[O/L] சாதாரண தரத்துடன் கைவிடப்படும் இளையோரை மீட்டெடுப்போம்

 தெற்காசியப் பிராந்தியத்தில் இலங்கையின் எழுத்தறிவு வீதம் (Literacy Rate) 92 சதவீதமாகப் பதிவாகியுள்ளது. இலவசக் கல்வியும் ஒப்பீட்டளவில் குறைவான பாலின இடைவெளியும் (Gender Gap) இதற்கான முதன்மைக் காரணங்களாகும். வலுவான கல்விக் கொள்கைகளையும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய பாடசாலைக் கட்டமைப்பையும் கொண்ட மாலைதீவு 97.7 சதவீதத்துடன் முதலிடத்தில் உள்ளது; அண்மைய மோதல்களும் உறுதியற்ற சூழலும் கல்வியை அணுகுவதைத் தடுத்துள்ளதால் ஆப்கானிஸ்தான் 38 சதவீதத்துடன் கடைசி நிலையில் உள்ளது. இவ்வாறு திருப்திகரமான எழுத்தறிவு மட்டத்தை எட்டியிருந்தும், அது நாட்டின் அபிவிருத்தியில் உரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளதா என்ற வினா தவிர்க்க முடியாததாகிறது. இந்த வினாவின் மையத்தில் நிற்பவர்கள், சாதாரண தரப் பரீட்சை (G.C.E. Ordinary Level Examination) முடிவுகளின் பின்னர் கல்வியைத் தொடர முடியாது கைவிடப்படும் மாணவர்களே.

இலங்கைக் கல்வி வரலாற்றின் திருப்புமுனை 1943ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்டது. கலாநிதி சி.டபிள்யூ.டபிள்யூ. கன்னங்கரா தலைமையிலான விசேட கல்விக் குழு (Special Committee on Education) முன்வைத்த இலவசக் கல்விச் சட்டமூலம் சட்டவாக்க சபையில் நிறைவேற்றப்பட்டதன் மூலம், முதலாம் தரம் முதல் பல்கலைக்கழகம் வரை இலவசக் கல்வி உறுதிசெய்யப்பட்டது. அதன் தொடர்ச்சியாக, பாடசாலை வருகையை அதிகரிக்கவும் சமத்துவத்தைப் பேணவும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைக்கவும் இலவசச் சீருடைகள், பாடநூல்கள், சில சந்தர்ப்பங்களில் உணவு ஆகியவற்றையும் அரசு வழங்கி வருகிறது. இத்தகைய முதலீடுகள் நாடு எதிர்பார்த்த பிரதிபலனை வழங்கியுள்ளனவா என்பதைப் பரிசீலிக்க வேண்டிய காலம் இது.

ஒரு நாட்டின் வலிமை இளைய தலைமுறையின் உணர்வையும் தொலைநோக்கையும் சார்ந்தது என்பதாலேயே, இளையோரை நாட்டின் முதுகெலும்பாகப் பெரும்பாலான நாடுகள் கருதுகின்றன. இளையோர் தெளிவான இலக்குடன் முன்னேறும்போது நாடு நிமிர்ந்து நிற்கிறது; இல்லையெனில் தளர்ந்துவிடுகிறது. இந்தப் பின்னணியில், சாதாரண தரப் பரீட்சைக்குத் தோற்றும் மாணவர்களே இவ்விடயத்தின் மையமாக உள்ளனர். அவர்களை ஊக்குவித்து, வலுவூட்டி, வழிப்படுத்தினால் சமூகத்தில் சிறந்த நிலையை அடைவர்; இல்லையேல் நாட்டின் முதுகெலும்பையே இழக்க நேரிடும்.

எழுத்தறிவு என்பது அடிப்படைத் தகைமை மாத்திரமே; அது திறனாகவும் உற்பத்தித்திறன் மிக்க தொழிலாகவும் உருமாறும்போதுதான் மனித மூலதனம் (Human Capital) நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்குப் பங்களிக்கிறது. பாடசாலைக் கல்வி இடைநடுவே முடிவடையும் இளையோர் உரிய திறன் பயிற்சியின்றி தொழிற்சந்தையில் நுழையும்போது, குறைந்த வருமானமுள்ள, உறுதியற்ற தொழில்களில் தள்ளப்படும் அபாயம் உண்டு. இதனால் தனிநபருக்கு மட்டுமன்றி, அவரது குடும்பத்துக்கும் சமூகத்துக்கும் தேசிய உற்பத்தித்திறனுக்கும் இழப்பு ஏற்படுகிறது. எனவே கல்வியின் வெற்றியை எழுத்தறிவு வீதத்தால் மட்டுமன்றி, பாடசாலையை விட்டு வெளியேறும் ஒவ்வொருவரும் பெறும் வாய்ப்புகளின் தரத்தாலும் அளவிட வேண்டும்.

2025ஆம் ஆண்டு சாதாரண தரப் பரீட்சைப் புள்ளிவிபரங்களின்படி 3 இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் தோற்றினர்; அவர்களில் 225,748 பேர் உயர்தரக் கல்விக்குத் தகுதி பெற்றனர். 83,094 பேர் தகுதி பெறத் தவறினர்; அவர்களில் 7,199 பேர் அனைத்துப் பாடங்களிலும் சித்தியடையவில்லை. ஒன்பது பாடங்களிலும் 'ஏ' சித்தி பெற்ற 11,651 மாணவர்களுக்கும், சித்தியடைந்த ஏனைய மாணவர்களுக்கும் உரிய முக்கியத்துவம் வழங்கப்படாமை இவ்விடயத்தில் ஊக்கமளிக்கும் போக்கல்ல. அனைத்துப் பாடங்களிலும் தவறியவர்களில் 3,048 பேர் ஆண்கள்; 4,151 பேர் பெண்கள். தோற்றியவர்களில் 134,610 பேர் (43.6%) ஆண்கள்; 174,232 பேர் (56.4%) பெண்கள். இவற்றைக் கணக்கிடும்போது, அனைத்துப் பாடங்களிலும் தவறியோர் விகிதம் ஆண்களில் ஏறத்தாழ 2.26 சதவீதமாகவும் பெண்களில் ஏறத்தாழ 2.38 சதவீதமாகவும் அமைந்து, பெண் பரீட்சார்த்திகளிடையே சற்று உயர்ந்த விகிதத்தைக் காட்டுகிறது. மொத்தப் பரீட்சார்த்திகளில் 2.33 சதவீதத்தினர் சித்திக்குரிய புள்ளிகளைப் பெறவில்லை. நாட்டின் எழுத்தறிவு வீதத்தையும் ஏனைய அபிவிருத்திச் சுட்டிகளையும் நோக்கும்போது, இதன் பிரதான காரணங்கள் யாவை?

காரணங்களைச் சரியாக இனங்காண்பதே தற்போதைய கட்டமைப்பிலுள்ள இடைவெளிகளை நிரப்புவதற்கான முதற்படியாகும். கணிதம் (சித்தி வீதம் 72.03%), விஞ்ஞானம் (70.11%), ஆங்கிலம் (72.91%) ஆகிய பாடங்கள் உயர்தர உள்ளடக்கத்தைக் கொண்டிருப்பதால் கடினமானவையாகக் கருதப்படுகின்றன; முக்கிய அம்சங்களைக் கிரகிக்க இயலாது சில மாணவர்கள் தடுமாறுகின்றனர். நாட்டில் ஏறத்தாழ 40,000–43,000 ஆசிரியர் வெற்றிடங்கள் உள்ளன; தொலைதூரப் பாடசாலைகளில் தகுதியும் அனுபவமும் வாய்ந்த ஆசிரியர்களுக்குப் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. வசதிகளின் சீரற்ற பகிர்வும் நெரிசல் மிக்க வகுப்பறைகளும் ஆசிரியர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் எதிர்பார்க்கப்படும் தரத்தில் கற்றலைத் தொடர்வதில் பல சிரமங்களை ஏற்படுத்துகின்றன.

சமூக–பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளும் தீர்க்கமான பங்கு வகிக்கின்றன. சாதாரண தர மாணவர்களில் 70 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர் தனியார் கல்வி வகுப்புகளில் (Private Tuition) பங்கேற்கின்றனர். இவ்வகுப்புகள் பெரும்பாலும் பரீட்சைப் பெறுபேறுகளை மையப்படுத்தி, தமது ஒட்டுமொத்த சாதனைகளை விளம்பரப்படுத்தி மாணவர்களை ஈர்க்கின்றன; குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களின் பிள்ளைகளுக்கு இவற்றில் இணையும் வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை. பெண் பரீட்சார்த்திகளிடையே தோல்வியின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருப்பதன் பின்னணியில் வீட்டுப் பொறுப்புகள், இளவயதுத் திருமண அழுத்தம், குறைந்த வளங்கள், போதிய ஊக்குவிப்பின்மை ஆகியன உள்ளன. மேலும், புரிதலை விடக் குறிப்புகளை மனனம் செய்வதை (Rote Learning) நம்பியிருக்கும் பாடத்திட்டம், அம்முறைமைக்கு இயைந்து செல்ல முடியாத மாணவர்களைப் பின்தள்ளுகிறது; அவர்கள் பரீட்சைக்குப் போதிய தயார்ப்படுத்தலைச் செய்வதுமில்லை.

பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகளும் கவனிக்கத்தக்கவை. மேல் மாகாணத்தில் 79 தேசியப் பாடசாலைகள் வலுவான உட்கட்டமைப்புடன் இயங்குகின்றன; வடமத்திய மாகாணத்திலோ 17 தேசியப் பாடசாலைகளே உள்ளன, அவற்றின் வசதிகளும் குறைவு. தென் மாகாண மாணவர்கள் சிறந்த உட்கட்டமைப்பு வசதிகளைப் பெறுவதுடன் பொதுவாக உயர்ந்த வெற்றி வீதத்தையும் அடைகின்றனர். ஒரே நாட்டுக்குள் கல்வி வாய்ப்பின் தரம் மாணவர் வாழும் இடத்தைப் பொறுத்து மாறுபடுவதே இங்குள்ள ஆழமான சவால்.

இந்நிலையில் மாற்றுக் கருத்துகளும் முன்வைக்கப்படுகின்றன. தெற்காசியப் பிராந்தியத்தில் 4.8 சதவீதத்துடன் மிகக் குறைந்த வேலையின்மை வீத வீச்சினுள் இலங்கை இருப்பதால் நிலைமை சாதகமானது என்பது முதலாவது வாதம். பல்வகைப்படுத்தப்பட்ட பொருளாதாரமும் (Diversified Economy) வலுவான பொதுத்துறை வேலைவாய்ப்பும் இதன் பிரதான காரணங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. புள்ளிவிபரங்களின் அடிப்படையில் இது பல காரணிகளால் தீர்மானிக்கப்படும் ஒரு நிலை என்பது உண்மையே. எனினும், வேலையின்மை வீதம் என்பது பாடசாலைக் கல்வியுடன் வெளியேறுவோரின் திறன் மட்டத்தையோ அவர்கள் பெறும் தொழிலின் தரத்தையோ வெளிப்படுத்தும் சுட்டியல்ல. இவ்வாண்டு உயர்தரத்துக்குத் தகுதி பெறாத 83,094 மாணவர்களின் எதிர்காலத் தெரிவுகள் தெளிவாகிவிட்டன என்பதற்கு இச்சுட்டி எவ்வித உத்தரவாதமும் அளிக்கவில்லை.

இளையோருக்குப் பயிற்சியளிக்கவும் வழிகாட்டவும் நிறுவனங்களும் அமைப்புகளும் ஏற்கனவே உள்ளன, அவை நாட்டிலும் சர்வதேச அளவிலும் தேவையுள்ள கற்கைநெறிகளை வழங்குகின்றன என்பது இரண்டாவது வாதம். நாடு முழுவதும் 1,500க்கும் அதிகமான பதிவுசெய்யப்பட்ட தொழிற்பயிற்சி நிலையங்கள் உள்ளமை உண்மையே. ஆயினும், நிறுவனங்கள் இருப்பது வேறு; தகுதி பெறத் தவறிய ஒவ்வொரு மாணவரும் அவற்றை அறிந்து, அணுகிப் பயன்பெறுவது வேறு. இவர்களை நிறுவனங்களுடன் இணைக்கும் பொறிமுறை இல்லாதவரை, அக்கட்டமைப்பு ஏட்டளவில் மாத்திரமே நிலைக்கும். மூன்றாவதாக, 2.33 சதவீதம் என்பது சிறிய விகிதம் எனச் சுட்டிக்காட்டிப் பிரச்சினையின் பரிமாணத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடும் போக்கும் உண்டு. ஆனால் அந்த விகிதத்தின் பின்னால் 7,199 இளையோர் உள்ளனர்; அவர்கள் உள்ளடங்கிய 83,094 மாணவர்கள் உயர்தரக் கல்வியை எட்டவில்லை என்பதும் நாட்டின் மனிதவள முகாமைத்துவத்தின் (Human Resource Management) நோக்கில் சிறிய எண்ணிக்கை அல்ல. இலவசக் கல்வி வழங்கப்படுவதால் தோல்வி மாணவரின் தனிப்பட்ட பொறுப்பு எனக் கூறுவதும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதல்ல; ஏனெனில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை, தனியார் வகுப்புகளைச் சார்ந்திருத்தல், பிராந்திய வசதி வேறுபாடுகள் போன்றவை மாணவரின் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்டவை.

அண்மைய ஆண்டுகளில் சாதாரண தரப் பாடத்திட்டத்தில் 40க்கும் மேற்பட்ட பாடங்களை உள்ளடக்கி வாய்ப்புகளை அதிகரித்தமை, வழமையான கல்விப் பிரிவுகளுக்கு அப்பால் வழிகாட்டல்களை வழங்கியமை, டிஜிட்டல் மற்றும் நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்களை முன்னெடுத்தமை, தொழிற்பயிற்சித் திட்டங்களை அமுல்படுத்தல் ஆகிய அரசின் நடவடிக்கைகள் பாராட்டத்தக்கவை. எனினும், அவை இடைவெளியை முழுமையாக நிரப்பிவிட்டனவா என்பதே தொடர்ந்தும் எழும் வினா. சீர்திருத்தங்கள் அறிவிக்கப்படுவதற்கும் அவை பாடசாலை மட்டத்தில் வகுப்பறையையும் மாணவரையும் சென்றடைவதற்கும் இடையிலான இடைவெளியே இங்கு கவனத்துக்குரியது. திணைக்களங்களின் நிர்வாகச் சுற்றறிக்கைகளால் மட்டும் இது சாத்தியமாகாது; ஆசிரியர், அதிபர், பெற்றோர், பிரதேச மட்டக் கல்வி அலுவலகங்கள் ஆகிய அனைத்துத் தரப்பினரதும் ஒருங்கிணைந்த பங்களிப்பு அவசியமாகிறது.

இவ்விடயத்தில் அபிவிருத்தி நோக்கிலான தீர்வு, குற்றஞ்சாட்டலுடன் நின்றுவிடாது, முறைமையை மாற்றியமைக்கும் தொடர் நடவடிக்கைகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். முதலாவதாக, எட்டாம், ஒன்பதாம் தரங்களிலேயே மாணவர்களின் கற்றல் நிலையை இனங்காணும் புதிய மதிப்பீட்டு முறைமையும் (Assessment System) தேசிய மாணவர் கண்காணிப்பு முறைமையும் (National Student Monitoring System) அவசியம். சராசரிக்குக் கீழ் அடைவு பெறும் மாணவர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டதும், அவர்களது கல்வி அடைவு, பாடசாலை வருகை, குடும்பப் பின்னணி ஆகியவற்றைக் கண்காணிக்கும் மத்திய தரவுத்தளம் (Centralised Database) உருவாக்கப்பட வேண்டும்; இது பாலின வேறுபாடுகளைக் கண்காணிக்கவும் உதவும். கணிதம், விஞ்ஞானம், ஆங்கிலம் போன்ற முக்கிய பாடங்களுக்குப் பாடசாலை நிர்வாகத்தின் மேற்பார்வையில், ஆற்றல் மிக்க பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் துணையுடன் மேலதிக வகுப்புகளை நடத்தலாம். தனியார் வகுப்புகளுக்குச் செலவிட இயலாத குடும்பங்களுக்கு இது நியாயமான மாற்றாக அமையும்.

இரண்டாவதாக, அதே தரவுத்தளத்தைப் பயன்படுத்தி, உயர்தரத்துக்குத் தகுதி பெறாத ஒவ்வொரு மாணவரையும் பதிவுசெய்யப்பட்ட தொழிற்பயிற்சி நிலையங்களுடன் (Vocational Training Centres) நேரடியாக இணைத்து, தேவையான இடங்களில் அரச நிதியுதவியுடன் கூடிய புலமைப்பரிசில்களை வழங்க வேண்டும். தகவல் தொழில்நுட்பம், உல்லாசப் பயணத்துறை, கட்டுமானம் போன்ற முன்னணித் துறைகளுடன் நிலையான தொழிற்றுறைக் கூட்டுறவுகளை (Industrial Partnerships) ஏற்படுத்தி, ஒவ்வொரு பயிற்சி நிலையமும் நவீன தொழில்நுட்பப் பாடங்களுக்கும் டிஜிட்டல் எழுத்தறிவுப் போதனைக்கும் (Digital Literacy) முன்னுரிமை அளிப்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். மூன்றாவதாக, தேசிய தொழில்சார் தகைமை (National Vocational Qualification – NVQ) தரங்களின் அங்கீகாரத்தைக் கண்டிப்பாகக் கண்காணித்து, நிறுவனங்களிடையே சீர்மையைப் பேண வேண்டும். இல்லையெனில் குறித்த துறை சார்ந்த செயல்திறனும் அறிவும் வேறுபட்டு, துறையின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யத் தவறும். இலங்கையின் NVQ தரங்களை உலகளாவிய கட்டமைப்புகளுடன் ஒப்பிட்டு இணைப்பது (Global Benchmarking), உள்நாட்டுத் தொழிலாளர்கள் முதல் ஆண்டிலேயே போட்டித்தன்மை மிக்க சம்பளத்தைப் பெறும் வாய்ப்பை உருவாக்கும்; திறன்மிக்க தொழிலாளர்களை உலகச் சமூகத்துக்கு வழங்குவது நீண்டகாலத்தில் நாட்டுக்கு நன்மை பயக்கும். இவற்றுடன், ஆசிரியர் வெற்றிடங்களை நிரப்புவதிலும் தேசியப் பாடசாலைகளின் பகிர்விலும் தொலைதூர, வசதி குறைந்த மாகாணங்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்படுவது கல்வி வாய்ப்பின் சமத்துவத்தை நடைமுறையில் உறுதிப்படுத்தும்.

பாலின நோக்கிலான அணுகுமுறையும் இவ்விடத்தில் தவிர்க்க முடியாதது. பரீட்சைக்குத் தோற்றுவோரில் பெண்களின் பங்கு அதிகமாக இருந்தும் தோல்வி விகிதம் சற்று உயர்ந்திருப்பது, வீட்டுப் பொறுப்புகளும் இளவயதுத் திருமண அழுத்தமும் அவர்களது கற்றலைப் பாதிக்கின்றன என்பதையே உணர்த்துகிறது. எனவே, தேசிய கண்காணிப்பு முறைமையில் பாலினம் சார்ந்த தரவுகளைத் தனியாகப் பதிவுசெய்து, இடைநிறுத்த அபாயமுள்ள மாணவிகளுக்குச் சிறப்பு வழிகாட்டலும் ஆலோசனைச் சேவையும் வழங்குவது பொருத்தமான நடவடிக்கையாக அமையும். இது பெண்களுக்கு மட்டுமான சலுகையல்ல; கல்வியில் சம வாய்ப்பு என்ற இலவசக் கல்வியின் அடிப்படைக் கொள்கையை நடைமுறையில் வலுப்படுத்தும் முயற்சியாகும்.

அதேவேளை, தனியார் கல்வி வகுப்புகளின் ஆதிக்கம் குறித்த திறந்த மதிப்பீடும் தேவை. பாடசாலைக் கல்வி போதிய தரத்தில் வழங்கப்படும்போது மாணவர்கள் அதற்கு வெளியே தீர்வு தேட வேண்டிய அவசியம் குறையும். ஆகவே, பாடசாலை நேரத்துக்குள் கற்பித்தலின் தரத்தை உயர்த்துவதும், கற்றல் இடைவெளிகளை வகுப்பறையிலேயே இனங்கண்டு நிரப்புவதுமே நீண்டகாலத் தீர்வாகும். பாடத்திட்டத்தில் மனனத்துக்குப் பதிலாகக் கருத்தியல் புரிதல், பிரச்சினை தீர்த்தல் ஆகியவற்றை மதிப்பிடும் வினாக்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுமாயின், மனனக் கல்வியால் பின்தங்கும் மாணவர்களும் தமது ஆற்றலை வெளிப்படுத்த வாய்ப்புக் கிடைக்கும்.

இத்தகைய திட்டங்களின் வெற்றி, அவற்றின் அமுல்படுத்தல் எவ்வளவு வெளிப்படையாகவும் பொறுப்புக்கூறலுடனும் முன்னெடுக்கப்படுகிறது என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. இதற்காகத் தெளிவான அளவீட்டுச் சுட்டிகள் தேவை: உயர்தரத்துக்குத் தகுதி பெறாத மாணவர்களில் எத்தனை பேர் குறிப்பிட்ட காலப்பகுதிக்குள் தொழிற்பயிற்சி அல்லது மாற்றுக் கல்வி வழியில் இணைந்தனர், பயிற்சியை நிறைவுசெய்தோர் எத்தனை பேர், அவர்களில் எவ்வளவு பேர் தொழில் அல்லது சுயதொழில் வாய்ப்பைப் பெற்றனர் என்பன ஆண்டுதோறும் வெளியிடப்பட வேண்டும். மேலும், தொழிற்பயிற்சி வழியாகப் பெறும் தகைமைகள் மீண்டும் கல்வி வழிக்குத் திரும்புவதற்கான பாதையை மூடிவிடாதவாறு, தகைமைகளுக்கிடையிலான மாற்றுப் பாதைகளும் (Pathways) இரண்டாவது வாய்ப்புகளும் வடிவமைக்கப்பட வேண்டும். பாடசாலை, பிரதேச செயலகம், தொழிற்பயிற்சி நிறுவனங்கள், தொழில் வழங்குநர்கள் ஆகியோரைக் கொண்ட பிரதேச மட்டக் குழுக்கள் இம்முறைமையைக் கண்காணிப்பது, அரசியல் மற்றும் நிர்வாக மாற்றங்களால் இத்திட்டங்கள் தடைப்படாமல் தொடர்வதை உறுதிசெய்யும். இத்துடன், பெற்றோரையும் சமூக அமைப்புகளையும் இணைத்த விழிப்புணர்வு முயற்சிகள், தொழிற்கல்வி (Vocational Education) குறைந்த தரமுடைய தெரிவு என்ற தவறான எண்ணத்தை மாற்றி, அதனைக் கௌரவமான, வருவாய் தரும் பாதையாக நிலைநிறுத்த உதவும்.

இத்தகைய மாற்றம் ஒரே இரவில் நிகழ்ந்துவிடாது; முறையான, தொடர்ச்சியான அணுகுமுறை அவசியம். உடனடிக் குறைபாடுகளுக்கு அதிகாரிகள் தீர்வு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளலாம்; ஆனால் இம்முறைமை உண்மையிலேயே விரும்பிய வளர்ச்சி மட்டத்தை எட்டியுள்ளதா என்ற கேள்வியை எழுப்புவதும் அவசியம். அதுவே நாட்டின் ஒவ்வொரு குடிமகனதும் தலையாய கடமை. எழுத்தறிவு வீதம் ஒரு நாட்டின் பெருமையாக இருக்கலாம்; ஆனால் அந்த எழுத்தறிவு திறனாகவும் தொழிலாகவும் மாறாதவரை அது அபிவிருத்தியாகாது. சாதாரண தரத்தில் தவறும் ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் இரண்டாவது வாய்ப்பு உறுதிசெய்யப்படும்போதே, இலவசக் கல்விக்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட முதலீடு முழுமையான பலனை நாட்டுக்கு வழங்கும்.