ADS 468x60

19 November 2026

மாணவர் ஒழுக்கம் வீட்டிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும்: பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தை உருவாக்குவதில் பெற்றோரின் பொறுப்பு என்ன?

 ஒரு நாட்டின் எதிர்காலம் அதன் கல்வி முறையின் தரத்தினால் மட்டுமல்ல, அந்தக் கல்வியைப் பெறுகின்ற இளைய தலைமுறையினரின் ஒழுக்கம், பொறுப்புணர்வு, சமூகப் பண்பாடு மற்றும் மனிதநேயப் பண்புகளினாலும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றது. கல்வி என்பது பாடப்புத்தகங்களையும் பரீட்சைகளையும் கடந்து, ஒரு மனிதனைப் பொறுப்புள்ள சமூகப் பிரஜையாக உருவாக்கும் விரிவான செயல்முறையாகும். இத்தகைய ஆளுமை உருவாக்கத்தின் ஆரம்பப் புள்ளி பாடசாலையல்ல; குடும்பமேயாகும். ஒரு குழந்தை முதன்முதலில் பேசக் கற்றுக்கொள்வதும், பிறரை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்வதும், உண்மையைப் பேசுவதும், தனது செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்பதும் வீட்டுச் சூழலிலிருந்தே ஆரம்பிக்கின்றன. எனவே, இலங்கையின் பாடசாலைகளில் மாணவர் ஒழுக்கத்தை மேம்படுத்துவது குறித்த எந்தவொரு தேசிய விவாதமும் பெற்றோரின் பொறுப்பையும் குடும்பத்தின் பங்களிப்பையும் மையப்படுத்தாமல் முழுமையடைய முடியாது.

தற்போதைய சமூகச் சூழலில் மாணவர் ஒழுக்கம் தொடர்பான பிரச்சினைகள் பல பாடசாலைகளில் ஆசிரியர்களுக்கும் அதிபர்களுக்கும் சவாலாக மாறியுள்ளன. பாடசாலை விதிமுறைகளை மதிக்காமை, தாமதமாக வருகை தருதல், வீட்டுப்பாடங்களைப் பூர்த்தி செய்யாமை, வகுப்பறைகளில் இடையூறு ஏற்படுத்துதல், ஆசிரியர்களிடமும் சக மாணவர்களிடமும் மரியாதையற்ற முறையில் நடந்துகொள்ளுதல், பொருத்தமற்ற சொற்களைப் பயன்படுத்துதல் போன்ற நடத்தைகள் கல்விச் சூழலின் தரத்தையும் பாதிக்கின்றன. இவை அனைத்தும் ஒவ்வொரு மாணவரிடமும் காணப்படுகின்றன என்ற பொதுமைப்படுத்தல் பொருத்தமற்றது. இருப்பினும், இத்தகைய நடத்தைகள் தொடர்பாக ஆசிரியர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்கள் குடும்பத்திற்கும் பாடசாலைக்கும் இடையிலான உறவையும் பொறுப்புப் பகிர்வையும் மீளாய்வு செய்ய வேண்டிய அவசியத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

மாணவர் ஒழுக்கம் என்பது தண்டனையின் மூலம் உருவாக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல. அது சிறுவயதிலிருந்தே பழக்கப்படுத்தப்பட வேண்டிய வாழ்க்கை ஒழுங்காகும். பெரியவர்களை மதித்தல், மரியாதையுடன் பேசுதல், பிறருக்கு உதவுதல், உண்மையைப் பேசுதல், தவறுகளை ஏற்றுக்கொள்ளுதல், பொதுச் சொத்துக்களைப் பாதுகாத்தல் போன்ற அடிப்படைப் பண்புகள் குழந்தைகளுக்கு இயல்பாக உருவாகிவிடுவதில்லை. அவை தொடர்ச்சியான வழிகாட்டல், குடும்பச் சூழல் மற்றும் நடைமுறை அனுபவங்கள் மூலம் வளர்க்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக, பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளுக்கு வழங்கும் அறிவுரைகளைவிட அவர்களின் சொந்த நடத்தைகளே அதிகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. வீட்டில் பெரியவர்கள் ஒருவரையொருவர் மதிக்காமல் பேசினால், முரண்பாடுகளை அவமதிப்பின் மூலம் தீர்த்துக்கொண்டால் அல்லது பிறரிடம் பொறுப்பற்ற முறையில் நடந்துகொண்டால், அதே நடத்தைகள் பிள்ளைகளின் மனப்பாங்கிலும் பிரதிபலிக்கக்கூடும். பெற்றோரின் வாழ்க்கை முறைதான் பிள்ளைகளின் முதல் ஒழுக்கப் பாடநூலாக அமைகின்றது.

இங்கு பெற்றோரின் பொறுப்பு என்பது பிள்ளைகளைப் பாடசாலைக்கு அனுப்புவதோ, கல்விச் செலவுகளை ஏற்றுக்கொள்வதோ, பரீட்சைப் பெறுபேறுகளைக் கண்காணிப்பதோடு முடிவடைந்துவிடுவதில்லை. பிள்ளைகளின் அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒழுங்கையும் பொறுப்புணர்வையும் ஏற்படுத்துவதும் அதில் அடங்குகின்றது. காலையில் உரிய நேரத்தில் எழுதல், பாடசாலைக்குத் தயாராகுதல், படிப்பதற்கான நேரத்தை ஒதுக்குதல், விளையாடுதல், உணவு உட்கொள்ளுதல், உறங்குதல் போன்றவற்றுக்கு ஒரு முறையான அட்டவணையைப் பின்பற்றச் செய்வது அவசியமாகும். வீட்டுப்பாடங்களை முடித்தல், அடுத்த நாளுக்கான பாடசாலைப் பையைத் தயாரித்தல், பாடசாலைச் சீருடையை ஒழுங்குபடுத்துதல் போன்ற எளிய பழக்கங்கள் மாணவர்களிடையே நேர முகாமைத்துவத்தையும் சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் வளர்க்கின்றன. இவை சிறிய குடும்ப நடவடிக்கைகளாகத் தோன்றினாலும், எதிர்காலத்தில் பொறுப்புடன் செயல்படும் ஆளுமையை உருவாக்குவதற்கான அடித்தளங்களாகும்.

அதேவேளை, நவீன தொழில்நுட்பத்தின் விரிவாக்கம் மாணவர் ஒழுக்கம் தொடர்பான விவாதத்தில் புதிய பரிமாணத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. கையடக்கத் தொலைபேசிகள், தொலைக்காட்சி, கணினிகள், இணையவழி விளையாட்டுகள் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் ஆகியவை பிள்ளைகளின் அன்றாட வாழ்க்கையில் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெற்றுள்ளன. இவை அனைத்தும் தீமையானவை எனக் கருதுவது சரியான அணுகுமுறையல்ல. கல்வி, தகவல் தேடல், படைப்பாற்றல் மற்றும் அறிவுப் பகிர்வு போன்றவற்றுக்கு தொழில்நுட்பம் பயனுள்ள வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றது. ஆனால், அளவுக்கு மீறிய பயன்பாடு கல்விச் செயற்பாடுகள், உறக்க நேரம், குடும்பத் தொடர்பாடல் மற்றும் உடல் நலனுடன் தொடர்புடைய அன்றாடப் பழக்கங்களைப் பாதிக்கக்கூடும். எனவே, பிள்ளைகளின் திரை நேரத்துக்கு (Screen Time) பொருத்தமான வரம்புகளை நிர்ணயிப்பதுடன், வாசிப்பு, விளையாட்டு, குடும்ப உரையாடல் மற்றும் வெளிப்புறச் செயற்பாடுகளிலும் அவர்கள் ஈடுபடுவதற்கான வாய்ப்புகளைப் பெற்றோர் உருவாக்க வேண்டும். தொழில்நுட்பத்தைத் தடை செய்வதைவிட அதனைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொடுப்பதே நீண்டகாலத் தீர்வாக அமையும்.

இதனுடன், பெற்றோருக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பாடலின் தரமும் கவனிக்கப்பட வேண்டியதாகும். பிள்ளைகள் பாடசாலையில் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகள், நண்பர்களுடனான உறவுகள், ஆசிரியர்களுடனான அனுபவங்கள், கல்விசார் சிரமங்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட கவலைகள் குறித்து பெற்றோரிடம் சுதந்திரமாகப் பேசக்கூடிய சூழல் இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு தவறுக்கும் கூச்சலிடுதல், அவமானப்படுத்துதல் அல்லது மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடுதல் போன்ற அணுகுமுறைகள் பிள்ளைகளைத் தமது பிரச்சினைகளை மறைக்கத் தூண்டலாம். மாறாக, பொறுமையாகச் செவிமடுத்தல், காரணங்களைப் புரிந்துகொள்ளுதல், பொருத்தமான ஆலோசனைகளை வழங்குதல் ஆகியவை நம்பிக்கையை வளர்க்கின்றன. ஒழுக்கத்தை உருவாக்குவதற்கு அதிகாரம் மட்டும் போதாது; புரிந்துணர்வும் நம்பிக்கையும் அவசியம்.

இத்தகைய அணுகுமுறைகளுக்கு எதிராக, சில பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளின் ஒழுக்கம் முழுமையாகப் பாடசாலைகளினதும் ஆசிரியர்களினதும் பொறுப்பு எனக் கருதுகின்றனர். மாணவர்கள் பாடசாலையில் அதிக நேரத்தைச் செலவிடுவதால், அவர்களின் நடத்தையைச் சீரமைப்பதும் ஆசிரியர்களின் கடமையாக இருக்க வேண்டும் என்பது இக்கருத்தின் அடிப்படையாகும். இன்னும் சிலர், தற்போதைய கல்விச் சூழலில் ஆசிரியர்களுக்கு போதுமான அதிகாரம் வழங்கப்படவில்லை என்றும், கடுமையான தண்டனைகள் இல்லாமல் மாணவர்களிடையே ஒழுக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியாது என்றும் வாதிடுகின்றனர். இக்கருத்துகளில் பாடசாலையின் பொறுப்பையும் ஒழுங்குமுறைகளின் அவசியத்தையும் சுட்டிக்காட்டும் அம்சங்கள் உள்ளன. மாணவர்களுக்கு ஒழுக்கமான கல்விச் சூழலை உருவாக்குவது பாடசாலை நிர்வாகத்தினதும் ஆசிரியர்களினதும் பொறுப்பு என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

ஆனால், குழந்தையின் முழுமையான ஆளுமையை உருவாக்கும் பொறுப்பை ஆசிரியர்களிடம் மட்டுமே ஒப்படைப்பது நடைமுறைச் சாத்தியமற்றது. ஒரு ஆசிரியர் வகுப்பறையில் பல மாணவர்களுக்குக் கற்பிக்க வேண்டிய நிலையில், ஒவ்வொரு மாணவரினதும் குடும்பப் பின்னணி, அன்றாடப் பழக்கவழக்கங்கள், உணர்ச்சிசார் தேவைகள் மற்றும் தனிப்பட்ட நடத்தைகளை முழுமையாகச் சீரமைப்பது சாத்தியமல்ல. பாடசாலை வழங்குவது ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட கல்வி மற்றும் சமூகப் பயிற்சிக்கான சூழலாகும். ஆனால், அந்தச் சூழலில் மாணவர் எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறார் என்பதைப் பெருமளவில் தீர்மானிப்பது குடும்பத்தில் உருவாக்கப்பட்ட அடிப்படைப் பழக்கங்களாகும். ஆகவே, மாணவர் ஒழுக்கம் என்பது பாடசாலையின் தனிப்பொறுப்பல்ல; அது குடும்பம், பாடசாலை மற்றும் சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பாகும்.

அதேபோன்று, உடல் ரீதியான தண்டனைகள் அல்லது தொடர்ச்சியான கண்டிப்புகள் மட்டுமே ஒழுக்கத்தை உருவாக்கும் என்ற நம்பிக்கையும் மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும். தண்டனையினால் உடனடியாக ஒரு செயற்பாட்டை நிறுத்த முடிந்தாலும், அதன் மூலம் மாணவர் ஏன் அந்தச் செயற்பாட்டைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வார் என உறுதியாகக் கூற முடியாது. பயத்தின் அடிப்படையில் உருவாகும் கீழ்ப்படிதல், சுய ஒழுக்கத்திற்குச் சமமானதல்ல. தவறான நடத்தைக்கான காரணத்தை விளக்குதல், பொருத்தமான விளைவுகளைப் புரியவைத்தல், திருத்திக்கொள்ளும் வாய்ப்பை வழங்குதல் மற்றும் நல்ல நடத்தையைப் பாராட்டுதல் போன்ற நேர்மறை ஒழுக்க அணுகுமுறைகள் (Positive Discipline) நீண்டகாலத்தில் பயனுள்ளவையாக அமையலாம். இதனால், ஒழுக்கம் என்பது தண்டனையைத் தவிர்ப்பதற்காக மட்டுமல்ல, சரியானதைச் செய்வதற்கான உள்ளார்ந்த புரிதலாகவும் வளர வேண்டும்.

இதற்காக பெற்றோர் முதலில் பிள்ளைகளுக்குத் தமது செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்கும் பழக்கத்தை உருவாக்க வேண்டும். வீட்டுப்பாடத்தைச் செய்யாதபோது அதற்கான காரணத்தை ஆராய்ந்து நேரத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதற்கு வழிகாட்ட வேண்டும். ஏதேனும் பொருளைச் சேதப்படுத்தினால், அதனைச் சரிசெய்வதற்கான பொறுப்பில் பிள்ளையையும் ஈடுபடுத்த வேண்டும். பாடசாலையில் தவறு நிகழ்ந்தால், ஆசிரியரை உடனடியாகக் குறை கூறுவதற்குப் பதிலாக, சம்பவத்தின் இரு தரப்புகளையும் அறிந்து நியாயமான முறையில் அணுக வேண்டும். பெற்றோர் தமது பிள்ளைகள் தவறு செய்யவே மாட்டார்கள் என்ற முன்முடிவுடன் செயற்படுவது அவர்களுடைய தவறுகளைத் திருத்துவதற்கான வாய்ப்புகளைத் தடுக்கக்கூடும். பிள்ளைகளைப் பாதுகாப்பது என்பது அவர்களின் ஒவ்வொரு தவறையும் நியாயப்படுத்துவது அல்ல; தவறுகளை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்ள வழிகாட்டுவதாகும்.

மேலும், பாடசாலைக்கும் பெற்றோருக்கும் இடையிலான தொடர்பு முறையானதாகவும் தொடர்ச்சியானதாகவும் இருக்க வேண்டும். பெற்றோர் கூட்டங்களில் பங்கேற்பது, வகுப்பு ஆசிரியர்களுடன் தொடர்பைப் பேணுவது, மாணவர்களின் வருகைப் பதிவுகள், கல்விசார் முன்னேற்றம் மற்றும் நடத்தைகள் குறித்து அறிந்துகொள்வது ஆகியவை முக்கியமானவை. ஆசிரியர்கள் ஒரு மாணவரின் நடத்தையில் மாற்றம் இருப்பதாகத் தெரிவிக்கும்போது, அதனைத் தனிப்பட்ட குற்றச்சாட்டாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் தீர்வை நோக்கிய உரையாடலாக மாற்ற வேண்டும். அதேவேளை, பாடசாலைகளும் பெற்றோருக்கு மாணவர்களின் முன்னேற்றம் மற்றும் நடத்தை தொடர்பான தகவல்களை உரிய முறையில் பகிர வேண்டும். இதன் மூலம் குடும்பத்திலும் பாடசாலையிலும் ஒரே மாதிரியான ஒழுக்க வழிகாட்டலை வழங்க முடியும்.

வீட்டுப் பொறுப்புகளில் பிள்ளைகளை ஈடுபடுத்துவதும் ஒழுக்க வளர்ச்சிக்கான பயனுள்ள வழிமுறையாகும். தமது படுக்கையை ஒழுங்குபடுத்துதல், அறையைச் சுத்தமாக வைத்திருத்தல், உணவு உட்கொண்ட பாத்திரங்களை உரிய இடத்தில் வைத்தல், வீட்டுப் பணிகளில் உதவுதல் போன்ற செயற்பாடுகள் பொறுப்புணர்வு, ஒத்துழைப்பு மற்றும் பிறரது உழைப்பை மதிக்கும் பண்புகளை வளர்க்கின்றன. இதனுடன் விளையாட்டு, கலை, சமய மற்றும் கலாசார நிகழ்வுகள், சமூக சேவை போன்றவற்றிலும் மாணவர்கள் பங்கேற்க ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். இத்தகைய செயற்பாடுகள் குழுவாகச் செயல்படுதல், விதிமுறைகளை மதித்தல், தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளுதல் மற்றும் பிறருடன் இணைந்து செயற்படுதல் போன்ற சமூகத் திறன்களை மேம்படுத்துகின்றன.

இருப்பினும், ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒரே மாதிரியான குணாதிசயங்களைக் கொண்டிருக்காது என்பதையும் பெற்றோர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சில பிள்ளைகள் அதிக சுறுசுறுப்புடையவர்களாகவும், சிலர் அமைதியானவர்களாகவும், சிலர் கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்துவதில் சிரமம் உடையவர்களாகவும் இருக்கலாம். சகோதரர்கள், உறவினர்கள் அல்லது வகுப்புத் தோழர்களுடன் பிள்ளைகளை ஒப்பிடுவது அவர்களின் தன்னம்பிக்கையைப் பாதிக்கலாம். மாறாக, ஒவ்வொரு குழந்தையின் தனித்துவமான திறன்களையும் சவால்களையும் அடையாளம் கண்டு அதற்கேற்ற வழிகாட்டலை வழங்க வேண்டும். கற்றல், உணர்ச்சி அல்லது நடத்தை சார்ந்த சிரமங்கள் நீடித்தால், ஆசிரியர்கள், ஆலோசகர்கள் அல்லது உரிய நிபுணர்களின் உதவியைப் பெறுவதும் அவசியமாகும். ஒவ்வொரு ஒழுக்கப் பிரச்சினையையும் கீழ்ப்படியாமை என முத்திரையிடுவது அதன் உண்மையான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்வதைத் தடுக்கலாம்.

இலங்கையின் கல்வி நிர்வாகமும் இந்த விடயத்தில் குடும்பப் பங்களிப்பை வலுப்படுத்துவதற்கான திட்டமிட்ட நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்க வேண்டும். பாடசாலை மட்டத்தில் பெற்றோர் வழிகாட்டல் நிகழ்ச்சிகள், நேர்மறை ஒழுக்கம் தொடர்பான விழிப்புணர்வு அமர்வுகள், இணையப் பாதுகாப்பு மற்றும் கையடக்கத் தொலைபேசிப் பயன்பாடு குறித்த அறிவூட்டல், மாணவர் ஆலோசனைச் சேவைகள் ஆகியவற்றை விரிவுபடுத்த முடியும். கல்வி அமைச்சு, மாகாணக் கல்வித் திணைக்களங்கள் மற்றும் வலயக் கல்வி அலுவலகங்கள் இணைந்து பெற்றோர் பங்கேற்பை ஊக்குவிக்கும் நடைமுறை வழிகாட்டல்களை உருவாக்கலாம். குறிப்பாக, பொருளாதாரச் சவால்கள், நீண்ட வேலை நேரம் மற்றும் குடும்பப் பொறுப்புகள் காரணமாகப் பிள்ளைகளுடன் போதிய நேரத்தைச் செலவிட முடியாத பெற்றோரின் நிலைமையையும் இத்திட்டங்கள் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். பெற்றோரைக் குற்றம் சாட்டுவது தீர்வாகாது; அவர்களுக்குத் தேவையான அறிவையும் ஆதரவையும் வழங்குவதே பயனுள்ள அணுகுமுறையாகும்.

இறுதியாக, ஒழுக்கமான மாணவர் என்பவர் ஆசிரியர் முன்னிலையில் அமைதியாக இருப்பவர் அல்லது பாடசாலை விதிமுறைகளைப் பின்பற்றுபவர் மட்டுமல்ல. யாரும் கண்காணிக்காத நேரத்திலும் சரியான முடிவுகளை எடுப்பவர், பிறரது உரிமைகளை மதிப்பவர், தனது செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்பவர், உண்மையுடனும் நேர்மையுடனும் நடந்துகொள்பவரே உண்மையான ஒழுக்கமுள்ள மாணவராவார். இத்தகைய ஆளுமையைப் பரீட்சைப் பெறுபேறுகளால் மட்டும் அளவிட முடியாது; குடும்பம், பாடசாலை மற்றும் சமூகத்தில் வெளிப்படும் நடத்தைகளின் மூலமே மதிப்பிட முடியும்.

பாடசாலைகள் அறிவைப் புகட்டுகின்றன; குடும்பங்கள் வாழ்க்கைப் பண்புகளை உருவாக்குகின்றன. இந்த இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாகச் செயற்படும்போதே முழுமையான கல்வியின் இலக்கை அடைய முடியும். மாணவர்களின் ஒழுக்கக்குறைபாடுகளுக்காக ஆசிரியர்களை மட்டும் குறை கூறுவதும், பெற்றோரின் பொறுப்புகளைப் புறக்கணிப்பதும் பிரச்சினையைத் தீர்க்காது. ஒவ்வொரு குடும்பமும் தமது பிள்ளைகளின் நடத்தையைப் பொறுப்புடன் வழிநடத்தி, ஒவ்வொரு பாடசாலையும் மாணவர்களுக்கு மரியாதை, பொறுப்பு மற்றும் மனிதநேயத்தை வளர்க்கும் சூழலை உருவாக்க வேண்டும். ஒழுக்கமான தலைமுறையை உருவாக்க வேண்டுமெனில், முதலில் ஒழுக்கத்தை வாழ்ந்து காட்டும் குடும்பங்களையும் பொறுப்புடன் வழிகாட்டும் பாடசாலைகளையும் உருவாக்க வேண்டும். அந்த மாற்றம் வீட்டிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும்.

0 comments:

Post a Comment