மழை சொல்லும் எச்சரிக்கை இலங்கை கேட்குமா?

 மலைகள் நகர்கின்றன. வீதிகள் மூடப்படுகின்றன. வீடுகள் மண்ணுக்குள் புதைகின்றன. ஒவ்வொரு ஆண்டும் தென்மேற்குப் பருவமழைக் காலம் வரும்போது, இலங்கை மீண்டும் அதே கதையை எதிர்கொள்கிறது — புதிய பாத்திரங்களுடன், அதே முடிவுடன். இம்முறை பாதிக்கப்பட்டோர் எண்ணிக்கை 16,345; உயிரிழந்தோர் எண்ணிக்கை எட்டு; பாதிக்கப்பட்ட மாவட்ட எண்ணிக்கை பதினொன்று. எண்கள் ஆண்டுதோறும் மாறுகின்றன, ஆனால் கேள்வி மாறவில்லை: ஏன் இலங்கை ஒவ்வொரு மழைக்காலத்திலும் அதே பேரழிவை மீண்டும் மீண்டும் எதிர்கொள்கிறது?

அனர்த்த முகாமைத்துவ  நிலையத்தின் (Disaster Management Centre) தரவுகளின்படி, 4,151 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 16,345 பேர் வெள்ளம், நிலச்சரிவு, பலத்த காற்று உள்ளிட்ட வானிலைச் சார்ந்த பேரிடர்களால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். ஒரு வீடு முழுமையாக அழிந்துள்ளது; 581 வீடுகள் பகுதியளவில் சேதமடைந்துள்ளன. 43 பாதுகாப்பு நிலையங்கள் திறக்கப்பட்டு, 682 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 2,504 பேர் தற்போது தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்த புள்ளிவிபரங்கள் வெறும் அறிக்கை அல்ல; ஒரு தேசத்தின் மீண்டெழு தன்மை (Resilience) எந்தளவு பலவீனமாக உள்ளது என்பதற்கான சான்று.

மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட மாவட்டமாக நுவரெலியா காணப்படுகிறது. அங்கு 1,912 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 7,288 பேர் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்; பதிவான எட்டு மரணங்களில் ஆறு அங்கேயே நிகழ்ந்துள்ளன. கண்டி, புத்தளம் ஆகிய மாவட்டங்களிலும் மரணங்கள் பதிவாகியுள்ளன. இது ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட நிகழ்வு அல்ல; மாறாக 383 பிரதேச செயலகப் பிரிவுகளில் இதன் தாக்கம் விரிந்துள்ளது என்பதே யதார்த்தம்.

தேசிய கட்டிடக் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (NBRO) தொடர்ந்தும் நிலச்சரிவு அபாயம் நிலவுவதாக எச்சரிக்கிறது. கடந்த ஆண்டு டித்வா புயலினால் ஏற்கனவே ஈரப்பதமடைந்த மண் அடுக்குகள், சொற்பமான மழையினாலும் மீண்டும் அசைவடையக்கூடும் என அறிவியலாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். மழை குறைந்தால் ஆபத்தும் குறையும் என்ற பொது எண்ணம் தவறானது; ஏனெனில் நீர் ஏற்கனவே மண் அடுக்குகளுக்குள் ஆழமாகச் சேமிக்கப்பட்டுள்ளது. தற்போதைய மழைக்காலத்தில் மட்டும் 21 நிலச்சரிவு சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன; அவற்றுள் ஐந்து மரணங்களுக்கு நேரடிக் காரணமாக அமைந்துள்ளன. நிலம் அசைவதற்கு முன்னரான எச்சரிக்கை அறிகுறிகள் — திடீரென மேற்பரப்பில் தண்ணீர் ஊறுதல், மின் கம்பங்கள் சாய்தல், புதிய விரிசல்கள் தோன்றுதல், மரங்கள் சாய்தல் — பொதுமக்களுக்குத் தெளிவாக அறியத்தரப்பட வேண்டியவை.

330 தானியங்கி மழைமானிகள் மூலம் NBRO தொடர்ச்சியாகக் கண்காணிப்பை மேற்கொண்டாலும், எச்சரிக்கைகள் உரிய நேரத்தில் மக்களை வெளியேற்றத்தில் ஈடுபடுத்துகின்றனவா என்பது இன்னும் தீர்க்கப்படாத கேள்வியாகவே உள்ளது. கணிப்பு முறைமைகள் மேம்பட்டுள்ளன; ஒருங்கிணைப்பும் வலுவடைந்துள்ளது. ஆயினும் உயிரிழப்புகள் தொடர்கின்றன. இதன் அர்த்தம், அறிவியல் எச்சரிக்கையையும் பொது நடவடிக்கையையும் இணைக்கும் இடைவெளி இன்னும் இலங்கையில் மூடப்படவில்லை என்பதே.

சொத்து இழப்பு பயம், முன்னைய எச்சரிக்கைகள் பலனற்றுப் போன அனுபவம், பாதுகாப்பான இடமின்மை எனப் பல காரணிகள் மக்களை ஆபத்தான இடத்திலேயே தங்க வைக்கின்றன. மகாத்மா காந்தி குறிப்பிட்டதைப் போல, உண்மையான மாற்றம் வெளியிலிருந்து திணிக்கப்படுவதன்று; அது மக்களின் புரிதலிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும் — இந்த பொது நம்பிக்கை (Public Trust) உருவாக்கம் இன்று இலங்கைக்கு இன்றியமையாத தேவையாக நிற்கிறது.

பல தசாப்தங்களாக அனர்த்த முகாமைத்துவ ம் தொடர்பான கொள்கைகள் வகுக்கப்பட்டபோதிலும், அவற்றின் அமுல்படுத்தல் (Implementation) எப்போதும் சீரானதாக இருந்ததில்லை. நிலச்சரிவு அபாய வலயங்களில் கட்டுமானத் தடைகள் காகிதத்தில் மட்டுமே இருந்து, நடைமுறையில் பலவீனமாக அமுல்படுத்தப்படுவது அறியப்பட்ட உண்மை. திணைக்களங்களுக்கிடையேயான ஒருங்கிணைப்பு மேம்பட்டாலும், உள்ளூர் சபை மட்டத்தில் நில பயன்பாட்டு அனுமதிகள் வழங்கும்போது அபாய மதிப்பீடு போதியளவு கவனத்திற்கு எடுக்கப்படாத நிகழ்வுகள் தொடர்கின்றன. இது ஒரு முகாமைத்துவத் தோல்வி என்பதைவிட, நீண்டகால கொள்கை உறுதிப்பாட்டின் குறைபாடு என்றே புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

பொருளாதார அதிர்வுகளும் ஏற்கனவே தெரியத் தொடங்கியுள்ளன. வழமையாக நாளொன்றுக்கு 3.3 மில்லியன் ரூபா வருமானம் ஈட்டும் அத்தன் இலங்கை போக்குவரத்து சபை (SLTB) டிப்போ, தற்போது 1.0 முதல் 1.2 மில்லியன் ரூபா வரையே ஈட்டுகிறது. பயணிகள் எண்ணிக்கை 18,000–26,000-இலிருந்து 9,200–10,000 ஆகக் குறைந்துள்ளது. தொடர் மழை, வீதிச் சீர்குலைவு, பாடசாலை விடுமுறை ஆகியவற்றால் இந்த வீழ்ச்சி ஏற்பட்டதாக டிப்போ முகாமையாளர் தெரிவிக்கிறார். 328 ஊழியர்களைக் கொண்ட ஒரு நிறுவனத்திற்கு இத்தகைய வருமான இழப்பு செயற்பாட்டு அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த மாதத்திற்கான சம்பளங்கள் பாதுகாப்பாக இருந்தபோதிலும், வானிலைச் சீர்குலைவு நீடித்தால் பொது போக்குவரத்தின் நிலைத்தன்மை (Sustainability) கேள்விக்குள்ளாகலாம். காலநிலைப் பேரிடர்களின் தாக்கம் உடனடி பொருள் சேதத்தைத் தாண்டி, உள்ளூர் வர்த்தகம், சுற்றுலா, கல்வி, வேலைவாய்ப்பு என அனைத்தையும் ஒருசேர பலவீனப்படுத்துகிறது என்பதற்கு இந்த எண்கள் சான்று.

பாதிக்கப்படக்கூடிய ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களை மனதிற்கொண்டு, வரவிருக்கும் ஐந்தாம் ஆண்டு புலமைப்பரிசில் பரீட்சை மற்றும் க.பொ.த. உயர்தரப் பரீட்சைக்கான விசேட செயற்திட்டத்தை அனர்த்த முகாமைத்துவ  நிலையம் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இது இராணுவம், பொலிஸ் ஆகியவற்றுடன் இணைந்து தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது. பரீட்சைகள் தொடங்கும் முன் ஐந்து விசேட அவசர தொலைபேசி இலக்கங்கள் செயற்படுத்தப்படும். மாணவர் போக்குவரத்து, பரீட்சைப் பத்திரங்கள் கையளிப்பு, பரீட்சை அதிகாரிகளுக்கான ஆதரவு, தேவைப்படின் மாணவர்களை மாற்றியமைத்தல் என்பன திட்டமிடப்பட்டுள்ளன. முன்னைய பேரிடர்களின்போது போக்குவரத்துச் சீர்குலைவு காரணமாக மாணவர்கள் பரீட்சை மையங்களை அடையமுடியாமல் போன அனுபவங்களே இத்திட்டமிடலுக்குப் பின்னணியாக அமைந்துள்ளன.

வளிமண்டல திணைக்களத்தின்படி, செயற்பாட்டிலுள்ள தென்மேற்குப் பருவமழை, மத்திய, வட மத்திய, வட மேல், தென், சப்ரகமுவ மாகாணங்களில் மணிக்கு 40–50 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் காற்றை உருவாக்கக்கூடும். ஈரம் நிறைந்த மண்ணுடன் இணைந்து, இது மரங்கள் வீழ்தல், கூரை சேதம், மின்சார தடங்கல் ஆகியவற்றை அதிகரிக்கச் செய்யக்கூடும். கடலோரப் பகுதிகளில் ஆபத்தான கடல் நிலைமைகள் காரணமாக மீனவர்கள் கரையிலேயே தங்குமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளனர்; காற்றின் வேகம் மணிக்கு 60–70 கிலோமீட்டர் வரை உயரக்கூடும் என எச்சரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஏற்கனவே பொருளாதார நெருக்கடியில் உள்ள மீன்பிடி சமூகங்களுக்கு, நீடித்த கடல் தடைகள் கூடுதல் நிதி சுமையை ஏற்படுத்தும்.

பேராதனைப் பல்கலைக்கழகம் ஆகஸ்ட் 10ஆம் திகதி கல்விச் செயற்பாடுகளை மீளாரம்பிக்கத் திட்டமிட்டிருந்தபோதிலும், மாணவர்கள் பல நாட்கள் நிச்சயமற்ற தன்மையை எதிர்கொண்டனர். பாடசாலைகள், போக்குவரத்து, வர்த்தகம், விவசாயம் என பல துறைகளிலும் இடையூறு ஏற்பட்டுள்ளது. இழந்த கற்பித்தல் நாட்கள், குறைந்த உற்பத்தித்திறன், இரத்து செய்யப்பட்ட சுற்றுலா, தடைப்பட்ட விநியோகச் சங்கிலிகள், தாமதப்படுத்தப்பட்ட சுகாதார அணுக்கம் என அதிகாரப்பூர்வ பேரிடர் மதிப்பீடுகளில் அரிதாகவே சேர்க்கப்படும் மறைமுக செலவுகள் (Hidden Costs) இவை. பெரும்பாலும் இவற்றின் மொத்த அளவு நேரடிச் சேதத்தை விடப் பெரியதாக அமையக்கூடும்.

விவசாயத் துறையிலும் இப்பேரிடரின் தாக்கம் நீண்டகாலம் நீடிக்கக்கூடும். அறுவடைக்குத் தயாராக இருந்த பயிர்கள் நீரில் மூழ்கியும், வீதிகள் தடைப்பட்டதால் விளைபொருட்களை சந்தைக்குக் கொண்டுசெல்ல முடியாமலும் விவசாயிகள் பாரிய இழப்புக்கு உள்ளாகியுள்ளனர். இத்தகைய நெருக்கடிக் காலங்களில், இடைத்தரகர்கள் விளைபொருட்களை மலிவு விலைக்கு வாங்கி, பின்னர் நகர சந்தைகளில் அதிக விலைக்கு விற்பனை செய்யும் நடைமுறை புதிதல்ல. நேரடி சந்தைத் தொடர்பையும், இ கொமர்ஸ் (E-commerce) தளங்கள் மூலமான விற்பனை வாய்ப்புகளையும் விவசாயிகளுக்கு உறுதிசெய்வது, பேரிடர்க் காலங்களில் அவர்களின் வருமான இழப்பைக் குறைக்கும் ஒரு நடைமுறைத் தீர்வாக அமையக்கூடும்.

தற்போதைய பேரிடரின் மிக முக்கியமான அம்சம், அது தனித்த ஒரு நிகழ்வு அல்ல; பரந்த காலநிலை மாற்றத்தின் ஒரு அறிகுறி என்பதே. உலக வளிமண்டலவியல் ஸ்தாபனத்தின் (WMO) கணிப்பின்படி, வளர்ந்துவரும் எல்நினோ (El Niño) நிகழ்வு ஆகஸ்ட் முதல் ஒக்டோபர் வரை வலுவடையக்கூடும்; கடல் மேற்பரப்பு வெப்பநிலை சராசரியை விட 2.9 டிகிரி வரை உயரக்கூடும் என அறிவியலாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். இலங்கைக்கு இது ஒரு முரண்பாடான யதார்த்தத்தை முன்வைக்கிறது: ஒரு பகுதியில் வெள்ளம் அழிவை ஏற்படுத்தும் அதே காலத்தில், வறண்ட வலயங்களில் கடுமையான நீர்ப்பற்றாக்குறை எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. மொணராகலையில் அரச அதிகாரிகள் ஏற்கனவே அவசரகால குடிநீர் விநியோகங்களை தயார் செய்யத் தொடங்கியுள்ளனர். வெள்ளமும் வறட்சியும் இனிமேல் தனித்தனி பருவங்களில் நிகழும் நிகழ்வுகளாக இல்லாமல், ஒரே பருவத்திற்குள் ஒன்றுக்கொன்று பின்னிப் பிணைந்து நிகழக்கூடும் என்பதே இலங்கை எதிர்கொள்ளும் புதிய யதார்த்தம்.

சமூக அசமத்துவமும் இவ்அனர்த்த முகாமைத்துவ  உரையாடலில் தவிர்க்கமுடியாத பரிமாணமாக நிற்கிறது. நிலச்சரிவு அபாயமுள்ள மலைச்சரிவுகளிலும், வெள்ளப் பாதிப்புக்குள்ளாகும் ஆற்றோரப் பிரதேசங்களிலும் அதிகமும் வசிப்பவர்கள் குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களே. பாதுகாப்பான, விலை தாங்கக்கூடிய நிலம் கிடைக்காமையே அவர்களை அபாயகரமான இடங்களில் தொடர்ந்து வாழவைக்கிறது. எனவே பேரிடர் தடுப்புக் கொள்கை, வெறும் தொழில்நுட்ப நடவடிக்கையாக மட்டும் அமையாமல், வீடமைப்புச் சமத்துவம் (Housing Equity) மற்றும் நியாயமான நில விநியோகக் கொள்கையையும் உள்ளடக்கியதாக விரிவடைய வேண்டும்.

அவசரகால முகாமைத்துவம் தொடர்பாக இலங்கையின் நிறுவனங்கள் ஆண்டுதோறும் மேலும் திறமையாக மாறி வருகின்றன என்பதை மறுக்க முடியாது. எச்சரிக்கைகள் வழங்கப்படுகின்றன. பாதுகாப்பு நிலையங்கள் திறக்கப்படுகின்றன. மீட்புப் பணிகள் விரைவாகத் தொடங்குகின்றன. வீதிகள் அகற்றப்படுகின்றன. பரீட்சைகள் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. ஆயினும், தேசம் ஒரு எதிர்வினை வட்டத்தில் (Reactive Cycle) சிக்கியே உள்ளது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் புதிய உயிரிழப்புகள், புதிய வெளியேற்றங்கள், புதிய உட்கட்டமைப்பு சேதங்கள், புதிய பொருளாதார இழப்புகள் தொடர்கின்றன. இன்று இலங்கை எதிர்கொள்ளும் சவால் வெறும் அனர்த்த முகாமைத்துவம் அல்ல; அது காலநிலை தகவமைப்பு (Climate Adaptation). நிலச்சரிவு அபாயமுள்ள வலயங்களில் கட்டுமானத்திற்கான கடுமையான ஒழுங்குமுறைகள், ஆற்றுப் பாதுகாப்பு எல்லைகளின் வலுவான பாதுகாப்பு, மீண்டெழு தன்மை கொண்ட உட்கட்டமைப்பு, மேம்பட்ட நில பயன்பாட்டுத் திட்டமிடல், வெளியேற்ற உத்தரவுகள் மீதான பொது நம்பிக்கை என்பன இன்றியமையாதவை.

ஜப்பான், பங்களாதேஷ் போன்ற நாடுகள் அடிக்கடி இயற்கைப் பேரிடர்களை எதிர்கொண்டாலும், அவை உயிரிழப்புகளை கணிசமாகக் குறைக்க முடிந்துள்ளது கவனிக்கத்தக்கது. பாடசாலை மட்டத்திலிருந்தே தொடர்ச்சியான வெளியேற்றப் பயிற்சிகள், சமூக அடிப்படையிலான ஆபத்து வரைபடமாக்கல் (Community-Based Risk Mapping), எச்சரிக்கை கிடைத்த உடனேயே செயற்படும் தானியங்கு நடைமுறைகள் என்பன அந்நாடுகளின் வெற்றிக்கான காரணிகளாக அமைந்துள்ளன. 1970களில் லட்சக்கணக்கான உயிர்களைப் பறித்த புயல் பேரழிவுகளை, பங்களாதேஷின் புயல் தங்குமிடத் திட்டம் இன்று நூற்றுக்கணக்கான உயிரிழப்புகளுக்குக் குறைக்க உதவியுள்ளது. இலங்கையும் இதேபோன்ற ஒரு நீண்டகால, சமூகம் மையமான முதலீட்டு மாதிரியை நோக்கி நகர வேண்டிய தேவை இன்று முன்னிலும் அதிகமாக உணரப்படுகிறது.

காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கம் தேசிய எல்லைகளைத் தாண்டியது என்பதால், இதற்கான தீர்வுகளும் சர்வதேச பரிமாணத்தைக் கொண்டவை. காலநிலை உச்சிமாநாடுகளில் உடன்படப்பட்ட இழப்பு மற்றும் சேத நிதியம் (Loss and Damage Fund) போன்ற வழிமுறைகள், இலங்கை போன்ற காலநிலை பாதிப்புக்கு உட்பட்ட, ஆனால் வரலாற்று ரீதியில் குறைந்த கரியமில உமிழ்வுக்குக் காரணமான நாடுகளுக்கு நியாயமான நிதி ஆதரவை உறுதிசெய்யும் வாய்ப்பைத் தருகின்றன. எனினும், அந்நிதி உண்மையிலேயே பாதிக்கப்பட்ட பிரதேச சமூகங்களை வந்தடைகிறதா என்பது இன்னும் கேள்விக்குறியே. Geopolitics இன் செல்வாக்கு காலநிலை நிதி ஒதுக்கீட்டிலும், தொழில்நுட்ப பரிமாற்றத்திலும் தொடர்ந்து தெரிகிறது; வளர்ந்த நாடுகளின் உறுதிமொழிகளும் நடைமுறை நிதி வழங்கலும் இடையே இன்னும் பெரும் இடைவெளி காணப்படுகிறது.

செயற்கைக்கோள் தரவு, செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) அடிப்படையிலான வானிலைக் கணிப்பு மாதிரிகள், மொபைல் அலாரம் முறைமைகள் போன்ற புதிய தொழில்நுட்பங்கள், எச்சரிக்கையையும் நடவடிக்கையையும் இணைக்கும் இடைவெளியைக் குறைக்கும் ஆற்றல் கொண்டவை. ஏற்கனவே பல நாடுகள் மக்கள்தொகை அடர்த்தி அதிகமுள்ள பிரதேசங்களில் இலக்கு வைத்த குறுஞ்செய்தி எச்சரிக்கை முறைமைகளை (Targeted SMS Alert Systems) அமுல்படுத்தியுள்ளன. இலங்கையும் இத்தகைய தொழில்நுட்பங்களை மேலும் விரிவுபடுத்தி, மொழிவாரியாகவும் பிரதேசவாரியாகவும் இலக்கு வைத்த எச்சரிக்கைகளை அனுப்பும் வலுவான முறைமையை உருவாக்குவது காலத்தின் தேவை.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் முன்னாள் பொதுச் செயலாளர் கோஃபி அன்னான் வலியுறுத்தியதைப் போல, பேரிடர் தடுப்பில் முதலீடு செய்வது, பேரிடருக்குப் பின் மீட்சியில் முதலீடு செய்வதை விட எப்போதும் குறைவான செலவே. இக்கருத்து புள்ளிவிபரங்களால் மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்கப்பட்டாலும், நடைமுறை பட்ஜெட் ஒதுக்கீடுகளில் இது இன்னும் முழுமையாக பிரதிபலிக்கவில்லை.

பொருளாதார நோபல் பரிசு பெற்ற அமர்த்திய சென், அபிவிருத்தி என்பது வெறும் பொருளாதார வளர்ச்சி அல்ல; அது மனித சுதந்திரங்களை விஸ்தரிக்கும் செயன்முறை எனக் குறிப்பிட்டதை இங்கு நினைவுகூர்வது பொருத்தமானது. பாதுகாப்பான வீடு, நம்பகமான எச்சரிக்கை முறைமை, தடையற்ற வீதி என்பன அடிப்படை சுதந்திரங்களே. அவை இல்லாமல் போகும்போது, புள்ளிவிபரங்களுக்குள் மறைந்து போகும் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வும் கனவுகளும் பாதிக்கப்படுகின்றன.

கென்ய சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலரும் நோபல் பரிசு பெற்றவருமான வங்காரி மாத்தாய், மண்ணையும் மரங்களையும் பாதுகாப்பது எதிர்கால சந்ததியினரின் உரிமையைப் பாதுகாப்பதற்குச் சமமானது எனக் கூறியிருந்தார். இலங்கையின் மலைப்பாங்கான வலயங்களில் மரங்கள் அகற்றப்பட்டு, மண் அரிப்படைந்து, நீர் ஊடுருவல் திறன் குறைந்து வரும் நிலையில், இக்கருத்து இன்று முன்பை விட அதிக பொருத்தத்துடன் ஒலிக்கிறது.

பண்பாட்டு ரீதியாகவும் பருவமழை இலங்கை வாழ்வோடு ஆழமாகப் பின்னிப்பிணைந்துள்ளது. விவசாயப் பருவங்கள், சமய யாத்திரைகள், பாடசாலைக் காலண்டர் என அனைத்தும் மழையின் தாளத்துடன் இணைந்தே அமைந்துள்ளன. ஸ்ரீ பாத யாத்திரையின் தடை ஒரு உதாரணம் மட்டுமே; ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் நம்பிக்கையும் வாழ்வாதாரமும் அப்பிரதேசத்தின் பருவகால சுற்றுலாவுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. இயற்கையுடனான இப்பாரம்பரிய தொடர்பை புரிந்துகொள்ளாமல் வகுக்கப்படும் எந்தவொரு கொள்கையும் நீடித்து நிலைக்காது.

இளைஞர் சமூகத்தின் பங்களிப்பும் இங்கு முக்கியமானது. பேரிடர் அபாய தகவல்களை உள்ளூர் மொழிகளில் விளங்கும் வகையில் எளிமைப்படுத்துவதிலும், ஒண்லைன் தளங்கள் மூலம் வேகமாகப் பரப்புவதிலும், பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு உடனடி ஆதரவை ஒருங்கிணைப்பதிலும் இளைஞர்கள் தீர்க்கமான பங்காற்றக்கூடும். அரசு திணைக்களங்கள் மட்டும் தீர்வு தராது; சமூக அளவிலான விழிப்புணர்வும், பிரதேச சபைகளின் தீவிர பங்களிப்பும் இணைந்தே மீண்டெழு தன்மை கொண்ட சமூகங்களை உருவாக்க முடியும்.

ஊடகங்களின் பொறுப்பும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. பேரிடர்க் காலங்களில் பீதியூட்டும் மிகைப்படுத்தலோ, உண்மைத்தன்மையற்ற தகவல் பரவலோ இல்லாமல், சரிபார்க்கப்பட்ட தரவுகளின் அடிப்படையிலான தெளிவான தகவல் தொடர்பாடலே பொது நம்பிக்கையை வலுப்படுத்தும். கன்பூசியஸ் குறிப்பிட்டதைப் போல, முன்னரே தயார் செய்யப்பட்ட எதுவும் வெற்றியடையும்; தயாரிப்பின்றி மேற்கொள்ளப்படும் எதுவும் தோல்வியடையும். பொறுப்புள்ள ஊடகவியலும், அறிவியல்பூர்வமான பொதுத் தொடர்பாடலும் இணைந்தே அத்தகைய முன்தயாரிப்பை சாத்தியமாக்க முடியும்.

இரவீந்திரநாத் தாகூர் குறிப்பிட்டதைப் போல, ஒரு தேசத்தின் மனம் அச்சமற்று நிமிர்ந்து நிற்கும் இடத்திலேயே உண்மையான விடுதலை சாத்தியமாகிறது. பேரிடர்களை எதிர்கொள்ளும் அச்சத்திலிருந்து விடுபட்டு, முன்கூட்டியே தயாராகும் தன்னம்பிக்கையை நோக்கி நகர்வதே அத்தகைய விடுதலையின் ஒரு வடிவமாகும். இயற்கையை எதிரியாக அல்ல, கூட்டாளியாகக் கருதி, அதன் மொழியைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு சமூகமே நீண்டகாலம் நிலைத்து நிற்கும்.

அனர்த்த முகாமைத்துவ  நிலையம் வெளியிடும் நாளாந்த அறிக்கைகள் வெறும் தரவுத்தொகுப்பு அல்ல; அவை இலங்கை இன்று நுழைந்திருக்கும் புதிய யதார்த்தத்தின் நினைவூட்டல்கள். தீவிர வானிலை இனி விதிவிலக்கு அல்ல, சாதாரணமாகிவிட்ட ஒரு நிலைமை. இனிவரும் காலம் கேட்கும் கேள்வி, இன்னொரு பேரிடர் வருமா என்பதல்ல; மாறாக, பேரிடர் நிகழ்ந்த பின் அதை முகாமைத்துவம் செய்வதிலிருந்து, அது நிகழுமுன்னரே தடுக்கும் ஒரு தேசமாக இலங்கை உருமாறுமா என்பதே. அந்த மாற்றம் அரசுகளின் கொள்கை மாற்றத்தில் மட்டும் தங்கியிராமல், ஒவ்வொரு பிரதேசத்திலும் வாழும் மக்களின் விழிப்புணர்வு, பங்களிப்பு, நீண்டகால சிந்தனையிலும் தங்கியுள்ளது. அந்தப் பயணம் இன்றே தொடங்க வேண்டும்.