ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க தலைமையிலான அரசாங்கம், 2027ஆம் ஆண்டுக்கான வரவு செலவுத் திட்டம் (Budget 2027) இலங்கையைப் பொருளாதார உறுதிப்படுத்தல் நிலையிலிருந்து கட்டமைப்பு மாற்றத்தை நோக்கி நகர்த்துவதாக முன்வைக்கிறது. பொருளாதார வளர்ச்சி, அரசாங்க வருவாய், நிதிப் பற்றாக்குறை மற்றும் அரசாங்கக் கடன் ஆகியவற்றில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு முதலீடு, உற்பத்தித் தொழில்வாய்ப்பு, சமூகநீதி மற்றும் வாழ்க்கைத்தர மேம்பாடு ஆகியவற்றை அடைவதே அதன் நோக்கம் என அரசாங்கம் கூறுகிறது. ஆனால், ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரம் புள்ளிவிபரங்களில் மேம்படுவது மட்டும் மக்களின் வாழ்க்கை மேம்பட்டுவிட்டதற்கான சான்றாகாது. பொருளாதார உறுதிப்படுத்தல் எந்த அளவுக்கு எட்டப்பட்டுள்ளது, அதன் பயன் எந்தளவுக்கு குடும்பங்களிடம் சென்றடைந்துள்ளது என்பதே இவ்வரவு செலவுத் திட்டத்தின் உண்மையான பரிசோதனையாகும்.
2025ஆம் ஆண்டில் 5 சதவீத பொருளாதார வளர்ச்சியும், 2026ஆம் ஆண்டின் முதல் மற்றும் இரண்டாம் காலாண்டுகளில் முறையே 5.1 மற்றும் 4.2 சதவீத வளர்ச்சியும் பதிவாகியுள்ளதாக முன்வைக்கப்படுகிறது. அரசாங்க வருவாய் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் (GDP) 16.6 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளதுடன், 2025ஆம் ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை 2.3 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது. 2022ஆம் ஆண்டில் 8.2 சதவீதமாக இருந்த வருவாய் விகிதம் உயர்ந்திருப்பதும், நிதிப் பற்றாக்குறை கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டிருப்பதும் முக்கியமான முன்னேற்றங்களாகும். ஏற்றுமதிப் பல்வகைப்படுத்தல், உயர்மதிப்புச் சேர்க்கை உற்பத்தி, விவசாயம், தொழில்நுட்பம், ஆராய்ச்சி மற்றும் புத்தாக்கம் ஆகியவற்றுக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவமும் வரவேற்கத்தக்கது. நுகர்வு, வெளிநாட்டுப் பண அனுப்பல்கள் மற்றும் சுற்றுலா வருமானம் ஆகியவற்றை மட்டும் நம்பி நீடித்த செழிப்பை உருவாக்க முடியாது.
சிறு மற்றும் நடுத்தரத் தொழில் முயற்சிகளுக்கான நிதி அணுகலை விரிவுபடுத்துதல், தனியார் முதலீட்டை ஊக்குவித்தல், அரச சேவைகள் மற்றும் சுங்கத் திணைக்களத்தின் டிஜிட்டல் மயமாக்கல், வரி வசூல் முறைகளை மேம்படுத்துதல் போன்ற முன்மொழிவுகள் சரியான திசையைக் காட்டுகின்றன. இவை நடைமுறையில் திறன், வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் போட்டித்தன்மையை உயர்த்துவதுடன் ஊழலுக்கான வாய்ப்புகளையும் குறைக்கக்கூடும். மின்வலையமைப்பின் நிலைத்தன்மை, மின்கலச் சேமிப்பு, புதுப்பிக்கத்தக்க சக்தி மற்றும் எரிபொருள் களஞ்சிய வசதிகளில் முதலீடு செய்வதும் உற்பத்திச் செலவைக் குறைப்பதற்கும் சக்திப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்கும் அவசியமானவை.
எனினும், திட்டங்களை அறிவிப்பதும் அவற்றை வெற்றிகரமாக அமுல்படுத்துவதும் இரு வேறு விடயங்கள். பெரிய அபிவிருத்தித் திட்டங்களுக்கான நிதி ஒதுக்கீடு தானாகவே புதிய தொழிற்திறனையோ நிரந்தர வேலைவாய்ப்பையோ உருவாக்காது. ஏற்றுமதி வளர்ச்சி, வெளிநாட்டு நேரடி முதலீடு, தொழிற்துறை வேலைவாய்ப்பு, தொழிலாளர் உற்பத்தித்திறன் ஆகியவற்றுக்கு அளவிடக்கூடிய இலக்குகளும் காலக்கெடுக்களும் பொறுப்புக்கூறல் முறைகளும் தேவை. 2025ஆம் ஆண்டின் முதல் ஒன்பது மாதங்களில் நடப்புக் கணக்கில் உபரி காணப்பட்ட நிலையில், 2026ஆம் ஆண்டின் அதே காலப்பகுதியில் பற்றாக்குறை பதிவாகியிருப்பது வெளித்துறை மீட்சி இன்னும் பலவீனமானது என்பதை நினைவூட்டுகிறது. இறக்குமதி அதிகரிப்பு, சக்திச் செலவு மற்றும் உலகளாவிய நிச்சயமற்ற தன்மை ஆகியவை முன்னேற்றத்தைப் பாதிக்கக்கூடும்.
வரி மற்றும் கடன் முகாமைத்துவத்தில் அரசாங்கம் முன்வைக்கும் முன்னேற்றங்களும் கவனத்திற்குரியவை. மாதாந்த வருமானவரி விலக்கு வரம்பை ரூ.150,000 இலிருந்து ரூ.162,500 ஆக உயர்த்துவதும், படிப்படியான வரி விகிதப் படிகளை விரிவுபடுத்துவதும் சம்பள வருமானம் பெறுவோருக்கு ஓரளவு நிவாரணம் வழங்கும். அதிகபட்சமான 36 சதவீத வரி விகிதம் தொடர்ந்தாலும், அது நடைமுறைக்கு வரும் மாதாந்த வருமான வரம்பு ரூ.433,000 ஆக உயர்த்தப்படுவது வரி அழுத்தத்தைக் குறைக்கலாம். மின்னணு விலைப்பட்டியல், எளிமைப்படுத்தப்பட்ட நடைமுறைகள் மற்றும் சிறந்த வரி நிர்வாகம் ஆகியவை வருவாய் சேகரிப்பை வலுப்படுத்துவதோடு வரி செலுத்துவோரின் சிரமங்களையும் குறைக்க வேண்டும். தெரிவுசெய்யப்பட்ட 800 வர்த்தக வரிசைகளில் செஸ் (CESS) வரிகளை 25 சதவீதம் குறைப்பதும் வர்த்தகச் செலவைக் குறைக்கும் நோக்கைக் கொண்டுள்ளது.
அதேவேளை, தேர்தல் வாக்குறுதிகளுடன் ஒப்பிடும்போது இந்த நிவாரணங்களின் எல்லை தெளிவாகத் தெரிகிறது. வருடாந்த தனிநபர் வருமானவரி விலக்கு வரம்பை ரூ.2.4 மில்லியனாக உயர்த்துவதாக தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) முன்வைத்திருந்த வாக்குறுதியை, தற்போதைய முன்மொழிவு முழுமையாக நிறைவேற்றவில்லை. அத்தியாவசிய உணவு, மருந்துகள், பாடசாலைப் புத்தகங்கள், எழுதுபொருட்கள் உள்ளிட்டவற்றுக்கு பூச்சிய பெறுமதி சேர் வரி (VAT) விதிப்பதாகக் கூறப்பட்ட உறுதிமொழியும் முழுமையாக நிறைவேறவில்லை. புத்தகங்கள் மற்றும் பயிற்சிப் புத்தகங்களுக்கு விலக்கு வழங்கப்பட்டாலும், அத்தியாவசியப் பொருட்கள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் பரந்த நிவாரணம் காணப்படவில்லை. மேலும், PAYE வரி நிவாரணம் முறையான சம்பளத் துறையில் உள்ளவர்களுக்கே நேரடியாகப் பயனளிக்கிறது; வருமானவரி செலுத்தாத குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களுக்கு இதன் நேரடி நன்மை மிகக் குறைவு.
அரசாங்கக் கடன் 2022ஆம் ஆண்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் 114 சதவீதத்திலிருந்து 2025ஆம் ஆண்டில் 95 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. 2032ஆம் ஆண்டில் இதனை 87 சதவீதமாகக் குறைப்பது என்ற இலக்கு, சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) திட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட 95 சதவீத இலக்கைவிடச் சிறந்ததாகத் தோன்றுகிறது. 2026ஆம் ஆண்டில் 3.591 பில்லியன் அமெரிக்க டொடாலராக இருந்த வெளிநாட்டுக் கடன் சேவைத் தேவை, 2027ஆம் ஆண்டில் 2.986 பில்லியன் அமெரிக்க டொடாலராகக் குறையும் என எதிர்பார்க்கப்படுவது குறுகியகால அழுத்தத்தைத் தணிக்கலாம். ஆனால், 2032ஆம் ஆண்டிலும் கடன் விகிதம் 87 சதவீதமாக இருப்பது குறிப்பிடத்தக்க சுமையாகவே இருக்கும். 2028ஆம் ஆண்டு முதல் இறைமைக் கடன் பத்திரங்களுக்கான (Sovereign Bonds) மீள்செலுத்தல்கள் மீண்டும் தொடங்குவதால், ஏற்றுமதி, முதலீடு மற்றும் உற்பத்தித்திறன் மூலம் வெளிநாட்டு நாணயத்தை ஈட்டுவது அவசியம். பண அனுப்பல்கள் மற்றும் புதிய கடன்களை மட்டுமே நம்புவது நிலையான தீர்வாகாது.
வாழ்க்கைச் செலவு மற்றும் நலன்புரி விடயங்களில் வரவு செலவுத் திட்டம் சில முக்கிய ஒதுக்கீடுகளை முன்வைக்கிறது. 2025ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட அரச ஊழியர் சம்பள உயர்வின் இறுதிக்கட்டத்திற்காக ரூ.110 பில்லியன் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. சுகாதாரப் பணியாளர்கள், பொலிஸ், நீதித்துறை ஆதரவுப் பணியாளர்கள் உள்ளிட்டோருக்கான தெரிவுசெய்யப்பட்ட கொடுப்பனவுகள் அதிகரிக்கப்படுவதும், 2020ஆம் ஆண்டுக்கு முந்தைய ஓய்வூதியர்களுக்கான திருத்தங்களின் இறுதிக்கட்டம் 2027இல் நிறைவேற்றப்படுவதும் வரவேற்கத்தக்கவை. 2020–2024 காலப்பகுதியில் ஓய்வுபெற்றோருக்கு 2027 ஜூலை முதல் மாதாந்தம் ரூ.2,500 இடைக்காலக் கொடுப்பனவு வழங்கும் முன்மொழிவும் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். சிறுவர்கள், முதியோர், மாற்றுத்திறனாளிகள், நீடித்த நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டோர், குறைந்த வருமானக் குடும்பங்கள் மற்றும் அனர்த்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கான ஆதரவும் அவசியமானது. டித்வா புயல் புனரமைப்புப் பணிகளை நிறைவு செய்வதற்கான ரூ.260 பில்லியன் ஒதுக்கீடு குறிப்பாக முக்கியமானதாகும்.
ஆயினும், தெரிவுசெய்யப்பட்ட உணவுப் பொருட்களின் வரிகளை குறைப்பது மட்டும் குடும்பங்களின் ஒட்டுமொத்தச் செலவுச் சுமையை ஈடுசெய்யாது. உணவு, மின்சாரம், போக்குவரத்து, வீடமைப்பு மற்றும் கல்விச் செலவுகள் தொடர்ச்சியாக உயர்ந்துள்ள நிலையில், சம்பள உயர்வின் உண்மையான பெறுமதி (Real Wage) எவ்வளவு என்பதைக் கணக்கிட வேண்டும். அரச துறையில் பணிபுரிபவர்கள் மொத்த வேலைவாய்ப்பில் சுமார் 15.2 சதவீதம் எனக் குறிப்பிடப்படும் சூழலில், தனியார் துறை ஊழியர்கள் மற்றும் சுயதொழில் புரிவோரின் நிலையும் சமமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டும். பொருளாதார மீட்சி அவர்களிடம் சென்றடையாவிட்டால், அது சமமான வளர்ச்சியாகக் கருதப்பட முடியாது. நிலையற்ற வேலைவாய்ப்பு, குறைந்த சமூகப் பாதுகாப்பு, மலிவான கடனுக்கான குறைந்த அணுகல் மற்றும் குறைந்து வரும் கொள்வனவுச் சக்தி ஆகியவை நேரடியாகத் தீர்க்கப்பட வேண்டிய பிரச்சினைகளாகும்.
இதற்கான மாற்று அணுகுமுறை, வரவு செலவுத் திட்டத்தை வெறும் நிதி ஒதுக்கீட்டு ஆவணமாக அல்லாமல், விளைவுகளை அளவிடும் செயல்திட்டமாக மாற்றுவதாக இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு முக்கியத் திட்டத்திற்கும் அடிப்படை நிலை, வருடாந்த இலக்கு, பொறுப்பான நிறுவனத் திணைக்களம், காலக்கெடு மற்றும் பொதுமக்கள் கண்காணிக்கக்கூடிய முன்னேற்றக் குறியீடு வெளியிடப்பட வேண்டும். மாவட்ட மட்டத்தில் சிறு மற்றும் நடுத்தரத் தொழில் முயற்சிகளுக்கான கடன் உத்தரவாத முறை, தொழில்நுட்ப ஆலோசனை, சந்தை இணைப்பு மற்றும் ஏற்றுமதித் தயார்நிலைச் சேவைகள் ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டும். விவசாய உற்பத்திக்கு பெறுமதி சேர்க்கை, குளிர்சாதனச் சங்கிலி, சேமிப்பு, உணவு பதப்படுத்தல் மற்றும் நேரடி சந்தை அணுகல் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும். இளைஞர்களுக்கான தொழிற்பயிற்சி, டிஜிட்டல் திறன்கள் மற்றும் தொழில் நிறுவனங்களுடன் இணைந்த பயிற்சி வாய்ப்புகள் வேலைவாய்ப்புத் தேவையுடன் பொருந்த வேண்டும்.
அதேபோன்று, குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களுக்கான நலன்புரி உதவிகள் பணவீக்கம், குடும்ப அளவு, மாற்றுத்திறன், வேலை இழப்பு மற்றும் அனர்த்த பாதிப்பு ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு காலமுறைப்படி மறுமதிப்பீடு செய்யப்பட வேண்டும். தனியார் துறை மற்றும் சுயதொழில் புரிவோருக்கான ஓய்வூதிய மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு பங்களிப்பு முறைகளை எளிமைப்படுத்தி விரிவுபடுத்தலாம். வரி வசூலில் டிஜிட்டல் மயமாக்கல் முன்னெடுக்கப்படும் போது, சிறு வணிகர்களுக்கு பயிற்சியும் மாற்றத்திற்கான கால அவகாசமும் வழங்கப்பட வேண்டும். அரச செலவினங்களின் தரம், கொள்முதல் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் திட்ட அமுல்படுத்தல் திறன் ஆகியவை சுயாதீனத் தணிக்கை மற்றும் நாடாளுமன்றக் கண்காணிப்பின் கீழ் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
மொத்தத்தில், வரவு செலவுத் திட்டம் 2027 சாதனைகள் அற்ற ஆவணம் அல்ல; அதேவேளை, தேசிய மக்கள் சக்தியின் தேர்தல் வாக்குறுதிகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றிய ஆவணமாகவும் இதனைக் கருத முடியாது. இது உடனடி குடும்ப நிவாரணத்தைவிடப் பேரியல் பொருளாதார உறுதிப்படுத்தலில் அதிக நம்பகத்தன்மையைக் காட்டுகிறது. நிதி ஒழுக்கமும் சமூகநீதியும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல என்பதை அரசாங்கம் நடைமுறையில் நிரூபிக்க வேண்டும். கடன் விகிதம் குறைவதும், வருவாய் உயர்வதும், வளர்ச்சி விகிதம் மேம்படுவதும் முக்கியமானவை; ஆனால் அவை மக்களின் உண்மையான வருமானம், வேலைவாய்ப்பு, உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் வாழ்க்கைத்தரத்தில் பிரதிபலிக்க வேண்டும். **வரவு செலவுத் திட்டத்தின் வெற்றி கணக்குப் புத்தகங்களில் அல்ல, சாதாரண இலங்கையர்களின் அன்றாட வாழ்வில் அளவிடப்பட வேண்டும்.** “செழிப்பான தேசம் – அழகான வாழ்க்கை” (A Thriving Nation: A Beautiful Life) என்பது வெறும் அரசியல் முழக்கமாக இல்லாமல், ஒவ்வொரு குடும்பமும் அனுபவிக்கும் நிஜமாக மாறும்போதே பொருளாதார மாற்றம் அர்த்தமுள்ளதாகும்.



0 comments:
Post a Comment