இலங்கையில் நாளொன்றுக்குச் சராசரியாக ஏழு முதல் எட்டுப் பேர் வீதி விபத்துகளில் உயிரிழக்கின்றனர். பொலிஸ் திணைக்களத்தின் தரவுகளின்படி 2025ஆம் ஆண்டில் 2,597 உயிர்ப்பலி விபத்துகள் பதிவாகின; அவற்றில் 2,746 பேர் உயிரிழந்தனர். 2024ஆம் ஆண்டில் இந்த எண்ணிக்கை 2,521 ஆக இருந்தது. 2026ஆம் ஆண்டிலும் இப்போக்கு தொடர்கிறது. பெப்ரவரி 12ஆம் திகதி வரை 263 விபத்துகளில் 276 பேர் உயிரிழந்துள்ளதாகப் போக்குவரத்துக் கட்டுப்பாடு மற்றும் வீதிப் பாதுகாப்புக்குப் பொறுப்பான பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபர் தெரிவித்துள்ளார். இவை வெறும் புள்ளிவிவரங்கள் அல்ல. ஒவ்வோர் இலக்கத்தின் பின்னாலும் ஒரு குடும்பத்தின் வருமானம், ஒரு பிள்ளையின் எதிர்காலம், ஒரு சமூகத்தின் இழப்பு ஆகியன உள்ளன. ஆகவே, கவனக்குறைவான வாகனப் பயணம் (reckless driving) தனிநபர் செய்யும் போக்குவரத்துக் குற்றம் மட்டுமன்றி, தேசிய அளவிலான சமூகப் பிரச்சினையாகவே அணுகப்பட வேண்டும்.
கவனக்குறைவான வாகனப் பயணம் என்பது பிறரின் பாதுகாப்பைக் கருத்திற்கொள்ளாமல் வாகனத்தை இயக்குவதைக் குறிக்கும். அதீத வேகம், ஆபத்தான முந்துதல், சமிக்ஞை விளக்குகளை மீறுதல், மது அல்லது போதைப்பொருள் பாவனையின் பின் வாகனம் செலுத்துதல், வாகனம் செலுத்தும்போது கைத்தொலைபேசியைப் பயன்படுத்துதல், முன்னால் செல்லும் வாகனத்துடன் பாதுகாப்பான இடைவெளியைப் பேணாமை ஆகியன இதன் பொதுவான வடிவங்களாகும். பாதசாரிக் கடவைகளைப் புறக்கணித்தலும் வளைவுகளில் முந்துதலும் இதில் அடங்கும். 2025ஆம் ஆண்டின் விபத்துகளுக்கான பிரதான காரணங்களாக அதீத வேகம், மதுபோதையில் வாகனம் செலுத்துதல், களைப்பு, போதைப்பொருள் பாவனை ஆகியவற்றைப் பொலிஸ் பேச்சாளர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். அதாவது, பெரும்பாலான விபத்துகள் தவிர்க்கப்படக்கூடிய நடத்தைசார் தவறுகளிலிருந்தே உருவாகின்றன.
இதன் விளைவுகள் உயிரிழப்புடன் முடிவடைவதில்லை. மோட்டார் சைக்கிள் ஓட்டுநர்கள், பாதசாரிகள், பேருந்துப் பயணிகள் ஆகியோரே அதிகம் பாதிக்கப்படுகின்றனர். குடும்பத்தின் வருமானம் ஈட்டுபவர் உயிரிழக்கும்போது அக்குடும்பம் உணர்வுரீதியான அதிர்ச்சியுடன் பொருளாதார நெருக்கடியையும் எதிர்கொள்கிறது. உயிர் தப்பியவர்களில் பலர் எலும்பு முறிவு, தலைக்காயம், முள்ளந்தண்டுப் பாதிப்பு போன்றவற்றால் நிரந்தர ஊனத்துக்கு உள்ளாகின்றனர். அவர்களைப் பராமரிக்கக் குடும்ப உறுப்பினர்கள் தமது தொழிலையும் நேரத்தையும் தியாகம் செய்ய வேண்டியுள்ளது. கொழும்பு தேசிய வைத்தியசாலையின் விபத்து மற்றும் முறிவுச் சேவைகளின் பணிப்பாளர் வைத்தியர் இந்திக ஜகொட, வீதி விபத்துகளை "அமைதியான தொற்றுநோய்" (silent epidemic) எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அவசர மருத்துவச் சேவை, வைத்தியசாலைக் கட்டில்கள், புனர்வாழ்வுச் செலவு, உற்பத்தித்திறன் இழப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் தேசியப் பொருளாதாரத்துக்கும் இது சுமையாகிறது.
பொதுப் போக்குவரத்தில் இதன் தாக்கம் இன்னும் பரவலானது. 2025 மே மாதம் ரம்பொடை கெரண்டி எல்ல பகுதியில் பயணிகள் பேருந்து பள்ளத்தில் வீழ்ந்ததில் 22 பேர் உயிரிழந்தனர்; 30க்கும் மேற்பட்டோர் காயமடைந்தனர். இவ்விபத்துக்குப் பின்னர் விசாரணைக் குழு நியமிக்கப்பட்டது. விபத்து அபாயம் மிக்க இடங்களைக் கண்டறிந்து தணிக்கத் தவறும் பொறுப்பதிகாரிகள் மீது ஒழுக்காற்று நடவடிக்கை எடுக்குமாறு பொலிஸ் தலைமையகம் உத்தரவிட்டது. நாட்டின் வீதி வலையமைப்பில் 779 அதிக ஆபத்துள்ள இடங்கள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளதாகவும் அப்போதைய பதில் பொலிஸ் மா அதிபர் தெரிவித்திருந்தார். ஒரு பேருந்தில் நூற்றுக்கணக்கானோர் பயணிக்கும் நிலையில், சாரதி ஒருவரின் அவசரம் பலரது உயிரை ஒரே நேரத்தில் பணயம் வைக்கிறது.
இப்பிரச்சினையை மையமாகக் கொண்ட விவாதத்தில் சில மாறுபட்ட கருத்துகளும் உள்ளன. அவற்றை நியாயமாக ஆராய்வது அவசியம்.
முதலாவதாக, விபத்துகளுக்குச் சாரதிகளைவிட வீதிகளின் தரம், போதிய ஒளியின்மை, ஆபத்தான வளைவுகள், பாதசாரிக் கடவைகளின் பற்றாக்குறை போன்ற உட்கட்டமைப்புக் குறைபாடுகளே காரணம் எனச் சிலர் வாதிடுகின்றனர். இதில் ஓரளவு உண்மை உண்டு. 779 அதிக ஆபத்துள்ள இடங்கள் இருப்பதைப் பொலிஸ் தரப்பே ஒப்புக்கொண்டுள்ளது. ஆனால், அதே வீதியில் வேக எல்லையைப் பேணும் சாரதிகள் பாதுகாப்பாகப் பயணிக்கும் நிலையில், உட்கட்டமைப்புக் குறைபாட்டை நடத்தைத் தவறுகளுக்கான சமாதானமாக ஏற்க முடியாது. பொலிஸ் பேச்சாளர் குறிப்பிட்ட வேகம், மதுபோதை, களைப்பு, போதைப்பொருள் ஆகிய காரணங்கள் சாரதியின் தீர்மானங்களுடன் தொடர்புடையவை. எனவே வீதிக் கட்டமைப்பைச் சீரமைப்பதும் சாரதி நடத்தையைக் கட்டுப்படுத்துவதும் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றீடு அல்ல; இரண்டும் இணைந்து செல்ல வேண்டியவை.
இரண்டாவதாக, கடுமையான தண்டப்பணமும் சட்ட அமுல்படுத்தலும் (law enforcement) முச்சக்கர வண்டி, பேருந்து, லொறிச் சாரதிகள் போன்ற அன்றாட வாழ்வாதாரத்துக்காக வாகனம் செலுத்துவோரைப் பாதிக்கும் என்றும், அது இலஞ்சத்துக்கு வழிவகுக்கலாம் என்றும் சிலர் அச்சம் தெரிவிக்கின்றனர். இந்த அச்சம் புறக்கணிக்கத்தக்கதல்ல. ஆனால், தீர்வு சட்டத்தைத் தளர்த்துவதில் இல்லை; சட்ட அமுல்படுத்தலை வெளிப்படையானதாக்குவதில் உள்ளது. இலத்திரனியல் முறையிலான குற்றப் பதிவுகள், வேகக் கண்காணிப்புக் கமராக்கள் (speed cameras), பொலிஸ் அதிகாரியின் தனிப்பட்ட விருப்புரிமையைக் குறைக்கும் தானியங்கி முறைகள் ஆகியன இலஞ்ச வாய்ப்பைக் குறைக்கும். பொலிஸ் திணைக்களம் 'ஈ-ட்ராஃபிக்' (E-Traffic) செயலியை அறிமுகப்படுத்தி அதில் புதிய வசதிகளைச் சேர்த்திருப்பது இத்திசையில் ஒரு நல்ல தொடக்கம். மேலும், ஒரு விபத்தின் பின் சாரதி எதிர்கொள்ளும் சட்டச் சிக்கல், இழப்பீடு, சிறைத்தண்டனை ஆகியன எந்தத் தண்டப்பணத்தையும்விட மிகப் பெரியவை.
மூன்றாவதாக, வாகனங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும்போது விபத்துகள் தவிர்க்க முடியாதவை என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்படுகிறது. பொலிஸ் தரவுகளின்படி 2020ஆம் ஆண்டில் 2,363 ஆகவும் 2023ஆம் ஆண்டில் 2,341 ஆகவும் இருந்த வீதி விபத்து உயிரிழப்புகள் 2025ஆம் ஆண்டில் 2,746 ஆக உயர்ந்துள்ளன. இது அந்த ஆறு ஆண்டுக் காலப்பகுதியில் ஆகக் கூடிய எண்ணிக்கையாகும். வாகன எண்ணிக்கை அதிகரிப்பு ஒரு காரணியாக இருந்தாலும், அது உயிரிழப்புகளைத் தடுக்க முடியாது என்பதற்கான ஆதாரம் அல்ல. வீதிப் பாதுகாப்பில் முன்னேறிய நாடுகள் வாகன எண்ணிக்கை அதிகரித்த போதும் உயிரிழப்பைக் குறைத்துள்ளன. எனவே விபத்தை விதியாகக் கருதாமல், தடுக்கக்கூடிய பொதுச் சுகாதார நெருக்கடியாகவே கருத வேண்டும்.
இந்நிலையில், தண்டனையை மட்டும் நம்பியிராமல் முழுமையான முகாமைத்துவ அணுகுமுறை தேவை. முதலில், 779 அதிக ஆபத்துள்ள இடங்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்கி, வீதி அபிவிருத்தி அதிகாரசபை, பொலிஸ் திணைக்களம், உள்ளூராட்சி நிறுவனங்கள் ஆகியன இணைந்து வேகக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகள், ஒளியூட்டல், பாதசாரிக் கடவைகள், எச்சரிக்கைப் பலகைகள் ஆகியவற்றை நிர்ணயிக்கப்பட்ட கால எல்லைக்குள் நிறுவ வேண்டும். இத்திட்டத்தின் முன்னேற்றம் மாவட்ட அடிப்படையில் ஆண்டுதோறும் பகிரங்கமாக வெளியிடப்படுவது பொறுப்புக்கூறலை (accountability) வலுப்படுத்தும்.
இரண்டாவதாக, ஒரே சாரதி திரும்பத் திரும்பக் குற்றம் புரிவதைத் தடுக்கக் குற்றப் புள்ளி முறை (demerit point system) வெளிப்படையாகவும் சீராகவும் அமுல்படுத்தப்பட வேண்டும். குறிப்பிட்ட புள்ளிகள் சேரும்போது அனுமதிப்பத்திர இடைநிறுத்தம், மீள்பயிற்சி ஆகியன கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். புதிய சாரதிகளுக்குப் படிப்படியாக உரிமைகளை வழங்கும் படிநிலை அனுமதிப்பத்திர முறை (graduated licensing), குறிப்பாக இளம் மோட்டார் சைக்கிள் ஓட்டுநர்களுக்கு, பயனளிக்கும்.
மூன்றாவதாக, பொதுப் போக்குவரத்தில் சாரதிகளின் வருமானம் பயணிகளின் எண்ணிக்கையுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டிருக்கும் நிலை, அதீத வேகத்துக்கும் போட்டிக்கும் வழிவகுக்கிறது. இதைக் குறைக்க நிலையான ஊதியம், பாதுகாப்புச் செயல்திறனுடன் இணைந்த ஊக்குவிப்புக் கொடுப்பனவு, வேலை நேர வரம்பு (fatigue management), தொலைதூரச் சேவைகளுக்கு மாற்றுச் சாரதிகள் ஆகியவற்றை முகாமைத்துவ நடைமுறைகளாக அறிமுகப்படுத்தலாம். பேருந்துகளில் இடம்காட்டும் தொழில்நுட்பம் (GPS) மூலம் வேகத்தைக் கண்காணிப்பதும், பயணிகள் முறைப்பாடுகளை உடனடியாகப் பதிவுசெய்யும் வசதியும் சேவைத் தரத்தையும் பாதுகாப்பையும் மேம்படுத்தும்.
நான்காவதாக, விபத்துக்குப் பின்னரான கவனிப்பு உயிர் காக்கும் காரணியாகும். விபத்து நடந்த முதல் மணி நேரத்தில் வழங்கப்படும் சிகிச்சை (golden hour) உயிர் பிழைப்பைத் தீர்மானிக்கிறது. அவசர அம்புலன்ஸ் சேவைகள், வீதியோர முதலுதவிப் பயிற்சி, பிரதான வீதிகளுக்கு அருகிலுள்ள வைத்தியசாலைகளில் அதிர்ச்சிச் சிகிச்சைப் (trauma care) பிரிவுகள் ஆகியவற்றை வலுப்படுத்துவது அவசியம்.
ஐந்தாவதாக, கல்வியும் விழிப்புணர்வும் நீண்டகாலத் தீர்வுகளாகும். பாடசாலைகள், பல்கலைக்கழகங்கள், தொழிலிடங்கள் ஆகியவற்றில் வீதிப் பாதுகாப்புக் கல்வி அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும். சாரதிப் பயிற்சிப் பாடசாலைகள் வெறும் அனுமதிப்பத்திரப் பரீட்சைக்கான பயிற்சியாக அன்றி, பொறுமை, ஒழுக்கம், பிறர் மீதான மதிப்பு ஆகியவற்றை வளர்க்கும் பயிற்சியாக மாற வேண்டும். கனரக வாகனச் சாரதிகளுக்கு ஆண்டுதோறும் பார்வைப் பரிசோதனையைக் கட்டாயமாக்குவதும், போதைப்பொருள், மது தொடர்பான திடீர்ப் பரிசோதனைகளை விரிவுபடுத்துவதும் பயனுள்ளதாக அமையும். ஊடகங்கள் மூலமான பிரசாரங்கள் அச்சுறுத்தும் காட்சிகளை விடவும், நடைமுறை நடத்தை மாற்றத்தை மையமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
தனிநபர் பொறுப்பும் இவற்றுக்கு இணையாக முக்கியமானது. வேக வரம்பைப் பேணுதல், இருக்கைப் பட்டி அணிதல், மோட்டார் சைக்கிளில் தலைக்கவசம் அணிதல், மது அல்லது போதைப்பொருள் பாவனையின் பின் வாகனம் செலுத்தாமை, வாகனம் செலுத்தும்போது கைத்தொலைபேசியைத் தவிர்த்தல் ஆகியன ஒவ்வொரு சாரதியின் அடிப்படைக் கடமைகள். பாதசாரிகளும் சைக்கிள் ஓட்டுநர்களும் வீதிப் பாதுகாப்பு விதிகளைப் பின்பற்றுவது இதன் தொடர்ச்சியே. சில நிமிடங்களுக்கு முன்னதாகச் சென்றடைவது ஒரு மனித உயிரைவிட மதிப்புமிக்கதல்ல.
ஆகவே, கவனக்குறைவான வாகனப் பயணம் இலங்கையின் பொதுப் பாதுகாப்புக்கும் சமூக வளர்ச்சிக்கும் நேரடி அச்சுறுத்தலாகும். அதன் விளைவுகள் குடும்பங்கள், பொருளாதாரம், பொதுச் சுகாதாரம், சமூகத்தின் உளநலம் ஆகியவற்றுக்கு விரிவடைகின்றன. வலுவான சட்ட அமுல்படுத்தல், வெளிப்படையான முகாமைத்துவம், தரமான வீதிக் கட்டமைப்பு, தொடர்ச்சியான கல்வி, சாரதிகளின் தனிப்பட்ட பொறுப்பு ஆகியவை இணையும்போதே இந்நிலை மாறும். வீதி என்பது போட்டிக்களம் அல்ல; அனைவருக்கும் பொதுவான பகிர்வு இடம். ஒரு பொறுப்புள்ள சாரதி தனது உயிரை மட்டுமன்றி, வீதியில் பயணிக்கும் எண்ணற்ற பிறரின் உயிரையும் காக்கிறார். வீதிப் பாதுகாப்பு அனைவரினதும் பொறுப்பு; ஓர் உயிரைக் காப்பதும் சமூகத்தின் வெற்றியே.



0 comments:
Post a Comment