமைப்பில் இன்னும் புதியவர்கள் என்பதே உண்மை. எனவே நாம் சேமிப்பிலும் முதலீட்டிலும் தவறுகள் செய்வது, அறிவீனத்தினால் அல்ல; அனுபவமின்மையினால்தான்.

அனைவருக்கும் அவரவர் கதை உண்டு

ஒவ்வொரு மனிதரும் தான் கொண்டிருக்கும் தகவல்களின் அடிப்படையில், தனக்கென உருவாக்கிக்கொண்ட உலகப் பார்வையின் வழியே பணம் தொடர்பான முடிவுகளை எடுக்கிறார். அந்த முடிவுகள் தவறானவையாகவோ, தகவல் குறைபாடு கொண்டவையாகவோ இருக்கலாம். ஆனால் அந்த நேரத்தில், அந்த மனிதருக்கு அது நியாயமானதாகவே தோன்றுகிறது. “உங்களுக்குப் பைத்தியக்காரத்தனமாகத் தோன்றுவது எனக்கு அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கலாம்” என்ற கருத்தே இந்த அத்தியாயத்தின் மையம். எனவே, நாம் வேறொருவரின் நிதி முடிவுகளை நியாயந்தீர்க்கும்போது, அவருடைய பயணம், அவருடைய அனுபவங்கள், அவர் வளர்ந்த சூழல் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது அவசியம். யாரும் பைத்தியக்காரர் இல்லை - ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கைப் பாடங்களின் அடிப்படையில்தான் செயல்படுகிறார்கள் என்பதை இந்த அத்தியாயம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.