ஓர் ஏழை விவசாய நாடு வல்லரசாக மாறிய கதை — இலங்கை கற்கவேண்டிய பாடம்

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

இன்று நான் உங்கள் முன் ஒரு கதையுடன் வந்திருக்கிறேன். இது ஒரு கற்பனைக் கதை அல்ல. இது இருபத்தைந்து வருடங்களில் ஒரு தேசம், தன் விதியையே மாற்றி எழுதிய உண்மைக் கதை.

சற்று முன்னர், வியட்நாம் நாட்டின் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்த உயர்தர அதிகாரி ஒருவர் நம் நாட்டிற்கு விஜயம் செய்தார். அந்த விஜயம் வெறுமனே கைகுலுக்கல்களுக்கும், புகைப்படங்களுக்குமான ஒரு இராஜதந்திர நிகழ்வாக மட்டும் நான் பார்க்கவில்லை. அது இலங்கைக்கு ஒரு கண்ணாடி பிடிக்கப்பட்ட தருணம். அந்தக் கண்ணாடியில் நாம் பார்க்க வேண்டியது, வியட்நாமின் வெற்றியை அல்ல — நம்முடைய சொந்த தவறவிட்ட வாய்ப்புகளை.

அன்பு உறவுகளே, ஓர் உண்மையைச் சொல்கிறேன், இது கேட்க கசப்பாக இருக்கலாம், ஆனால் சொல்லியே ஆகவேண்டும். இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர், வியட்நாமை விட இலங்கை பல மடங்கு முன்னேறிய நிலையில் இருந்தது. சிறந்த எழுத்தறிவு, பயிற்சி பெற்ற மனிதவளம், சர்வதேசத் தரம் வாய்ந்த தனியார் நிறுவனங்கள், உலக வர்த்தகப் பாதையின் நடுவிலேயே அமைந்த நம் புவியியல் இருப்பிடம் — இவை எல்லாமே அன்று நமக்குச் சாதகமாக இருந்தன. நாம் முன்னால் நின்றோம். வியட்நாம் பின்னால் நின்றது.

இன்று? நிலைமை தலைகீழாக மாறியிருக்கிறது.

2025 ஆம் ஆண்டின் கணக்குகளின்படி, வியட்நாமின் பொருளாதாரம் ஐந்நூற்றுப் பதினான்கு பில்லியன் டொலரை நெருங்கி நிற்கிறது. அதன் ஏற்றுமதி நானூற்று எழுபத்தைந்து பில்லியன் டொலர் என்ற பிரமாண்டத்தைத் தொட்டுள்ளது. மறுபக்கம், நம் இலங்கையின் பொருளாதாரம் வெறும் நூற்றெட்டு பில்லியன் டொலராக நின்று, பதின்மூன்று பில்லியன் டொலர் ஏற்றுமதியோடு இன்னும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது. ஸ்மார்ட்போன், அதிநவீன மின்னணுவியல், கனரக இயந்திரங்கள் — உலகின் தொழில்நுட்ப விநியோகச் சங்கிலியில் வியட்நாம் இன்று தவிர்க்க முடியாத ஒரு கண்ணியாகி விட்டது. நாமோ, இன்னும் தேயிலையும், ஆடைத் தொழிலும், இறப்பரும் என்ற பழைய பாதையிலேயே நின்று கொண்டிருக்கிறோம்.

இது தற்செயல் நிகழ்வு அல்ல, அன்பு உறவுகளே. இது தெளிவான திட்டமிடலின் வெற்றி.

வியட்நாம் என்ன செய்தது? அவர்கள் சிறிய தொழில்துறை பூங்காக்களைப் போட்டு திருப்தி அடையவில்லை. அவர்கள் பிரமாண்ட ஏற்றுமதி மண்டலங்களை, துறைமுகங்களோடு நேரடியாக இணைத்து கட்டினார்கள். நம் கொழும்பு, ஹம்பாந்தோட்டை, திருகோணமலை துறைமுகங்கள் இன்றும் வெறும் கப்பல் நிறுத்துமிடங்களாக மட்டும் இருக்கின்றன. அவை உலகத் தரம் வாய்ந்த உற்பத்தித் தளங்களாக மாற வேண்டிய நேரம் இது.

வியட்நாம் தன்னை ஒரு "எல்லோருக்குமான" முதலீட்டு நாடாகக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் உலகின் மிகப்பெரிய நிறுவனங்களைக் குறிவைத்தார்கள். ஹோ சி மின் நகரில் இன்டெல் நிறுவனம் தன் தொழிற்சாலையைத் திறந்தபோது, உலகம் வியட்நாமை வேறு கண்ணோடு பார்க்கத் தொடங்கியது. 2008 இல் சாம்சுங் நிறுவனம் அங்கு காலடி எடுத்து வைத்தபோது, அதைச் சுற்றி பல்லாயிரக்கணக்கான உள்ளூர் வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகின. பின்னர் ஆப்பிள், பாக்ஸ்கான், எல்ஜி, நைக் என உலகப் பெயர்களே வியட்நாமை நோக்கி நடந்து வந்தன.

நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி இதுதான்: ஏன் அந்த அதே நிறுவனங்கள் இலங்கைக்கு வரக்கூடாது?

மலிவான, தடையற்ற மின்சாரம் இல்லாமல் எந்த உற்பத்திப் பொருளாதாரமும் வளர முடியாது. வியட்நாம் இதை உணர்ந்து, தன் தொழில்மண்டலங்களுக்கு குறைந்த விலையில் தடையற்ற ஆற்றலை வழங்கினார்கள். நம்மிடம் காற்றும், சூரிய ஒளியும் ஏராளமாக இருக்கின்றன — ஆனால் அவற்றை தொழில்துறைக்கு உகந்த மலிவான மின்சாரமாக மாற்றும் கட்டமைப்பு இன்னும் முழுமை பெறவில்லை. இது இன்றே ஆரம்பிக்க வேண்டிய வேலை, நாளைக்கல்ல.

சுங்கச் சட்டங்களை எளிமைப்படுத்தி, அதிகாரத்துவ தடைகளை வியட்நாம் அகற்றியது. நாமோ, இந்தியப் பெருங்கடலின் மையத்திலேயே அமர்ந்திருந்தும், இன்னும் வர்த்தக அனுமதிகளிலும், சுங்கத் திணைக்கள செயல்பாடுகளிலும் தேவையற்ற தாமதங்களில் சிக்கி இருக்கிறோம். துறைமுகங்களையும் உற்பத்தி மண்டலங்களையும் இணைய வழியாக இணைப்பது இனி ஒரு தெரிவு அல்ல, ஒரு கட்டாயம்.

அன்பு உறவுகளே, இங்கே ஒரு முக்கியமான வார்த்தை சொல்ல விரும்புகிறேன் — நிலைத்தன்மை. வியட்நாமின் அரசியல் கட்டமைப்பில் இருக்கும் கொள்கை நிலைத்தன்மைதான் முதலீட்டாளர்களுக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, இங்கே ஆட்சி மாறும்போதெல்லாம், வரவு செலவுத் திட்டம் மாறும்போதெல்லாம், வரிகளும், கட்டணங்களும், முதலீட்டு விதிமுறைகளும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. இந்த நிலையற்ற தன்மையே, பெரும் முதலீட்டாளர்களை நம் நாட்டின் வாசலிலிருந்தே திருப்பி அனுப்புகிறது.

உலகப் புகழ்பெற்ற தொழில்முனைவோர் ஒருவர் சொன்ன வார்த்தைகள் இங்கே நினைவுக்கு வருகின்றன — ஹென்றி பேர்ட் என்ற தொழிலதிபர் ஒருமுறை சொன்னார், "தடைகள் எனக்குப் பயமுறுத்தாது; இலக்கிலிருந்து கண்களை விலக்குவதே எனக்குப் பயம்." அன்பு உறவுகளே, நாம் நம் இலக்கிலிருந்து கண்களை விலக்கக் கூடாது.

இன்று உலகம் ஒரு தனித்துவமான தருணத்தில் நிற்கிறது. பெரிய பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் தங்கள் உற்பத்தி வலையமைப்பை ஒரே நாட்டின் மீது சார்ந்திராமல், பிற நாடுகளுக்கும் பரப்ப விரும்புகின்றன. இது தென்கிழக்காசியாவிற்கு ஒரு பொற்காலம். இந்தியாவின் வேகமான தொழில்துறை வளர்ச்சியும், அதன் அண்மையில் நாம் இருப்பதும், இலங்கைக்கு கிடைத்த ஒரு பொன்னான வாய்ப்பு. ஆனால், அன்பு உறவுகளே, இந்த வாய்ப்புக் கதவு என்றென்றும் திறந்திருக்காது. நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு நாடும் இந்த அதே முதலீட்டை ஈர்க்க கடுமையாகப் போட்டியிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

சமீபத்திய கடன் மறுசீரமைப்பு, பொருளாதார ஸ்திரப்படுத்தல் நடவடிக்கைகள் நமக்கு ஒரு சிறு மூச்சு விடும் இடைவெளியைக் கொடுத்திருக்கின்றன என்பது உண்மை. ஆனால் இது இறுதி இலக்கு அல்ல. இது வெறும் ஆரம்பப் புள்ளி.

இன்று நம் நாடு இரண்டு பாதைகளுக்கு முன்னால் நிற்கிறது. ஒன்று — பழைய பாதை. ஜனரஞ்சக அரசியலையும், குறுகிய எண்ணங்களையும் கேட்டு, நம் சொந்த சொத்துக்களை உற்பத்திக்குப் பயன்படுத்தாமல், கடனிலும் நுகர்வுப் பொருளாதாரத்திலும் தேங்கி நிற்பது. இதுவே நாம் இதுவரை நடந்த பாதை. மற்றொன்று — புதிய பாதை. தீர்க்கமான கொள்கை நிலைத்தன்மையுடன், உலகளாவிய உற்பத்தியை நோக்கி நாட்டை நகர்த்தி, ஆசியாவின் அடுத்த பொருளாதார சக்தியாக நம்மை வடிவமைத்துக் கொள்வது.

அன்பு உறவுகளே, நம்மிடம் மூலோபாய இருப்பிடம் இருக்கிறது. நம்மிடம் படித்த மனிதவளம் இருக்கிறது. குறைவாக இருப்பது ஒரே ஒரு விடயம்தான் — அதை செயலாக்கும் துணிச்சல். வியட்நாம் காட்டிய பாதையில், கடுமையான உழைப்பும், தொழில்துறை ஒழுக்கமும், உடனடி அமுல்படுத்தலும் இணைந்தால் மட்டுமே, நாம் இந்த மாற்றத்தைக் கொண்டுவர முடியும்.

காலம் நமக்கு அதிகம் கையில் இல்லை. ஆனால், இன்று நாம் எடுக்கும் இந்தத் துணிச்சலான முடிவுகளில்தான், நாளைய இலங்கையின் இருப்பிடம் தங்கியிருக்கிறது.

அன்பு உறவுகளே, ஓர் ஏழை விவசாய நாடு, இருபத்தைந்து வருடங்களில் உலகின் தொழில்நுட்ப மையமாக மாற முடியும் என்றால் — நம்மால் ஏன் முடியாது? நம்மிடம் இருப்பது குறைவான வளமல்ல, குறைவான திறமையல்ல. நமக்குத் தேவை, ஒரே ஒரு விடயம்தான் — இன்றே, இந்த நொடியே, செயலில் இறங்கும் துணிச்சல்.

நன்றி, அன்பு உறவுகளே!