மனிதம் தன்னையே காக்குமா? செயற்கை நுண்ணறிவு உருவாக்கும் அபாய காலம்

கலிபோர்னியாவின் சிலிக்கன் வெலி (Silicon Valley) பிரதேசத்தில் இன்று ஒலிக்கும் உரையாடல்களை கூர்ந்து கவனித்தால், ஒரு விடயம் தெளிவாகின்றது. மனிதன் கட்டுப்படுத்த முடியாத வேகத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) முன்னேறிக் கொண்டிருக்கின்றது. அறிவியல் ஆய்வாளர்கள் அதை "தன்னியல்பு மேம்பாடு" (Recursive Self-Improvement) என அழைக்கின்றனர் — அதாவது, ஒரு இயந்திரம் இன்னுமொரு இயந்திரத்தைப் பயிற்றுவிக்கும் நிலை, படிப்படியாக அல்ல, கூம்பு வளர்ச்சியாக (Exponential Growth) நிகழும் தருணம். அந்தத் தருணத்தில் பிறக்கும் அறிவுத்திறன், பல முக்கியமான தளங்களில் மனிதனை விடவும் மேலானதாக அமையக்கூடும் என எச்சரிக்கப்படுகின்றது.

இது சொர்க்கமாக அமையுமா, நரகமாக அமையுமா என்பதில் அறிவியலாளர்களிடையேயே பெரும் பிளவு காணப்படுகின்றது. புதிய தொழில்நுட்பத் தலைவர்கள் ஒரு பக்கம் "அபரிமிதமான வளம் கொண்ட புதிய யுகம்" வரவிருக்கின்றது எனக் கூறுகின்றனர். மறுபக்கம், செயற்கை நுண்ணறிவின் அறிவார்ந்த தந்தையர் எனப் போற்றப்படும் விஞ்ஞானிகள் மனிதகுலம் அழிவை நோக்கிச் செல்கின்றது என அச்சம் தெரிவிக்கின்றனர். மனித இனத்தின் அழிவுக்கான சாத்தியப்பாட்டை (Probability of Extinction) கணக்கிட முடியாமல், "50 சதவிகிதம்" எனும் எண்ணையே சிலர் முன்வைக்கின்றனர். இது கற்பனை அல்ல; இது இன்று உலகின் மிகப் பெரிய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களுக்குள் அரங்கேறும் உண்மையான விவாதம்.

இது கற்பனையான அச்சுறுத்தலல்ல; தொழில்நுட்பத் துறையின் மையத்திலேயே அமர்ந்திருக்கும் நிபுணர்களே, அச்சத்தையும் நம்பிக்கையையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்தும் ஒரு விசித்திரமான தருணம் இது. இந்த நிலைமையை "அபாயகரமான சூதாட்டம்" என வர்ணிக்கலாம். ஏனெனில், அமெரிக்க பங்குச் சந்தையின் மிகப் பெரும் பகுதி, செயற்கை நுண்ணறிவின் மீது வைக்கப்பட்டுள்ள முதலீட்டைச் சார்ந்தே இயங்குகின்றது. 2026ஆம் ஆண்டில் மட்டும் உலகளாவிய செயற்கை நுண்ணறிவு முதலீடு டிரிலியன் டொலரைத் (Trillion Dollar) தாண்டும் என கோல்ட்மேன் சாக்ஸ் (Goldman Sachs) நிறுவனத்தின் ஆய்வு தெரிவிக்கின்றது. 2030ஆம் ஆண்டளவில் தரவு மையங்களுக்கான (Data Centres) முதலீடு மட்டும் 6.7 டிரிலியன் டொலரைத் தொடக்கூடும் என சர்வதேச நாணய நிதியம் (IMF) சுட்டிக்காட்டுகின்றது. இது வெறும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றமல்ல; இது புவிசார் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்பையே புரட்டிப்போடும் ஒரு கட்டமைப்பு மாற்றம். உலகின் ஐந்து மிகப் பெரும் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் மட்டும், 2025-2026 காலப்பகுதியில் ஒரு டிரிலியன் டொலருக்கும் அதிகமான மூலதனச் செலவினத்தை (Capital Expenditure) செயற்கை நுண்ணறிவு உள்கட்டமைப்புக்காக ஒதுக்கியுள்ளதாக சர்வதேச தீர்வுகள் வங்கியின் (BIS) அறிக்கை தெரிவிக்கின்றது. இந்த முதலீடு அந்த நிறுவனங்களின் தற்போதைய வருமானத்தையும், பணப்புழக்கத்தையும் மிஞ்சிச் செல்கின்றது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது — அதாவது, எதிர்கால லாபத்தின் மீதான ஒரு பெரும் சூதாட்டமாகவே இன்றைய முதலீடு அமைந்துள்ளது.

இந்த வேகமான மாற்றத்தின் நடுவே, சர்வதேச சமூகம் என்ன செய்கின்றது என்பதே இக்கட்டுரையின் மையக் கவனம். சீன அரசுத் தலைமை செயற்கை நுண்ணறிவு "எப்போதும் மனிதக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ்" இருக்க வேண்டும் எனக் கோருகின்றது — ஆனால் அந்தக் கட்டுப்பாடு தமது அரசியல் அமைப்பின் கீழ் மட்டுமே அமைய வேண்டும் என்பது மறைமுகமான நிபந்தனை. வத்திக்கானின் தலைமையும் இதே கவலையை வேறு மொழியில் பதிவு செய்கின்றது — மனிதம் ஒன்று புதிய பாபேல் கோபுரத்தை (Tower of Babel) கட்டி இடிந்து விழலாம், அல்லது நெகேமியா (Nehemiah) செய்ததுபோல முழுச் சமூகத்தையும் இணைத்து சுவர்களைக் கட்டலாம் என்கிற உருவகம் முன்வைக்கப்படுகின்றது.

ஆனால் யதார்த்தம் அதிக நம்பிக்கை தராதது. உலகில் இன்று இணைந்து செயற்படும் தலைமைகளை விட, தனித்தனியே அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க முனையும் தலைமைகளே அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன. பிரிட்டனின் புகழ்பெற்ற சாதாம் ஹவுஸ் (Chatham House) சிந்தனைக் குழுவின் ஆய்வு ஒன்று, செயற்கை நுண்ணறிவு நிர்வாகத்தில் உலகளாவிய ஒருங்கிணைப்பு உருவாக, ஒரு பெரும் நெருக்கடி (Major Crisis) நிகழ வேண்டியிருக்கும் எனக் கணிக்கின்றது. அந்த எச்சரிக்கை கூட மிகையான நம்பிக்கையாகவே தோன்றுகின்றது — ஏனெனில், ஒரு பேரழிவு நிகழ்ந்த பின்னரும் கூட, மனிதகுலம் ஒன்றிணைந்து பதிலளிக்கும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை.

இந்த அச்சத்திற்கு அடிப்படையான தர்க்கம் இரு தளங்களில் அமைகின்றது — ஒன்று, செயற்கை நுண்ணறிவு முகவர்களின் (AI Agents) நடத்தை; இரண்டாவது, மனித அமைப்புகளின் போட்டித்தன்மை.

முதலில் தொழில்நுட்பத் தன்மையை ஆராய்வோம். "முகவர் செயற்கை நுண்ணறிவு" (Agentic AI) என்பது, மனிதன் ஒரு இலக்கை மட்டும் வழங்க, அதை அடைவதற்கான வழிமுறைகளை தானாகவே தேர்ந்தெடுத்து செயற்படும் அமைப்பு. இது கடந்த சில ஆண்டுகளில் மட்டுமே பரவலான வர்த்தக பயன்பாட்டுக்கு வந்துள்ளது. ஆனால் இந்தச் சுயாட்சி (Autonomy) அதிகரிக்கும் தோறும், அந்த அமைப்புகளின் முடிவெடுக்கும் தர்க்கத்தை மனிதனால் முழுமையாக விளங்கிக்கொள்ள முடியாத ஒரு "கறுப்புப் பெட்டி" (Black Box) நிலை உருவாகின்றது என பொறியியலாளர்களே ஒப்புக்கொள்கின்றனர்.

பாதுகாப்பு ஆய்வாளர்கள் மேற்கொண்ட சோதனைகளில், சில மேம்பட்ட செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகள் தமக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட இலக்குகளை அடைய, வஞ்சகமான, ஏமாற்றும் அல்லது கட்டுப்பாட்டை மீறும் வழிமுறைகளைத் தேர்ந்தெடுத்ததாக அறிக்கைகள் வெளிவந்துள்ளன. இயந்திரங்களுக்கு நேர்மையான நடத்தையைக் கற்பிக்க முடியுமா என்பது இன்று வெறும் தத்துவார்த்த கேள்வியல்ல; அது ஒரு பொறியியல் நெருக்கடி. ஏனெனில், தமது படைப்பாளர்களே இந்த அமைப்புகள் "எவ்வாறு" முடிவெடுக்கின்றன என்பதைத் துல்லியமாக விளங்கிக்கொள்ளவில்லை. மனிதனுக்கு நன்மை பயக்கும் என நினைத்து வழங்கப்படும் ஒரு இலக்கு, இயந்திரத்தின் தர்க்கத்தில் எதிர்பாராத, சில வேளைகளில் தீங்கான வழிமுறைகளாக மொழிபெயர்க்கப்படக்கூடும் என்பதே இந்தத் துறையின் ஆய்வாளர்கள் "இலக்கு சீரமைவு பிரச்சினை" (Alignment Problem) என அழைக்கும் சவால். ஒரு குழந்தைக்கு "எந்த விலையிலும் வெற்றி பெறு" எனக் கூறினால், அது நேர்மையற்ற வழிமுறைகளையும் கையாளக்கூடும் என்பதைப் போன்றதொரு அபாயம் இது. இத்தகைய நிகழ்வுகள் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட விதிவிலக்குகள் அல்ல; அவை, சுயாட்சி கூடும் தோறும், இயந்திரங்களின் நடத்தையை முழுமையாக முன்கூட்டியே கணிக்க முடியாது என்பதற்கான அறிகுறிகளாகவே பாதுகாப்பு நிபுணர்களால் பார்க்கப்படுகின்றன. இது ஒரு முக்கியமான உளவியல் உண்மையையும் வெளிப்படுத்துகின்றது — எந்தவொரு இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டாலும், அதை அடைவதற்கான உபஇலக்காக, அதிகாரத்தைத் திரட்டுவது என்பது தர்க்கரீதியாக வரக்கூடிய ஒரு பாதை என ஒரு முன்னோடி விஞ்ஞானி சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். இந்த அச்சம் காரணமாகவே, முன்னணித் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட உள்ளக நிபுணர்கள், மனித மேற்பார்வையை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் வளர்ச்சியை வேண்டுமென்றே மெதுவாக்க வேண்டும் என பகிரங்கக் கோரிக்கை முன்வைத்துள்ளனர்.

அந்த வேண்டுகோள் தர்க்கரீதியாக சரியானதுதான். ஆனால் அதை அமுல்படுத்த முடியாமல் தடுக்கும் இரு பலமான சக்திகள் இன்று செயற்படுகின்றன. ஒன்று வர்த்தக போட்டி (இலாபத்திற்காக), மற்றது புவிசார் அரசியல் போட்டி (அதிகாரத்திற்காக).

வர்த்தக போட்டியின் தீவிரத்தை புரிந்துகொள்ள, ஒரு எளிய உண்மையைக் கவனிக்க வேண்டும். செயற்கை நுண்ணறிவு அபிவிருத்தியில் முதலிடம் பிடிக்கும் நிறுவனம், தமது துறையின் அடுத்த தலைமுறை நுட்பத்தைக் கட்டுப்படுத்தும். இந்த "வெற்றியாளர் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளும்" (Winner-Takes-Most) தர்க்கம், பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை மெதுவாக்குவதைவிட, வேகத்தை அதிகரிப்பதையே ஊக்குவிக்கின்றது. ஒரு நிறுவனம் தாமாக முன்வந்து மெதுவாகச் செயற்பட்டால், போட்டி நிறுவனம் அந்த இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி முந்திக்கொள்ளும் என்ற அச்சம், பாதுகாப்பையும் லாபத்தையும் நேருக்கு நேர் மோதவைக்கின்றது. இதை பொருளாதார அறிஞர்கள் "பொது நன்மையின் சோகம்" (Tragedy of the Commons) என வர்ணிக்கின்றனர் — ஒவ்வொரு நிறுவனமும் தனித்தனியாக பகுத்தறிவுடன் செயற்பட்டாலும், கூட்டு விளைவு அனைவருக்கும் தீங்கானதாக அமையக்கூடும்.

அணு ஆயுத வரலாற்றுடன் இதை ஒப்பிடுவது கற்றுக்கொள்ளத் தக்கது. இரண்டாம் உலகப் போரின் பின்னர், அணு ஆயுத தொழில்நுட்பம் கைவிரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய அரசுகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளேயே இருந்தது — அமெரிக்கா, சோவியத் யூனியன், பிரிட்டன், பிரான்ஸ், சீனா. அப்படியிருந்தும் கூட, 1962ஆம் ஆண்டு கியூபா ஏவுகணை நெருக்கடியில் உலகம் அழிவை நெருங்கியது. ஹிரோஷிமா, நாகசாகி நகரங்களின் திகிலான அனுபவத்திற்குப் பின்னரும், அணு ஆயுதப் பரவல் தடுப்பு ஒப்பந்தம் (Nuclear Non-Proliferation Treaty) நடைமுறைக்கு வர கால் நூற்றாண்டு காலம் எடுத்தது. அது 1970இல் மட்டுமே அமுலுக்கு வந்தது. இந்தியா, பாகிஸ்தான், இஸ்ரேல், வட கொரியா ஆகிய நாடுகள் அந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்கவில்லை என்றாலும், 80 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அணு ஆயுதம் போரில் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அந்த "ஹிரோஷிமா தடை" (Hiroshima Taboo) இன்னும் நிலைத்திருக்கின்றது — மிக நுட்பமான, பலவீனமான நூல் ஒன்றின் மீது தொங்கினாலும் கூட.

செயற்கை நுண்ணறிவின் நிலைமை இதற்கு நேர்மாறானது. அணு ஆயுதத் தொழில்நுட்பம் சில அரசுகளிடம் மட்டுமே குவிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இன்று, பத்துக்கும் மேற்பட்ட பெரு நிறுவனங்கள், ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியே தமது "மான்ஹாட்டன் திட்டத்தை" (Manhattan Project) நடத்துவதைப் போன்ற ஒரு போட்டிச் சூழல் நிலவுகின்றது. மேலும், அமெரிக்கா-சீனா இடையிலான புவிசார் அரசியல் போட்டியில், "பரஸ்பர உறுதியான அழிவு" (Mutually Assured Destruction) எனும் தர்க்கம் கூட செயற்கை நுண்ணறிவுக்குப் பொருந்தாது. ஏனெனில், முதல் பெரும் செயற்கை நுண்ணறிவு பேரழிவு நிகழ்ந்தால், அது அனைத்து நாடுகளையும், நிறுவனங்களையும், மக்களையும் சமமாகப் பாதிக்காது.

2024ஆம் ஆண்டு உலகளாவிய இராணுவச் செலவினம் 2.7 டிரிலியன் டொலரைத் தாண்டியதாக ஸ்டொக்ஹோம் சர்வதேச அமைதி ஆய்வு நிறுவனம் (SIPRI) தெரிவிக்கின்றது — இது முந்தைய ஆண்டைக் காட்டிலும் 9.4 சதவிகித அதிகரிப்பு, பனிப்போருக்குப் பின்னரான மிக அதிகபட்ச உயர்வு. உலக மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) 2.5 சதவிகிதம் இராணுவத்திற்கே ஒதுக்கப்படுகின்றது. தொடர்ச்சியாக பத்தாவது ஆண்டாக இராணுவச் செலவினம் அதிகரித்துள்ளதாகவும், 2015 முதல் 2024 வரையான காலப்பகுதியில் 37 சதவிகித வளர்ச்சி பதிவாகியுள்ளதாகவும் அந்த ஆய்வு நிறுவனம் மேலும் தெரிவிக்கின்றது. இதே காலகட்டத்தில், செயற்கை நுண்ணறிவு உள்கட்டமைப்புக்கான முதலீடு டிரிலியன் டொலர் எல்லையைத் தாண்டி விரிவடைகின்றது. மனிதகுலம் ஒரே நேரத்தில் இரு புதிய ஆயுதப் பந்தயங்களில் ஈடுபட்டுள்ளது — ஒன்று பாரம்பரிய ஆயுதங்களில், மற்றது அறிவார்ந்த இயந்திரங்களில். இரண்டு பந்தயங்களுமே, அபிவிருத்திக்கும், சமூக நலனுக்கும் ஒதுக்கப்பட வேண்டிய வளங்களை உறிஞ்சிக்கொள்கின்றன என்பதை ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சமீபத்திய அறிக்கை ஒன்று வலியுறுத்துகின்றது.

இந்த இரு போட்டிகளும் ஒன்றையொன்று வலுப்படுத்தும் ஒரு "இரட்டைச் சுழல்" (Double Spiral) நிலையை உருவாக்கியுள்ளதைக் கவனிக்க வேண்டும். இராணுவ மேலாதிக்கத்தை நிலைநிறுத்த, தேசங்கள் மேம்பட்ட செயற்கை நுண்ணறிவை தமது பாதுகாப்புக் கட்டமைப்பில் இணைக்க முனைகின்றன. அதே சமயம், செயற்கை நுண்ணறிவில் முன்னிலை வகிக்கும் நாடு, புவிசார் அரசியல் அதிகாரத்திலும் முன்னிலை பெறும் என்ற கருத்து பரவலாக ஏற்கப்படுகின்றது. இந்த இரு தர்க்கங்களும் இணைந்து, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை மெதுவாக்கும் எந்தவொரு முயற்சியையும் "தேசிய பாதுகாப்புக்கு எதிரானது" எனக் கருதும் ஒரு அரசியல் சூழலை உருவாக்கிவிடுகின்றன. இதுவே, பாதுகாப்பு விதிமுறைகளை பன்னாட்டு அளவில் உருவாக்குவதை மிகக் கடினமாக்கும் அடிப்படைக் காரணம்.

இங்குதான் அபிவிருத்தி பொருளாதாரத்தின் பார்வை மிக முக்கியமாகின்றது. செயற்கை நுண்ணறிவின் பொருளாதார ஆற்றல் மிகப் பெரியது என்பதை மறுக்க முடியாது — சர்வதேச நாணய நிதியம், 2026ஆம் ஆண்டுக்கான உலகளாவிய வளர்ச்சி எதிர்வுகூறலை 3.3 சதவிகிதமாக உயர்த்தியிருக்கின்றது, அதற்கு முதன்மைக் காரணமாக செயற்கை நுண்ணறிவு முதலீட்டையே சுட்டிக்காட்டுகின்றது. ஆனால் அந்த வளத்தின் பங்கீடு சமமானதல்ல. மேம்பட்ட செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகளை உருவாக்க தேவைப்படும் பிரமாண்டமான கணிப்புத் திறன், தரவு, மூலதனம் ஆகியவை ஒரு சில "மேம்பெருமளவு" (Hyperscaler) நிறுவனங்களிடமே குவிக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால் சந்தை அதிகாரம் மேலும் குவிந்து, உலகளாவிய ஏற்றத்தாழ்வு நிரந்தரமாகக்கூடும் என சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் சமீபத்திய குறிப்பு எச்சரிக்கின்றது. தொழிலாக்கத்தின் மூலம் வளர்ச்சியடைந்த வளரும் நாடுகளின் பாரம்பரிய பொருளாதார பாதை — குறைந்த செலவு தொழிலாளர் திறனை மையமாகக் கொண்டது — தானியங்குமயமாக்கல் காரணமாக மேலும் குறுகக்கூடும். இலங்கை போன்ற, ஏற்றுமதி சார்ந்த, திறன் மாற்றத்திற்கு உட்படக்கூடிய பொருளாதாரங்களுக்கு இது நேரடியான எச்சரிக்கை.

தென்னாசியப் பிராந்தியத்தில், குறிப்பாக இலங்கையின் ஆடை உற்பத்தி, தகவல் தொழில்நுட்ப சேவைகள், "பிபிஓ" (Business Process Outsourcing) துறைகளில் ஈடுபடும் இளைஞர் சமூகத்திற்கு, தானியங்குமயமாக்கல் ஏற்படுத்தும் தொழில் இடப்பெயர்வு (Job Displacement) ஒரு உண்மையான அபாயம். அதே சமயம், சரியான கொள்கை வழிகாட்டலுடன் அணுகினால், செயற்கை நுண்ணறிவு கருவிகள் சிறு, நடுத்தர தொழில் முயற்சிகளுக்கும் (MSME), கிராமிய அபிவிருத்தி திட்டங்களுக்கும் புதிய உற்பத்தித்திறனை வழங்கக்கூடிய வாய்ப்பையும் கொண்டுள்ளது — சந்தை தகவல், விவசாய ஆலோசனை, இ கொமர்ஸ் தளங்கள் மூலம் இடைத்தரகர்களின் ஆதிக்கத்தைக் குறைத்தல் போன்றவை உதாரணங்கள். ஆபத்தையும் வாய்ப்பையும் ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருக்கும் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தை, திறன் அபிவிருத்தி (Skills Development), டிஜிட்டல் கல்வியறிவு, சமூக பாதுகாப்பு வலையமைப்புகள் ஆகியவற்றுடன் இணைத்து அணுகுவதே, வளரும் நாடுகளுக்கான யதார்த்தமான கொள்கை பாதை.

இந்த யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ளும்போது, அறிவின் ஆற்றலும், அதைக் கையாளும் மனிதனின் அறமும் ஒன்றிணைந்தே செல்ல வேண்டும் என்பதை வரலாறு பலமுறை நமக்குக் கற்பித்துள்ளது. அல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் (Albert Einstein) ஒருமுறை குறிப்பிட்டதுபோல, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் மனித அறத்தை மீறிச் செல்லும் போது, அது ஒரு கோடரியை ஏந்திய பைத்தியக்காரனின் கையில் கிடைத்த கூரிய கருவியைப் போன்றது — ஆற்றல் கூடும் தோறும், அதைத் தாங்கும் விவேகமும் அதேவேகத்தில் வளர வேண்டும் என்பதே அவரது எச்சரிக்கை. இன்று செயற்கை நுண்ணறிவின் விடயத்திலும் அதே எச்சரிக்கை மீண்டும் ஒலிக்கின்றது.

மகாத்மா காந்தி (Mahatma Gandhi), ஆற்றல் இல்லாத அறம் பயனற்றது, அறம் இல்லாத ஆற்றல் ஆபத்தானது என்ற கருத்தை வலியுறுத்தியவர். இன்று மனிதகுலம் கையிலெடுத்திருக்கும் ஆற்றல், வரலாற்றில் இதுவரை படைக்கப்படாத அளவு பிரமாண்டமானது. அதைக் கையாள்வதற்கான அறமும், நிர்வாக அமைப்பும், அதே வேகத்தில் முதிர்ச்சியடையவில்லை என்பதே இக்கட்டுரையின் மையக் கவலை.

நோபல் பரிசு பெற்ற பொருளாதார அறிஞர் அமர்த்திய சென் (Amartya Sen), வளர்ச்சி என்பது வெறும் வருமான உயர்வல்ல, அது மனித சுதந்திரத்தின் விரிவாக்கம் என வரையறுத்தார். செயற்கை நுண்ணறிவு உருவாக்கும் பொருளாதார வளத்தை, சிலரின் அதிகாரத்தை அதிகரிக்கும் கருவியாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், பரந்துபட்ட மனித திறன்களை விரிவாக்கும் சாதனமாக மாற்றுவதே உண்மையான அபிவிருத்தி. அது நிகழாதவரை, செயற்கை நுண்ணறிவின் "வளர்ச்சி எண்கள்" வெறும் புள்ளிவிவரங்களாக மட்டுமே எஞ்சும். மனித மூலதனத்தில் (Human Capital) தொடர்ச்சியான முதலீடு — கல்வி முறைமையின் மறுசீரமைப்பு, வாழ்நாள் முழுவதும் கற்றல் (Lifelong Learning) கட்டமைப்புகள், டிஜிட்டல் திறன் பயிற்சி — ஆகியவை இல்லாமல், தொழில்நுட்ப மாற்றத்தின் பயன்கள் ஒரு சிறு பிரிவினரிடமே குவிந்துவிடும் அபாயம் நிலைத்திருக்கும் என உலக வங்கியும் சர்வதேச நாணய நிதியமும் தொடர்ச்சியாக எச்சரிக்கின்றன.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் முன்னாள் பொதுச்செயலாளர் கோஃபி அன்னான் (Kofi Annan), உலகளாவிய பிரச்சினைகளுக்கு உலகளாவிய தீர்வுகளே தேவை, எந்த ஒரு நாடும் தனித்து அவற்றை எதிர்கொள்ள முடியாது என வலியுறுத்தியவர். செயற்கை நுண்ணறிவு நிர்வாகம் என்பதும் அத்தகைய ஒரு தலைப்புத்தான். ஆனால் இன்று காணப்படும் நிலைமை, ஒற்றுமையான உலகளாவிய பதிலைவிட, தனித்தனி தேசிய, வர்த்தக நலன்களே மேலோங்கி நிற்பதைக் காட்டுகின்றது.

இந்த யதார்த்தத்தின் நடுவே, ரவீந்திரநாத் தாகூர் (Rabindranath Tagore) கூறிய ஒரு எண்ணக்கரு பொருத்தமானது — அறிவு எல்லைகளற்றதாக விரிவடையும்போது, மனித மனம் அச்சத்தால் சுருங்காமல், தன்னம்பிக்கையுடன் விரிவடைய வேண்டும். பயத்தினால் இயங்கும் நிர்வாகம் ஒருபோதும் நீடித்து நிலைக்காது; புரிதலின் அடிப்படையில் கட்டப்படும் அமைப்புகளே நிலைத்து நிற்கும்.

இந்த ஐந்து அறிஞர்களின் கருத்துகளையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போது ஒரு பொதுவான இழை வெளிப்படுகின்றது — ஆற்றலும் அறமும், அறிவும் பொறுப்பும், வேறுபடுத்த முடியாத இணைப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அது. செயற்கை நுண்ணறிவின் விடயத்தில், அந்த இணைப்பு இன்னும் உறுதியாக வடிவமைக்கப்படவில்லை. தொழில்நுட்பம் ஒரு புறம் கூம்பு வேகத்தில் முன்னேறிச் செல்ல, அதைக் கட்டுப்படுத்தும் நெறிமுறைகளும், சட்ட அமைப்புகளும், சர்வதேச உடன்படிக்கைகளும், நடைப்பயிற்சி வேகத்தில், சட்டமன்றங்களின் மெதுவான கால அட்டவணையில் பின்தொடர்கின்றன. இந்த வேக வேறுபாடே, இக்கட்டுரையின் தொடக்கத்தில் எழுப்பப்பட்ட அச்சத்தின் மையக் காரணம்.

செயற்கை நுண்ணறிவு தொடர்பான ஆபத்தை உணர்ந்தே, மனிதகுலம் இணைந்து செயற்படுமா என்பதே அடிப்படைக் கேள்வி. வரலாறு அந்தக் கேள்விக்கு நேர்மறையான பதிலைத் தரவில்லை. அணு ஆயுதத்தின் திகிலுக்குப் பின்னரும், ஒருங்கிணைந்த உலகளாவிய கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு உருவாக கால் நூற்றாண்டு காலம் எடுத்தது என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். செயற்கை நுண்ணறிவுக்கு அந்த அளவு காலம் கூட கிடைக்குமா என்பது சந்தேகமே. ஏனெனில், தொழில்நுட்ப மாற்றத்தின் வேகம், மனித நிறுவன அமைப்புகள் தகவமைத்துக் கொள்ளும் வேகத்தை பன்மடங்கு விஞ்சிச் செல்கின்றது.

இந்நிலையில் ஒரு பெரும் பேரழிவு நிகழ்ந்தால் மட்டுமே மனிதகுலம் விழிப்படையுமா என்ற கேள்வி எழுகின்றது. ஆனால் அத்தகைய பேரழிவு கூட, சமமான உலகளாவிய பதிலை உருவாக்காது என்பதே அச்சமூட்டும் யதார்த்தம். வெவ்வேறு நாடுகள், வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக, வெவ்வேறு வேகத்தில் பதிலளிக்கும் — சிலர் கட்டுப்பாடுகளை இறுக்குவார்கள், சிலர் வாய்ப்பாகக் கருதி முதலீட்டை மேலும் அதிகரிப்பார்கள். ஏனெனில் அது யாரைப் பாதிக்கின்றது, யாருடைய நலனுக்குப் பங்கமேற்படுத்துகின்றது என்பதைப் பொறுத்தே, ஒவ்வொரு நாடும் தமது சொந்த முடிவை எடுக்கும். வளரும் நாடுகள் — இலங்கை உள்ளிட்ட தென்னாசியப் பிராந்தியம் — இந்தப் போட்டியில் தீர்மானம் எடுப்பவர்களாக அல்ல, தீர்மானங்களின் விளைவை ஏற்கும் பங்குதாரர்களாகவே நிற்கின்றன. இது வெறும் தொழில்நுட்ப அவதானிப்பு அல்ல; இது நேரடியான கொள்கை நடைமுறை (Policy Practice) எச்சரிக்கை.

மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் (Martin Luther King Jr.) குறிப்பிட்டதுபோல, அறநெறியின் வளைவு நீளமானது, ஆனால் அது நீதியை நோக்கியே வளைகின்றது என்ற நம்பிக்கை மனிதகுலத்தின் அடிப்படை பலம். செயற்கை நுண்ணறிவின் வரலாற்றிலும், அந்த வளைவு நீதியை நோக்கி இயங்குமா என்பது இன்னும் தீர்மானிக்கப்படாத கேள்வி. அந்தத் தீர்மானத்தை வடிவமைப்பது, தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் பொறுப்பு மட்டுமல்ல; அது கொள்கை வகுப்பாளர்கள், கல்வியாளர்கள், சமூகத் தலைவர்கள், ஆய்வாளர்கள் என அனைவரினதும் கூட்டுப் பொறுப்பு.

புவிசார் அரசியல் போட்டியும், வர்த்தக இலாபமும் மேலோங்கி நிற்கும் ஒரு உலகில், மனித மேற்பார்வை (Human Oversight) என்பது வெறும் தொழில்நுட்பக் கட்டமைப்பல்ல; அது ஒரு அறநெறிச் சபதம். அந்தச் சபதத்தை உலகளாவிய அளவில் நடைமுறைப்படுத்த முடியுமா என்பதே அடுத்த தசாப்தத்தின் மிகப் பெரிய சவால். அணு ஆயுதத்தின் விடயத்தில் மனிதகுலம் — தட்டுத்தடுமாறியேனும் — ஒரு நுட்பமான சமநிலையைக் கண்டடைந்தது. செயற்கை நுண்ணறிவின் விடயத்திலும் அத்தகைய சமநிலையைக் கண்டடைய முடியுமா, அல்லது முதல் பேரழிவு நிகழும் வரை காத்திருப்போமா என்பதே, இன்று ஒவ்வொரு கொள்கை வகுப்பாளரும், ஒவ்வொரு குடிமகனும் தமக்குத்தாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய கேள்வி.

இந்தக் கேள்வியை தேசிய எல்லைக்குள் மட்டும் அடக்கி விடக்கூடாது. உலக வங்கியின் (World Bank) அபிவிருத்தி அறிக்கைகள் தொடர்ச்சியாக வலியுறுத்துவதுபோல, தொழில்நுட்ப மாற்றத்தை நிர்வகிக்கும் நிறுவன வலிமை (Institutional Capacity) இல்லாத நாடுகளே, அதன் தீமைகளை அதிகமாக அனுபவிக்க நேரிடும். எனவே, செயற்கை நுண்ணறிவு நிர்வாகம் என்பது வெறும் தொழில்நுட்ப மையங்களின் பிரச்சினையல்ல; அது கல்வி முறைமை, தொழில் கொள்கை, சட்ட அமைப்பு, சமூக பாதுகாப்பு என அனைத்தையும் தொடும் ஒரு பரந்த கொள்கை தளம். அபிவிருத்தி ஆய்வாளர்களும், கொள்கை வகுப்பாளர்களும், சமூகத் தலைவர்களும் இணைந்து, இந்த மாற்றத்தை மனிதத்திற்கு சாதகமாக வடிவமைக்கும் பொறுப்பை ஏற்காதவரை, அறிவின் மிகப்பெரும் புரட்சி, சிலரின் அதிகாரத்தை மட்டுமே பெருக்கும் ஒரு கருவியாக சுருங்கிவிடும் அபாயம் நிலைத்திருக்கும்.

வரலாற்றில் ஒவ்வொரு பெரும் தொழில்நுட்பப் புரட்சியும் — நீராவி இயந்திரம், மின்சாரம், தகவல் தொழில்நுட்பம் — ஆரம்பத்தில் ஏற்றத்தாழ்வை அதிகரித்தே, பின்னர் மட்டுமே பரந்துபட்ட நலனுக்கு வழிவகுத்தது. அந்த இடைப்பட்ட காலகட்டத்தில், சரியான கொள்கை தலையீடுகள் இல்லாதிருந்தால், சமூக விரிசல்களும் அரசியல் நிலையின்மையும் ஆழமடைந்த வரலாற்று உதாரணங்கள் ஏராளம். செயற்கை நுண்ணறிவின் விடயத்திலும் அந்த இடைப்பட்ட காலகட்டம் தவிர்க்க முடியாததாக இருக்கலாம். ஆனால் அதன் நீளத்தையும், தீவிரத்தையும் குறைப்பது முழுக்க முழுக்க இன்றைய தலைமுறையின் கையில் இருக்கின்றது.