டெங்கு — நாம் தோற்கலாமா? இனியும் தாமதிக்கலாமா?

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

ஒரு கணம் நினைத்துப் பாருங்கள் — உங்கள் வீட்டில் ஒரு குழந்தை படுக்கையில் கிடக்கிறது. உடல் வெப்பம் ஏறுகிறது. கண்கள் சோர்வில் மூடுகின்றன. அம்மா கையில் மருந்தை எடுத்து நிற்கிறாள் — ஆனால் எந்த மருந்து? என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. அவசரமாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். அங்கே படுக்கை இல்லை. ஒவ்வொரு நாளும் இலங்கையின் ஏதோவொரு மூலையில் இந்தக் காட்சி நடக்கிறது.

இது கற்பனை அல்ல. இது இன்றைய இலங்கையின் கசப்பான உண்மை.

இந்த ஆண்டு மட்டும் 41,000 க்கும் அதிகமான டெங்கு நோயாளர்கள். 24 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். வெறும் பத்து நாட்களில் 5,000 க்கும் மேற்பட்ட புதிய நோய்த்தொற்றுகள். இந்த எண்களை ஒரு தடவை மட்டும் மனதில் நிறுத்துங்கள். இவை வெறும் புள்ளிவிவரங்கள் அல்ல — இவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு குடும்பத்தின் கண்ணீர்.

நாட்டின் முன்னணி ஆலோசனை மருத்துவர்கள் — டொக்டர் ஆனந்த விஜேவிக்கிரம உட்பட — கொழும்பில் ஊடகங்களிடம் எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளனர். அவர்கள் சொன்னது என்ன? "இந்த வேகத்தில் நோய் பரவினால், அரசு மருத்துவமனை வலையமே இனி தாங்காது." இந்த வார்த்தைகளை ஒரு அரசியல்வாதி சொல்லவில்லை. நோயாளர்களை நேரில் கண்ட, கைகளால் சிகிச்சை அளித்த மருத்துவ நிபுணர்கள் சொல்கிறார்கள். அவர்களை நாம் கேட்க வேண்டாமா?

உலக சுகாதார நிறுவனம் — WHO — பல தடவை நினைவூட்டியுள்ளது: "Prevention is not just better than cure — in dengue, it is the only reliable strategy." தடுப்பே சிகிச்சையை விட சக்திவாய்ந்தது என்பது டெங்குவில் அட்சர உண்மை. ஏனென்றால் டெங்குவிற்கு இப்போதும் ஒரே ஒரு நம்பகமான மருந்து இல்லை. இருக்கும் ஒரே ஆயுதம் தடுப்பு மட்டுமே.

டெங்கு வைரஸிற்கு நான்கு வகைகள் உள்ளன. ஒரு வகை தொற்றி, குணமடைந்தால், அந்த வகைக்கு மட்டுமே வாழ்நாள் நோய் எதிர்ப்பு கிடைக்கும். மீதி மூன்று வகைகளுக்கு மீண்டும் தொற்றலாம். குழந்தைகளுக்கும், முதியவர்களுக்கும், நாட்பட்ட நோயாளர்களுக்கும் நான்கு வகைகளுக்கும் எதிர்ப்பு சக்தி வளர காலம் இருக்காது. ஆகவேதான் தடுப்பு என்பது அறிவுரை அல்ல — அது உயிர் காக்கும் கடமை.

இன்னொரு ஆபத்தான உண்மையை உங்களிடம் பகிர வேண்டும். காய்ச்சல் வரும்போது பலர் இப்யூபுரோஃபென் — அட்வில், மோட்ரின் போன்ற மருந்துகளை எடுக்கிறார்கள். இது டெங்குவில் உயிரை அபாயத்தில் தள்ளும். டெங்கு ரத்தக்கசிவு காய்ச்சலாக — Dengue Haemorrhagic Fever ஆக — மாறும் ஆபத்தை இந்த மருந்துகள் பல மடங்கு அதிகரிக்கின்றன. பாரசிட்டமால் மட்டுமே. வேறு எந்த மருந்தும் வேண்டாம். இதை மருத்துவர்கள் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் மக்கள் காதில் வாங்குவதில்லை. ஒரு அரசாலும், ஒரு சுகாதார அமைச்சராலும் மக்கள் செவிமடுக்காவிட்டால் காக்க முடியாது — இது கடுமையான உண்மை.

இப்போது ஒரு மிக முக்கியமான கேள்வி: டெங்கு எங்கிருந்து வருகிறது?

ஒரு டெங்கு நுளம்பு அதிகபட்சமாக 400 முதல் 500 மீட்டர் தூரம் மட்டுமே பறக்கும். ஆனால் அந்த 400 மீட்டருக்குள் ஒரு தனி இனப்பெருக்க இடம் போதும் — ஒரு தெருவையே நோய்க்கிரையாக்கிவிட.

ஒரு கட்டுமான தளம் — கட்டி முடிக்கப்படாமல் அல்லது கைவிடப்பட்டு கிடக்கும் இடம் — மழை நீர் தேங்கி நுளம்புக்களின் சொர்க்கமாகி விடுகிறது. ஆனால் பொறுப்பானவர்கள் கவலைப்படுவதில்லை. அதிகாரிகள் கண்ணை மூடிக் கொள்கிறார்கள். இது ஒரு தனி மனிதனின் கவனக்குறைவு அல்ல — இது கொலை போன்ற பொறுப்பின்மை.

தேவாலயங்கள், பள்ளிவாசல்கள், கோயில்கள் — நம்மை ஆன்மீகமாகக் காக்கும் இந்த இடங்கள்தான் இன்று நுளம்புக்களின் இனப்பெருக்க இடங்களாகி விட்டன என்றால் இதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது? பக்தர்களில் யாரேனும் தன்னார்வமாக வந்து இந்த இடங்களை சுத்தப்படுத்தலாம். ஊழியர்களை நியமிக்கலாம். ஆனால் நடப்பது என்ன? "விட்டுவிடலாம்" என்ற மெத்தனம் மட்டுமே.

பாடசாலைகளில் டெங்கு — இந்த இரண்டு வார்த்தைகளும் ஒன்றாக வரக்கூடாது. ஒரு பாடசாலை குழந்தைகளுக்கு அறிவைக் கொடுக்கும் இடம். அது நோயைக் கொடுக்கும் இடமாக மாறினால் அது மன்னிக்கவே முடியாத தோல்வி. சமீபத்திய ஆய்வுகளில் — நாட்டளாவிய கண்காணிப்புகளில் — சோதிக்கப்பட்ட பாடசாலைகளில் மூன்றில் ஒரு பகுதி டெங்கு அபாய இடங்களாக அடையாளம் காணப்பட்டன. இது அதிர்ச்சி தர வேண்டும். ஆனால் நாம் அதிர்ச்சியடைகிறோமா?

தலைமையாசிரியர்களுக்கு சட்டரீதியான நடவடிக்கை எடுக்கலாம் என்று விதிமுறை இருக்கிறது. ஆனால் தண்டனை போதுமானதாக இல்லை என்று சுகாதார நிபுணர்கள் கூறுகிறார்கள். விளைவுகள் கடுமையற்றால், பொறுப்பு உணர்வு வராது. இந்த எளிய உளவியல் உண்மையை நாம் ஏற்றுக்கொண்டு சட்டங்களை வலுப்படுத்த வேண்டும்.

தனியார் மருத்துவமனைகளும் இந்தக் கண்ணாடிக்கு முன்னால் நிற்க வேண்டும். சில தனியார் மருத்துவமனைகளிலேயே நுளம்பு இனப்பெருக்க இடங்கள் காணப்படுகின்றன என்பது எவ்வளவு பரிதாபமான உண்மை! டெங்கு நோயாளர்களுக்கு சிகிச்சை அளிக்கும் இடத்தில், மற்ற நோயாளர்களுக்கு டெங்கு தொற்று ஏற்படுகிறது என்றால் — அதை வேறு என்ன வார்த்தையில் சொல்வது? நுளம்பு வலை ஒரு எளிய, மலிவான பாதுகாப்பு நடவடிக்கை. ஆனால் பலர் அதைக்கூட கடைப்பிடிப்பதில்லை.

நம் நாட்டு சுகாதார வல்லுநர்கள் மூடிக்கொண்டிருக்கவில்லை. தாய்லாந்தில் சிறப்பு பயிற்சி பெற்று, நோய் முகாமைத்துவத்தை மேம்படுத்தினர். 2009 ல் 354 டெங்கு மரணங்கள் இருந்தன. 2017 ல் 1,86,101 தொற்றுகளுடன் 450 மரணங்கள் நிகழ்ந்தன. ஆனால் இன்று, தொற்று எண்ணிக்கை அதிகரித்தும், மரண எண்ணிக்கை அந்த அளவில் இல்லை — இது நம் மருத்துவர்களின் அர்ப்பணிப்பினால் கிடைத்த வெற்றி. அவர்களுக்கு நாம் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். அந்தக் கடமையை திரும்பச் செலுத்த நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? நம் வீட்டை சுத்தமாக வையுங்கள்.

ஆபிரகாம் லிங்கன் சொன்னார்: "Give me six hours to chop down a tree and I will spend the first four sharpening the axe." தயாரிப்புதான் வெற்றியின் ஆணிவேர். டெங்குவிலும் அதுதான் உண்மை. நோய் வந்த பிறகு மருத்துவமனைக்கு ஓடுவதை விட, நோய் வராமல் காப்பது ஒரு கோடி மடங்கு மேலானது.

அரசு கடந்த வாரம் தேசிய டெங்கு ஒழிப்பு வாரத்தை அறிவித்தது. 2,400 பேர் மீது சட்டரீதியான நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது. 3,300 சிவப்பு அறிவிப்புகள் வழங்கப்பட்டன. இது ஒரு நல்ல தொடக்கம். ஆனால் ஒரு வாரம் மட்டும் போதாது. இது 365 நாட்களும் தொடர வேண்டிய போர்.

2030 ஆம் ஆண்டிற்குள் டெங்கு மரணங்களை பூஜ்யமாக்குவது இலங்கையின் தேசிய இலக்கு. இது கனவு அல்ல — இது சாத்தியமான இலக்கு. ஆனால் அதற்கு அரசு மட்டும் பொறுப்பேற்றால் போதாது.

சிங்கப்பூர் டெங்குவை கட்டுப்படுத்திய கதையை உலகம் சொல்கிறது. அவர்கள் அதற்கு ஒரே ஒரு ஆயுதத்தை பயன்படுத்தினர் — சமுதாய பொறுப்புணர்வு. ஒவ்வொரு குடும்பமும், ஒவ்வொரு நிறுவனமும், ஒவ்வொரு வழிபாட்டு இடமும் தம் எல்லைக்குள் நுளம்பு இனப்பெருக்காமல் காப்பது தம் கடமை என்று ஏற்றுக்கொண்டனர்.

நாமும் அதைச் செய்யலாம். நாமும் அதைச் செய்ய வேண்டும்.

வீட்டில் தண்ணீர் தேங்காமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். பூந்தொட்டிகள், குடங்கள், பழைய டயர்கள், வாளிகள் — ஒரு தடவை சுற்றிப் பாருங்கள். ஒரு டம்ளர் தேங்கிய நீர்தான் ஆயிரக்கணக்கான நுளம்புக்களின் பிறப்பிடம். அதை இன்றே கவிழ்த்து விடுங்கள்.

காய்ச்சல் வந்தால் தாமதிக்காதீர்கள். பாரசிட்டமால் மட்டுமே எடுங்கள். மருத்துவமனைக்கு உடனடியாக செல்லுங்கள். மருத்துவர்கள் சொல்வதை கேளுங்கள் — அவர்கள் உங்கள் எதிரியல்ல, உங்கள் காவலர்கள்.

நண்பர்களே, பிணியை வெல்வது சமுதாயத்தின் கூட்டு முடிவு. ஒரு நுளம்பு அறியாது — அது அரசியல் எல்லைகள் பார்ப்பதில்லை, சாதி பார்ப்பதில்லை, மதம் பார்ப்பதில்லை. அது உங்கள் வீட்டிலும் புகும், என் வீட்டிலும் புகும்.

ஆகவே இந்தப் போர் ஒருவருடையது அல்ல — இது நம் அனைவருடையது.

மீண்டெழும் சக்தி நம்மிடம் இருக்கிறது. டெங்குவை வெல்லும் சக்தியும் நம்மிடம்தான் இருக்கிறது — நம் கைகளில், நம் கவனத்தில், நம் பொறுப்புணர்வில்.

இனி தாமதிக்க வேண்டாம். இன்றே தொடங்குங்கள்.

நன்றி! வணக்கம்!

உங்கள் அன்பின்,

சி. தணிகசீலன்