இந்த நிலைமையைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது எனது நினைவுக்கு வருவது 2017ஆம் ஆண்டு நான் மேற்கொண்ட ஒரு சமூகப் பணியாகும்.
அந்த ஆண்டில் காக்காச்சிவட்டை என்ற கிராமத்திற்குச் சென்றிருந்த ஒரு நாள் இன்றும் என் மனதில் பசுமையாக இருக்கின்றது. அங்கு கல்வி கற்கும் மாணவர்களைச் சந்திப்பதற்கும், அவர்களுக்குப் புதிய சிந்தனைகளையும் எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்துவதற்கும் ஒரு முயற்சியை மேற்கொண்டிருந்தோம்.
அந்தப் பயணம் ஒரு சாதாரண நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்வதற்கான பயணமாக இருக்கவில்லை. நகரங்களில் கிடைக்கின்ற பல வாய்ப்புகளை நேரில் அறிந்திராத கிராமப்புற மாணவர்களுக்கும், உலகம் அவர்களுக்காகத் திறந்து வைத்திருக்கும் வாய்ப்புகளை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்பதே எமது நோக்கமாக இருந்தது.
இதற்காக வைத்தியர்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு துறைகளில் அனுபவமும் அறிவும் கொண்டவர்களை அழைத்துச் சென்றோம். அவர்கள் மாணவர்களுடன் உரையாடினர். தாங்கள் பணியாற்றும் துறைகள், கல்வியின் முக்கியத்துவம், எதிர்காலத்தில் அடையக்கூடிய இலக்குகள் போன்ற விடயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். அந்த மாணவர்கள் தங்களது கிராமத்தின் எல்லைகளுக்குள் மட்டுமே சிந்திக்காமல், அதற்கு அப்பால் உள்ள வாய்ப்புகளையும் அடையாளம் காண வேண்டும் என்பதில் நாம் அதிக கவனம் செலுத்தினோம்.
சில நேரங்களில் ஒரு மாணவனின் வாழ்க்கையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு மிகப்பெரிய கட்டடங்களோ, அதிக நிதி ஒதுக்கீடுகளோ அவசியமில்லை. அவருக்கு வழிகாட்டக்கூடிய ஒருவர், நம்பிக்கையூட்டக்கூடிய ஒரு சந்திப்பு, புதிய உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு உரையாடல் போதுமானதாக இருக்கலாம்.
அன்றைய நிகழ்வில் மாணவர்களின் ஆளுமை மற்றும் ஆற்றல்களை வளர்ப்பதற்கும் முக்கியத்துவம் வழங்கினோம். அவர்களுடைய கலைத்திறனையும் ஆர்வத்தையும் ஊக்குவிக்கும் நோக்கில் இசைக்கருவிகளையும் வழங்கி வைத்தோம். கல்வி என்பது பாடப்புத்தகங்களுக்குள் மட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல. ஒரு குழந்தையின் சிந்தனை, படைப்பாற்றல், தன்னம்பிக்கை, சமூகப் புரிதல் ஆகிய அனைத்தும் இணைந்தே அதன் முழுமையான வளர்ச்சியைத் தீர்மானிக்கின்றன என்ற எண்ணமே அந்த முயற்சிக்குப் பின்னால் இருந்தது.
அன்று அந்தக் கிராமத்தில் மாணவர்களுடன் செலவிட்ட நேரத்தை இன்று மீண்டும் நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அந்தச் சிறிய முயற்சியின் பின்னால் இருந்த பெரிய நோக்கம் எனக்குப் புரிகின்றது. நாங்கள் அவர்களுக்கு வழங்கியது சில அறிவுரைகளையோ இசைக்கருவிகளையோ மட்டுமல்ல; அவர்களும் பல்வேறு துறைகளில் உயர முடியும் என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவதற்கான ஒரு வாய்ப்பையும் வழங்கியிருந்தோம்.
இன்று அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது பல நினைவுகள் மனதில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வருகின்றன. அன்றைய பயணம், அந்த மாணவர்களுடனான சந்திப்பு, பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்தவர்களை ஒன்றிணைத்த முயற்சி என அனைத்தும் மனதிற்கு ஒரு தனியான மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன. ஏனெனில், நாம் செய்த ஒரு சிறிய முயற்சியாவது அந்தக் குழந்தைகளின் சிந்தனையில் ஏதோ ஒரு நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்ற எண்ணமே அந்த மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம்.
சமூக சேவை என்றால் நம்மைத் தேடி வருபவர்களுக்கு உதவுவது மட்டுமல்ல. உதவி தேவைப்படுபவர்கள் எங்கே இருக்கின்றார்கள் என்பதை அறிந்து, அவர்களைத் தேடிச் சென்று உதவுவதில்தான் அதன் உண்மையான அர்த்தம் இருக்கின்றது. குறிப்பாக, பின்தங்கிய கிராமங்களில் வாழும் மக்களுக்காகச் சேவைகளை எடுத்துச் செல்வது என்பது வெறும் மனிதாபிமானச் செயல் மட்டுமல்ல; அது சமூக நீதியுடன் தொடர்புடைய ஒரு பொறுப்பும்கூட.
"வாய்ப்புகள் கிடைப்பவர்களுக்கே தொடர்ந்து வாய்ப்புகளை வழங்குவது அபிவிருத்தியல்ல; வாய்ப்புகள் கிடைக்காதவர்களையும் அந்த வாய்ப்புகளுக்குள் அழைத்துவருவதே உண்மையான அபிவிருத்தி."
இந்த எண்ணம் எனது சமூகப் பணிகள் தொடர்பான அனுபவங்களில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாக இருக்கின்றது. ஒரு பிராந்தியத்தின் வளர்ச்சியை அதன் நகரங்களின் தோற்றத்தைக் கொண்டு மட்டும் அளவிட முடியாது. அங்குள்ள தொலைதூரக் கிராமங்களில் வாழும் ஒரு மாணவனுக்கும், ஒரு குடும்பத்திற்கும், ஒரு சாதாரண குடிமகனுக்கும் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளைக் கொண்டே அந்த வளர்ச்சியின் உண்மையான தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
காக்காச்சிவட்டையில் நாம் மேற்கொண்ட அந்த முயற்சி இன்று ஒரு பழைய புகைப்படமாக இருக்கலாம். ஆனால், அந்தப் புகைப்படம் எனக்கு நினைவூட்டுவது கடந்த காலத்தை மட்டுமல்ல; சமூகப் பணியின் உண்மையான நோக்கத்தையும் ஆகும். நம்மிடம் அறிவு இருந்தால் அதைப் பகிர வேண்டும். அனுபவம் இருந்தால் அடுத்த தலைமுறைக்கு வழிகாட்ட வேண்டும். வளங்கள் இருந்தால் அவை அதிகம் தேவைப்படுபவர்களையும் சென்றடைய வேண்டும்.
வாழ்க்கையில் நாம் அடைந்த உயரங்களைப் பற்றிப் பேசுவதைவிட, நம்மால் மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு தூரம் வழி திறக்க முடிந்தது என்பதைப் பற்றிச் சிந்திப்பதே அதிக அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும்.
ஏனெனில், ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான முன்னேற்றம் அதன் முன்னணியில் இருப்பவர்கள் எவ்வளவு உயர்ந்தார்கள் என்பதில் மட்டும் இல்லை; பின்னால் நிற்பவர்களையும் எவ்வளவு தூரம் முன்னோக்கி அழைத்துச் சென்றோம் என்பதில்தான் இருக்கின்றது.




0 comments:
Post a Comment